ORPG] It's still magic, even if you know how it's done.

ORPG] It's still magic, even if you know how it's done.

Re: ORPG] Hocus pocus

Re: ORPG] It's still magic, even if you know how it's done.

Rin haalde eens diep adem en keek naar de houten kruk die voor de groep stond. Aangezien ze hier een jaar zouden leven, was het belangrijk dat ze de gebruiken overnamen van Hogwarts zelf en dus ook zouden ingedeeld worden in een huis. Even keek ze over haar schouder naar haar tweelingbroer die aan de Slytherin tafel zat. Hij knikte kort, maar bemoedigend naar haar. Ze was de zomer al gekomen, zodat ze die kon spenderen bij haar broer en vader. Het was nodig geweest, want ze hadden beide zoveel van elkaars leven gemist. Nog altijd miste ze hem enorm. Voor de scheiding waren ze niet bij elkaar weg te slaan. Twee handen op één buik. Tot ze geforceerd werden elkaar los te laten. Het was het moeilijkste wat ze ooit had moeten doen. Misschien was dat ook de reden waarom alles zo slecht leek te gaan bij haar. Al leek Seoyun het aardig in orde te hebben. Opnieuw keek ze weer naar de kruk. Seoyun had haar nog op het hart gedrukt dat het voor hem niet uitmaakte in welk huis ze terecht kwam. Ze hadden samen in de buik gezeten en een huis zou daar geen verschil in maken. "Hyorin Lee," werd haar naam opgeroepen door een wat oudere vrouw. Ze staarde naar de grond en ging op de kruk zitten. De hoed voelde zwaar aan en het duurde enige tijd voor het tegen haar begon te praten in haar hoofd. Mmm, another Lee. Where to put you? Your not as cunning as your brother nor do you share the ambition, but there is talent. You'll be brave so better be... "GRYFFINDOR!"
De hoed werd van haar hoofd gehaald en ze keek even naar haar broer. Hij glimlachte naar haar en wees naar de tafel waar ze moest gaan zitten. Ze kwam snel van de kruk af en schoof bij de tafel aan. Een beetje verlegen keek ze naar een aantal gezichten die naast haar zaten.

Seoyun liep naast Kace met zijn tas over zijn schouder geslagen. In het begin hadden de leerlingen vreemd naar hun gekeken. Slytherin en Gryffindor vrienden? Maar onderhand waren ze het nu wel gewend. Seoyun was het best bevriend met Kace en echt andere vrienden had hij niet. Hij had ze ook niet nodig. Hij vermaakte zich prima alleen. Bedenkelijk keek hij voor zich uit. Ze waren zelf al een weekje begonnen, maar vandaag op de zondag, kwamen de buitenlandse studenten en zouden ze ingedeeld worden. "You better be nice to my little sister if she's sorted into Gryffindor," zei hij waarschuwend tegen Kace. Al hoefde hij zich daar vaak geen zorgen om te maken. Kace was vriendelijk tegen iederen, soms misschien iets te vriendelijk... Daarom keek hij Kace ook met een blik aan die genoeg moest zeggen: waag het om met haar hoofd te flikflooien. Rin had het al moeilijk genoeg gehad in Amerika. Ze had hem altijd brieven gestuurd over wat er mis ging en hij hoopte dat hij haar ermee kon helpen. Hij had zijn wederhelft vreselijk gemist dus toen hij plots een brief kreeg met de aankondiging dat ze een jaar lang bij hem zou zijn op Hogwarts... Het had veel met hem gedaan. "Well, I'll see you after dinner."
Hij gaf Kace een klap op de schouder, wat meestal hun begroeting en afscheidsgebaar was, en liep toen naar zijn tafel waar hij aan ging zitten. Toen iedereen zat gingen de deuren open en kwamen de buitenlandse studenten binnen. Hij zocht meteen naar zijn zusje. Ze zag er nerveus uit en dus knikte hij haar bemoedigend toe. Zijn blik schoot naar Kace toe, toen ze werd gesorteerd in een huis. Hij was al omringt door meisjes door zijn populariteit. Een kleine grijns kwam op zijn gezicht. Het zou hem niet verbazen als meerdere meisjes van de andere scholen ook achter zijn kont aan zou gaan. Zelf was hij ook gewild bij de meisjes, maar iets aan zijn houding en blik liet hen weten dat ze niet dichtbij hem moesten komen. Hij had eerder aanbidders op afstand dan een stoet meisjes die achter hem aan rende zoals bij Kace. Hij zou voor geen goud hun rollen willen omdraaien.

Re: ORPG] It's still magic, even if you know how it's done.

Kestyn irriteerde zich dood, als ze heel eerlijk moest zijn. Hogwarts was vergeleken met haar school een... rommeltje. Daarnaast vond ze het donker en had ze vooral niets met het Engelse weer, het was niet te vergelijken met Frankrijk, waar ze geboren was en waar ze het dus ook gewend was. Ware het niet dat ze deze studiepunten nodig had, omdat de rest haar niet zo goed vergaan was dit jaar.
Haar bruine ogen keken toe hoe één van de Amerikaanse studenten naar voren werd geroepen, al had ze haar naam niet nodig gehad om in te schatten dat ze van hele andere origine was. Niet dat ze daar problemen mee had, totaal niet. Beter nog, zulke typen leken altijd een perfecte huid te hebben en dat was iets waar vele vrouwen een moord voor zouden doen. Kestyn was ondanks niet ontevreden met haarzelf en zoveel deed ze niet eens aan haar uiterlijk.
''Kestyn Da Silva.'' weerklonk er niet veel later.
Kort had ze het meisje nog na gekeken tot aan de tafel van Gryffindor waarna ze zelf in beweging was gekomen. Ze had de paar treden genomen, vooral ze neer zakte op de kruk en de vrouw de sorteerhoed op haar hoofd wou plaatsen.
''Slytherin!'', riep het ding al voor het op haar hoofd gezet werd. Kestyn kon enkel zeggen dat het te verwachten was geweest gezien de huis waar ze bij in gedeeld was, op haar eigen school. Met een tevreden glimlach kwam ze dan ook overeind, waarna ze weer naar beneden huppelde en de tegenovergestelde richting van het meisje op liep. Om aan de lange tafel van Slytherin plaats te nemen. Het enige wat ze kon hopen, was dat ze het schooluniform van Hogwarts niet aan hoefde.
Met een zuchtje zakte ze neer op een nog vrije plek en haalde ze de strakke staart uit haar haren, omdat ze van haar eigen gedachten al hoofdpijn kreeg en ze geen elastiekje aan haar hoofdhuid wou hebben trekken.

Kace trok een wenkbrauw op bij de waarschuwing van zijn vriend, Jun. Hij sloeg zijn arm rond diesn schouders en een grijns sierde hem dan ook, omdat hij de waarschuwing onterecht vond, hoewel hij snapte waar het vandaan kwam omdat de leerlingen die vandaan kwamen uit een hele andere omgeving kwamen. Een hele andere magische school.
''When am I not nice to any girl? I'm not really planning on flirting with the little sister of my best friend. That always causes trouble, no thanks.'', verzekerde hij hem maar dat er niets zou gebeuren. Ja, hij zou aardig zijn als het nodig was maar hij was helemaal niet van plan om met haar te flikflooien. Kace mocht genieten van zijn aandacht, maar de twee relaties die hij had gehad, waren oprecht geweest. Hij kon er niets aan doen dat het ze verveelde zodra het 'gewoontjes' werd en ze ineens een andere kant van Kace leerden kennen. Ze haakten altijd zelf af tot nu toe.
Hij stak zijn hand even op toen hun wegen scheidde en hij naar zijn tafel liep, waar hij wat meer aan het begin plaats nam. Hij zette zijn tas onder zich neer en plaatste zijn elleboog op tafel, zodat hij zijn hoofd kon ondersteunen met zijn hand. Er volgde namelijk nog een hele preek over de huisregels, verboden afdelingen en dergelijke, waarschuwingen, en uiteindelijk een soort 'veel plezier hier' met de mededeling dat de sorteerhoed ze nu zou indelen voor het komende jaar.
Nieuwsgierig keek hij toe hoe de leerlingen één voor één voor geroepen werden en gesorteerd werden bij een afdeling. Zijn bruine ogen volgden degene die Jun zijn zusje moest volgen, tot ze naast hem plaats nam. Een korte glimlach sierde hem.
''I'm Kace, but I'm sure you've heard of me. It is just hard to picture a face with a name of someone that is annoyingly present.'', glimlachte hij voor hij recht ging zitten omdat de laatste naar haar afdeling was gestuurd en de tafel zich elk moment zou vullen...

Re: ORPG] It's still magic, even if you know how it's done.

Rin schrok zich rot toen opeens de jongen naast haar tegen haar begon te praten. Met grote ogen staarde ze hem dan ook aan, tot zijn naam tot haar binnen drong. "Oh," kreeg ze er nog net uit. Al besefte ze zich dat dat niet de meest uitgebreidde antwoord was. "He never said that you were annoying," glimlachte ze en ze keek even naar de tafel voor zich. Nu iedereen zat, was er nog een kleine aankondiging en daarna werd het gevuld met eten. Opnieuw keek ze er met grote ogen naar. Het was anders dan in Amerika, maar ze klaagde niet. Het eten zag er enorm goed uit. Het was eerder de magie van hoe het opeens op tafel was gekomen wat haar verrastte. In dat opzicht verrastte magie haar altijd nog. Het was iets waar ze nog altijd niet aan kon wennen. Misschien was dat een reden waarom haar spells altijd mislukten, omdat ze zelf haast niet kon geloven dat het kon. Een aantal meisjes liepen hun giechelig voorbij. "Kaaace," zwijmelde een van de meisjes, duidelijk de leider. Ze boog zich naar hem toe en sloeg haar arm even kort over zijn schouders. "I can't wait to sit next to you during Transfiguration." Ze gaf hem een knipoog en liep daarna lachend met de andere meisjes verder om aan tafel te gaan zitten. Rin stopte net een aardappel in haar mond en keek ze nieuwsgierig na. "Don't tell me," begon ze met haar mond vol. "But are you and Yunnie the popular ones here?"
Van alles wat ze over haar broer had gehoord en wat hij haar zelf had toegestuurd qua brieven, had ze nooit verwacht dat hij populair zou zijn. Ze wist wel dat haar broer knap was, want dat vond ze immers zelf ook. Niet dat ze met hem een relatie wilde ofzo, zo zag ze het dan weer niet. Yun had gewoon de goede genen gekregen en zij... Niet. Ze droeg een grote bril, maar die had ze voor nu ingeruild voor haar lenzen, zodat ze hopelijk een iets betere eerste indruk gaf. Morgen zou ze vast en zeker iedereen onder de indruk maken met haar explosies – op een slechte manier. Smikkelend at ze nog wat van een kippenpoot. "The food is soooo good. Omygod, my school could learn a thing or two here."

Seoyun kneep zijn ogen even een beetje samen bij Kace's woorden. "I mean it. Be nice in a friendly way to her."
Hij was beschermend over zijn zusje en hij had het gevoel dat Kace dat zelf ook wel begreep. Zeker na zolang gescheiden te zijn van haar, wilde hij juist alles inhalen wat hij in de jaren had gemist. Ze had zoveel moeite gehad op de andere school en hij had haar niet kunnen beschermen van de pesterijen. Dus nu wilde hij zijn broederlijke kant aan haar laten zien. Dat hij wel degelijk om haar gaf en dat ze als zijn kleine zusje enorm veel voor hem betekende. Hoofdschuddend keek hij toe hoe Kace al aan de praat raakte met haar. Misschien was het beter dat ze ten minste één vriend had in haar huis. Misschien dat Kace haar ook een beetje kon beschermen tegen de pesters. Het zou hem niet verbazen als er in haar huis zelf ook een aantal figuren rondliepen die zo hun mond open trokken zonder erover na te denken. Hij strekte zijn benen iets voor zich uit, totdat er iemand naast hem neer plofte. Met een opgetrokken wenkbrauw keek hij naar het opgedutte meisje naast hem. "You seem oddly happy for a Slytherin," mompelde hij. Nog nooit had hij een Slytherin zien huppelen, maar wellicht deden ze dat nu eenmaal vaak bij haar op school. Het satijnen blauwe jurkje stond haar mooi, maar het was niet iets wat Seoyun toe zou geven. Complimenten van hem krijgen was enorm lastig. Hij gaf ze alleen als hij ze daadwerkelijk meende en ook vond dat diegene het verdiende te horen. Kace had misschien drie complimenten van hem gehad gedurende hun jaren op Hogwarts. Zelf kreeg hij genoeg complimenten, maar die denen hem niks. Ze werden zo vaak naar zijn hoofd gegooid dat hij niet eens geloofde dat ze écht oprecht waren. Niet dat het hem iets boeide. Hij was content met zichzelf en hoefde niet iemands anders zijn mening te horen om het zeker te weten. "Are you sure you're willing to give up the soft satin for our itchy jumpers?" vroeg hij lichtelijk verveeld, terwijl hij in zijn vlees sneed die op tafel was verschenen. "The Beauxbatons always nag about it every year. Or didn't they tell you about it?" Hij keek haar even ongeïnteresseerd aan. "Shame."


(rechter)

Re: ORPG] It's still magic, even if you know how it's done.

Kestyn zat nog maar net op de oncomfortabele houten bank die bij de enorm lange tafel hoorde. Ze mocht blij zijn dat ze op het hoekje zat, stel je voor hoe je erover heen moest klimmen met kleren zoals die van haar. Haar gedachte werden onderbroken door de jongeman die naast haar zat en dat maakte dat ze hem kort onderzoekend aankeek. Daar had ze immers ogen voor gekregen.
''If they had put me in another house, I would've probaly cursed the one putting that hat, almost, on my head.'', bekende ze maar. Ze ging het niet onder stoelen of banken stoppen dat ze gewoonweg rechtstreeks terug naar haar school zou zijn vertrokken als dat het geval was geweest, want de scholen verschilde nogal. En het concept wat er nodig was om tot een bepaalde huis te behoren, verschilde nogal voor elkaar. Al kwamen Slytherin en Ombre Lune dicht bij elkaar in de buurt.
Haar wenkbrauw ging omhoog toen de jongeman over de kleren begon. ''Who says I'm going to give it up?'' vroeg ze zich af terwijl ze hem aan had gekeken. Ze had haar hand onder haar kin geplaatst, met haar elleboog op de tafel, terwijl ze een stuk eten naar binnen werkte.
''And don't let your eyes fool you with what you see. That I'm wearing my schooloutfit is because it is needed, just like you wear yours. It doesn't mean I like it or that it is who I really am.'' Kestyn kon een chique jurkje heus waarderen, maar een cargobroek en een sweather zaten ook heerlijk. En sneakers waren altijd nog minder kwellend dan pumps.
''However I am wondering how a brother and sister end up in different houses.'', merkte ze na een korte stilte op. Het was niet iets wat haar ontging gezien hij naar de jongedame keek en hoe langer ze keek, hoe meer ze de gelijkenissen kon opsommen. Ze stopte nog een sperziboon in haar mond.
''Kestyn by the way.'', besloot ze nog. Anders was het ook zoiets... ze wou niet bekend komen te staan als ''dat blondje''.

Kace fronste. ''Really? Well, that's a compliment for once.'', schudde hij zijn hoofd. Hij had wel verwacht dat Jun zoiets wel opgemerkt zou hebben, het was een feit dat hij behoorlijk aanwezig kon zijn en dat kon behoorlijk irritant zijn ook. Dat was het ook voor vele en het was een wonder dat een persoonlijkheid zoals Jun het met iemand zoals Kace uithield wanneer het op vriendschap aankwam. Maar weliswaar waren de verschillen ook juist wel hetgeen wat ervoor zorgde dat er een vriendschap was.
Zijn bruine ogen gingen naar een brunette die zijn naam ineens uitsprak alsof ze haperde. Zijn wenkbrauw ging kort omhoog en hij zuchtte even toen hij zag dat het Anna was. Hij duwde haar arm weg en trok Rin wat naar hem toe.
''This is one of my new best friends and she will be sitting next to me from now on.'', glimlachte hij onschuldig. Weliswaar ketende hij daar wat mee los, maar dat was dan maar zo. Mensen hier wisten dondersgoed dat ze iemand anders niet moesten gaan straffen voor iets wat hij uitlokte, dus Anna wist ook dondersgoed dat ze haar handen thuis moest houden omdat Kace het haar anders goed kwalijk zou nemen.
''Popular?'' vroeg hij zich af toen de meiden weg waren. ''I wouldn't call myself popular. More highly present in the room. I'm hard to miss.'', grinnikte hij. Hij zou zichzelf nooit populair noemen of iets... Sterker nog, hij zag zichzelf niet eens zo en hij snapte werkelijk niet waarom er überhaupt interesse in hem was. Hij wou gewoon zijn school afronden en dat was al een taak op zich. Laat staan met afleiding.
Hij stopte een hap van zijn kip in zijn mond en keek kort naar Jun die in gesprek leek te zijn met een blondine. ''But Jun has broken some hearts, yes.'', merkte hij nog op. Kace niet zo zeer, omdat hij niet zozeer geloofde in korstondige relaties daar waar anderen daar schijnbaar minder om gaven.