O|| They can capture our body, but not our spirit.

O|| They can capture our body, but not our spirit.

Samen met Ravn

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Eleanor 'Ellie' Thorne - 18

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Eleanor beet hard op haar onderlip tegen de tranen. "Nog eens."
De man voor haar stond in een donkergroen uniform. Zijn gezicht was vertrokken van teleurstelling. Achter zijn zware zwarte wenkbrauwen meende Eleanor woedende vuur te zien. Hij greep haar vast bij haar nek en tilde haar op die manier op. "Heb je enig idee hoeveel tijd, geld en energie in jou hebben gestoken?" siste hij in haar gezicht. "Je kunt op z'n minst laten zien wat je kan of ik zorg er persoonlijk voor dat je bij het afval wordt gezet."
Hij gooide haar terug op de grond. Eleanor greep naar haar keel terwijl ze hoestend probeerde te ademen. "Ik kan het niet," zei ze schor. "I-Ik weet niet hoe."
De man snoof. "Het is haast jammer om zo'n project weg te gooien." Hij pakte een doosje uit zijn tas. Daaruit haalde hij een naald en Eleanor wist meteen wat het betekenende. Als een bang muisje kroop ze achteruit. "Nee, alstublieft. Geef mij nog meer tijd."
"We hebben al genoeg tijd aan jou verspild," antwoordde hij haar terwijl hij tegen de naald aan tikte. "Maak het nu niet moeilijker voor jezelf."
Hij stapte op haar af, maar Eleanor krabbelde snel overeind en rende naar de andere kant van de kamer. Duidelijk geïrriteerd liep de man sneller op haar af. Hij pakte hardhandig haar arm beet.
"Nee, nee!" Eleanor bracht haar handen in opstand omhoog. Ze voelde haast hoe haar bloedvaten zich uitzette en zich verlengden. Het was maar een fractie van een moment geweest, maar de man keek haar verrast aan. Zijn ogen hadden echter een dode blik. Een moment passeerde en in dat moment vroeg Eleanor zich af of hij nog wel oké was. Het was dan ook op dat moment dat plots zijn arm op de grond viel, afgesneden van de romp. Daarna zijn andere arm en daarna zijn hoofd, totdat hij verspreid op de grond lag.
Ontzet keek Eleanor naar de man. Had zij dit gedaan? "Goed gedaan, Eleanor," hoorde ze een vrouwelijke stem uit de speakers komen. "Je mag nu naar de gemeenschappelijke zaal."
De schok was haar nog niet ontgaan en ietwat bibberig liep ze door de deur die was geopend. Aan het einde van de witte gang was een zaal waar meer kinderen en tieners waren.
Onwennig keek ze rond. Ze kende niemand. Ze was pas net ontwaakt geweest van de experimenten, maar zelfs van die herinnerde ze zich niet veel.

Door de jaren heen was het een geluid geworden waar Chris gewend aan was geraakt. Het geschreeuw van een kind in intense pijn, zacht gehuil en bovenallee het gesmeek. Ze zorgde ervoor dat we het allemaal konden horen wanneer iemand opgesloten zat in hel. Het was de bijnaam geworden voor de ruimtes waar ze experimenteerde op ons allemaal. Regelmatig zorgde Chris ervoor dat de speakers, die het geluid van geschreeuw en gehuil liet klinken, niet door kon dringen op de jongere kinderen. Hij wilde er voor zorgen dat er nog enige onschuld in hen zat, maar dat was al verdwenen zodra ze ontvoert waren door de mensen die achter deze bende zaten. Het geschreeuw stierf weg. Langzaam draaide Chris zijn hoofd om. Hij zat in de hoek van de steriel witte kantine. Alle kinderen waren daar aanwezig. Het was niet toegestaan om overdag in de slaapkamers te zijn. De enige ruimtes die open waren was de kantine, een tv kamer vol met propoganda en een soort gym. Chris spendeerde de meeste tijd in de gym. De mensen hier hadden zijn lichaam gestolen maar ze konden zijn fysieke fitness en mentaliteit nooit pakken. Er kwam een meisje binnen gelopen. Te zien aan haar houding was ze net klaar met urenlange martelingen die zo gezegd 'experimenten' werden genoemd. Bedenkelijk bleef Chris het meisje aankijken. Haar waarschijnlijke lange bruine haren waren vervuild en zat vol met klitten. Net als de andere had ze een wit uniform gekregen, maar die van haar was net als haar haren vervuilt. Ondertussen had iedereen in de ruimte hun ogen gericht op het meisje. Het kleine groepje van Eli kreeg een twinkel in hun ogen. Het verbaasde Chris dat zelfs in rottigheid zoals dit nog een rangorde was. Maar waarschijnlijk kon het niet anders dan dat er pesters kwamen zodra je kinderen bij elkaar zette. Het scheelde dat Chris zich door de jaren heen zo bewezen had dat niemand meer iets bij hem durfde te doen. Hij was zeker geen leider en het laatste dat hij deed was pesten. Maar mensen respecteerde hem en wanneer ze dat niet deden konden ze of een stoot in het gezicht verwachten of een flinke opdonder met zijn kracht.
"Laat haar bijkomen," gromde Chris richting het groepje van Eli. Het viertal keek tegelijk om naar Chris. Hij wist dat ze het meisje nog verder kapot hadden willen maken, alles om er voor te zorgen dat ze hun niet zou bedriegen. Maar Chris kon het niet toelaten dat iemand die er zo gehavend uitzag nog verder de grond in geboord werd. Zacht vloekend draaide het groepje hun hoofden weer naar elkaar.

Eleanor werd zich vreselijk bewust van de tientallen ogen die op haar gericht waren. Ietwat ongemakkelijk verplaatste ze haar gewicht van haar ene naar het andere been. Overal zaten kinderen, tieners, zelfs jong volwassenen als ze de leeftijden goed had ingeschat. In elk geval was het duidelijk dat het ongemakkelijke moment niet over zou gaan als ze zou blijven staan en daarom ging ze maar ergens zitten.
Ze was niet zeker of het oké voor haar was om bij dit groepje te zitten. Hoewel haar was vertelt dat er rangorden waren, kon ze dit niet van de kinderen onderscheiden. Hetgeen wat haar wel opviel was dat vrijwel iedereen witte kleren had en schoon eruit zagen. Zijzelf was een grote bende. Haar lange haren waren besmeurd met vuil en er zaten enorme klitten in. Haar witte kleding die ze voor de experimenten hadden gekregen, was eveneens vuil met gaten. De stilte die zich had voorgedaan toen ze net binnen was gekomen verdween door geroezemoes. Ietwat opgelucht haalde Eleanor adem. Een jong meisje kwam naast haar zitten. "Zal ik je helpen?"
Een zwakke glimlach doorbrak Eleanor's vermoeide gezicht. "Dat zou ik fijn vinden," zei ze en ze liet het meisje met haar vingers haar haar zo goed als kwaad ontknopen.
"Ik ben Madison," stelde het meisje zich vrolijk voor. Eleanor was licht verbaasd dat op een plek als dit dat een klein meisje nog zo vrolijk kon zijn. Het was echter aanstekelijk. "Ik ben Eleanor, maar noem mij Ellie."
Het meisje knikte vrolijk. "Dat is wel makkelijker voor mij. Kom anders bij mijn groepje zitten? Dan zal de rest vast ook helpen."
Madison pakte Eleanor's hand en Ellie liet zich mee brengen naar het groepje kinderen die wat meer in de hoek zaten. Bij hen zat een oudere jongen, maar Eleanor liet haar blik al snel zakken. Enkel zijn houding vertelde haar genoeg dat er niet met hem gesold moest worden en dat de kinderen naar hem leken op te kijken.
"Iedereen dit is Elea... Ellie!"
Madison liet haar zitten in het kringetje van meisjes, zodat zij haar konden helpen met haar haar.
"Ben je al gebrand?" vroeg de een. "Wat zijn jou krachten?" – "Welke rang heb je gekregen?"
De vele vragen zorgde ervoor dat de kamer ietwat ging draaien. "Ik... Weet het niet," antwoordde ze eerlijk. "Waarvoor worden we gebrand?"
Madison kwam overeind en zonder enige waarschuwing trok ze de hals van Eleanor's shirt naar achter. Geschrokken probeerde Eleanor haar shirt terug te trekken. "Nummer AT30. Een aanvaller dus huh? Wow! En een streepje. Heb je echt al iemand omgelegd?" Het meisje keek haar met grote ogen aan.
Eleanor trok haar shirt recht nadat Madison die los had gelaten. "Ik weet het niet," zei ze opnieuw. "Het ging te snel. Ik wist niet wat ik deed."

In stilte had Chris toegekeken hoe Madison het op haar had genomen om het nieuwe meisje op te vangen. Het ging in het begin vrij makkelijk voor sommige. Over het algemeen hadden vrouwen het makkelijker dan jongens. Maar het lag altijd weer aan de bui van de groep. Chris zijn ogen draaide naar de luidspreker toen het bekende geluidje afging. Ze hadden iets te melden.
"AT14" werd er alleen door de luidspreker geroepen. Het was Chris zijn nummer. Iedereen kregen nummers in hun nek gebrand. AT stond voor attack en het nummer was het nummer waarmee niemand binnen was gekomen. Ondanks dat Chris een hoog nummer had, was hij één van de langst zittende kinderen die er waren. Dit instituut had al jaren lang geëxperimenteerd op kinderen, maar door de ruige manier overleefde vrij weinig kinderen het. De kinderen die het overleefde leefde een leven van vegetatie. Ze konden niets meer. Chris was één van de eerste samen met Eli en Lauren die de experimenten overleefden en niet ingestort waren. Zuchtend kwam Chris overeind. De plasticstoel waar hij in zat schraapte met een vreselijk geluid over de vloer heen. Met grote stappen liep Chris naar de schuifdeuren waar het meisje zojuist uit was gekomen. Waarom hij geroepen werd wist Chris niet. Ze waren maanden terug al gestopt met het experimenteren op hem. Het kon zijn dat hij een nieuwe missie kreeg, of een straf. Ze gaven vaker straffen terwijl er niks was gebeurt. Het was een machtsspelletje dat ze speelde. Chris stapte naar binnen toe. Twee schoonmakers waren druk bezig met bloed van de vloer af te vegen.
"AT14, we hebben een opdracht voor je," sprak een donkere stem. Chris keek om. Bij een groot computerscherm stond een lange man in een witte jas. Hij had zijn zwarte haren met gel naar achteren gekamd. Een donkere bril zorgde ervoor dat Chris zijn ogen niet kon zien.
"Ik wil dat je AT30 gaat begeleiden. We hebben een pareltje ontdekt met haar en dat gaan we verder ontwikkelen met jouw hulp. Verwacht een tegemoetkoming als je haar traint naar de wensen die wij hebben," sprak de man helder en simpel. Een wenkbrauw van Chris kwam langzaam omhoog.
"Weiger haar te trainen en verwacht sancties. Je mag vertrekken,". De man draaide zijn rug naar Chris toe. Hij was duidelijk klaar met het gesprek. Een zucht verliet Chris zijn lippen. Hij had geen behoefte om iemand te trainen of ook maar enige contact te hebben. Het ging prima op deze manier. Maar hij had niks te zeggen. Hij was een eigendom en moest doen wat hem werd gezegd. Op een snel tempo liep Chris de ruimte weer uit, terug naar de anderen. Pas toen hij bij het groepje meisjes was kwam stond hij stil.
"Zorg dat je morgen goed uitgerust bent, we gaan vroeg beginnen met je training," bromde Chris.

Eleanore keek vanuit haar ooghoeken hoe de jongen overeind kwam en door de deuren verdween waar ze zelf doorheen was gekomen. Ze draaide zich weer om en liet de meiden aan haar haar zitten totdat het ergste aan klitten eruit was. "Dank je," bedankte ze hen. Eens ze een douch kon nemen was dat het eerste wat ze zou doen, met een hoop conditioner als ze dat hier hadden. Anders werd het een lange avond om de resterende knopen eruit te halen. Ze keek op toen de jongen van eerder naast haar stil stond. Zijn brommende toon vertelde haar dat hij er waarschijnlijk geen zin in had. Het idee dat ze met hem zou moeten trainen beangstigde haar licht. Hij zou niet gemakkelijk met haar om gaan verwachtte ze zo. Een goede nachtrust was inderdaad het beste advies.
"Oké," zei ze. Een luide bel was te horen en de kinderen stonden op. Eleanore volgde ze door de witte gangen. Hoe verder ze kwam, des te meer kinderen waren verdwenen in de kamers. Het was op dat moment dat ze door kreeg dat dit de slaapkamers waren en vlug haastte ze zich terug door de gang op zoek naar haar nummer. Deze was redelijk aan het begin de gang dus ze was er met haar blinde hoofd langsgelopen.
Haar kamer was klein, maar groot genoeg. Er was een dubbeldekker, een tafeltje met twee stoelen, een kast en een deur die naar de badkamer leidde. Haar nummer hing boven het bed die onderin zat. Het bed boven haar had nog geen nummer dus Eleanore veronderstelde dat ze voor nu het rijk voor zich alleen had.
Ze pakte schone kleren uit de kast en nam daarna een douche die lang genoeg was om zichzelf weer schoon te maken. Na al die dagen dat ze vuil was geweest, was het vreemd om haar witte huid weer terug te zien.
Ze volgde het raad op van de jongen en ging in haar schone slaapkleding in bed liggen. De slaap kwam echter niet meteen. Haar hoofd zat vol met vragen naar de training. Hoe zou hij haar trainen? Hoe kon ze haar nieuwe krachten onder controle krijgen zonder iemand pijn te doen? De man doden was niet haar bedoeling geweest en hoe wreed men hier ook was... Eleanore wilde niet doden. Het streepje in haar nek brandde dan ook enorm.
De volgende ochtend werd ze bruut wakker gemaakt door de bel. Verward kwam ze haar bed uit, kleedde ze zich aan en vlocht ze haar haar in. Het zou schelen als het niet ging klitten tijdens de training en ook niet dat het in haar gezicht kwam. Volgens afspraak liep ze naar de gymzaal toe en ze hoopte maar dat ze niet te laat was.

Chris had zijn leven tot zo ver prima gevonden. Natuurlijk was hij jaloers geweest op de vrije kinderen die hij tegen kwam op de zeldzame dagen dat hij vrij werd gelaten om een opdracht uit te voeren. Er was geen vezel in zijn lichaam dat niet net zo vrij wilde zijn. Maar zijn realiteit was anders en daar ging hij niet depressief over zitten wezen. Hij hield het vol door zichzelf af te zonderen van de anderen. Door niet om te kijken naar het verdriet van anderen. Mensen die te emotioneel betrokken raakte in elkaar deden elkaar hier alleen maar pijn. En net het geen waar Chris niets mee wilde doen pakte ze hem nu op. Hij wilde anderen niet trainen en zich bezighouden met hen. Maar hij wist dat ze hem compleet kapot zouden maken zodra hij zou weigeren. Het was niet zo simpel als 'sancties'. De sancties hier betekende pure marteling. Ze zouden hem pijn blijven doen totdat hij uit ellende toe zou zeggen het meisje te helpen. Daarom vond Chris zichzelf vroeg in de ochtend in de trainingszaal. Hij wist helemaal niks over het meisje, gisteren had hij in het voorbijgaan haar naam horen vallen maar zelfs die was hij vergeten. Kort keek Chris op toen hij zag hoe het meisje binnen kwam lopen. Hij wreef met zijn hand door zijn lokken heen waarna hij naar haar toe wandelde.
"Chris," zei hij, terwijl hij zijn hand uitstak naar haar. De schok van alles was nog van haar jonge gezicht af te lezen. Een zachte zucht verliet Chris zijn lippen. Hij zou het niet over zijn hart kunnen verkrijgen om ook koel tegen haar te reageren, niet met de grote onzekere ogen waarmee ze hem aanstaarde.
"Luister, ik weet niet waarom je hier bent. Ik weet niet eens waarom ik hier ben. Wel weet ik dat ze ons gaan gebruiken om... iets voor elkaar te krijgen. Ze hebben ons ingespoten met chemicaliën waardoor we specialer worden," sprak Chris langzaam maar helder. Hij pakte het meisje bij haar pols, zodat hij de injectienaalden in haar onderarm kon aanwijzen.
"Het enige advies dat ik je kan geven is gewoon te doen wat ze je vragen, dan wordt je tijd hier het makkelijkste. En bemoei je niet met de anderen, je zal nog wel merken dat ze hier niet zo vriendelijk zijn als ze zich allemaal nu voordoen," ging hij verder. Chris keek omhoog naar het meisje.
"Blijf bij Madi in de buurt, ze zal je je in's en out's leren van hier. Ik ben gevraagd je te trainen, meer niet. Meer ga ik ook niet doen," mompelde hij als einde.

Eleanore nam zijn hand aan. "Ellie," stelde ze zichzelf voor. Hoewel haar volledige naam Eleanore was, had ze er een enorme hekel aan. Ze liet hem haar pols pakken en keek stil naar de vele littekens in haar pols die duidelijk veroorzaakt waren door injectienaalden. "Oké."
Hij leek er al een lange tijd te zitten en te weten hoe het er hier aan toe ging. Daarom geloofde ze hem en zou ze zijn advies opvolgen. Er was alleen een klein ieniemienie probleempje. Hoe ging ze haar krachten onder controle krijgen als ze niet wist hoe ze haar kracht gebruikte?
"Ik vraag je niet om meer, Chris. Ik vind het aardig van je dat je mij wil trainen, maar ik heb geen idee hoe. "De man die ik gedood heb... Ging per ongeluk. Ik weet niet meer wat ik gedaan heb of hoe dat zo gekomen is." Daarnaast wilde ze hem geen pijn doen. Wat als hij haar tot het uiterste ging pushen zoals die man tot ze geen keus had? De man was er slecht vanaf gekomen. Eleanore wilde niet dat hij hetzelfde lot onder ging. Al moest ze rekening houden met zijn eigen krachten. Het maakte haar nieuwsgierig naar wat hij kon – wat de rest kon. Maar het durven vragen deed ze niet. Ze was net nieuw en alle blikken van gister kon ze wel raden dat ze nog moest leren waar haar plek was. Daarnaast had Chris haar zojuist verteld om zich niet te bemoeien met anderen.
"Waar beginnen we mee?" Eleanore was niet al te sportief, maar ze had wel conditie. Althans, dat was voor de experimenten. Daarom verwachtte ze dat de training van Chris haar zwaar ging vallen. Hoelang de experimenten hadden geduurd wist ze niet, maar ze wist nu al wel dat haar lichaam het niet gewend was om te gaan trainen. Al helemaal niet als ze elke dag uren bezig zouden zijn. In elk geval was het wel beter dan de experimenten. Gillende spieren was niets vergeleken met de gillen uit het laboratorium.
De ruimte waar ze in trainden was enorm. Het was haast groter dan de zaal waar ze gister in had gezeten, alsof het instituut hen wilde aansporen om te trainen. De ramen waren klein en zaten hoog in de muur, vlakbij het plafond. Er waren wapens aan de muur opgehangen, maar zelfs van deze afstand kon ze zien dat ze nep waren.
Afwachtend bracht ze haar blik terug naar Chris. "Met een warming-up?"

Bedenkelijk had Chris naar haar verhaal geluisterd. Het was voor zo ver hij wist nog nooit gebeurt dat een nieuwe iemand in haar experimentele fase al had vermoord. Waarschijnlijk waren ze met nieuwe chemicaliën bezig geweest om sterkere kinderen te maken. Het maakte Ellie sterker en veel gevaarlijker waardoor Chris wist dat hij voorzichtig moest zijn.
"Ik wil nog niet fysiek met je gaan trainen, na alles waar je doorheen bent gegaan moet je lichaam helen. Iets dat veel belangrijker is hier is je mentale kracht. Mensen gaan je hier kapot maken. Als de leiders het niet doen, dan doen de andere slachtoffers het wel. Het is dus belangrijk dat je -je kracht kunt beheersen en boven ze kan staan," zei Chris. Voor nu wilde hij zich vooral richten op haar krachten. Het laatste dat hij wilde was dat ze zou ontploffen waar jongere kinderen bij waren. Zij konden zichzelf niet beschermen dus iemand moest zorgen dat ze een veilige omgeving hadden.
"De speciale krachten die de anderen hier hebben varieert ontzettend erg. Omdat we door de jaren heen zo veel verschillende mensen gehad hebben hier zijn ze ons ingedeeld in verschillende groepen. Wij zijn beide in AT, aanvallende krachten. Je hebt mazzel, want dat zijn over het algemeen de groep die hier het sterkste zijn," ging Chris verder in zijn uitleg. Hij draaide zich zo dat hij naast Ellie kwam staan.
"Ik zal je laten zien wat ik kan," zei hij. Chris legde zijn arm rond Ellie haar schouder en trok haar dichter tegen zijn lichaam. Hij wilde niet dat hij haar de kamer door zou gooien in deze demonstratie. Chris keek op naar twee grote vechtpoppen die in de kamer stonden. Een groot gevoel ontstond in het binnenste van zijn lichaam. Razend snel groeide het tot zijn lichaam het niet meer binnen kon houden. Een geluidsgolf leek uit Chris zijn lichaam te ontsnappen. De twee poppen vlogen als lichte blaadjes door de kamer heen.
"Ik kan geluid manipuleren. Niet alleen geluidsgolven, maar al het geluid. Ik kan mensen dingen laten horen die er niet zijn en ik kan er voor zorgen dat ze helemaal niets horen. Het is ingewikkeld, maar dit is de algemene beschrijving. Wat weet je al over jouw krachten?" vroeg Chris nieuwsgierig. Ondertussen had hij Ellie weer losgelaten.

Ellie liet haar schouders opgelucht iets zakken. Het scheelde dat ze niet meteen fysiek gingen trainen, maar ze wist dat een mentale training net zo moeilijk kon zijn. Al dan wel niet moeilijker. Lipbijtend luisterde ze gefocust naar hem. Ze wilde haar krachten onder de knie krijgen. Wie weet viel ze nog eens iemand per ongeluk aan als diegene haar te ver duwde. Wie weet was diegene wel een onschuldig kind en dat zou ze al helemaal niet van haar geweten weg kunnen krijgen.
Ze hield haar adem even in toen Chris zijn arm om haar heen legde en haar zo tegen hem aan drukte. Het was een geheel ander lichaamscontact dan wat ze gewend was sinds de experimenten. Het voelde haast fijn en vertrouwd, maar ze moest niet vergeten waarom ze hier was. Dus stopte ze die gedachte snel weg en keek ze nieuwsgierig voor zich uit. Voor een moment gebeurde er niets, totdat ze het voelde. Het was een soort golf die door merg en been ging. De twee poppen vlogen weg van de enorme kracht en als Chris haar niet had vastgehouden was ze net zo gemakkelijk weggevlogen. Haar blik was ontzet, verbaasd van de enorme kracht. Het was maar goed dat Chris haar nog even vast hield anders was ze zo door haar benen gezakt. "Wauw," bracht ze stamelend uit. "Dat is... Behoorlijk krachtig."
Haar benen trilden nog steeds een beetje, maar ze hield zich staande. "Ik... Weet het niet zo goed. Toen het gebeurde had ik mijn ogen gesloten," zei ze ietwat beschaamd. "De man wilde me een spuitje geven omdat het niet lukte om mijn krachten op te roepen. I-Ik weet wat er in dat spuitje zat. Ze hebben al erg lang geprobeerd om mijn krachten te laten werken en elke keer was het niet gelukt. Als het die keer niet zou lukken dan zou ik een gefaald experiment zijn," vertelde ze hem. "Ik wilde dat spuitje niet en toen ik tegen de muur stond..."
Ze bracht haar handen omhoog en probeerde in dezelfde positie te staan. "Ik stond zo, met mijn ogen dicht en opeens waren zijn armen, hoofd en benen van zijn romp afgesneden. Er was ontzettend veel bloed."
Lipbijtend keek ze naar hem op. "Het voelde raar. Het was net alsof... Alsof..." Ze dacht zo hard na. Wat was dat gevoel ook al weer? "Alsof er iets in mij zich verlengde en ik het als een vlijmscherp wapen kon gebruiken. Het ging zo snel. Het was er niet meer toen ik mijn ogen had geopend en daarna kwam ik door de deuren heen."
Ze probeerde een handbeweging in de hoop dat het wellicht iets zou doen, maar niets gebeurde er. "Ik weet niet hoe ik het bestuur."

Chris had zijn armen voor zijn borst gevouwen terwijl hij luisterde naar de uitleg van Ellie. Het was altijd een grote raadsel om achter bepaalde krachten te komen. Bij sommige kinderen was het direct goed te zien, ze veranderde van uiterlijk of ze konden bijvoorbeeld gedachten lezen. Bij anderen duurde het maanden voordat ze er eindelijk eens achter kwamen. Er waren wel algemene manieren om een kracht op te roepen, maar iedereen moest persoonlijk zijn eigen manier zien te vinden. Chris kon haar altijd tips geven.
"Ja zal er vandaag niet direct achter komen. Het zal waarschijnlijk een paar dagen, misschien wel weken gaan duren," zei Chris. Hij pakte Ellie haar hand vast. Met haar aan hem vast trok hij haar mee naar de spiegels. Daar ging hij samen met haar op de grond zitten.
"Mensen moeten zelf erachter komen hoe ze hun kracht kunnen oproepen, maar het begint wel bij iedereen hetzelfde," legde Chris uit. Hij liet Ellie haar hand los, zodat hij zijn eigen handen op zijn knieën kon leggen.
"Het komt vanbinnen. Sluit je ogen en haal diep adem. Je voelt waarschijnlijk een bepaalde tinteling. Laat dit in je hoofd groeien. Maak het groter, laat het langer worden. Bij mij lijkt het alsof het in mijn lichaam wordt vast gehouden totdat ik toestemming geef om het te laten ontsnappen. Maar zoals ik zeg, dat is bij iedereen verschillend. Probeer voor nu zo veel mogelijk te richten op dat gevoel binnen in je," legde Chris uit. Hij had zijn eigen ogen dicht laten vallen terwijl hij sprak, zodat hij zelf vanbinnen voelde wat hij aan het beschrijven was. Hij opende nu echter zijn ogen om te zien hoe Ellie reageerde en of ze aan het doen was wat hij haar vertelde. Bedenkelijk bleef Chris even naar het meisje kijken.
"We gaan voor je een trainingsschema opstellen, zodat je sterker kan worden om een goeie manier," zei Chris. Hij draaide zijn hoofd naar de spiegel. Door de jaren heen had hij zo verschrikkelijk veel tijd hier gespendeerd om fysiek sterk genoeg te worden om zijn plekje in deze groep te kunnen verdedigen. Niemand zou hem pijn doen of er ook maar aan durven te denken. Ze begrepen allemaal dat Chris ze kapot zou kunnen maken als hij dat echt zou willen.

Ellie zuchtte zwak. Hoewel het antwoord niet geheel als een verrassing kwam, was ze toch ietwat teleurgesteld. Ze had graag vandaag al willen weten wat haar kracht was. Dat was stap één. Stap twee was het beheersen en dat zou in haar ogen weken kunnen duren. Toch liet ze zich door Chris naar de spiegel leiden en ging ze naast hem zitten in kleermakerszit. Ze luisterde goed naar zijn uitleg en probeerde het zo goed mogelijk in haar geheugen op te slaan. Het zou immers vervelend voor hem zijn als hij dingen twee keer moest uitleggen. Ellie zou hem niet willen irriteren, zeker niet gezien hij had aangegeven dat dit een opdracht was voor hem. Ze wilde het niet vervelender voor hem maken dan dat het al was.
Ellie sloot haar ogen en probeerde een ietwat ontspannen houding aan te nemen. In het begin schoten haar gedachten alle kanten op, behalve de juiste. Het kostte haar wat moeite om haar focus erbij te houden en zich te concentreren op wat Chris haar had beschreven: het gevoel.
Het voelde echter niet zoals hij het uitlegde, al was het blijkbaar bij iedereen anders. Bij haar voelde het als een kracht die ze niet onder controle had, een kracht die zo uit haar kon schieten zonder enige toestemming. Een agressieve kracht die elk moment kon toeslaan als het moment er was. Het welde in haar op, bouwde zich op tot het haar beangstigde en dat was de klik. Het ging zoals eerst enorm snel, maar het voelde hetzelfde. Het was lastig voor haar om het te beschrijven, maar het voelde alsof er iets in haar, uit haar ging. Het voelde als een verlenging. Ellie had haar ogen nog dicht toen het gebeurde. Het was pas toen ze hoorde hoe er iets in duizend stukjes brak dat ze geschrokken haar ogen opende. De spiegel waar zij met Chris voor had gezeten was aan diggelen. De scherven lagen overal, maar niet op haar.
Het was dat ze zichzelf nu niet meer in de spiegel zag, maar anders zou ze naar haar lijkbleke gezicht kunnen staren. Opnieuw was het gebeurd en opnieuw had ze niet gezien wat het precies was geweest. Angst bleek echter wel een knop in te drukken waardoor haar kracht werd geactiveerd.
Trillerig haalde ze adem en sloeg ze haar armen om haar heen. "Ik... Sorry. Ik wist niet wat ik deed. Ik focuste me op het gevoel zoals je zei," stamelde ze. "Ik... Ik had het niet onder controle."
Ze besefte zich dat Chris haar eerder had verteld dat ze aan een trainingsschema gingen werken. "Dat is goed," zei ze zacht. Langzaam keek ze naar hem op. "Ging het bij jou in het begin ook zo fout?"
Zou het instituut boos worden omdat ze de spiegel had gebroken? Zou ze daar straf voor krijgen? Of was het juist een goed teken voor het instituut dat ze op de eerste dag haar kracht had kunnen oproepen en werd het haar vergeven dat ze daarbij de spiegel had gebroken? Ze begon de grootste scherven bij elkaar te verzamelen. Als er hier meerdere kinderen trainden dan wilde ze niet dat ze zich aan de scherven zouden verwonden. "Hoe lang duurt het gemiddeld om een kracht te beheersen?"

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Geschrokken sprong Chris naar achteren. Met grote ogen keek hij naar de gigantische barsten die Ellie had veroorzaakt in de spiegel. Het was niet raar als kinderen iets kapot maakte. Zeker de jongere kinderen vonden het ontzettend lastig om hun krachten te kunnen beheersen. Maar het was nooit zo intens als dit en het kwam nooit zo dichtbij dat Chris zijn gezicht er afgesneden zou zijn. Chris keek langzaam om naar Ellie om zeker te zijn dat zij niets had overgehouden aan deze oefening.
"Je deed het prima, Ellie. Het is prima," zei Chris zacht. Hij kwam voorzichtig overeind. De vloer was bezaaid met glas en hij wilde zichzelf niet snijden nu hij overeind kwam. Op zijn tenen stapte hij naar Ellie toe.
"Kom op, het is niet veilig om zo te blijven zitten," zei Chris. Hij tilde Ellie overeind zodat ze zichzelf op het laatste moment niet zou verwonden. Aangezien de vrouw vrijwel niets woog wandelde hij zonder enige moeite naar de andere kant van de zaal waar geen glas lag.
"Waarom denk je dat ik je vast hield toen ik je mijn kracht liet zien? Ik heb mensen veel te vaak een ruimte door geslagen met mijn kracht. Het geluk is echter dat toen ik hier was er niemand van deze huidige groep was. Dus vrijwel niemand weet dat," glimlachte Chris. Hij wreef met zijn hand door zijn haren heen terwijl hij keek naar de ravage dat achter was gebleven.
"Ze zullen dit fantastisch vinden. Het maakt niet uit hoe je het doet, zolang je maar laat zien dat je wat kan," mompelde Chris. Hij had vaak genoeg gezien dat een kind compleet kapot gemaakt werd omdat ze niet snel genoeg en genoeg veranderde in een lange tijd. Dit was dus voor Ellie iets goeds. Ze had nu tijd om langzaam te kunnen beheersen wat haar zo machtig maakte.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie bleef vooralsnog geschrokken zitten en keek naar de ravage die ze had aangebracht. Het was dat Chris haar vriendelijk toesprak anders was ze in die bubbel blijven zitten. Ze knikte langzaam en liet zich overeind tillen. Een zwakke glimlach kwam op haar gezicht. "Dat snap ik wel," zei ze.
Ze had het immers zelf gevoeld hoe sterk de kracht was die hij kon oproepen. Als hij haar niet had vastgehouden was ze zo weggevlogen. "Maar Chris?" vroeg ze zacht, nadat hij haar had verteld dat ze het geweldig zouden vinden dat ze wat kon. "Ik riep het op door het gevoel angst. Ik dacht na over alles wat ik eng vind en het... Het raakte een snaar, waardoor het kwam. Ik kon de kracht loslaten zoals je mij had verteld. Alleen voelde het niet als loslaten. Het voelde meer aan alsof het aan mij ontglipte, geen controle. Ik voelde geen controle. Het maakte me juist eigenlijk alleen maar banger waardoor het gevoel sterker werd. Hoe... Hoe kan ik mijn kracht onder controle hebben met het gevoel angst? Angst is een gevoel waar geen controle over te krijgen is, toch?"
Ze keek terug naar de andere kant, naar al het glas wat op de grond lag. "Straks doe ik mensen pijn die ik aardig vind. Of onschuldige kinderen. Dat wil ik niet. Ik wil eigenlijk niemand meer pijn doen."
Ellie keek naar hem op. Het was voor haar moeilijk te geloven dat ze ooit controle zou krijgen op een kracht die blijkbaar zoveel kon doen. Zelfs Chris was geschrokken naar achter gesprongen. Dat had ze nog wel gezien. Als hij al zo kon schrikken van haar kracht, hoe zou het dan zijn als ze nog banger was dan wat ze zich eerder had laten maken? "Maar ik snap wel dat ze het leuk vinden. Dat ik die man doodde vonden ze ook geweldig."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Bedenkelijk liet Chris zijn blik hangen op de gebroken spiegel. Het zou niet lang duren voordat ze hier weggestuurd werden om de spiegel te laten maken. Langzaam vouwde hij zijn armen voor zijn borst.
"Iedereen zijn kracht komt uit een andere bron. Ik heb het idee dat het ligt aan de emotie dat je ervaarde toen je geïnjecteerd werd met de troep die in ons lichaam is," mompelde Chris. Hij keek langzaam om naar Ellie. Het was duidelijk te zien aan haar gezicht dat ze ontzettend bang was. Vrijwel alle nieuwe waren verschrikkelijk bang, de ene had daar meer reden toe dan de andere.
"Geen zorgen Ell, iedereen was daar bang voor. Kom, we gaan hier weg voordat ze ons wegjagen. We praten wel in de kantine," zei Chris. Hij draaide zichzelf om en liep met grote passen de gymzaal uit. Het was nooit prettig wanneer ze hen weg wilde jagen. De mensen waren allemaal ontzettend bang voor de kinderen en schroomde er daarom niet om ze te pijnigen om zichzelf veiliger te voelen. Chris duwde de deur open en stak de gang over naar de kantine. Verschillende ogen bleven nieuwsgierig op zijn lichaam hangen. De meeste mensen durfde Chris niet rechtstreeks aan te spreken en daarom bleven ze hem maar nieuwsgierig aanstaren. Chris wist heel goed dat hij de sfeer gaf dat hij niet wilde dat er tegen hem gepraat was. Hij was hier om te overleven en hij ging daar niet anderen mee helpen. Maar af en toe werd het alleen erg saai als er niemand tegen hem sprak. Chris plofte op zijn gebruikelijke stoel neer bij een klein raampje met tralies daarvoor. Ze konden niet naar buiten kijken aangezien de ramen afgeplakt waren met folie. Maar het beetje zonlicht vond hij altijd heerlijk.
"Iedereen is hier bang, El. We hebben hier mensen die ontzettende gevaarlijke dingen kunnen doen en allemaal zijn ze in een positie geweest waarin ze hun krachten niet onder controle hadden. Waarom denk je dat ik je vast hield toen ik mijn kracht liet zien? Niet omdat ik het gezellig vond. Ik heb tientallen mensen door de ruimte heen gegooid. Je gaat het wel leren en zolang je maar goed blijft oefenen begrijpt iedereen het," legde Chris uit.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ze knikte langzaam en volgde hem naar de kantine toe. “Ik herinner me niet veel van de tijd in het lab,” zei ze zacht. “Alleen de witte jassen, felle lichten en pijn.”
Soms had ze het idee dat ze een vrouwengezicht herkende die boven haar had gehangen, maar zodra ze het gevoel had dat ze het gezicht beter kon zien dan verdween het als water in de hand. Ze had er geen grip op. Het leek haast wel alsof het lab haar iets had gegeven en dat ze het daarom zich niet meer herinnerde. Al was het nog maar de vraag of ze dat wel wilde.
Stilletjes volgde ze hem naar de kantine terwijl ze naar zijn gespierde rug keek. Het ontging haar niet dat er meerdere ogen op hem gericht waren. Ze vroeg zich af wat hij had gedaan om die afstand te creëren tussen zichzelf en de anderen. Op het eerste gezicht leek iedereen haar wel aardig, maar ze vergat Chris’ woorden niet dat ze lang niet allemaal waren zoals ze leken. Ellie vroeg zich af of Chris nog wel zo met haar om zou gaan als ze klaar waren met haar training. Zou hij dan nog altijd het contact opzoeken of zou hij dezelfde afstand tussen hen inzetten zoals hij bij de anderen deed? Misschien was het dan toch maar een goed idee om iemand uit de groep te vinden met wie ze het ook kon vinden.
Ellie nam plaats op een andere stoel en pulkte wat aan een velletje bij haar hand. “Oké,” zei ze zacht. “Het is alleen moeilijk te bedenken dat er ooit een moment gaat zijn dat ik het wel onder controle heb. Had jij er veel moeite mee?” Ze glimlachte zwak en keek op van de schelle bel die aankondigde dat het ontbijt klaar stond. “Ik pak er ook wel eentje voor jou.”
Ellie liep snel naar het open raampje waar dienbladen met eten doorheen geschoven werden en pakte er twee mee. Behendig liep ze ermee terug naar Chris, zonder iets te morsen door de rennende kinderen. Ze gaf het dienblad aan hem en zakte terug in haar stoel. Ook al had ze nog niet heel veel met Chris getraind, toch was ze erg hongerig. In haar haast om het bestek te ontdoen van het servetje, sneed ze zich in haar vinger door haar mes. Geschrokken trok ze haar hand terug en liet ze haar bestek op de grond vallen. Haar eerste ingeving was op het wondje zuigen, maar het was het zwevende bloed wat haar tegen hield. Het bloed gleed over haar vinger naar beneden en droop er zo vanaf. In plaats van dat het op de grond viel, bleef het in de lucht zweven. Na een aantal seconden vloog het bloed terug naar haar vinger en vormde er gelijk een korstje op de wond.
Verwonderd keek ze ernaar. Had zij dat gedaan? Maar hoe kon bloed zweven of laat staan terug vliegen en haar wondje zo snel dichtmaken? Ietwat onthutst pakte ze haar bestek weer op en begon ze te eten alsof er niets was gebeurd. Ze had het gevoel dat meerdere ogen haar aankeken en dat maakte haar nerveus. “Het ei is nog best lekker,” mompelde ze naar Chris toe in de hoop iets van een normaal gesprek aan te knopen na een abnormale gebeurtenis.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris had een zacht zucht uitgelaten toen de ontbijtbel ging. Na de gebeurtenis van vandaag had hij geen zin om nu al weer te moeten eten. Hij was nog te diep aan het nadenken over hoe hij Ellie op de juiste manier kon helpen. Het was dan ook geen verrassing dat hij in stilte naar zijn dienblad met ontbijt staarde in plaats van het op te eten. Zijn aandacht werd echter getrokken door Ellie. Onhandig had ze zichzelf gesneden in haar vinger.
"Ze hebben wel pleisters bij de EHBO," mompelde Chris zachtjes. Het was echter een verrassing dat het bloed dat over haar vinger drupte nooit de grond raakte. Met grote ogen en een diepe frons op zijn voorhoofd staarde Chris naar de druppels bloed die rond zweefde alsof zwaartekracht niet meer bestond.
"Ben je serieus?" zei Chris toen Ellie de situatie leek te negeren. Hij leunde over de tafel toe om beter toe te kunnen kijken hoe de druppels verder door zweefde. Zonder iets te zeggen greep Chris haar hand vast. Het was gestopt met druppelen, dus Chris probeerde nog wat bloed te forceren door haar gewonde huid te knijpen.
"Dit is goed, nu kan je zelf zien wat je kan. Zonder angst," zei Chris. Bedenkelijk greep Chris het mes van Ellie haar dienblad. Experimenterend duwde hij de punt van het mes in de druppels bloed.
"Voel je dit? Probeer er iets mee te doen. Waarschijnlijk is het net als het bewegen van je vingers. Je doet het automatisch. Dit is goed nieuws Ellie. Dit laat zien dat je krachten niet alleen maar iets is dat bestaat uit zelfverdediging. Het kan ook gewoon opkomen, net als bij mij," probeerde Chris haar iets gerust te stellen. Waarschijnlijk was het niet erg geruststellend om te kunnen zien hoe je eigen bloed bleef zweven. Maar voor Chris was het goed nieuws. Het was iets waarop ze zouden kunnen bouwen. Vanaf dit punt zouden ze verder kunnen trainen en kunnen evalueren naar een persoon die haar kracht wel kon beheersen. Nieuwsgierig bleef Chris naar de bloeddruppeltjes staren. Het leek alsof de druppels dezelfde grote hadden, ondanks het feit dat de wond op haar vinger begon op te drogen.
"Je kunt bloedsturen, dat is indrukwekkend," mompelde Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Geschrokken keek Ellie hem aan toen hij haar hand vastgreep. Ze wilde hem zeggen dat hij haar pijn deed, maar ze hield haar mond. Gepijnigd keek ze toe hoe hij in haar wond kneep om er bloed uit te krijgen, alleen gebeurde dit niet.
“Ik voel wel wat,” zei ze toen hij met het puntje van haar mes in het druppeltje bloed prikte. “Het doet geen pijn.” Ergens had ze verwacht dat het pijn zou doen toen ze een soort drukkend gevoel voelde, maar dat was niet zo. Het was eerder alsof iemand haar zacht kneep. Ellie rechtte haar schouders en bewoog wat met haar handen. Vrijwel meteen kwamen de bloeddruppels in beweging. Ze kwamen samen en vormden één grote druppel. Ellie zwaaide haar arm langzaam van links naar rechts. De druppel veranderde in een rap tempo naar een lange dunne voorwerp. Het was haast te vergelijken met een lemmet van een mes, alleen nog dunner. Haar bloed volgde haar beweging van links naar rechts, maar was versneld in snelheid dan haar eigen trage gebaar.
Ellie slikte. Ze besefte zich van voor een dodelijk wapen ze eigenlijk was. Als ze met haar bloed die ene man zo in stukken had kunnen snijden… Het bloed trok uit haar gezicht en ze werd lijkbleek. Dit wilde ze niet kunnen. Ze wilde deze destructieve kracht niet. Toch, voor bevestiging, bewoog ze nog eens met haar arm. Dit keer kwam ze langs het rietje van haar drinkbeker. Het bloed volgde haar als een soort tweede huid en sneed moeiteloos door het plastic heen.
Chris had gelijk. Ze kon bloedsturen. “Hoe… Hoe doe ik dit nu weg,” zei ze terwijl ze gebaarde naar het bloed. Een slim idee was het niet, want het schoot alle kanten op tot ze haar hand weer stil hield. “Sorry, sorry.” Ze had er zo iemand mee kunnen bezeren… Ze was een gevaar voor iedereen hier. Alle kinderen… Hoe konden ze zo’n tikkend tijdbom zoals zij bij de rest neerzetten? Nee, ze moest afstand houden zoals Chris. Misschien deed hij het vanuit andere redenen, maar zolang ze haar kracht niet onder controle had dan weigerde Ellie het om zich onder de kinderen te begeven. Een streepje in haar nek was genoeg. Het was er voor haar één te veel. De enige manier om ervoor te zorgen dat er geen tweede kwam, was door haar kracht onder controle te krijgen. “Wil je me nog steeds trainen?” vroeg ze lipbijtend. Ze had hem immers zonet bijna in stukken gesneden. “Ben je niet bang voor me?”

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Bedenkelijk keek Chris toe hoe Ellie leek te gaan spelen met de druppels bloed die ondertussen niet meer op bloed leek. Onder de indruk bleef hij naar de verschillende bewegingen kijken. Verbaasd keek hij echter op toen hij hoorde hoe Ellie vroeg of hij niet bang was voor haar. Chris kon het niet helpen om te lachen bij de belachelijke woorden die ze uitsprak.
"Ik weet niet of ik kwetst moet zijn door je opmerking of niet," zei hij. Chris leunde naar voren toe en duwde de kraag van zijn shirt omlaag zodat Elllie kon zien hoe hoeveel streepjes hij op zijn huid had gekregen.
"Eerlijk, op dit moment ben ik nergens meer bang voor. Daarbij, je kracht is geweldig. Maar ik weet zeker dat ik je me één simpele beweging deze hele kamer door kan blazen. Je bloed zal daar niets aan gaan veranderen," zei Chris. Hij had vaak genoeg mensen moeten waarschuwen met zijn krachten en hij moest nog steeds iemand tegen komen die oprecht tegen hem op kon. Misschien zou een surprise attack van Ellie hem kunnen pijnigen, maar in een eerlijk gevecht zou ze niet kunnen winnen van hem. Zeker niet zolang ze haar eigen kracht niet kon beheersen. Met een zuinige glimlach keek hij naar Ellie.
"Ik ga het opnieuw zeggen; de meeste hier hebben krachten zoals wij. Krachten die iemand in een knipoog kunnen verwoesten. En niemand hier is bang voor elkaar. We hebben een duidelijke hiërarchie en mensen die houden zich daar aan. Maar we zijn niet bang voor elkaar. Jij bent de enige die bang is voor haarzelf," zei Chris bedenkelijk. Er waren vaak genoeg mensen gewond geraakt, maar dat was te handelen. Zolang mensen elkaar niet lieten schrikken en met respect omgingen met elkaar ging het allemaal goed komen, ook voor Ellie.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven