ORPG | I've been yours since the second we met.

ORPG | I've been yours since the second we met.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | I've been yours since the second we met.

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG | I've been yours since the second we met.

Alles wat mis kon gaan deze ochtend, was ook misgegaan. Het was zeker niet Isabella's beste ochtend. Het begon vanmorgen al met het opstaan, want ze had zich ruim een uur verslapen. Vervolgens had ze zich helemaal gedoucht en opgemaakt en aangekleed om er op het laatste moment achter te komen dat haar jurkje een of andere vlek had. Dus toen had ze zich opnieuw omgekleed waardoor ze ook al niet op tijd kon zijn bij haar tweede college. Uiteindelijk was ze maar de deur uitgegaan. Ze zag wel bij welke colleges ze er vandaag kon zijn. Echter baalde ze ontzettend dat ze niet gewoon al naar haar eerste college had kunnen gaan. Ze studeerde namelijk geneeskunde en het was niet de makkelijkste studie. Ze vond het fijner om alle colleges bij te wonen zodat ze wist dat ze niets belangrijks mistte. Maar op een dag zoals deze, waarop alles misging, kon ze er niet echt wat aan doen. Maandagen waren wel haar langste dagen op de universiteit omdat ze de meeste colleges op maandag had. Hierdoor wist ze dat als ze eenmaal op de campus aankwam dat ze in elk geval nog genoeg colleges kon volgen en het nog wel de moeite waard was om te gaan.
Zodra ze de Starbucks binnenstapte, rolde er een diepe zucht over haar lippen heen. Isabella had echt koffie nodig en daarom maakte ze nog een stop hier. Alleen had ze gehoopt dat het niet zo druk was. Ze sloot zich in de rij aan. Haar blik viel op de klok die bij de menuborden hing. Ze had nog een half uur voordat haar volgende college begon. Vanaf hier was het nog tien minuten fietsen. Dus als de rij nog een beetje snel ging zou ze op tijd kunnen komen. Uit haar handtas haalde ze haar telefoon en ze bekeek wat binnengekomen berichten. Een paar vriendinnen van haar studie vroegen waar ze bleef waarop ze simpelweg antwoordde dat ze zich had verslapen en dat ze er zo snel mogelijk heen probeerde komen. Haar telefoon liet ze weer in haar handtas glijden. Ze kon weer een stap vooruitzetten. Langzaamaan kon ze meer stappen naar voren zetten totdat ze na tien minuten eindelijk aan de beurt was om haar bestelling te plaatsen. Ze bestelde een simpele cappuccino met karamelsiroop. Ze rekende af met haar pinpas die ze tegen het apparaat aanlegde en achteraf weer opborg in haar portemonnee, die ze weer weg stopte in haar handtas. Aan de zijkant wachtte ze af op haar cappuccino. Gelukkig duurde het maar een paar minuten en liep ze met haar cappuccino in haar rechterhand geklemd de Starbucks weer uit. Nu had ze nog een kwartiertje om op de campus te komen. Nog genoeg tijd, maar dan moest er niet nu nog iets misgaan. Met snelle passen liep ze op de stoep. Haar fiets stond een stukje verderop tegen een muur aan. Het kartonnen koffiebekertje bracht ze naar haar lippen voor een slok. Ze dronk van haar cappuccino zonder te kijken naar waar ze liep. Het volgende moment knalde ze tegen iemand op. Het koffiebekertje glipte uit haar handen, nadat er al gemorst was op haar kleding. "Sorry." mompelde ze al, terwijl ze nog even keek naar haar cappuccino die nu op de grond lag. Alsof haar dag nog niet erg genoeg was, gebeurde dit ook nog eens. Haar hoofd hief ze omhoog om te kijken naar de persoon tegen wie ze op was gebotst. Direct herkende ze de jongeman als Manuel. "Manuel?" zei ze, erg verrast. Ze had hem niet meer gezien sinds het uit was gegaan tussen zijn broertje en haar. "Sorry voor mijn klunzige actie." – "Hoe gaat het met je?" vroeg ze, uit interesse. Ze had hem altijd heel aardig gevonden.



Zijn ochtendritueel, dat bestond uit wakker worden en zich klaarmaken voor een nieuwe dag, had Brandon al achter de rug. Het was gebruikelijk dat hij rond een uur of zeven opstond om dan een relaxte douche te nemen en zich vervolgens aan te kleden om nog tijd over te houden om te ontbijten en in tussentijd zijn privéchauffeur een belletje te geven met de vraag om voor de deur te verschijnen om hem naar werk te brengen. Inmiddels zat hij onderuit gezakt op de achterbank van de zwarte Audi, die hij speciaal had gekocht voor zijn privéchauffeur. Brandon kon eigenlijk prima zelf rijden, want hij had gewoon zijn rijbewijs en een auto in de garage staan. En die auto gebruikte hij in zijn vrije tijd ook gewoon. Alleen doordeweeks werd hij naar werk gebracht en opgehaald en thuisgebracht. Het was gewoon een stuk relaxter. Hij hoefde dan niet zelf achter het stuur te zitten en zich te irriteren aan de drukte op de weg, want 's ochtends en 's avonds door de stad heen rijden was een hell. En daarbij was het voordelig dat hij onderweg naar werk op zijn gemakje zijn mails, sociale media en werk gerelateerde dingen kon bekijken.
Een mail had zijn volledige aandacht, waardoor het hem ontging dat de auto tot stilstand was gekomen. "Brandon, we zijn er." hoorde hij Taylor, zijn privéchauffeur, zeggen. Hij keek op en knikte eventjes. Zijn telefoon schoof hij in zijn zak waarna hij het portier opende en uit de auto stapte. "Tot vanavond. Ik wens je een goede dag toe." zei hij tegen Taylor en sloot het portier achter zich. Hij trok zijn jasje van zijn pak goed en keek naar het gigantische gebouw. Achter zich hoorde hij de auto wegrijden. Op een rustig tempo liep hij richting de ingang waar de glazen schuifdeuren voor zijn neus openschoven. Hij zocht zijn weg naar de lift toe, die toevallig net op de begane grond stond. Hij glipte tussen de mensen door en ging in de hoek staan. Vriendelijk glimlachte hij naar enkele bekende gezichten. De liftcabine bracht ze naar boven en op de juiste verdieping schoven de liftdeuren open. Na wat andere mensen liep hij op deze verdieping eruit. "Brandon," hoorde hij Ashley van de receptie zeggen. Hij stopte voor de balie en keek haar aan. "Je nieuwe stagiaire is er al." deelde ze met hem mee. "Oké, dankjewel." bedankte hij de receptioniste en liep door naar de lobby. Eerlijk gezegd had hij niet verwacht dat zijn stagiaire er al zo vroeg zou zijn. Zijn werkdag was nog niet eens begonnen. Die begon officieel pas over twintig minuten. In de lobby viel zijn ogen al snel op een meisje wat zijn stagiaire moest zijn. Een van zijn collega's had haar aangenomen dus hij had nog geen kennis gemaakt met haar. "Goedemorgen, mijn excuses dat ik je heb laten wachten. Ik ging er niet vanuit dat je zo vroeg zou zijn." verontschuldigde hij zich omdat hij haar toch had laten wachten. "Brandon Sanford. Aangenaam kennis te maken." zei hij en stak zijn hand naar de jongedame uit. "Loop je met me mee? Kan ik je wat te drinken aanbieden?" vroeg hij. Zelf wilde hij sowieso nog een kop koffie zetten, aangezien hij dagelijks zijn werkdag begon met een kopje koffie om toch nog iets wakker te worden.

Fifty shades of fucked-up