ORPG] Cursed

ORPG] Cursed

Can contain 18+

Naam: Amberle
Leeftijd: 18 maar zo oud is ze al heel lang.
Background: Amberle is vervloekt, en daardoor een vampier. Haar vader beloofde zijn eerste dochter aan een tovernaar, die hem hielp om de oorlog te winnen. Later kwam hij er achter dat de tovernaar slecht is. Toen Amberle 18 jaar was, kwam hij haar halen. Ze weigerde, door te zeggen dat ze wilde trouwen voor ware liefde. Uit woede vervloekte hij haar. Hij veranderde haar in een vampier, zodat ze voor eeuwig kan wachten op ware liefde. Haar familie is ondertussen gestorven, ze was enigs kind, het geld raakte na een tijdje op en nu is ze alleen. Langzaamaan begon het kasteel overwoekerd te raken met planten, en deels in te storten, door gebrek aan onderhoud. Nu is het kasteel op de legendes na vergeten. De tovernaar komt soms langs om te vragen of ze al van gedachten is veranderd. Elke keer weer probeert ze hem te vermoorde, maar hij is haar te slim af, met zijn magie. Ze moet van mensen drinken om te overleven, en kan alleen in de nacht naar buiten toe. Pas als zij true love vind, zal ze weer menselijk worden. Amberle heeft het verhaal rond verspreid dat er een monster over het kasteel waakt. Vroeger was het kasteel rijk en geliefd door de mensen.




Naam: Samuel (Sam) Wood
Leeftijd: 22
Background: Samuel is een rustige, maar soms ook roekeloze jongeman. Hij is recht voor zijn raap en zal je vertellen waar het op staat en wat zijn mening is over een onderwerp. Enkele maanden geleden heeft hij opgevangen dat er een kasteel is in de bossen. Sindsdien is hij bij diverse mensen informatie gaan inwinnen. Zodoende is hij erachter gekomen dat er het gerucht gaat dat er een monster zit nu die de rijkdommen van de verdwenen familie bewaakt. Al enkele nachten gaat hij tegen de schemer als de werkdag erop zit op pad om het kasteel te vinden. Hij is bereid om het monster onder ogen te komen en te verslaan voor de gemeenschap. Als het even meezit pikt hij graag nog een graantje mee van de rijkdommen, gezien het gezin waarin hij is opgegroeid niet veel te besteden heeft en ze in de wintermaanden creatief de eindjes aan elkaar moeten knopen.

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Ik kijk voor een laatste keer naar buiten, de zon komt langzaam op. Als de eerste zonnestralen op mijn erf komen, laat ik de gordijnen vlug dicht vallen. De eerste keer, voor ik wist wat de zon deed, brandde ik me, toen ik naar buiten wilde gaan. Het genas snel, maar het deed zo veel pijn. Ik zucht diep, en loop rustig terug naar de bieb, de boeken zijn de enige gezelschap die ik heb. Ik lees veel, slaap wat, maar leef vooral in de bibliotheek. Overdag moet ik binnen blijven. In de nacht, kan ik buiten rennen. En jagen. Een soort van. Ik zoek mensen die dronken zijn, zodat ze te verdoofd zijn om te schreeuwen. In het eerste jaar, was het moeilijk. Ik vermoorde de eerste persoon die ik tegen kwam. Honger was alles waar ik aan kon denken. Maar dat heb ik na zoveel tijd onder controle gekregen. Omdat ik alleen in het donker naar buiten kan, moet ik drinken, om dat zo te houden. Maar ik hou ze momenteel altijd in leven. En niemand weet na te vertellen wat er is gebeurd. Ook heb ik een keer roddels verspreidt, toen ik een drankje besloot te doen in een bar. Over het monster in mijn kasteel. Zodat niemand hier heen komt. Ik wil geen mensen pijn doen. Maar niemand mag me zien zoals ik echt ben. Gelukkig valt het niet op wat ik ben, op het eerste gezicht tenminste. Maar zodra de honger over neemt, krijg ik donkere ogen en groeien mijn messcherpe tanden uit. Ik kijk tijdens het langs lopen even in de spiegel. Ik ben bleek, door het gebrek aan zonlicht, en ik zie er zo moe uit. Ik zie nog steeds wie ik was, maar dat ben ik echt niet meer. Tranen springen in mijn ogen. Ik grijp de spiegel, en gooi die naar de grond toe. Dan loop ik weer hard door. In de bibliotheek ga ik op mijn bank liggen. Plotseling ben ik heel erg moe. Mijn deken trek ik over me heen, en dan sluit ik rustig mijn ogen.

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Voor de zoveelste nacht op rij was ik in de vroege avond op pad gegaan om het kasteel te vinden. Het moest hier ergens zijn, niet al te ver weg van de bewoonde wereld. Gewapend met kleine lamp die ik aan een ring voor me uit hield liep ik door het bos heen. In de schemering kon ik ook verder weg nog wat contouren onderscheiden. 'Hebbes', zei ik zachtjes, maar euforisch terwijl ik kort bleef staan om het kasteel te bestuderen en in gedachten na te gaan hoe ik gelopen had om er te geraken. Zo stil mogelijk, om het monster niet te wekken begon ik in een grote cirkel, verscholen tussen de bomen en het struikgewas, om het kasteel te lopen. Ik merkte daar al aan dat binnendringen moeilijker zou worden dan gedacht door de flinke begroeiing van planten in de loop der jaren. Echter had het monster zich nog niet getoond. Mogelijk was het overmoed, maar iets in me drong erop aan dat ik toch in een spiraal ging lopen steeds dichter naar het kasteel toe tot ik de poort genaderd was en deze op een klein kiertje vond. Met lichte twijfeling duwde ik deze wat verder open en naderde ik het kolossale bouwwerk. Was dit het nou waar men zich zo'n zorgen om maakte? Hadden ze me werkelijk gek proberen te maken door verhalen te vertellen? Dan was het ze bij deze nog gelukt ook! Echter bleef ik het vreemd vinden dat iedereen ongeveer iets gelijks vertelde. Mijn zachte voetstappen waren hoorbaar op de stenen en het gekraak van takken en bladeren van overwoekering. Ik stopte weer voor de deur, kon ik niet beter een andere avond terugkomen, beter voorbereid op de situatie, of zou ik het aandurven om naar binnen te gaan - of zelfs om op de deur te kloppen om aandacht te trekken van hetgeen zich daar ook mocht bevinden.

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Ik schrik wakker en kom wat overeind als ik voetstappen hoor. Eventjes blijf ik zo zitten, luisterend. Maar dan loop ik vlug de bibliotheek uit. Ik kan niet meer uit de ramen kijken dus zal ik op mijn gehoor moeten concentreren. Ik ga geluidloos op de geluiden van de voetstappen af, en sta dan voor de deuren. De grote deuren die toegang geven tot mijn kasteel. Woedend sla ik hard tegen de deur aan. Hopelijk om de persoon daarmee af te schrikken. Hard genoeg voor hem om te horen, en zo hard dat er een deuk ontstaat in de koperen deuren. Maar niet hard genoeg om het te breken, al zou ik dat wel kunnen. Ik zie plotseling dat ik de deur niet vergrendeld heb. Ik ben gewend dat niemand hier komt. Met een harde klap, vergrendel ik hem, en gooi ik de zware houten balk voor de deur. Dat zou het moeten doen. Toch wacht ik gespannen af op wat hij zal doen.

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Voor ik doorhad wat er gebeurde, was ik al minstens één meter achteruit gedeinsd door het doffe geluid op het koper. Voorzichtig scheen ik de lamp naar voren toe die mijn vermoeden in de schemer bevestigde. Er zat zowaar een deuk in de deur. Dat moest toch een behoorlijk monster zijn, die dat voor elkaar kreeg! Ik beet op mijn lip en dacht even na terwijl ik naar mijn voeten keek. Ik was ab-so-luut niet voorbereid op een confrontatie, maar aan de andere kant... ik kon me niet beter voorbereiden dan dit. En ook mijn tegenstander niet. Ik, als arme ziel, zou toch nooit aan een maliënkolder of harnas kunnen komen om enige bescherming voor mijn lichaam te hebben. Ik had enkel een bijl en een mes bij me. Dat dit de enige mogelijkheid van bescherming voor me zou zijn, was ook meteen de reden waarom ik tóch besloot om door te zetten.
Ondanks dat ik iets zwaars voor de deur geplaatst had horen worden, ging ik door. Te beginnen door weer direct voor de deur te gaan staan. Met vlakke hand sloeg ik op de deur, echter zou ik nooit sterk genoeg zijn om deze in te deuken. 'Hé daar!', riep ik luid om me ervan te verzekeren dat het aan de andere kant van de deur te horen moest zijn. 'Als je lef hebt, open je die deur!', riep ik er direct achteraan met nog enkele bonzen. Gespannen wachtte ik het antwoord af terwijl ik mijn hand om de bijl aan mijn riem had, klaar om in actie te komen.

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Ik zucht zacht als hij weer op de deur af komt, en er op slaat. Hij roept dat ik de deur open moet doen. Iets wat ik dus echt niet doe. Koppige jongen. Natuurlijk zijn er andere ingangen, maar die zijn verstopt door alle begroeiing. Dus waarschijnlijk komt hij toch niet binnen. Ik twijfel eventjes, maar loop dan toch geluidloos weer terug naar de bieb. Als hij binnen komt, zal ik hem wel horen. En dan moet ik hem maar op de ouderwetse manier verjagen. Het is stom dat ik nog geen andere oplossingen heb gevonden voor deze problemen. Ik ga weer op de bank zitten, en gaap vermoeid. Ik heb de afgelopen dagen weinig geslapen. Zo goed als niet. Blijkbaar kunnen vampieren een paar dagen zonder slaap. Maar dat betekend wel dat ik vandaag meer moeite moet doen om niet in slaap te vallen. Ondertussen hou ik alle geluiden van de omgeving in de gaten. Kort kijk ik naar de jurk die ik draag. Hij is ouderwets en versleten, maar ik heb geen geld meer voor nieuwe jurken. Misschien moet ik toch maar wat dingen zoals goud verkopen. Echter zijn zulke winkels nooit open als het donker is. Misschien moet ik eens een dienstmeisje in huis nemen om zulke dingen voor mij te doen. Het zou fijn zijn om wat gezelschap te nemen. Nadenkend staar ik voor me uit. Dan kijk ik rond naar de boeken. Hmm.. Wat zal ik nu eens lezen? Ik heb al zo veel van deze boeken gelezen. 1900 jaar. 693,500 dagen. Ik zucht diep, en veeg de haren uit mijn gezicht. Ik ben al zo lang alleen. Omdat ik bang ben om mensen pijn te doen. Misschien dat ik nu toch de bloedlust genoeg onder controle heb. Misschien dat ik nu iemand binnen kan laten. Ik kijk weer op, en concentreer me op de geluiden. Die jongen komt vast het kasteel leeg roven. Stomkop. Heeft hij geen enkel besef dat het gevaarlijk kan zijn? Dat die verhalen er niet voor niets zijn. Dit is mijn thuis. Mijn spullen. Niemand zal mij beroven. Langzaam kom ik weer overeind. Ik loop naar een groot schilderij, van mijn familie.. Ik zie mezelf, maar ik weet dat ik het niet meer ben. Ondanks dat er geen kaarsen branden, kan ik perfect zien. Dat is dan wel een van de voordelen die een vampier zijn heeft. Zelfs lezen lukt zonder licht. Maar soms is wat warmte wel fijn. Ik loop naar de open haard toe, steek die aan, en ga er eventjes bij zitten. Dan laat ik mijn vingers over de kaften van de boeken glijden.

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Gezien ik na meerdere pogingen geen antwoord kreeg, ging ik ervan uit dat mijn tegenstander het strijdtoneel verlaten had. Tegen beter weten in deed ik toch nog enkele pogingen om de deuren open te krijgen. Nogmaals bleef ik even voor het kasteel staan en keek ik om me heen. Het zou er voor een buitenstander vast komisch uit moeten zien. Een jongeman die een kasteel probeert binnen te dringen, waarvan de verhalen gaan dat er een monster over waakt. Ik dacht even na en gleed met mijn vingers over de muur heen. Klimmen was uitgesloten, de muren waren te stijl en nog een een te goede staat terwijl het groen zich eraan vast hechtte, maar niet voldoende grip bood. Echter zorgde elke kasteelheer er wel voor dat er ergens een vluchtroute moest zijn.
Gisteren was ik ook al in de buurt van het kasteel, onwetend dat het eigenlijk zo dichtbij was en verwonderde ik mezelf er nog om dat ik tijdens een flinke regenbui kon schuilen in een deels uitgeholde heuvel. Echter was ik niet verder binnengegaan dan nodig is om aanvaringen met ongedierte te voorkomen. Hoewel deze gang nu toch heel aantrekkelijk klonk. Ik pakte opnieuw mijn lantaarn op en vertrok weer over de brug, tussen de planten door, om dezelfde plek terug te vinden en de gang aan een nader onderzoek te onderwerpen.
Eenmaal bij de gang leek mijn vermoeden te kloppen. De gang liep door en één van de sloten die op een getraliede deur zat, was verroest en makkelijk te openen met enkele klappen waardoor ik steeds dieper, onder de gracht door, koers zette naar het kasteel.

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Ik schrik op als ik ergens een klap hoor, maar het is nog ver weg. Met een diepe zucht draai ik me weer naar de boeken om. Door een klein kiertje in het gordijn zie ik dat de zon op komt. Vanaf nu moet ik voorzichtig zijn. Vanaf nu kan ik niet meer naar buiten kijken. Hopelijk dat de jongen nu niet binnen komt. Er zijn niet veel plekken waar ik me dan kan verstoppen. Ik hoor weer voetstappen. Ze komen steeds dichterbij. Woest loop ik de gangen weer op. Stomme mensen. Ik ren in een flits naar de andere kant van het kasteel. Daar is een ijzeren poort waar hij mogelijk uit kan komen. Eentje die mijn krachten aan kan. Dus ik moet me haasten als ik de deur wil slopen voor hij binnen komt. Met al mijn kracht beuk ik tegen de muur aan. Ik grijp een oude hamer, waarmee ik weer begin te beuken. De tunnel laten instortten is makkelijker. De muur begint te trillen, en er vallen stukken steen naar beneden. Maar het gaat niet snel genoeg. Mijn voorouders hebben deze tunnels te goed beveiligd. Het was een nooduitgang, dus ze moesten wel. Voor de tijd dat we nog echte koninklijke waren, en in oorlog met andere landen. Toen het leven nog makkelijk was. Ik ram harder en sneller maar ik ben bang dat ik straks gezien word. Als de voetstappen te dichtbij komen, gooi ik de hamer neer, en ren ik een trap op, waar ik me in het donker schuil hou.

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Ik baande mezelf een weg door de tunnel toen ik werd opgeschrikt van hevige klappen en het geluid van steen dat omlaag kwam. Maar toch, ik moest het proberen voor de veiligheid van iedereen. Als ik niet verder kon, dan was dat maar zo. Dan was het kijken naar een ander pad. Tot mijn grote verrassing waren er wél enkele brokken steen omlaag gekomen, maar was het pad nog wel toegankelijk. Ik stapte over de stenen heen, waar ongetwijfeld het monster bezig was geweest wat ook de toegangspoort had gesloten voor mijn neus. Vastberaden zette ik opnieuw de vaart erachter en kwam zodoende dieper en dieper in de tunnel.

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Hij loopt gewoon door. Stom, stom jochie. Ik zucht diep, twijfel eventjes, maar ren dan richting de bieb. Dit is tenslotte de plek waar ik me het veiligste voel. Ik doe hier alle kaarsen uit, waardoor het pikkedonker word. Eventjes kijk ik nog rond, en dan verstop ik me in een donkere hoek tussen de boekenkasten. Ik hou me zo stil mogelijk, en luister wat er om me heen gebeurd. Ik hoop maar gewoon dat hij weg gaat als hij me niet vind.