(O) What's meant to be, will always find a way

Re: (O) What's meant to be, will always find a way

Vreselijk hoe ze sinds gistermiddag dat fladderende onderbuikgevoel had dat ze weigerde te bestempelen als vlinders. Het waren geen kriebelende insecten in haar maag. Ze was gewoon een beetje nerveus. Dat was het. Echt.
Nadat ze gisteren naar huis was gegaan, was het gevoel steeds erger geworden. Het had zich opgestapeld en opgestapeld en ze moest er inmiddels elk moment van de dag aan denken, maar een uur voor de afgesproken tijd was ze ineens gevaarlijk kalm geworden. Even was ze bang dat haar zenuwen door overbelasting afgestorven waren, maar dat bleek gelukkig (of tot haar spijt) niet zo te zijn. Zodra de bel ging, plofte de steen in haar maag met alle geweld weer terug in het plekje waar hij zich genesteld had en ging het gevoel van nerveusheid bijna over in misselijkheid. Als ze maar niet ging overgeven. Gevaarlijk stil schoof ze haar boeken in haar tas en wilde opstaan, maar Lisa leek haar vreemde gedrag (dat ze al de hele dag volgehouden had) eindelijk zat te zijn en duwde haar terug in haar stoel. "Hoor eens," zei ze op een toon die evengoed grappend als serieus kon zijn. "Nou is het klaar met die stemmingswisselingen. Je lijkt wel in de overgang te zitten, zeg. Wees blij dat je één-op-één tijd hebt met een potentieel leuk meisje, weet je hoeveel mensen daar een moord voor zouden doen?" Lisa liet haar los en sjorde haar tas over haar schouder, terwijl Frederique even beduusd bleef zitten. Ze had gelijk. Maar toch. Die dingen leken altijd positiever als het een ander gebeurde. Lisa was niet degene met een steen in haar maag. Toch besloot ze haar advies te onthouden en stond op van haar stoel om richting de bibliotheek te lopen. Lisa wenste haar succes en liep de trap af, terwijl Frederique zichzelf de treden naar de tweede verdieping op forceerde. Bij elke stap sprak ze zich een woord toe en herhaalde dat steeds, als een soort mantra. Dit – wordt – leuk, steeds weer die drie woorden. Als ze het maar vaak genoeg herhaalde, zou ze het geloven.
Rond deze tijd was het niet druk in de bibliotheek. Hier en daar wat mensen die liever hier studeerden dan thuis (god mocht weten waarom) en een van de medewerkers die met een karretje vol boeken tussen de kasten liep. Het was niet moeilijk om Karolina te spotten, met haar tengere schouders en haar donkerrode haar. Frederique liep naar haar toe en schoof een stoel naar achteren om naast haar te komen zitten. "Hé," begroette ze haar met een lachje. "Druk bezig met..." ze wierp een blik op het boek dat voor haar open lag. "Natuurkunde?" Gokte ze willekeurig zodra ze een formule op de linkerbladzijde zag staan.

Wil je me lijmen als ik breek?