ORPG) Only the dead have seen the end of war

ORPG) Only the dead have seen the end of war

WWI-ORPG met Spectrum
May contain 18+

Mijn karakter:
Victoria Alice Greenwood - VAD-nurse

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

27 september 1915. Dat was de datum die bovenaan de krant stond die naast Victoria op het houten bankje van de truck had gelegen. De oorlog was al meer dan een jaar gaande en hoewel de kranten het positief probeerden te houden door te zeggen dat het elk moment over zou kunnen zijn, leek daar in de werkelijkheid weinig van waar. Er waren al velen levens vergaan en er zouden er nog veel volgen.
Na een lange treinreis van York naar Dover was Victoria op de boot naar Calais gestapt. Het zou haar eerste keer op foreign soil  worden, maar ze wilde haar steentje bij dragen. Bovenal wilde ze zich eens nuttig voelen. Als dochter van een hooggeplaatste arts en een moeder van adel had ze haar meeste tijd gespendeerd aan soirees, diners en andere sociale evenementen. Af en toe was ze mee gaan jagen, maar ze had zich nooit nuttig gevoeld. Ze werd op haar wenken bediend, aangesproken met "Milady" en kleedde zich drie keer per dag om. Soms had ze wel eens gekeken bij haar vader in het ziekenhuis en had ze zijn werk staan observeren, maar verder had ze ook niets mogen doen. Gelukkig was hij het met haar eens geweest toen ze zich aan had willen melden voor de Voluntary Aid Detachment, al had ze hem wel moeten overtuigen om ook daadwerkelijk naar Frankrijk te gaan. Waar had ze niet gewoon in Engeland kunnen blijven? Dat zou veel veiliger zijn geweest, maar Victoria had haar zinnen op Frankrijk gezet. Daar zou ze echt nuttig kunnen zijn, écht kunnen helpen. Haar moeder was hysterisch geweest, maar uiteindelijk had haar man haar overtuigd dat hun dochter wel wist wat ze deed en dat ze ook zelf die keuze mocht maken. Vandaar dat ze, samen met nog drie andere dames, in een truck onderweg was naar Boulogne waar hun veldhospitaal gestationeerd was. De auto reed over hobbelige zandpaden en schudde aan alle kanten waardoor Victoria haar poging om de krant te lezen maar snel had opggegeven en het ding naast zich neer had gelegd. Voor een tijdje reden ze langs uitgestreken velden en was er verder niets te zien behalve een paar bomen in de verte. Af en toe vloog er een vliegtuig over, maar over het algemeen kwamen ze niemand tegen. Uiteindelijk zag ze in de verte grote hekken omdoemen en toen ze dichterbij kwamen zag ze ook een slagboom. Dit moest het wel zijn. Ze keek naar de hekken, omgewikkeld in doeken en prikkeldraad zodat er niemand overheen kon klimmen. Al snel reden ze het kamp binnen waarbij ze haar ogen even langs alle tenten liet glijden. Alles was gebouwd op houten vlonders, waarschijnlijk om de invloed van regen en modder te beperken, en een eindje verderop stonden ook een aantal houten huisjes. Deze waren voor de Matron, Lieutenant Colonel, voorraden en keukens, wist ze. Haar vader had aan het begin van de oorlog geholpen om het kamp op te zetten en had haar daarom ook van alles verteld ter voorbereidin van wat er zou komen. Dat was ook de reden dat ze hier terecht was gekomen; als ze zonodig naar Frankrijk moest, moest het op een plek zijn die haar vader kende en waar hij connecties had. De auto kwam wat slippend in de modder tot stilstand waarna er al snel een aantal soldaten stond om de klep te openen. Victoria zette haar hoed wat rechter op haar hoofd, streek haar lange jas glad en gaf haar koffer door aan een van de soldaten voor ze iemands hand aannam om uit te stappen. Al snel werden ze naar de Matron begeleid die uitleg gaf en hen daarna ook van een korte rondleiding voorzag. Daarna werden ze geacht zich snel om te kleden en moesten ze direct beginnen, aangezien er de nacht daarvoor een nieuwe lading gewondden was gebracht dus was het alle hens aan dek om iedereen te verzorgen. 

Victoria had zich omgekleed in de blauwe, katoenen jurk en witte short die haar uniform maakte en had net haar haar opgestoken in een lage knot zodat ze daarna de witte kap ook vast kon maken. Ze wierp een korte blik op de spiegel en keek daarna nog eens de tent rond. Ze deelde de tent met drie andere VAD-nurses en dat was toch iets wat ze niet gewend was. Thuis was ze enigskind en had ze door haar status behoorlijk wat privacy, maar haar vader had haar al gewaarschuwd dat dat hier niet zo zou zijn. Het kon haar eigenlijk ook niet schelen. Ze was hier om te helpen. Het duurde even voor ze de weg naar haar ward gevonden had - wat dat betreft kon het kamp echt een doolhof zijn, had ze nu al ondervonden - maar daar melde ze zich bij de hoofd-zuster en ging aan de slag met de taken die ze kreeg. Haar ward lag aan een van de tenten die als operatiekamer gebruikt werd waardoor er constant nieuwe patiënten binnenkwamen die gewassen moesten worden voor hun operatie of die net uit hun operatie kwamen en daar verzorging voor nodig hadden. Binnen de kortste keren ging Victoria helemaal op in haar werk en kreeg ze amper nog wat van haar omgeving mee. 

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

 

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

Een frisse morgen was het in Frankrijk. Oké het was niet echt fris waar je lekker een wandeling ofzo kon nemen. Maar een wandeling nemen kon Artur op dit moment ook niet. Er waren patiënten, meer soldaten die wachtten op een operatie van hem. Ze moesten zo snel mogelijk behandeld worden want patiënten waren geen mensen die moesten wachten, want elke seconden die ze mistten, werd afgepakt van hun leven. En daar was Artur ook verantwoordelijk voor. De jongeman was een van de belangrijkste chirurgen die je op deze veldshospitaal had, nou laten we zeggen dat hij een van de ‘professionele’ chirurgen was. Er waren weinig middelen hier maar toch deed Artur zijn best om zijn patiënt ten leven te houden. Het was niet altijd de makkelijkste taak die je dacht dat het was. Maar hij leefde ermee, had niet echt een andere keuze nadat zijn vader hem had aangemeld aan het veldhospitaal hier in Frankrijk. De weg had niet lang geduurd via zijn huis in Parijs. Hij mistte zijn ouders wel eventjes omdat ze altijd voor hem klaar stonden, nu waren ze een telegraaf verderop, en dat kon hij niet altijd verzenden. Maar het leven ging door, en hij was hier tenslotte al een jaar en had alles onder zíjn controle, wat vaak nodig was. Hij was soms bazig maar toch iemand met veel discipline.
De tent was al erg druk bezig. Hier en daar liepen mensen in de operatie kamer die in deze tent werd uitgevoerd.
De jongeman had zijn witte dokters uniform aan en had zijn plastic operatie handschoenen uitgetrokken. Er was zonet een operatie succesvol voldaan en nu moest hij even de patiënt sturen naar de zusters die op de verdere delen werkten. Nu er geen andere zuster bij hem was moest hij dat even alleen gaan regelen. Daarom hielp hij de gewonde soldaat om op te staan, hij had een gebroken arm en daar moest even goed naar gekeken worden. Uiteindelijk zou hij alleen gips nodig hebben en zou het binnen misschien wel een maand gaan genezen. Zo’n vermoeden had Artur dan wel weer. 'Despite the successfulness of the operation you have a bone fracture.' Zei Artur toen de soldaat hem aankeek, meer op een antwoord wachtte. Hij zag dat de soldaat weer hem wat verbaasd aankeek, meer een blik die aangaf dat je iets niet snapte. 'Ofcourse.' Rolde vanuit Artur’s lippen en hij veegde zijn hand even met een doekje die in een stalen kom water zat. Nadat dat ook voltooid was haalde de jongen diep adem en hielp de soldaat vanuit de tent. 'It means that there’s a partial break in the continuity of your bone.' Vertelde Artur de jongeman die wat sipjes naar beneden keek. 'Don’t you worry. Monsieur.' Zei Artur weer knikkend met zijn Franse accent. Toen ze via de tent naar de andere gingen en aankwamen bij de zusterstent. Zijn ogen keken naar een jongedame die hij niet eerder had gezien en zette de soldaat neer op het bed die hij leeg zag staan. 'This soldier needs plaster for his broken arm.' Zei hij toen hij de jongedame zag, maar zei niet echt wat anders. Toen hij net weg wilde lopen hoorde hij dat de soldaat hem riep. 'Mr. Artur?' 'Could you give a message to my fellow mates? They would like to know if i’m okay.' Hoorde hij de soldaat tegen hem zeggen, en even keek hij naar de jongedame, door naar de patiënt toe. En knikte. 'I shall.' Zei hij knikkend en verliet de tent om naar zijn eigen te lopen. Hij had niet echt een moment gehad waar hij met zijn mede collega’s een woordje had. Ze waren altijd druk aan het werk dat je niet je collega’s naam wist, soms wist je het wel. Maar dat was ook wanneer je in dezelfde kamer werkte, anders was het niet nodig.

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

Victoria had al meerdere bedden verschoond, verschillende soldaten gewassen ter voorbereiding voor hun operatie en ook al meerdere koppen thee uitgedeeld. Dat was waarom ze hier was. Niet voor ingewikkelde zaken, maar om kleine, opbeurende taken te verrichten die tijd opslokten bij de geschoolde verplegers en verpleegsters. Die liepen er immers ook genoeg rond, maar het leek wel alsof ze overal toch nog handen tekort kwamen en daar kwamen het VAD-personeel voor. Niet alleen waren er VAD-nurses zoals zijzelf, maar ook koks, schoonmakers, chauffeurs. Iedereen die een handje wilde helpen kon wel ergens terecht als VAD-personeel. Vandaar dat zij ook hier was. Ze keek op van het bed dat ze aan het verschonen was geweest - een uiterst belangrijke taak in verband met de hygiëne en het comfort van de patiënten - toen het gordijn aan het eind van de tent openging en daar een soldaat en chirurg verschenen. 'Yes, sir.' knikte ze waarna ze het kussen dat ze vast had gehad op het bed voor haar legde en naar de patiënt toe begon te lopen. Een lichte glimlach verscheen rond haar lippen toen de soldaat vroeg of de chirurg een boodschaap kon doorgeven aan zijn kameraden. 'But... Sir!' wilde ze hem nog naroepen toen hij de tent verliet voor ze kort haar hoofd schudde en toen maar voor de soldaat ging staan. Verwachtte de man nu dat zij de arm in het gips zou zetten? Daar was ze helemaal niet bevoegd voor. Ze had het haar vader enkele keren zien doen, maar daar hield het dan ook op. Ze had er de kennis niet voor en ook niet het zelfvertrouwen om het toch te proberen. Maar wat moest ze dan? Haar blik gleed even door de tent, maar ze zag geen bevoegde verpleegsters. 'Let's settle you down, shall we?' zei ze met een glimlach tegen de soldaat waarna ze hem in zijn bed hielp, zijn kussen goed plaatste zodat hij comfortabel zou kunnen zitten en de dekens over zijn benen trok. 'You're new, aren't you? I mean... I have seen most nurses, but someone as pretty as you would have stuck with me.' grijnsde de soldaat toen hij eenmaal comfortabel zat. Hij leek ongeveer anderhalve keer haar leeftijd, maar in zijn ogen zag ze dat de opmerking uit een goede plek kwam en dat het geen geflirt was. 'I am new, yes. I arrived this morning.' beantwoordde ze zijn vraag dan ook met een glimlach terwijl ze een kop thee voor hem inschonk. 'Ah! You're with the VAD. Good. You're doing something for the war effort. Brava!' knikte de man tevreden. Gelukkig was er in ieder geval iemand blij met haar aankomst. Onderweg naar de ward had ze al meerdere verpleegsters gespot die met een wat vijandige blik naar haar hadden gekeken. Waarschijnlijk vonden ze het niets dat jonge grieten ook een "poging tot verpleging" kwamen doen, maar ze trok zich er niets van aan. 'I am glad you think so, but that also means that I cannot fix your arm as the surgeon asked, so I will have to ask someone else to do that. Until then, I will take care of you as best I can.' glimlachte ze waarna hij tevreden knikte. 'I am sure you will, Nurse...' keek hij haar vragend aan. 'Nurse Greenwood.' vulde ze hem aan. Ze zou liever willen dat hij haar bij haar voornaam aan mocht spreken, maar er waren nu eenmaal strenge regels verbonden met de VAD. Zo moest ze er ten alle tijden representatief uitzien, was make-up of parfum ten strengste verboden en moest ze haar haar altijd opgestoken dragen. Er waren nog meer dergelijke regels en alles om ervoor te zorgen dat er afstand bewaard kon worden tussen hen en de patiënten, maar ook tussen hen en het overige personeel. Romances van elke soort waren ten strengste verboden. Nu leek het haar sowieso wel ongepast om iets met een patiënt te beginnen, maar goed. Het hart had zo zijn eigen wil. 'Nice to meet you, nurse. Officer Jameson.' zei de man terwijl hij zijn goede hand naar haar uitstak waarna ze deze kort schudde. 'Can I get you anything else or shall I go and find someone to set your arm? You might be more comfortable after that.' vroeg ze waarna de man al snel instemde met haar voorstel en Victoria weer even rondkeek op de ward. Op dat moment kwam er een andere chirurg binnen lopen, nog in zijn captain-kledij en zonder zijn witte operatieschort. 'Captain? I am sorry to bother you, but Officer Jameson needs a cast for his arm and I am not qualified.' vroeg ze dan ook terwijl ze naar hem toe liep. Dit leverde haar echter alleen maar een geïriteerde blik op. 'Do I look like a nurse?' snauwde hij voor hij de tentdoeken naar de operatiekamer openduwde en verdween. Ze zuchtte diep. Geweldig. Gelukkig kwam toen al snel de Matron binnenwandelen om te kijken hoe het ging. 'I will get someone to do that. Thank you, Nurse Greenwood. We're expecting yet another convoy with wounded soldiers tonight. Ward 7 should be empty, so could you change all of the beds there? Make sure to measure the spaces inbetween the beds as well. We need everything to go as smoothly as possible.' vroeg de statige vrouw waarop Victoria knikte. 'Yes, Matron.' zei ze voor ze zich om wilde draaien, maar de vrouw hield haar tegen. 'I am sure your father is very proud of you.' glimlachte ze waardoor Victoria haar voor een seconde verbaasd aankeek. 'I hope so. I hope to make him proud.' knikte ze voor ze de ward verliet en op zoek ging naar Ward 7. Ze liep over de houten vlonders en keek om zich heen. Als je zo keek, zou je bijna vergeten dat het een hospitaal was. Buiten speelden een aantal bijna-gerevalideerde soldaten cricket en een eindje verderop zaten er groepjes gebogen over een schaakbord. Ze opende het tentdoek waarvan ze dacht dat die naar Ward 7 leidde, maar schrok op toen ze zich realiseerde dat ze helemaal verkeerd zijn. Voor haar neus stond de chirurg van eerder en met nog een verdere blik naar binnen realiseerde ze zich dat dit zijn slaapvertrek was. 'Sir. I am awfully sorry. Please forgive me.' stamelde ze wat met neergeslagen ogen waarna ze aanstalten maakte om de tent weer te verlaten.

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

Het was waar dat er veel gewonde soldaten werden gebracht, en elke keer waren er heel erge gewonden die geopereerd moesten worden. En dat deed iets met Artur. Midden in de eerste wereld oorlog leven was niet het beste moment om te kunnen leven. Want leven deed je haast niet, soldaten vochtten, de vrouwen kinderen en de ouden deden eigenlijk het meest. Ze verschuilden zichzelf en verstopten alles om te kunnen overleven. Soldaten gingen dood of werden gewond geraakt. Het was geen goede tijd waarin ze nu leefden en hij had natuurlijk gewild dat ze in tijd hadden geleefd die vol vrede was en geen enkele mens buiten werd gehouden of werd gepest. Achja, hij zou niet weten of er ooit zo’n tijd zal komen in de toekomst maar na al dit wist hij niet of dat nog mogelijk was. Wel hoopte hij dat hun kinderen in zo’n tijd konden leven.
De weg door naar zijn eigen tent was een stuk lopen waardoor hij eerst nog naar de koffie tafel liep en een lekkere warm kopje koffie meenam. Onderweg begroette hij enkele soldaten die hem bedankten door de succesvolle operaties die hij voldaan had. Artur had ze met een glimlachje bedankt en ze gedag gezegd. Ondertussen zag hij ook een van de lieutenants die hem met respect voor zijn tentje wachtte. Ze hadden een kort woordje over een paar operaties en Artur een aantal vragen over hoe de oorlog precies verliep. Maar helaas was het antwoord hetzelfde: De invasies gingen door en niemand leek te willen stoppen. Natuurlijk kwamen er nog tonnen soldaten hier omdat ze gewond raakten. Het veldje waar ze op bevonden was al zo’n plekje die best dichtbij een battefield plaats vond. Oké niet te dichtbij maar wel dichtbij om met een auto te kunnen bereiken. Dat was ook waarom vele gewonden hier kwamen - iedereen ging naar de dichtstbijzijnde hospitaal wat ook wel logisch was. Het maakte niet uit wat voor hospitaal was, als je professionele chirurgen en zusters had was het al genoeg. Nadat de lieutenant hem in zijn eentje had gelaten liep hij zijn tentje in en dronk nog van zijn koffie voordat hij het lege porseleinen kopje op de houten tafel zette en even naar buiten keek om te controleren of alles in orde was.
Midden in zijn tentje opende hij zijn ogen en zuchtte even diep terwijl hij zijn operatie schort hit had gedaan en op een houten stoel had gelegd. Hij trok zijn captain-kledij aan en rechtte het uniform even goed. Hij zal nu geen comfortabele kleding aan kunnen doen tot aan de nacht want elk moment zou er zo weer een operatie kunnen plaatsnemen - al was het Artur zijn kleine siesta, zo noemde hij het. En hij had hem zo zeer nodig, want vandaag was het de vierde operatie die plaatsgenomen was en ze waren allemaal vol succes gegaan. Met bloed en zweet in het spel hadden ze operatie ten einde kunnen brengen, en alle soldaten waren goed verzorgd, dat was het belangrijkste. Hij kamde zijn haren met een kleine kam die op de houten tafel lag en nam plaats op zijn bedje waar hij als eerst zijn laarzen wel naast legde. Het was niet een hygiënische plek maar Artur had tenminste wel manieren die hem compleet maakte. Zijn ogen vielen dicht, maar op de achterkant hoorde hij vlugge stappen, een paar lachende soldaten hier en daar, chirurgen die elkaar begroetten of iemand praten. Wat hij heus wel gewend was geraakt. Je had wel een tentje, maar dat kon je niet vergelijken met een huis of betergezegd, een kamer. Net toen Artur in slaap leek te vallen hoorde hij een stem wat hem meteen overeind trok. Met wat verbaasde ogen had hij naar de jongedame gekeken. De zuster waar hij zonet een soldaat aan af had gezet. Hij kwam langzaam overeind en keek haar aan. 'Excuse me?' Zei hij en wreef wat in zijn ogen omdat hij zo’n slaap had en écht een siesta nodig had. 'I’m guessing that you’re new here, are you?' Vroeg hij. Het was normaal dat mensen je hier vragen stelden als ze wisten dat ze je niet eerder hadden gezien. En dat was precies het gevoel met Artur nu. 'Are you lost? Do you need to go somewhere?' Vroeg hij daarna wetend dat ze net zijn tentje had bereikt. Normaal was dat niet iets normaals. Niemand ging je tent in behalve jij, omdat die van jou alleen was.

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

Victoria beet op de binnenkant van haar wang. Ondanks dat ze het niet expres had gedaan was het wel vreselijk ongepast dat ze op dit moment in zijn tent stond en misschien nog wel erger vond ze dat ze hem had verstoord in zijn rust. Rust die hij overduidelijk nodig had. Uit ongemak had ze haar handen achter haar rug in elkaar gevouwen terwijl haar kin nog altijd wat naar de grond gericht was, net als haar blik. 'I am, sir. Captain...' knikte ze op zijn vraag, zichzelf verbeterend met de juiste titel voor zijn positie - als iemand van adel wist ze als geen ander hoe titels werkten. 'Matron asked me to go to Ward 7 and I thought this was the right place, but it obviously isn't, sir. I'm sorry, sir.' legde ze daarna uit waarbij ze kort opkeek naar de man. Ze had een accent ontdekt terwijl hij sprak en had was dan ook niet moeilijk te raden dat hij een Fransman was. Hij was een knappe man om te zien - niet het beeld wat ze voor ogen had van de meeste Fransmannen, maar dat kwam misschien ook omdat haar moeder ze altijd vergeleken had met kikkers - waarschijnlijk een paar jaar ouder dan haar, en de groene kleur van zijn uniform stond hem goed. Victoria voelde zich een beetje aan de grond genageld. Ze wist niet goed of ze er zo snel mogelijk weg moest komen of dat ze moest wachten op de flinke uitbrander die ze verwachtte. Uiteindelijk besloot ze maar dat ze beter zo snel mogelijk weg kon komen. Als hij er dan een probleem van maakte, moest hij maar naar Matron stappen en dan zou Victoria wel een uitbrander van haar krijgen. 'I really am sorry, sir. Please excuse me. I shall not disturb you again, sir. A thousand apologies.' stamelde ze dan nog wat onzeker voor zich zich omdraaide en de tent verliet voor ze met grote passen over de vlonder liep, op zoek naar de juiste tent. Ze voelde dat haar wangen wat warm aanvoelden en hoopten dan ook maar dat ze niet gebloosd had in het bijzijn van de Captain. Het was al ongemakkelijk genoeg. Het enige positieve aan de situatie was dat hij geen tent-genoten had, zoals ze dat zelf wel had, want dan had ze nog heel wat meer uit te leggen. Omgaan met patiënten lukte haar nog wel, maar omgaan met andere mannen was lastig. Thuis had ze altijd een chapperone gehad waardoor ze zelf eigenlijk nooit een gesprek had hoeven beginnen en er ook vaak voor haar geantwoord werd, maar daar zou ze zich nu niet meer achter kunnen verschuilen. 

Met een zucht duwde ze het tentdoek open naar wat inderdaad wel Ward 7 bleek te zijn. Het was er heerlijk rustig in vergelijking met de ward van eerder, want hier was het leeg. Aan het eind van de lange tent stond een grote kast waar al het beddegoed in lag en zo begon Victoria alle bedden een voor een op te maken. Eerst de laag kranten zodat het matras niet vies zou worden, daarover nog een beschermende laag, daarover de matrasbeschermer en daarna het hoeslaken. Ze schudde de kussens op, stopte de lakens strak in en, op verzoek van Matron, zorgde ervoor dat er genoeg ruimte was tussen alle bedden zodat alles die avond soepel zou verlopen en de doktoren en verplegers niet constant tegen elkaar aan zouden botsen. Daarna rechtte ze alle nachtkastje, controleerde of deze leeg waren en wierp toen eens een blik over de Ward. Niet veel later stond Matron weer voor het neus om het werk te controleren en te vragen of ze misschien alle vieze bedlakens kon wassen. 'Of course, Matron.' knikte ze waarna ze de twee volle wasmanden wat onhandig optilde en de tent verliet. In een uithoek van het kamp was de wasserette te vinden. Hier moest ze ieder stuk beddegoed wassen in een grote wastobbe en daarna het overtollige water eruit halen met een Press voor ze alles aan de waslijnen op kon hangen. Even keek ze naar de enorme stapel was die ze moest doen, maar na een korte zucht besloot ze dat ze maar beter de schouders eronder kon zetten, want hier was ze immers voor gekomen; helpen waar mogelijk en nuttig zijn. Het was zwaar werk, want er kwam nog best wat kracht kijken bij het wassen van de kleding en het bedienen van de kledingpers was al helemaal geen eitje. Ook was het niet echt schoon werk en zaten er af en toe vlekken op het beddegoed waarvan ze niet eens wilde weten wat het was.

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

Victoria was de hele middag bezig geweest met de was. Telkens was er weer een nieuwe, gekwalificeerde verpleegster verschenen die haar berg wasgoed met een mierzoete glimlach bij die van haar had gedumpt en weer verdwenen voor ze er iets van kon zeggen. Af en toe had ze haar voorhoofd afgeveegd met haar mouw, maar het had geen nut om te stoppen of te klagen. De verpleegsters wilden haar testen waarschijnlijk en het laatste wat ze wilde was hun gelijk geven. Ze was dan ook blijven werken tot het donker begon te worden en zelfs toen zou ze nog door zijn gegaan, was het niet dat Matron haar was komen zoeken. 'Are you still here, Nurse Greenwood? The others are having their dinner now.' had de vrouw geglimlacht waarna ze de jongedame had weggeleid van de wasserette. Na een snelle maaltijd had ze vrijwillig aangeboden om de inventaris te controleren toen Matron daarvoor om hulp had gevraagd. 'Showboat.' hoorde ze iemand fluisteren, al leverde dat een strenge blik van Matron op. 'Thank you, Nurse Greenwood. It is very much appreciated.' glimlachte die in de richting van Victoria. Die verliet snel al snel de refter en vertrok naar het houten huisje waar alle medicijnen en andere medische middelen op vooraad werden gehouden. Het was geen lastig werk - eerder saai - en daarom had niemand anders zich waarschijnlijk aangeboden, maar dat kon Victoria niet schelen. Het houten hutje was rustig en stil waardoor ze even kon ontsnappen aan alle hectiek van het kamp, want dat was haar toch wel wat tegengevallen. Er was overal, altijd geluid te horen en dat was een groot contrast met waar ze was opgegroeid op het platteland in Yorkshire. Hun landhuis was een eindje verwijderd van alles waardoor het er soms erg stil kon zijn. Niet 's ochtends vroeg wanneer de bedienden het huis klaar maakten voor de dag, al deden ze erg hun best om geen lawaai te maken, maar gedurende de dag kon het wel eens voorkomen dat je niets of niemand hoorde. Het constante geluid in het kamp had haar dan ook enige hoofdpijn bezorgd.

Genietend van alle stilte was ze geconcentreerd aan het werk gegaan en ze schrok dan ook enorm toen ze ineens een hand in haar zij voelde. Ze draaide zich om en keek toen in het gezicht van een van de gewonde soldaten. Haar hartslag werd direct wat rustiger. Niks ernstigs. Dat de man hier niet hoorde te komen liet ze maar even achterwege. 'Corporal Leech. Did you get lost? Shall I help you get back to your bed?' vroeg ze met een glimlach, maar ze leek niet echt tot de man door te dringen. Hij lijdde aan shell shock, wist ze omdat ze tijdens het eten twee andere nurses over hem had horen praten. Lichamelijk was er niets mis met hem, niet meer, maar mentaal gezien was de man verward en wist hij soms niet meer wie hij was of wat er gebeurd was. 'Corporal? Are you okay?' probeerde ze nogmaals, maar op dat moment zag ze de blik in zijn ogen veranderen en wist ze dat het mis was. Een van zijn handen schoot naar voren en greep haar bij de keel waardoor een kreet van schrik aan haar ontsnapte. 'You bitch! You cheated on me. How dare you?' siste de man voor zijn andere hand ook om haar keel sloot terwijl hij haar naar de tafel in het midden van de ruimte duwde. 'I don't know... Corporal...' probeerde Victoria hem bij te brengen maar op dat moment duwde hij haar lichaam tegen de tafel aan, haar rechterarm ongemakkelijk en pijnlijk onder haar lichaam gevouwen. 'You ungrateful whore! Was I not good enough for you, huh? Why did you do it? Why?' ging de man verder, er compleet van overtuigd dat Victoria zijn vrouw of iets dergelijks was. 'Please... I didn't...' wist ze er met moeite uit te krijgen terwijl ze met grote, bange ogen naar hem keek. Wat moest ze nu doen? Corporal Leech was een beer van een vent dus daar kon ze niets tegen beginnen. Schreeuwen om hulp lukte niet, want ze kreeg al amper adem met zijn handen rond haar keel en het korset dat ze droeg hielp daar ook niet bij. Welke opties waren er dan nog over? Hoe kon ze hem ervan overtuigen dat ze niet was wie hij dacht? Dat hij weer een episode had? 'Corporal.. Please... I am not...' fluisterde ze tegen het gestalte die half bovenop haar lag, zijn elleboog in haar ribben duwend. Haar ogen gleden door de ruimte en tot haar opluchting zag ze aan het eind van de tafel een injectienaald liggen. Waarschijnlijk was iemand die vergeten op te ruimte, maar als ze er nu bij zou kunnen zou de prik hem tijdelijk af kunnen leiden en als ze geluk had zat er een kalmeringsmiddel in en kon ze hem daarmee platspuiten. Als ze geluk had. Zo onopvallend mogelijk strekte ze haar linkerarm uit in een poging bij de naald te komen, maar haar hand trilde te erg en hoe ver ze zich ook uitstrekte - wat er alleen maar voor zorgde dat ze nog minder adem kreeg - ze kon er niet bij. 'Please.. Let go of me. Please.. Corporal. Let me help you.' fluisterde ze terwijl haar ogen waterig werden. Wat moest ze nu doen? 

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

De rij was al snel afgelopen, maar dat kwam gewoon doordat Artur in een goed gesprek zat en niet echt iets anders kon opvatten om zich heen. De chirurg die met hem aan het praten was, was een aardige man en was tegelijkertijd erg vriendelijk en dat was waarom ze met elkaar konden opgaan. Met de stalen dienblad in zijn hand liep hij door naar een tafel waar ook andere dokters aan zaten, de chirurg van net was aan een andere tafel gaan zitten omdat zijn vriend hem riep, en Artur wilde geen last aan hen brengen. Dus at hij in stilte zijn maaltijd op en kwam weer overeind nadat het leeg was en bracht het lege dienblad naar de geschikte persoon toe. Hij liep terug naar zijn tent waar hij even zijn lichaam op het bed liet rusten en hem even goed adem liet halen. Het was buiten al donker geworden en daarom was Artur weer overeind gekomen en had een kaars verlicht. Hij was nog wat overeind gekomen om in zijn soort van dagboek notities te maken van vandaag. Van alles wat er vandaag gebeurd was. Hij had zijn bril op het puntje van zijn neus laten rusten en was naast de kaars gaan zitten om te kunnen schrijven.
Toen zijn hand het begaf kwam hij overeind en keek even om zich heen. In de morgen had hij het idee dat hij iets mistte in zijn operatie kamer. Maar hij kon het ook morgen in de ochtend ophalen van de inventaris. Hmm, maar hij kon het ook in de morgen vergeten en stel dat hij dat middel in de operatie nodig had, en het er niet was? Dat zat hij in grote problemen. Met dat gevoel was hij uit zijn tent gelopen en zag dat er enkele kaarsen waren verlicht. Het gaf een mooie sfeer en maakte Artur warm van binnen. Zijn stappen waren snel, maar het was een eindje lopen. En onderweg was hij Matron tegengekomen en had haar gevraagd naar de nieuwe zuster die hij dacht dat ze nieuw was. 'Victoria. From England.' Had Matron geantwoord waardoor Artur knikte, maar toen Matron vroeg waarom hij over haar vroeg zei hij dat er niets belangrijks was maar ze per ongeluk zijn tent was ingelopen. Daarna was hij weer verder gegaan met zijn kleine walkie. Toen hij wat verder van alle tenten was zag hij het houten huisje in zich wat hem wat opgelucht maakte, het was inderdaad een stuk lopen maar er was een voordeel dat het erg rustig was en je er wat van kon genieten na deze dag. Toen hij voor de deur was en net naar binnen wilde gaan hoorde hij aantal vloekende zinnen wat hem een beetje verbaasd maakte, wat gebeurde er nou binnen? Hij stond daar eventjes en hoorde ook soms een kleine kreet van een jongedame horen. Dit maakte hem een beetje verward en zonder nog een seconden te missen opende hij de deur en stapte naar binnen. 'What on earth is going on?' Vroeg hij en zag Corporal Leech, een patiënt die hij eerder had geopereerd, die de zusters keel had gegrepen en tegen een tafel had geduwd. Victoria, die hij de derde keer vandaag had gezien. Hij zag dat Corporal Leech hem niet had opgenomen wat hem eventjes verward door de kamer liet kijken. Meteen zag hij een injectienaald die je anti adrenaline gaf en je kalmeerde, iets wat hij in operaties wel vaak gebruikte. Meteen greep hij de prik beet en injecteerde hem bij Corporal Leech wat de oude man meteen liet rusten. Hij pakte de hand van de oude man vast die Victoria had geklemd en trok hem van haar weg. 'Are you okay?' Vroeg hij aan Victoria en zag dat de man meteen op de grond zichzelf liet leggen waardoor Artur meteen hem hielp. 'I shall need your help with leading him to his quarters.' Zei hij tegen de Engelse zuster en keek haar eventjes aan voordat hij Corporal Leech overeind trok en een van zijn armen om zijn nek heen gooide.