ORPG] Tous pour un, un pour tous.
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 64 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:00 PMCan contain 18+
Camille Adele Michaud, 22
Xavier Olivier du Guesclin, 24
ReplyRe: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:01 PMCamille Adele Michaud
Mijn hart bonsde in mijn keel en mijn longen leken zich maar niet te kunnen vullen met voldoende lucht. Het was niet ver meer, dat wist ik, maar het maakte het er niet makkelijker op. Alles aan mijn lichaam deed zeer en mentaal was ik er niet veel beter aan toe. De tranen waren inmiddels opgedroogd, maar nog altijd voelde ik het intense verdriet en zag ik de vlammenzee om me heen. Het geschreeuw van mijn familie, mijn vrienden en alles en iedereen wat ik liefhad, had mijn oren nog geen moment verlaten, ook niet toen er een abrupt einde aan was gekomen door geweersschoten. Het enige wat het nu overheerste was het kloppen van mijn hart. Mijn ogen gleden naar voren, naar het eind van het pad. Het grootste deel van mijn reis zat er al op, ik was immers al twee en een halve dag onderweg, maar deze laatste meters vielen me zwaar. Ik was onderweg een van mijn schoenen verloren en de onderkant van mijn rechtervoet deed met iedere stap meer pijn. Met veel moeite bewoog ik mezelf naar de poort bij het paleis. 'Please... Please, let me in.' kwam een fluistering over mijn lippen. De wachters leken echter niet bepaald onder de indruk en waarom zouden ze ook? Ik kon me wel een voorstelling maken van hoe ik er momenteel uitzag en dat onderscheidde me niet bepaald van de armsten van Parijs. 'Please. I need to see the King!' probeerde ik nog eens, maar dat leek ook geen waarde te hebben voor de mannen. 'Go back to where you came from! There's a ball going on and you're nothing more than a beggar. LEAVE!' waren de woorden die tegen me gesproken werden waarop ik mijn hoofd schudde en de spijlen van de poort vastgreep. 'Please. You don't understand. I need to see him. I'm Lady de Michaud from Courdemanche. Please, let me in. I beg you!' smeekte ik terwijl ik een van de mannen aankeek. Tot mijn grote verbazing ging de poort open, maar niet om de reden die ik graag wilde. De mannen grepen ieder een arm vast en rukte deze los van de poort. 'Let's get you back where you came from. Hmm?' mompelde de een waarop de ander grijnsde. Waarom geloofde ze me niet? Waarom luisterden ze niet? Waar kon ik heen als ik niet op het paleis terecht kon? Wat als ze me zouden vinden? Ik was de enige die het overleefd had. De enige die weg had kunnen komen. Ik had niets meer. Niemand meer. Uit wanhoop liet ik me door mijn benen zakken waarna ik hysterisch begon te huilen, maar de mannen trokken me weer overeind en sleepten me haast verder, terug in de richting waar ik vandaan was gekomen. 'Please. I am begging you. You don't understand. They're all dead. My family. They're dead. I need to see the King. Please! PLEASE!' schreeuwde ik terwijl de tranen over mijn wangen stroomden en ik, hopeloos, probeerde om me los te maken. Mijn geschreeuw echoode door het park dat naar het paleis leidde, maar het leek de mannen niets te doen. Wat moest ik nu doen? Ik was op de vlucht, maar had geen plek om naartoe te vluchten. Nog een hysterische schreeuw ontsnapte uit mijn keel en met alle kracht die ik had, wist ik mijn armen los te trekken waardoor ik voorover op de kiezels viel. Het kon me niet eens meer schelen dat ik mijn knieën daarbij openhaalden of dat de palmen van mijn handen ook geschaafd waren. Ik sloeg mijn handen voor mij gezicht en deed een hopeloze poging om te stoppen met huilen. Waarom wilde niemand me helpen? Waar moest ik heen? Mijn keel voelde rauw van het schreeuwen, maar ik kon het niet helpen. Ik was wanhopig. Kwaad. Verdrietig. Ik wilde opnieuw schreeuwen, maar er kwam slechts een hees geluid over mijn lippen. Opnieuw begon ik te fluisteren tegen de mannen, hopend dat het eens tot ze door zou dringen dat ik hulp nodig had. Dat ik niet slechts een bedelaar was. 'Please, monsieurs. Please. Help me. I beg of you. Please.'
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:02 PMXavier Olivier du Guesclin
Met mijn degen aan mijn zijde liep ik met snelle pas in de richting van het park. Ik werd op het paleis verwacht om mijn collega-musketiers af te wisselen voor de bewaking van het bal wat gaande was. Ik had erop gestaan om mijn eigen taken te blijven vervullen, naast de taken die ik voor de koning overnam of hem van advies voorzag. Ik wilde niet boven de andere musketiers geplaatst worden. Ik streek een kreukel plat bij de ingang en liep het paadje dat ik zo vaak gelopen had, dat ik blindelings nog de weg zou kunnen vinden. Echter viel het geschreeuw en het gejammer van een dame me meteen op toen ik dichtbij genoeg was. Ik kneep mijn ogen samen om te zien wat er aan de hand was en met één korte blik op de klok van de kerk vertelde me dat ik ruim op tijd was en het zijpad in kon lopen om te kijken wat de wachters van de kardinaal met de dame aan het doen waren. Ik zette de pas erin en legde mijn hand met enig gewicht op één van de schouders van de mannen. Ik werd erdoor gelaten en hurkte voor de dame neer. Haar kleren waren vuil, gescheurd. Het viel me op dat ze maar één schoen aan haar voeten had. Dat moest vast ongemakkelijk lopen. Om een lang verhaal kort te maken: ze zag er niet uit. Maar in haar ogen las ik pijn en angst. 'Give us some more space', beval ik de wachters en keek ze kort aan voor ik met mijn blik opnieuw die van de dame kruiste. 'Don't be afraid of me, my lady', zei ik met een warme stem terwijl ik haar hand vastpakte en er een kus op drukte alsof ze een dame van adel was. 'My name is Xavier, musketeer of the beloved King of France.', zei ik tegen haar. Al was het door het uniform vast al duidelijk. Echter bouwde ik graag een vertrouwensband op. 'What happened?', informeerde ik bij haar terwijl ik haar overeind hielp. 'What brings you here, did the guards hurt you?', vuurde ik enkele vragen op haar af.
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:02 PMCamille
Mijn gesmeek leek nog altijd geen indruk te maken op de wachters waardoor ik mijn blik maar verlegde naar de grond voor me. De tranen op mijn wangen waren gestopt, al had dat meer te maken met het gebrek aan vocht om tranen te kunnen huilen dan het feit dat ik me niet langer verdrietig voelde. Het lukte me ook niet om te schreeuwen en het enige wat verraadde dat ik nog altijd huilde waren mijn schokkende schouders. Voor even sloot ik mijn ogen, hopend dat als ik me aan al het verdriet en de pijn overgaf ik misschien weg zou zakken in vermoeidheid en van dit alles kon ontsnappen. Ik werd echter alert toen ik een schaduw over me voelde vallen en keek op. Mijn zicht was wazig door de tranen, maar ik zag genoeg om te weten dat ik een musketier voor mijn neus had. Was er dan toch enige kans dat ik het paleis in zou komen? Hoewel zijn stem een warme ondertoon had en het kussen van mijn hand vast goed bedoeld was, zorgde het er niet voor dat ik niet een beetje voor hem wegdeinsde. 'I... I need to see the King. Please. The Comte Courdemanche is dead. I... I have nowhere to go.' kreeg ik fluisterend over mijn lippen waarbij ik hem kort aankeek. 'Please, I beg of you.' vervolgde ik waarop ik een van de andere wachters hoorde grinniken. 'Does a lot of begging, this one.' hoorde ik hem op schampere toon tegen zijn partner fluisteren waardoor mijn blik direct op de man viel. Was het dan zo ongeloofwaardig? Waarom wilde niemand me helpen? Mijn hoofd bonkte en ieder deel van mijn lichaam deed zeer. Ik had onderweg amper kunnen stoppen, bang dat ze me dan te pakken zouden nemen, en had dus amper gegeten of gedronken. De hele weg had ik me door de bossen en velden bewogen, de grote wegen vermijdend, omdat daar de kans het grootst was dat ik hen tegen zou komen. Zouden ze überhaupt weten dat ik het overleeft had? Ik voelde me zo verschrikkelijk vermoeid. Het voelde alsof ik ieder moment om kon vallen. Zou dat niet het beste zijn? Als ik nu ook mijn dood vond? Het was niet alsof ik nog iets had om voor te leven. Ik had geen thuis meer. Geen familie. Niets. Ik had niets meer dan de kleding die ik droeg en die was amper toonbaar. De rok was op meerdere plekken gescheurd en besmeurd met modder en zand. Van de mouwen was ook niets over omdat ik in alle haast achter iets was blijven steken en de cape die ik over alles heendroeg was het enige wat er nog voor zorgde dat ik wat bedekt was. Waar ik mijn ene schoen had verloren kon ik me niets eens herinneren, maar het was al vrij snel geweest, want mijn blote voet zag er ook echt niet meer uit. Daar was ik dan; dochter van de Comte de Courdemanche, maar er was niets meer aan me te zien dat ik een dergelijke titel droeg. Het enige wat ik kon doen, was hopen dat de musketier me naar de koning zou brengen en dat deze mij op een of andere manier zou herkennen.
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:04 PMXavier:
De eerste reactie was van de dame dat ze zich toch wat terug leek te trekken. Ondanks alle goede bedoelingen. Ik bleef echter gehurkt voor haar zitten en keek haar aan terwijl ze haar verhaal deed. In eerste instantie vond ik dat zovelen de koning moesten spreken, maar het nieuws dat de Comte Courdemanche dood was, dat was nieuw. Ze kon nergens heen. Mijn wenkbrauwen vertrokken alsof ik door de bliksem geraakt was en een kwade blik wierp ik op de wachters. 'Beware of what you're doing. Don't cross my border', zei ik terwijl ik de bewuste wachter aankeek. 'Let the lady tell her story.', vervolgde ik en keek naar de dame. 'I can take care of you, milady', stelde ik haar gerust. 'I have a house and a warm bed for you. We only have to buy you some clothes', zei ik tegen haar. Echter zou ze dat zelf wel begrijpen. Ik kon later verder kijken of er een plek voor haar was in hartje Parijs. 'Leave us alone, lords', zei ik kalm tegen de heren. Ik wilde haar even alleen spreken. 'What would you want to tell our King?', informeerde ik. 'I can bring your message personally to the King.', vervolgde ik op zachte toon. 'You brought us some terrible news of Comte Courdemance.', vervolgde ik. 'Is everyone else out there okay?', vroeg ik haar terwijl ik vreesde dat het antwoord niet zo zou zijn. Anders was er een boodschapper uitgestuurd die ons bereikt had en was een dame, zeker een dame, niet alleen op reis gegaan en er zo aan toe om die boodschap over te brengen.
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:05 PMCamille
Ik schrok enigszins van de toon die de musketier aansloeg tegen de andere wachters waardoor ik al snel mijn ogen neersloeg en dat terwijl het niet eens tegen mij bedoeld was. 'No, please. I need to tell him myself. You don't understand...' schudde ik mijn hoofd op het moment dat hij zei de boodschap wel door te kunnen geven. Verhalen konden alleen maar verdraaid worden als ze niet door de bron verteld werden. Daarnaast zou het de ernst van de situatie niet overbrengen. Waarschijnlijk zou de koning het af doen als het zoveelste incident waarbij arme boeren zich voor hadden gedaan als Spanjaarden om zo hun buren te beroven. Dit was anders. Dat wist ik zeker. Ik had de mannen zelf gezien. Gehoord. 'They're all dead. Everyone but me is dead.' gaf ik uiteindelijk fluisterend antwoord op zijn vraag en ik voelde de tranen alweer opwellen in mijn ogen. 'Slaughtered by the Spanish. They... We were attacked.' vervolgde ik waarna ik slikte. Moest ik het echt nogmaals uitleggen? Het deed me al teveel pijn om erover na te moeten denken. Laat staan dat het me lukte om het verhaal weer opnieuw te herhalen. Ik wilde niet weer die vlammenzee voor mijn geest halen. Het geschreeuw horen. De handen die zich kort om mijn keel hadden gesloten. Ineens schoot me iets te binnen. 'I.. I have proof.' zei ik ineens op harde toon terwijl ik wat opveerde en mijn lichaam aftaste. Waar had ik het gelaten? Ik sloeg mijn ogen neer terwijl ik met mijn hand naar mijn decolleté bracht en een klein, fluwelen bundeltje uit mijn korset haalde. Ik trok het touwtje dat alles dichtgebonden hield met trillende vingers open en liet de inhoud in mijn hand vallen. Spaanse munten. Ik had het af kunnen pakken van de Spanjaard die me tijdelijk vast had gehouden en had het al die tijd bij me gehouden. Het was een risico geweest, want als iemand me onderweg overvallen had, zouden ze gedacht hebben dat ik een Spaanse spion was, maar ik had het moeten doen. 'I'll tell you everything, but please, monsieur. Please let me speak to the King.' smeekte ik de man voor me. Dit was mijn enige kans.
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:05 PMXavier:
Ik luisterde naar de dame en probeerde van de plukken die ze los liet een verhaal te maken. 'At first, I will speak to him in person', zei ik tegen haar. Ik zag de pijn weer opvlammen in haar ogen en legde licht mijn hand op haar schouder als een teken van medeleven. 'I'm sorry for everything. I will take care of you', beloofde ik haar. 'I'll do my best for you, I hope the King will speak to you in person. If it would be unpossible, I will tell your story to him, madam', zei ik tegen haar. 'I'm his right hand', fluisterde ik in haar oor. 'But that's our secret', zei ik met een vriendelijke glimlach. Ik verkondigde dat liever niet op straat. Niet dat ik eventuele aanvallers niet van me af kon slaan, integendeel. Maar ik wilde de veiligheid bewaren voor mezelf, de inwoners van Frankrijk en Parijs en met name voor de Koning. 'But when you will get an appointment with him, we have to make sure you look better than this. I'll get you a bath, a nice dress, new shoes and other things that you might need.', vertelde ik tegen haar terwijl ik één van de Spaanse munten die ze op haar hand had liggen oppakte. Ik bekeek de details en keek haar nogmaals aan. 'Where did you get this?', vroeg ik aan haar. Ik wachtte nauwelijks op een antwoord en keek naar haar. 'I'll get you to my home. I will send a messenger to the palace that I will be late. We have to take care of you', zei ik tegen haar met een rustige stem. 'Do I need to bring a doctor with me after my service today?', vroeg ik aan haar. Zij was degene die dit het beste kon inschatten, leek me. Ik had niet meegemaakt wat zij had meegemaakt en ik stond nu eenmaal niet in haar schoenen, of beter gezegd schoen. Ik hoopte alleen dat ze een beetje in orde was en ze wat tot rust kon komen terwijl ik bij de Koning haar verhaal zou doen.
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:06 PMCamille
Ik beet op mijn lip toen ik me realiseerde dat ik vanavond echt de koning niet meer kreeg te spreken en misschien wel nooit. Dus ik haalde diep adem en veegde even langs mijn ogen omdat deze toch weer vochtig waren geworden voor ik langzaam knikte. Als er niets anders op zat, moest het maar op deze manier. Ik was er vrij zeker van dat ik onrustig zou blijven zolang ik mijn verhaal niet volledig had kunnen vertellen en dat ik die nacht ook zeker geen rust zou vinden, maar ik had geen keus. Natuurlijk was het logisch dat ze niet iedere gek meteen naar de koning brachten, dat was te gevaarlijk, dat begreep ik, maar zag ik er nu echt uit alsof ik iets voor elkaar zou krijgen? 'I took it.. One of the men who attacked us...' mompelde ik toen hij vroeg waar ik de munten vandaan had voor ik ze weer terug in het buideltje liet glijden. 'No. No, I'm fine. No need for a doctor.' beantwoordde ik de vraag of ik een dokter nodig had. Nee, de schrammen en krassen die ik had opgelopen tijdens mijn vlucht kon ik zelf nog wel schoonmaken en tegen de blauwe plekken was toch niets te doen. Het kalmeerde me wel enigszins dat hij zo geduldig was, maar tegelijkertijd had ik daar ook moeite mee. Kon ik hem eigenlijk wel vertrouwen? Ik was vrij bescherm opgegroeid, altijd dezelfde mensen om me heen, dus hoe kon ik weten of ik hem op zijn woord kon geloven? Ik probeerde me er maar overheen te zetten en deed nog een poging om me wat meer te kalmeren. Het had geen enkel nut als mijn ademhaling zo hoog bleef zitten en ik op mijn benen stond te trillen. Dat laatste kwam ook door de verschrikkelijke vermoeidheid die ik voelde en het gebrek aan eten, maar ook zeker door de onrust in mijn hoofd. Enigszins beschaamd bedacht ik me dat ik hem nog helemaal niet bedankt had, maar ik kreeg de woorden ook niet over mijn lippen nu. Mijn hoofd zat te vol met andere dingen, andere beelden en geluiden, om nu fatsoen te tonen.
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:06 PMXavier:
Ik keek naar de dame en knikte toen ze uitlegde waar ze de munten vandaan had. Ik kon haar heldhaftigheid goed waarderen. Niet elke dame zou het gedurfd hebben en al helemaal niet naar Parijs gekomen om dit nieuws over te brengen. Ik moest ook toegeven, mocht ze een bedriegster zijn, dan was ze er ontzettend goed in. Het kwam ontzettend geloofwaardig over. En dat zorgde ervoor dat ik haar nauwelijks wantrouwde en persoonlijk in huis nam, waar ik normaal een kamer voor haar zou hebben gehuurd. 'I appreciate your courage, madam', zei ik tegen haar en legde de munt rustig terug in haar hand toen ze aangestalten maakte om ze weer terug te doen in de kleine buidel.
'Please come with me. It is not far from here. It is only a little walk', zei ik tegen haar. Toen we goed en wel rechtop stonden merkte ik op dat ze op haar benen stond te trillen. 'Let me take you home', besloot ik voor ik haar optilde in mijn armen en met haar weg liep van de plaats waar we de afgelopen minuten hadden doorgebracht. Ik kon het niet aanzien om haar nog verder te belasten. Met stevige tred liep ik naar mijn huis toe om haar voor de voordeur neer te zetten en de deur te openen voor haar. 'Use everything you need, eat something, take a bath. I will find a dress for you. Is there anything else you need?', informeerde ik terwijl ik in de gang stond bij de deur om voor de spullen te zorgen, terwijl ze zichzelf in de tussentijd al wat kon oplappen.
Re: Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/10/2018 08:06 PMCamille
Ik sloeg slechts mijn ogen neer door Xavier's opmerking over moed. Ik voelde me namelijk niet echt moedig door wat ik gedaan had, maar eerder dom. Hoe had ik kunnen denken dat dit iets op zou lossen? Dat mijn vlucht naar Parijs me verder zou helpen? Had ik echt gedacht dat de koning me zou willen zien? Ik kende de man niet eens en ik was slechts een van zijn vele onderdanen. Waarom zou hij zich bekommeren over het lot van mij en mijn familie? Daarnaast was er niets moedigs aan vluchten. Ik was weggegaan terwijl ik mijn familie misschien nog wel had kunnen helpen. Had kunnen redden. Nee, mijn keuzes van de afgelopen dagen noemde ik nu niet bepald moedig. Ik knikte even toen Xavier voorstelde om te gaan waarna ik, toch wat wankelend, overeind kwam. In eerste instantie wilde ik tegenstribbelen toen hij me optilde, zeggen dat het niet nodig was en dat ik het wel zou redden, maar eigenlijk was ik er toch wel dankbaar voor. Ik begon toch steeds meer het gevoel te krijgen dat ik ieder moment in kon storten – lichamelijk gezien dan. Mentaal gezien was dat praktisch al gebeurd. Mijn hoofd bleef maar malen over wat ik gezien had en ik bleef de filmpjes terugspelen in mijn hoofd in de hoop iets op te pikken wat ik eerder over het hoofd had gezien. Had ik misschien toch iemand anders zien ontsnappen? Had ik een gezicht gezien van een van de aanvallers? Helaas was alles een grote chaos waardoor het me ontzettend begon te frustreren. Ik werd echter uit mijn gedachten gehaald toen Xavier me weer neerzette en de deur open deed. Voor even was ik te afgeleid door het zien van zijn huis om me te realiseren dat hij een vraag had gesteld. 'No.. No, thank you. I'm fine.' antwoordde ik toen ik doorhad dat hij op antwoord wachtte. Ik wist niet precies wat ik had verwacht, maar het was zeker niet dit – al moest ik toegeven dat ik de man natuurlijk amper kende. Wel merkte ik dat het me wat nerveus maakte. Was dit eigenlijk wel verstandig geweest? Ik had nog geen seconde nagedacht over het feit dat ik, als vrouw, mee was gegaan met een man die ik nog geen halfuur kende en het was zeker niet zoals ik opgevoed was. Tegelijkertijd kon het me niet zoveel schelen. Ik was nu immers veilig. Of in ieder geval veiliger dan op straat.