ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Can contain 18+

Naam: Katharina (Kath)
Leeftijd: 19
Achtergrond en overig: Kath is na haar geboorte al gauw achtergelaten. Ze weet niet wie haar ouders zijn, en heeft allerlei weeshuizen, en pleeggezinnen gehad. Dat zijn de enige herinneringen die ze heeft. Toen ze 18 was, is ze er gewoon vandoor gegaan, met een tas onder haar arm en een gitaar in tas op de rug. Het enige waar ze momenteel plezier aan beleefd, is muziek. Ze kan allerlei instrumenten bespelen, heeft tijdens haar jeugd vaak lessen gehad en uiteindelijk bij haar laatste pleeggezin een gitaar mee gestolen, die ze nu altijd bij zich draagt. En soms, lijkt het alsof haar stem de jongens echt aantrekt. Ze krijgt vaak dingen voor elkaar door het alleen lief te vragen aan de jongens. Verder werkt ze bij verschillende bedrijven, soms weer hier, soms weer daar. Ze heeft een vurig temperament, wat passend is voor haar rode haren, en word daardoor vaak ontslagen. Ze probeert sinds haar 18e te overleven, maar heeft nooit het gevoel had dat ze ergens thuis hoorde. Ze houdt van het strand, en voelt zich echt thuis in het water. Ze heeft trouwens ontzettende hoogtevrees.



Naam: Matthew (Matt)
Leeftijd: 21
Achtergrond en overig: Matt herinnert niet veel meer van zijn jeugd. Hij is een keer achtergelaten op een eiland. In de avond hoorde hij allemaal geluiden, dingen die zich in de schaduween verstopte. Als iemand in het donker alleen rond loopt, verdwijnen ze. Sinds die dag probeert hij gewoon te overleven.


Naam: Amira
Leeftijd: 18 jaar
Achtergrond/overig: Amira heeft alles wat haar hartje zou moeten willen begeren; haar adoptieouders die lijken van elkaar te houden, ze zit op een goede school, ze woont in een mooi groot huis, heeft alle spullen die ze wil hebben en loopt vaak in de nieuwste mode rond. Nee, ze is niet verwaant en helaas heeft ze ook niet alles wat ze zou willen hebben... Haar adoptieouders zijn veelal op zakenreis, bezig met diners van grote bedrijven etc. en dus amper thuis, waardoor Amira vrijwel altijd alleen thuis is en ook alleen haar warme maaltijd eet. Ook ontbreken vriendinnen haar en dat maakt dat ze zich vooral terug trekt op haar kamer. Daar leest ze dan een boek, luisterd wat muziek en maakt haar nodige huiswerk. En als ze dat alles al niet aan het doen is, speelt ze muziek en schrijft ze haar eigen lyrics welke ze ook zingt.
Amira heeft geen herinneringen voor dat ze in het weeshuis belandde en weet dus ook niet wie haar biologische ouders zijn, en of ze überhaupt nog leven. Ze heeft geen drang om ze te zoeken, maar je kunt wel stellen dat Amira ongelukkig is en weliswaar een beetje verdwaald is in haar leven, omdat niemand haar kan leiden... Ze heeft een redelijk zacht karakter, is goed gelovig maar heeft moeite om daadwerkelijk te 'bonden' met iemand. Hierdoor neemt ze sneler afstand, dan dat ze toenadering zoekt.



Naam: Castian
Leeftijd: 21 jaar
Achtergrond/overig: Castian heeft geen herinneringen meer van zijn jeugd, hij is dus opgegroeid met alles wat in zijn wereld voorkomt: magie en dingen die in sprookjesboeken thuis horen als het aan de grotemensenwereld ligt. Castian is nogal uitbunidig in zijn benaderingen, koppig ingesteld en hij neemt niet gauw iets aan van een ander: alles moet op zijn manier of gewoon helemaal niet. Dat betekend niet dat hij niet nadenkt, want dat doet hij zeker wel twee keer en dat maakt hem misschien wel de verstandigste van het hele gezelschap op het eiland. Al zul je merken dat Castian in zijn doen en laten nog even kind is als hij was voor hij zijn huidige leeftijd bereikt had, hij heeft dan ook geen blad voor zijn mond en zal niet zo gauw schaamte erkennen in zijn doen en laten.



Naam: Dyani
Leeftijd: 19
Achtergrond/overig: Dyani is een introverte dame. Ze zal uit zichzelf niet snel iets van zich laten horen en trekt zich liever terug tussen de dieren. Ze heeft voornamelijk een sterke band met paarden. Echter is ze niet erg geduldig met mensen. Ze kreeg constant onenigheid met ze en dit heeft haar ertoe gedreven om met haar paard ervandoor te gaan en de wildernis in te gaan om zoveel mogelijk contact te vermijden. Als bagage heeft ze enkel een bijl, wat extra kleren en een tentje om in te slapen bij zich. Het eten vind ze voornamelijk onderweg, hoewel ze soms een dorp aandoet om te werken voor een nieuwe voorraad, medicatie of voor een onderkomen in de winter. Elke keer dat ze weer gedwongen wordt om naar de wereld van de mensen terug te gaan wordt ze nerveus en kiest ze voor de meest gemakkelijke weg door zoveel mogelijk het contact te vermijden.


Naam: Jason
Leeftijd: 22
Achtergrond/overig: Jason is iemand die geen vlieg kwaad doet. Hij is als 12-jarige op vakantie aan zee afgedwaald door de stroming. Er was geen mogelijkheid meer om bij het strand te komen. Dark elves hebben hem uit het water geplukt en ervoor gezorgd dat hij kon overleven op een eiland vol mythische wezens. Later kwamen hier meer jongens bij. Jason is de dark elves nog altijd dankbaar, want waren hun er niet geweest; dan was hij verdronken. Daarom staat hij ook nog altijd bij ze in het krijt. Hij is te goedgeefs naar anderen toe, waardoor de elven graag gebruik van zijn goedheid maken door nog maar eens te hameren op het feit dat hij dankzij hen nog leeft. Echter ziet hij ook wel dat de elven fout zijn, echter kan hij niet alleen tegen ze in opstand komen. Hij is bang dat ze hem opnieuw ergens in de zee achterlaten en hij reddeloos verloren is, of in de rest van de wereld, waar hij sinds zijn twaalfde al niet meer geweest is. Echter heeft hij een laatste deal gemaakt; hij helpt de dark elves nog maar één keer om daarna voorgoed van ze af te zijn. Mits zij zich ook aan hun deel van de afspraak zouden houden.
Jason heeft van zijn opvoeding nog behouden dat hij altijd eerlijk is en slecht tegen leugenaars kan; deze werken hem gigantisch op zijn zenuwen. Hij is in de loop van de haren behendig geworden in het contact met andere wezens op het eiland en heeft onder andere van hen geleerd hoe hij het beste kan overleven.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Kath

Ik zucht diep, en staar naar de donkere lucht boven me, voor ik weer naar de grond staar in gedachten. Het zit me soms nog wel dwars, dat ik zomaar achtergelaten ben als kind. Dit weer maakt me altijd verdrietig, om de een of andere manier. Maar ik probeer niet te lang bij het verleden te blijven hangen. Mijn huidige leven heeft genoeg problemen om op te lossen. Onder andere het feit dat ik geen werk kan houden. Onderweg haal ik wat avondeten op, en dan ga ik door naar het kraakpand waar ik momenteel woon. Als ik daar ben, kijk ik eventjes rond, of niemand naar me kijkt, voor ik door een kleine opening in een hek naar binnen glip. Hoewel het binnen droog is, is het niet warm. Zodra ik genoeg geld heb, wil ik hier weg. Dit is geen comfort. Ik haast me naar boven, groet wat mensen, en op de bovenste verdieping laat ik mezelf binnen. Ik heb gelukkig een sleutel voor mijn kamer, gevonden toen ik rond liep. Alleen het is dus zo hoog. Ik doe de deur weer achter me op slot, tenslotte lopen er genoeg junkies rond hier, en dan kleed ik me vlug uit. De doorweekte kleren hang ik op een waslijntje dat ik door de kamer gespannen heb. Eventjes kijk ik rond. Al mijn spullen hier, liggen aan een kant van de kamer. Zo ver mogelijk weg van het raam. Mijn hoogtevrees maakt deze kamer er niet makkelijker op, maar in ieder geval liggen mijn spullen veilig. En bovendien kan ik geen gordijnen betalen. Eventjes kijk ik naar de grote torenklok, die ik vanaf hier kan zien, voor de tijd. Ik zucht diep, pak mijn laatste droge kleding en kleed me weer aan. Een dunne nachtjapon. Niet heel warm, en vooral niet heel erg bedekkend maar gelukkig heb ik een deken gekocht. Die trek ik dan ook maar om me heen. Ik moet echt mijn kleding wassen. Als iemand me zo zou zien, zou ik meteen mogen vechten zodat ze me niet aanraken. Niet dat ze me in andere kleding niet aanraken. Ik kijk eventjes naar de blauwe plekken die nu zichtbaar zijn geworden. Nog een voordeel waarom ik deze kamer met slot wilde. Ik eet eerst wat, een broodje die ik met mijn laatste geld gekocht heb en pak dan de gitaar van de vloer af. Met mijn vingers glij ik eventjes over de versiering op het gladde hout. Dit is mijn dierbaarste bezit. Ik glimlach zwakjes terwijl ik terug denk aan de dag dat ik voor het eerst een les kreeg. Misschien was mijn laatste gezin nog niet eens zo slecht. Maar ik ben liever alleen. Mensen zijn niet te vertrouwen. Ik bijt op mijn onderlip, en knijp mijn ogen dicht als ik plotseling de nare herinneringen niet kan tegenhouden. Maar dan zucht ik diep, en waarop ik begin te spelen, en na een tijdje zacht te zingen.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Amira.
''Gedraag je en ga op tijd slapen, je hebt morgen een tentamen.'', opperde haar moeder terwijl Amira de klink van de voordeur geklemd tussen haar vingers hield. Een flauwe glimlach sierde haar. ''Gaan jullie nou maar, voordat jullie te laat komen. En dat kan niet gebeuren, hm?'', wist Natalya er tegenin te brengen waarop haar vader nog een kus op haar voorhoofd drukte en de twee volwassenen richting de auto verdwenen. Zelf sloot ze de deur vooral ze even zuchtte. Ze had een slecht gevoel over deze avond, maar besloot dat gevoel maar weg te drukken. Ze had nog wat hoofdstukken in haar hoofd te stampen en ze moest nog eten ook.
Een hand ging door haar blonde lokken, voor haar blauwe ogen op zoek gingen naar wat eten nadat ze de koelkast open had getrokken. Er stond vooral yoghurt in, er lag wat brood en kaas. Enkele blikjes fris en wat flessen water... Niet echt veel, en de preischotel zag er nou ook niet echt smakelijk uit. Met tegenzin pakte ze twee bekertjes yoghurt uit de koelkast, welke ze met haar elleboog weer sloot voor ze een lepel uit de la vistte. Op naar boven...
Eenmaal boven aangekomen zette ze haar bijeengeraapte avondmaal op het tafeltje bij het balkon, vooral ze haar boeken pakte en het haarzelf comfortabel maakte in een stoel. De opstap naar een economische studie was niet makkelijk en zorgde vooral voor spierpijn in je hoofd eigenlijk, al was het ook geen pretje om de hele dag op een stoel te zitten dan toch. Met een zucht die aangaf dat ze dit enigzins met tegenzin deed deze avond, maakte dat ze eerst een bekertje yoghurt open trok en een hap in haar mond stopte met een lepel. Een soort beloning dat ze nu in elk geval in een stoel zat, met een boek. Haar blauwe ogen dwaalden dan ook al snel af naar de lichtjes die te zien waren vanaf haar balkon, welke de stad sierden in de avond.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Dyani:
Met een bezwaard hart reed ik op Abhay, mijn merrie terug naar één van de dorpen. Ik had er een hekel aan om me terug onder de mensen te begeven. Op de een of andere manier botste ik met vrijwel iedereen. Steeds maar de woordenwisselingen, verontschuldigingen aanbieden - en uiteindelijk zonder resultaat door moeten gaan. Echter waren mijn dekens versleten en kon ik wat nieuwe kleding gebruiken. Daar kon ik beter nu al halen of al zelf aan werken als het even ging, dan dat ik zou wachten tot de nood hoog was. Abhay was kort stil gaan staan en brieste. 'Ja, meissie, ik weet het. We gaan weer weg uit het dorp zodra het gaat, beloofd', zei ik zachtjes terwijl ik over haar stevige nek heen boog en geruststellend over haar hals. Kort stapte ik af om in een van de reismanden die ik gevlochten had van wat riet en zocht naar iets lekkers. Ik vond twee appels waarvan ik er één deelde met Abhay en zelf mijn tanden in de andere zette voor ik weer op haar rug klom om de rit voort te zetten. Ik zou nog moeten kijken waar ik de juiste spullen vandaan kan halen en bij wie ik nog welkom zou zijn. Altijd als ik ergens terug keerde, leek het zo te zijn dat men wist dat ik eraan kwam of weer een afstandelijke houding had aangenomen.

Jason:
Op het eiland waren de dark elves opnieuw naar me toe gekomen. Met tegenzin had ik ze aangehoord. 'Dit is écht het laatste wat ik voor jullie doe', zei ik hoofdschuddend. Ik voelde me hopeloos - ik kon wel aan de gang blijven met de "grapjes" van ze. 'Wat ik wel weet is dat ik hier zelf niet achter kan staan', zei ik met een diepe zucht. Echter kon ik weinig anders, met mijn rug tegen een boom en een mes tegen mijn keel.
Niet veel later waren we dan ook onderweg naar de bewoonde wereld, waar ik mijn ogen uitkeek. Ik had in de tijd van isolatie argwaan opgebouwd, maar ook enige nieuwsgierigheid naar de andere wereld. De wereld waar ik vandaan kwam en niet meer kende. Wat me op viel is dat er veel grote, grijze of bruine dingen stonden met gaten, die eigenlijk geen gaten waren. Ik had ooit wel eens geprobeerd er doorheen te gaan, maar ik kwam er niet doorheen. Het leek wel doorzichtig, maar niet zoals water. Het had hard en koud gevoeld. 'Daar!', hoorde ik in mijn oren gesist worden terwijl we verder vlogen. Langzaam begon ik te horen wat ze bedoelden: gezang. 'Haar moeten we hebben, je hoort haar toch wel?', hoorde ik opgehitste stemmen van opwinding. 'Jaja, ik zal mijn best doen haar over te halen om mee te komen.', mompelde ik enigszins geïrriteerd voor ik met een schuin oog naar het grote, grijze ding keek. Weer die rare gaten. Voorzichtig landde ik op een stukje vensterbank naast het gat en tastte het voorzichtig af tot ik een opening vond waar ik wél doorheen kon. 'Niet schrikken', zei ik zacht voor ik mijn benen naar binnen werkte en op de vensterbank zat. 'Je hebt een mooie stem', probeerde ik het ijs te breken voor ik op stond en enkele stappen naar de jongedame toe zette. 'Ik weet een plek, weg van hier, daar is het beter. Daar kun je je gang gaan', zei ik tegen haar. 'Je stem verder ontwikkelen... de zeemeerminnen zullen ongetwijfeld vriendschap met je willen sluiten', zei ik en glimlachte warm bij de gedachte hoe het voor de zeemeerminnen zou zijn als ik met deze dame aan kwam. Ze waren dol op gezang en mooie stemmen.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Katharina

'I am a lost boy from Neverland, usually hanging out with Peter Pan. And when we're bored, we play in the woods. Always on the run from captain hook. Run, run lost boy, they say to me. Away from all of reality. Neverland is home to lost boys like me, and lost boys like me are free,' zing ik met gesloten ogen. Daardoor hoor ik de stem niet. Er klinken wel vaker stemmen aan de andere kant van de deur. Plotseling hoor ik beweging in mijn kamer. Met een ruk kijk ik op, en zie ik een jongen staan. In nogal aparte kleding. Dan grijp ik de zakmes die ik van een van de jongens gestolen heb. 'Hoe kom je hier binnen? Ik had de deur op slot gedaan,' zeg ik wantrouwend. Ik zet voorzichtig met mijn vrije hand de gitaar op het dunne matrasje op het vloer. Hij praat alsof er niks aan de hand is, over een plek waar het beter is. Sarcastisch lachend schud ik mijn hoofd. 'Dat heb ik vaker gehoord,' zeg ik, tot hij het woord zeemeermin noemt. Verbaast trek ik mijn wenkbrauwen op. Dan lach ik weer kort. 'Yeah right,' zeg ik. Op mijn hoede kom ik overeind. Ik draai niet een keer mijn rug naar hem toe. 'Volgens mij heb jij een pilletje teveel op ofzo.' Ik probeer de deur open te doen, maar die is nog steeds op slot. Vreemd.. Eventjes kijk ik verward naar het raam. 'Ben je serieus naar boven geklommen,' vraag ik dan. Hmm.. Dat heb ik nog niet eerder gezien. Ik ril lichtjes van de kou, en trek mijn dekentje beter om me heen. Verder hou ik afstand van hem. 'Ik heb in ieder geval geen interesse. Probeer het bij de junkies beneden,' zeg ik dan en ik knik naar de deur, die ik van het slot doe, en voor hem open hou.

Matthew

Ik ren door het bos heen, gevolgd door schaduwen. Normaal weet ik precies waar ik mezelf kan verstoppen, maar het lijkt alsof ze me nu ineens overal kunnen vinden. Het begint langzaamaan donkerder te worden. Shit, shit shit! Ik kom uit op een open veld en zie overal kleine lichtjes, van die vervloekte dark elves. Overdag zie je alleen maar de vrolijke elfjes die met je spelen. 'S avonds heb je deze woeste wezentjes. Ik kijk rond. Ik ben omsingeld. Ik zoek naar een gat, een manier van ontsnappen, maar dan komen ze op me af. Ik sla met mijn hand om ze bij me weg te krijgen, maar dan veranderd er eentje naar mijn grootte, en die slaat me zo plotseling tegen mijn wang, waardoor ik naar de grond val. Daar spuug ik wat bloed uit mijn mond, voor ik een houten tak grijp, en die zijn kant op sla. Maar dan word ik door een tweede tegen een boom geramd, waardoor de lucht uit mijn longen geslagen word. Ik hap naar adem, en kijk boos naar de elfen. Ze kijken me onderzoekend aan. Maar zodra ik weer probeer uit te halen, word er een vlijmscherpe dolk tegen mijn keel gedrukt. 'Don't you dare. Gedraag je, als je wilt leven,' zegt de een. Om me heen vliegen nog meer elfen, in hun kleine formaat. Dan haalt de elf langzaam de dolk van mijn keel af. 'Er is geen kans om te ontsnappen. We hebben een kans voor je. Als jij wat klusjes voor ons doet, geven we je de mogelijkheid om te vliegen, en kan je voor altijd jong blijven,' zegt een van de elfen dan. Ik kijk ze onderzoekend aan. 'Wat voor klusjes.'

Joelend vlieg ik later die avond door de lucht. Dit is amazing! Ik grijns, en kijk naar het uitzicht. Wauw.. Ik hoef nooit meer te lopen. Dit maakt het vluchten voor de elfen veel makkelijker. Ik kijk kort naar de elf op mijn schouder, die nu weer klein is. 'Okay jochie. Je hebt je lol gehad. Nu richting die ster. Aan het werk,' zegt hij. Ik rol kort mijn ogen, en ga dan maar die kant op. Ik volg zijn aanwijzingen tot we in een grote stad komen. Met grote ogen kijk ik rond. Ik heb gehoord over deze stad, maar ben er nog nooit geweest. Zover ik me kan herinneren. Eventjes kijk ik met grote ogen rond, terwijl ik door de stad vlieg. 'Hey,' word er ineens hard in mijn oor geschreeuwd. 'Ey. Je hoeft niet te schreeuwen. Laat me gewoon even kijken,' zeg ik boos tegen de elf. Hij kijkt me boos aan. 'Doe niet koppig, en luister.' Hij wijst een kant op, en dan vlieg ik daar maar gewoon heen. Uiteindelijk komen we bij een huis aan. Ik land op het venster van een raam, en kijk naar binnen. Er zit een meisje. Onderzoekend kijk ik haar aan. 'Je weet wat je moet zeggen, en anders moet doen,' zegt de elf zacht in mijn oor. Ik knik zwakjes, en stap dan rustig naar binnen. Rustig schraap ik mijn keel. 'Goedeavond,' zeg ik nog wat onwennig. Ze is mooi. Rustig loop ik op haar af. 'Mooie kamer heb je hier,' zeg ik en toch wel nieuwsgierig kijk ik naar de vreemde spullen die hier staan.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Amira.
Zwijgend stopte ze nog een lepel in haar mond, waarop ze ook een bladzijde van haar boek omsloeg. Het was zoveel stof, dat ze nu al hoofdpijn voelde opkomen. Zachtjes zuchtte ze een en was ze blij dat er een zuchtje wind door de balkondeuren naar binnen kwam zetten. Een zuchtje wind die gevolgd werd door een stem, een stem die ze niet kon plaatsen en dat was pas het moment waarop ze overeind kwam en haar boek samen met de yoghurt op de grond belandde. Binnenmonds vloekte ze even, maar haar blauwe ogen waren naar de onbekende jongeman in haar kamer gegaan in plaats van de rotzooi voor haar voeten. Even liep ze alle scenario's af: verkrachting, moord, roofmoord, verkrachting-moord-én roof. ''Je-Het is onbeleefd om naar boven te klimmen en zomaar iemands kamer in te lopen.'', merkte ze op, terwijl ze haar stem groots probeerde te houden. Ze had enkele stapjes naar achteren gedaan, tot ze tegen haar dressoir aan stond en ze een brievenopener er vanaf plukte. Haar mobiel lag nog beneden en haar hoofd was al bezig om haar kansen te berekenen als ze nu voor de deur zou gaan en naar buiten zou rennen. Met grote ogen staarde ze de jongeman dan ook aan, haar hart in haar keel en haar moed in haar tenen gezakt. Dit was het dan.

Castian.
Iedereen was op pad, behalve Castian. Hij had vrijheid, in tegensteling tot anderen. Hij had zijn schuld immers al tijden terug 'afbetaald' en niemand die hem nog lastig viel. Niet dat hij iets dierbaars had wat het sowieso waard was om iets voor te doen, om voor te moorden zoals de uitdrukking dan ging. Kort fronste hij even bij die gedachte, vooral hij zijn hoofd schudde en weer voor zich keek. Hij was bezig om het lemmet van een nieuw in elkaar gezet mes in te wikkelen met touw. Zodat de greep wat dikker en fijner werd. Een precies klusje, want je wou niet dat het los liet wanneer je het nodig had. Al moest Castian toegeven dat hij ondertussen best spierpijn kreeg in zijn bovenarmen en polsen, omdat hij dit al de hele middag aan het doen was. Hij had het enkele keren over moeten doen, met al het nodige gevloek en gezucht. Niet dat iemand hem hoorde, want hij had zijn eigen plekje in de middel of no where en dat beviel hem eigenlijk wel. Het was rustig en niemand die hem vertelde wat hij wel of niet moest doen.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Dyani:
Een eind verderop merkte ik op dat de lucht donkerblauw begon te kleuren en steeds grijzer werd. Ik kon de regen ruiken in de lucht. Ik besloot vlug door te rijden en van de eerste schuilplaats die ik kon vinden gebruik te maken. Gedurende we verder reden werd het weer er niet beter op en waren in de verte flitsen te zien van onweer. Dat moedigde me aan om me volledig over de nek van Abhay te laten leunen om zo snel als de wind over de velden te schieten tot er een bos in zicht was. Eén grote, oude boom viel me op toen het zonder enige waarschuwing met bakken water tegelijk uit de hemel kwam. Ik zorgde ervoor dat Abhay kon schuilen onder de bomen en ontdekte terwijl ik bezig was om onze spullen te redden van de regen dat de grote boom hol was. Dat kon mijn geluk nog wel eens zijn. Toen ik alles los had klopte ik Abhay voor haar goede werk nog een paar keer op haar nek en fluisterde haar toe dat ik terug kwam zodra het droog was voor ik naar de boom sprintte en mezelf doorweekt door de opening werkte. Mijn ogen moesten even wennen aan het andere licht en merkten toen pas op dat ik niet alleen was. Op mijn hoede greep ik mijn bijl, tot ik merkte dat het een bekend silhouet was en ik mijn adem liet gaan. 'Castian!', zei ik verrast. Ik hem niet verwacht hem, of überhaupt iemand hier aan te treffen. Echter mocht ik blij zijn dat hij het was en niet een ander. Castian was een van de weinige mensen waar ik redelijk mee op kon schieten. Mijn oog viel op het mes wat hij in zijn handen had met een losse draad. Als je alleen was moest je wel creatief zijn en kreeg je algauw handigheid in dat soort dingen. Ik legde mijn spullen neer in een hoekje en droogde mijn handen aan mijn rok, voor zover ze daar droog van werden. 'Kan ik je helpen?', bood ik aan hem aan.

Jason:
Ik glimlachte vriendelijk naar de dame en wees nonchalant naar achteren. 'Door het gat', zei ik tegen haar, niet wetende dat het een raam en kozijn genoemd werd. Vreemd keek ik haar aan toen ze begon over het feit dat ik een pilletje teveel op zou hebben. Ik begreep haar niet. 'Het spijt me, maar ik heb werkelijk geen idee waar je het over hebt', verontschuldigde ik mijn onbegrip. Kort volgde ik haar blik toen ze me vroeg of ik serieus omhoog geklommen ben. 'Dat is niet te doen, veel te weinig uitsteeksels om je aan vast te hebben.', antwoordde ik serieus. Op het eiland was ik vaak genoeg in bomen geklommen. 'Ik ben hierheen gevlogen.', zei ik met een glimlach. 'Veel leuker dan klimmen', voegde ik eraan toe. 'En een stuk minder zwaar ook.', zei ik en luisterde naar haar antwoord. 'Ik kom voor jou.', zei ik rustig. 'Je verdient beter dan dit. Kom toch met me mee, dan vlieg ik ons terug naar een plek waar het wél lekker warm is en iedereen welkom is. Je zult je thuis voelen.', beloofde ik en liep naar de deur toe. Echter niet om erdoor te verdwijnen, maar om deze weer te sluiten. 'Pak je spullen, dan gaan we', stelde ik rustig voor.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Katharina

Onbegrijpend kijk ik hem aan als hij naar het raam wijst, en zegt door het gat heen gekomen te zijn. Hij kijkt me even verward aan als ik het over pilletjes heb, en geeft aan dat hij geen idee heeft waar ik het over heb. Waarom zou hij anders hier zijn? De enige mensen hier zijn junkies of mensen die anders op straat leven. Hij gaat serieus verder dat klimmen niet te doen zou zijn. En dan maakt hij met een glimlach zijn zin af. 'Gevlogen,' herhaal ik spottend. 'Right.. Ik weet niet wat er mis is met jou, maar mensen vliegen niet. We hebben nou niet echt vleugels,' zeg ik kalm, en ik lach kort, als hij zegt dat het veel leuker is. Maar dan zegt hij dat hij voor mij komt. Hij herhaalt weer dat hij me mee wilt nemen naar een betere plek. Zodra hij op me af loopt, stap ik achteruit, de kamer verder in om bij hem weg te komen. Hij sluit de deur, en angstig kijk ik hem aan. Hij zegt dat ik mijn spullen moet pakken, maar ik blijf zo ver mogelijk van hem af staan. De zakmes hou ik stevig in mijn hand vast. 'Ga weg. Laat me met rust. Ik heb geen interesse,' snauw ik dan, omdat ik nu toch echt wel behoorlijk bang word. Ineens zie ik een klein lichtje op zijn schouder, dat iets boos in zijn oor lijkt te piepen. Met grote ogen staar ik hem aan. Fuck.. Ik begin dingen te zien. Ik bijt hard op mijn onderlip, terwijl ik de angst probeer te verbergen. What the fuck gebeurt hier?!? Ik sta momenteel met mijn rug tegen de muur, met geen enkele kant om naar toe te vluchten. Ja, ik kan richting de ramen vluchten, maar dat zie ik ook niet zo zitten. Shit.. Is dit echt de plek waar ik mogelijk ga sterven?

Matt

Ik luister naar haar, en glimlach kalm. 'Ahh, sorry. Ik zal me even voorstellen. Sorry, ik heb een tijdje geen menselijk contact gehad,' zeg ik rustig. 'Ik ben Matthew. En ik wil je mee nemen naar een mooie plek. Waar je je fijner zal voelen dan hier. Maak je geen zorgen. Ik zal je geen kwaad doen. Ik wil je gewoon helpen,' zeg ik. Ik glimlach nogmaals vriendelijk, en kijk dan weer nieuwsgierig rond. 'Je hebt leuke spullen. Die kan je wel mee nemen, als je wilt,' zeg ik rustig. 'Alleen niet meer dan een tas. Want ik moet nog kunnen vliegen, terwijl ik jou draag,' zeg ik en ik grijns lichtjes. 'Je hoeft nooit meer ouder te worden, kan voor altijd gewoon plezier hebben,' zeg ik kalm. Rustig stap ik wat dichterbij. De mini elf zit nog verstopt in mijn haar, maar word met de seconde ongeduldiger. 'Kom mee naar Neverland. Het is daar beter,' zeg ik en rustig steek ik mijn hand naar haar uit. Afwachtend kijk ik haar aan. Het duurt de elf blijkbaar te lang, want in zijn mini vorm vliegt hij boos op haar af.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Amira.
Haar wenkbrauwen rezen de lucht in, toen de jongeman aangaf een tijd geen menselijk contact te hebben gehad. Heeft hij tussen de wolven geleefd dan? Nee, dat is ook een belachelijke gedachte. Weliswaar kwam hij uit een weeshuis en zwierf hij nu rond... Meer dan logisch dat hij hier dan kwam, genoeg om mee te nemen en te verkopen om wat geld te verdienen. Haar gedachten namen een loopje met haar en stilzwijgend volgde ze de handelinge van de vreemde jongeman. Een spottend lachje schoot over haar lippen heen. ''Ik ga nergens heen.'' probeerde ze zo firm mogelijk te spreken, terwijl ze wat naar de deur to schuivelde. Het was pas op het moment dat er een klein ding op haar afvloog, dat ze een boek pakte en naar het beestje uithaalde met een gil. Het belandde tegen een muur en een nieuwe, gepaniekeerde gil ontglipte haar terwijl ze zelf ook struikelde in haar poging om bij de deur te komen, en op haar kont belandde. Amira voelde ze paniek omhoog zetten, waarop ze haar ademhaling ook voelde versnellen. Ze kreeg de woorden niet eens meer over haar lippen en keek slechts even van de één naar de ander, een kleine hoop dat hij gewoon zou vertrekken en haar met rust zou laten. Dit leek meer op een slechte grap, een poging waarin iemand die een hekel aan haar had, een grap probeerde uit te halen. Ze kon zo verscheidene mensen bedenken van haar school die zoiets wel kon verzinnen. Dat bracht haar bij het feit dat hij natuurlijk ook bij haar op school kon zitten... Want vliegen kon niemand. Behalve vogels en insecten. ''Laat me met rust. Dit is niet grappig!'', bracht ze dan ook uit terwijl ze de tranen al in haar ogen voelde opwellen.

Castian.
Geconcentreerd was hij bezig geweest toen er ineens iemand binnen kwam stormen en haast enthousiast leek om hem te zien. Kort fronste hij even voor hij een flauwe glimlach liet zien. ''Dyani.'', merkte hij op, sinds ze zijn naam ook gezegd had. Hij liet zijn handen zakken en keek haar even fronsend aan voor hij naar buiten keek. Hij was zo bezig geweest, dat het hem niet eens opgevallen was dat het buiten regende. Maar hij gokte zo dat dat ook nodig was om alles hier overeind te houden, bomen en dieren overleefden het anders niet immers en om nou naar zee te gaan. Waar de krokodillen en piraten waren, was ook zoiets. Liever niet. ''Nee.'', was zijn antwoord. ''Je kan niet met twee mensen een lemmet invlechten.'', verklaarde hij maar, waarna hij overeind kwam en het aan de kant legde. Hij pakte een kleed en wierp dat Dyani haar kant op, zodat ze zichzelf wat kon drogen en warm houden. Kort keek hij om zich heen, maar hij kwam tot de conclusie dat hij niets te eten en drinken had hier. Geen vruchten of water. ''Ik heb niet meer dan dat.'', sprak hij dan ook wat teleurgesteld. Hij zou dus vruchten moeten gaan plukken wanneer het droog was.

Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.

Jason:
'Niet? Dan heb je écht wat gemist', zei ik hoofdschuddend. 'Shht', siste ik tegen het kleine wezen op mijn schouder en greep met mijn handen naar de elf om hem hard te knijpen wat me enkele beten in mijn hand opleverde die aanvoelden als meerdere kleine messteken. Het zou me wel lukken om haar mee te krijgen, desnoods pakte ik haar gewoon vast en ging ik er vandoor met haar. Rustig sprong ik in de lucht en leunde horizontaal op het niets. 'Zie? Het is gemakkelijker dan je denkt, als we er zijn, kun je het vast ook leren', zei ik tegen haar en rolde op mijn zij naar haar toe met één hand onder mijn hoofd. 'Als je er eenmaal bent geweest wil je niet meer anders, dan wil je niet meer terug. Het is hier zo lelijk.', zei ik tegen haar. 'Ik geef je de keus: je kunt vrijwillig meegaan en je tas met spullen pakken óf ik neem je mee en dan heb je niks.', zei ik omdat de elf met zijn lichtje opnieuw hinderlijk rondom mijn gezicht aan het vliegen was en ik hem wederom een klap uitdeelde wat hem op de vloer deed belanden. Hij irriteerde me gewoonweg en ik was blij dat dit het laatste was dat ik voor ze zou doen.

Dyani:
'Ik kan het ook van je overnemen.', bood ik alsnog aan toen hij oprecht antwoordde dat je niet met twee aan één lemmet kon werken. Dankbaar ving ik het kleed op wat hij naar me toe gegooid had en droogde mijn haren, armen en benen wat voor ik het omsloeg en tegenover hem kwam zitten. Echter stond ik vrijwel direct weer op. 'Ik heb wel wat', zei ik tegen hem. Ik liep naar mijn spullen toe, rommelde wat en haalde er twee veldflessen uit, gezien ik altijd reserve wilde hebben en wat nootjes en fruit. Er was volop voedsel te vinden in deze tijd van het jaar. Ik legde het in een schaaltje neer en nam deze mee om deze tussen ons in te zetten. 'Er is voorlopig genoeg.', zei ik rustig. Omdat ik alleen was, probeerde ik altijd wel iets in voorraad te hebben voor het geval het even tegen zat of ik ziek werd en niet naar voedsel kon zoeken.