ORPG| Why is the rum always gone?

ORPG| Why is the rum always gone?

Met Cori~!
Kan sexy shit gebeuren, ye be warned!

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Al jaren zochten ze. Over land en zee waren ze verspreid en nog geen stap waren ze dichterbij. Ceto had zich verschanst op het schip van Jiro, de kapitein van één van de meest overheersende piratenvloot tot nu toe. Ze had gedacht dat het haar zoekveld zou verbreden, maar tot nu toe had het nog niets opgeleverd. Met moeite was ze aangenomen voor zijn vloot en met meer moeite was ze op het hoofdschip beland. Het was enorm wennen voor haar om als jonge jongen door het leven te gaan. De gebruikelijke lange witte jurken met gouden versieringen had ze moeten inruilen voor vieze te grote kledij. Haar haren waren opgestoken en verborgen onder een doek die ze rond haar hoofd gebonden hield. Een paar losse plukjes staken er nog wel uit. Haar borsten waren ingebonden en ze liep met een vulling in haar broek rond om de schijn van een mannelijk geslachtsdeel hoog te houden. Niet dat het enorm was, maar er moest wel iets te zien zijn anders zou het opvallen. Ze ergerde zich er dood aan en diep van binnen was ze dan ook blij dat ze geen man was. Gelukkig had ze geen zwaar werk. Als jonge jongen was ze enorm behendig, lenig en snel wat ervoor had gezorgd dat zij in het kraaiennest was beland. Het was een uitstekende positie, gezien ze nu ook in het water kon kijken of ze aanwijzingen kon vinden tot Poseidon's trident. Vandaag echter niet. Ze stond bij de bemanning achter Jiro die aan een grote tafel zat. Haar blik gleed rond de tafel en viel stil op een bekend gezicht. Het was echter lang geleden sinds ze de heks had gezien. Ceto glimlachte zwak naar haar en legde een vinger op haar lippen. Xio zou het begrijpen, daar was ze zeker van.

Seb's been bungelde naast de balk en zacht gesnurk verliet zijn lippen. Een fles rum hield hij tevreden tegen zich aangedrukt met beide armen als een soort knuffel die jonge kinderen tegen zich aangedrukt hielden. Het feest had tot de late uurtjes geduurd – al kon hij zich daar niks meer van herinneren. Het enige waar hij in geïnteresseerd was geweest waren de vele flessen rum die hij stiekem had weten weg te smokkelen naar zijn eigen secret stash. Het geweldige aan een feest met drank was dat men zo dronken werd dat ze het niet eens door hadden. Met een glimlach draaide hij zich op zijn zij, ware het niet dat hij daardoor van zijn balk af viel. Met een enorme klap viel hij op de tafel die door midden brak. "Oof," mompelde hij en hij opende zijn ogen. Zijn blik was wazig, maar hij zag genoeg om te zien dat er enorm veel mensen om hem heen zaten. "This doesn't look like the right party," mompelde hij en hij keek in zijn lege fles rum die hij de hele tijd vast had gehouden. Daarna keek hij naar de rommel om hem heen. Er lagen verscheidene papieren. "This is most certainly not my kind of party."
Hij kwam met moeite overeind en wankelde licht. De hoofdpijn schoot gelijk in zijn hoofd en hij legde zijn hand dan ook tegen zijn voorhoofd. "'S'cuse me miss," zei hij met een dikke tong tegen de vrouw tegenover hem. "Waar is de dichtstbijzijnde bar?"
Het was pas toen zijn blik helderder werd en hij haar beter kon zien dat hij fronste. "Heb ik je niet eerder gezien?" vroeg hij mompelend, verward.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Bedenkelijk draaide Jiro zijn donkere ogen door donkere krocht. Hij was in veel verschrikkelijke uithoeken geweest, maar deze plek tipte toch echt wel de top. De houten muren hadden een vieze, groene, slijmerige laag en de tafel was origineel waarschijnlijk licht geweest, maar was door al het rook en drank zwart geworden. Het was de precieze plek waar je een groep piraten zou verwachten. Jiro trok een wenkbrauw omhoog. Het was nog nooit gebeurd dat elke grote piraat bij elkaar gekomen was. De enige keer dat er misschien twee of drie bij elkaar kwamen was wanneer ze gingen vechten. Maar nu kon dat niet. Je werd geen piraat met een grote vloot zonder soms gezond na te denken. En dit was het ultieme moment om gezond na te denken. Hoe het precies gebeurd was wist Jiro niet. Maar iets of iemand had Poseidon woest gemaakt. De zeeën waren niet meer veilig en menig schip was al ten onder gegaan. Als Jiro niet beter wist zou hij zeggen dat ze vervloekt waren, en niet zo klein beetje ook. Hij was de persoon geweest die het als eerste was opgevallen. Dat was ook precies het moment en de reden dat hij zijn gevangen binnen haalde. Jiro keek over zijn schouder naar Xiomara. De donkereschoonheid had een gezicht waar menig man geen kwaad achter zocht, maar Jiro wist beter. Jiro wist het kwaad en de vervloekingen die ze uitbracht. Ze was de enige die hen zou kunnen helpen of ze het nou wilde of niet. Jiro had net overeind willen komen toen er iets voor zijn gezicht leek te vallen. Er klonk een luide klap. De tafel waar Jiro net nog op had zitten leunen was in elkaar gezakt door een man die hij niet anders kon omschrijven als een beer. Een gespierde man met lang haar en een penetrante geur van drank. Bedenkelijk trok Jiro zijn neus op.
“Wat moet dit betekenen?” zuchtte Jiro vermoeid. Hij had totaal geen zin in drama of wat dan ook.

Xiomara had vele dingen in haar lange leven meegemaakt, gelukkige dingen maar ook diep ongelukkige dingen. Maar het was voor het eerst geweest dat ze echt gevangen had gezeten. Op één of andere manier had Jiro, een man die van ellende de voor en achterkant van een varken niet kon herkennen, haar vast kunnen zetten. Nu kon ze hem niks doen. Maar ze had al veel nagedacht over wat ze hem zou aandoen als ze vrij was. Jiro had Xio de laatste maanden op een ander schip gedumpt, hij was klaar geweest met het feit dat ze hem steeds tegen werkte. Maar dat was tot nu. Xiomara glimlachte vriendelijk naar de Nereid die binnen kwam lopen. Niemand, behalve Xio wist dat de jongen eigenlijk een vrouw was. Uit het niets leek er opeens een figuur uit de lucht te vallen. Met een diepe frons tussen haar wenkbrauwen keek Xiomara naar de engel die voor haar voeten op de grond was gekomen. Een entertainende glimlach verscheen op haar gezicht.
“Je bent al in een bar,” zei Xiomara glimlachend. Ze liet haar hoofd iets schuin vallen terwijl haar donkere ogen keken naar de man die ze eerder had gezien. Het was een aantal jaar geleden geweest, toen ze nog vrij was. Ze hadden elkaar in een donkere avond leren kennen en hoewel er niks seksueels gebeurd was, hadden ze de beste nacht ooit gehad in Xio haar mening. Het was ontzettend lang geleden, maar ze herkende die prachtige blauwe ogen uit duizenden.
“Alleen in mooie dromen,” grinnikte Xiomara. Ze stak het puntje van haar tong uit, waarna ze met een boze blik omkeek naar Jiro.
“Hij is een vriend, hij blijft,” zei ze krachtig. Ze stak haar hand uit naar Sebastian om hem van de puintafel af te helpen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto had haar lach moeten inhouden toen een kast van een man uit de hemel leek te vallen. Ze vond het enorm grappig door alle verbaasde blikken die ze rond de tafel zag, maar ze hield haar lach in. Niet alleen omdat ze dan zou opvallen, maar ook omdat er eigenlijk geen tijd was voor grappige dingen. Poseidon rekende erop dat ze zijn trident vond en dat ging niet lukken als ze een leuke tijd voor haarzelf zou maken nu ze zich onder de mensen bevond en niet in Poseidon's paleis. Samen met de andere jonge jongens van de verschillende vloten kwam ze in beweging om de tafel stukken op te ruimen en een nieuwe tafel voor de leiders te plaatsen.
"Oi, jij," riep er eentje. Ceto draaide zich op haar hielen rond en keek naar de piraat die overduidelijk afkomstig was uit Frankrijk. Niet alleen door zijn accent, maar ook door zijn belachelijke pruik. "Ik heb gehoord dat je de ogen hebt van een adelaar. Hoeveel vraag je?"
Schichtig keek ze naar Jiro. Ze had één van zijn meest belangrijke schepen gered van een botsing met onderzeese rotsen. Geen mens had het kunnen zien, maar zij keek dan ook niet echt. Het was eerder gevoelsmatig. Blijkbaar verspreidde het nieuws zich snel. Als ze wilde kon ze zo overstappen naar de Fransman en zelfs nog meer verdienen ook. Al interesseerde mensengeld haar niet. "Ik ben niet te koop," zei ze uiteindelijk en ze liep terug naar de crew van Jiro, waar ze bij ging staan.

Sebastian keek fronsend naar de vrouw die hem overeind hielp. "Mh, moet wel een mooie droom zijn geweest dan," zei hij en hij sloeg een arm rond haar schouders. Niet alleen omdat ze een prachtige vrouw was die hij graag dichtbij zich hield, maar ook voor stabiliteit. "Wat een grimmige bijeenkomst voor in een bar. Is de zee opgedroogd?"
Hij rommelde in zijn broekzak en viste er een klein flesje uit. Doordringend keek hij de vrouw aan en hij hield het flesje haar voor. "Dit maakt het feestje een stuk spannender," grijnsde hij scheef.
Hij had geen idee waar hij in was beland – letterlijk – en hij was er ook niet zeker van of hij er wel wilde zijn. Het was niet bepaald zijn soort feestje, met alle lange blikken. Het was haast alsof er iemand was overleden.
"Een vriend, zei je?" vroeg hij weer aan de vrouw en hij trok een wenkbrauw op. "Weet je het zeker?"
Hij kneep zijn ogen weer samen, maar nee. Er kwam hem niets te binnen. Zelfs niet nu hij half sober was. Het werd al gauw duidelijk waarom de piraten samen waren gekomen. Al was het niet helemaal duidelijk voor hem. Iets met een woeste zee die schepen opat als sneeuw voor de zon. Het klonk behoorlijk belangrijk, maar toch lette Seb nauwelijks op. Ten eerste was het niet zíjn probleem en ten tweede kon hij niet stoppen met triompfantelijk te kijken naar de vrouw naast hem, die zichzelf een vriend van hem noemde. 

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Met een diepe zucht had Jiro met zijn hand tegen zijn voorhoofd geleund. Het was geen verrassing dat Xiomara letterlijk altijd tegendraads was. Er waren zeldzame momenten dat ze goed konden praten en een keer had ze hem zelfs geholpen, maar wanneer ze dat niet deed was Jiro er zeker van dat ze hem probeerde te vervloeken ook al kon dat niet. Ook nu, nu er een vreemde binnen kwam rollen wilde ze hem er per se bij houden. Het was geen wedstrijd die ze nu gingen hebben. Ze mocht de dronkenlap hebben als het haar blij maakte. Jiro had nu belangrijkere dingen. Samen met de Chinezen, Engelse, Franse en Nederlandse moest hij tot een besluit komen om af te komen van deze vloek. Het leek goed te gaan, al leken de Fransen er niks van te willen weten. Maar voor een eerste dag, een eerste vergadering was het goed.
"Ik zie jullie morgen weer, laten we voor nu nadenken over oplossingen," zuchtte Jiro. Hij kwam overeind. De houten stoel waar hij op zat kraste over het vieze hout terwijl hij het naar achteren schoof. Zijn bemanningsleden maakte al weg naar de deur, maar Xiomara bleef bij haar nieuwe beste vriend staan.
"Xiomara, we gaan. Ik heb geen tijd voor je stomme spelletjes. We moeten nog een nieuwe stuurman vinden en daarna het schip goed vastleggen, er komt een storm aan," zuchtte Jiro gefrustreerd. Hij had er vroeger bekend om willen staan dat hij een goede piraat was tegenover zijn bemanningsleden, maar sinds Xiomara er was, was hij duidelijk veranderd. Hij kon niet wachten tot hij haar kon dumpen. Ze moesten zo snel mogelijk erachter zien te komen wat dit was, dan kon hij die heks weer dumpen in de vieze grot waar hij haar had gevonden. Toen de brunette niet direct reageerde draaide hij zich boos naar haar om.
"Xio!" brulde hij. Hij greep haar bovenarm vast en wilde haar naar hem toe trekken.

Glimlachend had Xiomara omhoog gekeken naar de prachtige man die naast haar was komen staan. De man was zeker anderhalve kop groter dan zij en zijn hele arm leek haar lichaam bijna op te slokken. Maar ze vond het heerlijk. Tevreden had ze haar arm rond zijn middel gelegd terwijl ze bewonderend naar hem omhoog had gekeken.
"Singapore, zes jaar geleden. Je had een mok rum gekocht voor me," glimlachte Xiomara als herinnering. Ze had al wel door dat hij haar niet meer compleet herinnerde. Xiomara had Sebastian zijn flesje aangepakt zodat ze er een slokje uit had kunnen nemen. Liefelijk had ze het flesje weer terug gegeven. Het kon Xiomara vrij weinig schelen waar Jiro het over had. Ze spendeerde haar tijd liever met het leunen tegen Sebastian, ook al rook hij verschrikkelijk erg naar drank. Uit het niets leek alles opeens voorbij te zijn. Verbaasd had ze omgekeken naar Jiro die zijn boosheid en frustraties op haar leek af te reageren.
"Raak me niet aan!" riep Xiomara boos terug. Jiro had haar bovenarm vast gegrepen en wilde haar uit Sebastian zijn armen trekken, maar Xiomara had zichzelf al weer losgetrokken.
"Je hebt al een stuurman, Sebastian hier is de beste stuurman. Hij heeft nu toch niet veel beters te doen," zei Xiomara. Met grote ogen keek ze om naar Sebastian. Ze ging hem niet zo maar achterlaten, niet nadat ze wist wat voor avonturen ze met hem kon beleven.
"Kom op Seabass, we hebben rum," zei Xiomara zachtjes. Met grote, bruine ogen keek ze naar hem op.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto keek stil om naar Xio en Jiro. Voor het grootste deel van de tijd was hij vrij redelijk, maar als het aankwam op de vrouw dan leek zijn gehele karakter te veranderen. Ze keek ervan weg en liep door naar het schip. Het was haar taak niet om het schip beter te bevestigen en daarom liep ze naar het strand. Zo kon ze toe kijken hoe de rest aan de gang ging met het schip. Ze liep met haar schoenen aan de zee in tot haar knieën. Het was altijd voelbaar. De woede. In de verte zag ze de donkere wolken al aankomen. Hoewel ze de meeste stormen had kunnen bedaren, deed ze dat nu niet. Ze waren aan land en de piraten moesten de stormen zien om eens op te schieten met de overeenkomst. Misschien dat ze het zelfs kon versterken. Ze liet haar hand in het water zakken en voegde haar woede erbij toe. De wind stak op en ze voelde net te laat hoe haar hoed van haar hoofd af vloog. Met grote ogen keek ze toe hoe het ding terug het land in vloog. Hoewel ze geen waarde hechtte aan menselijke spullen, was dat ding haar wel dierbaar.

“Did I?” Mompelde hij. Seb kon het zich nauwelijks voorstellen. Waarom zou hij die rum niet zelf op drinken? Hij fronste licht. Het moest andere tijden zijn geweest die hij zich niet herinnerde. Xiomara. De naam rinkelde wel een belletje, maar vooralsnog niet meer dan dat. “Hohoho, zo praat je niet tegen een lady,” zei hij tegen Jiro en toen Xio los kwam, ging hij voor haar staan. De manier waarop de kapitein met haar om ging zinde hem niet. Er moest een zeker respect zijn voor vrouwen. Zeker als je al het moois van de wereld van hen wilde ontvangen. “Oh nono, mon amour, ik stuur niet meer. Ik ben met pensioen.”
Zijn blik veranderde echter bij haar volgende woorden. “Where’s the ship?” Vroeg hij met een brede glimlach. Hij volgde de rest maar met Xio’s ondersteuning naar het schip. Hij floot tussen zijn tanden door bij het zien ervan. “Beauté.”
Hij liep naar het stuur toe en gleed met zijn handen over het hout. Het was lang geleden, maar vertrouwd. “Alleen deze keer,” mompelde hij tegen haar. “Totdat deze vork gevonden is.”

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Met grote, boze stappen was Jiro de pub uitgelopen. Xio maakte hem boos, de gehele situatie maakte hem verschrikkelijk woest. En het feit dat hij ook nog voelde alsof hij dit moest oplossen maakte het niet beter. Voor Sebastian uit liep Jiro zijn schip op. Hij wist niet hoe goed deze stuurman zou zijn, maar het was duidelijk dat hij beter was dan helemaal niks.
"Dit is mijn eerde schip ooit veroverd. Was origineel van de Britten. Ze is niet de snelste, maar wel het behendigste. Je merkt het wel als we op open water zijn, ze beweegt ontzettend makkelijk," legde Jiro uit. Hij moest moeite doen om zijn irritaties niet te laten merken in zijn stem. Sebastian mocht niet weggejaagd worden door zijn gedrag.
"Ik laat je wel even alleen, moet even wat lucht krijgen," zei Jiro. Hij stak zijn hand op naar Sebastian voordat hij het schip weer afwandelde. Met zijn handen in zijn broekzakken slofte Jiro het zand op. Een paar meter verderop zag Jiro hoe er een hoed het zand over vloog. Bedenkelijk raapte Jiro het op. Het was een, op het eerste oog, simpele alledaagse hoed. Maar er zat een borduursel met een veer op de zijkant die hij kerkende van Ceto. Fronsend keek hij op. De jonge knul stond tot zijn knieën in het water.
"Pas op dat de stroming je niet meesleurt!" riep Jiro. Hij slofte langzaam naar de jongen toe. Erg vaak zag Jiro hem niet. Ceto stond voornamelijk hoog boven in het kraaiennest. Hij had fantastische ogen die Jiro regelmatig uit de penarie had geholpen. Ceto was populair geworden, nog even en hij zou een heuse naam voor zichzelf gaan opbouwen. Fronsend keek Jiro op naar de jongen.
"Hier is je hoed, die lag een eindje verder," zei Jiro, terwijl hij de hoed even omhooghield.

Op een langzaam tempo was Xiomara achter Sebastian en Jiro aangelopen. Ze had haar armen voor haar borst gevouwen terwijl ze met een nieuwsgierige blik naar de mannen bleef kijken. Het was allemaal verrassend makkelijk gegaan. Ze wist wel dat het goed zou komen, maar het was zo makkelijk. Xiomara liep het schip op. Heupwiegend liep ze het dek over, naar de neus van het schip. Ze zou Sebastian nu niet lastigvallen. Ze wist dat hij het lastig had. Xiomara wist alles van iedereen. Hij had een lastig verleden en het liefste was hij hier niet. Als ze hem lastig ging vallen zou het verkeerd gaan. Glimlachend legde Xiomara haar handen op de reling. Tevreden sloot ze haar ogen. Ondanks dat ze een landrot was vond ze het heerlijk om op zee te zijn. De wind en de geur... het deed wat met haar. Xiomara opende haar ogen. In de verte zag ze Ceto. Niemand hier droeg een grotere last dan het meisje. En niemand wist het zo goed te verwerken en behouden zoals zij. Daarbij was Ceto de enige waar ze mee kon praten. De mannen hier durfde meestal niet te praten, ze wisten dat een heks alles kon verwoesten. Maar Ceto was speciaal, net zoals zij. Ze voelde geen angst. Xiomara duwde zichzelf los van de reling. De bemanning zou waarschijnlijk in de bar blijven hangen, drinken en achter de vrouwen aangaan. Xio wilde dat niet. Ze wilde graag haar eigen ding doen, alleen, zoals dat altijd was. Sinds haar kracht is ze vrijwel altijd alleen geweest. Dat was een nadeel van magie, het bracht isolatie met zicht. Angst bracht isolatie.
"Probeer ons niet direct de kliffen op te varen!" riep Xiomara plagend naar Sebastian voordat ze haar eigen kajuit binnen wandelde.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto was terug het land op gelopen om achter haar hoed aan te rennen, ware het niet dat Jiro deze al had opgepakt en haar kant op kwam om het terug te brengen. Het laatste stukje liep ze rustiger naar hem toe. Met een blij gezicht nam ze de hoed aan en propte ze deze weer op haar hoofd. “Dankjewel,” zei ze zacht.
Veel had ze niet met Jiro gepraat. Er waren wel momenten geweest waarop het kon, maar Ceto besloot er bewust voor om precies te gaan eten wanneer iedereen al gegeten had met het excuus ‘dat er toch iemand uit moest kijken’. Het was om haarzelf te beschermen. Vanaf het eerste moment dat ze hem gezien had, wist ze dat er problemen zouden komen als ze te veel aan hem zou hechten. Hij was knap, enorm knap, in haar ogen en als ze eenmaal terug zou moeten naar Poseidon’s paleis dan zou ze hem niet achter kunnen laten. Zelfs niet als hij niet hetzelfde voelde voor haar. Al zou hij daar dan niet achterkomen. Door de maanden heen had hij zichzelf al wel bewezen aan haar als een speciaal persoon die ze op afstand bewonderde, en adoreerde. “Laat je niet gek maken door Xio,” zei ze zacht. “Dat is juist wat ze wil.”
Ceto mocht de heks graag en ze zou nooit slecht over haar spreken. Ze was immers haast een vriendin – Ceto’s eerste vriendin. Ceto had de term niet gekend, totdat ze bovenwater was gekomen. Een luide donder weergalmde in de verte en Ceto keek terug naar de zee die haast zwart was gekleurd. De golven aan land werden woester en de donkere wolken die zich samen pakte in de verte voorspelden niet veel goeds. “Heb je ooit in zware stormen gevaren?” vroeg ze zacht.
Sinds ze aan boord was gekomen hadden ze geen woeste stormen gehad, mede dankzij haar. Toch was ze nieuwsgierig en ze kon het niet helpen om met hem te willen praten. Ze keek weer naar hem op met haar grote twinkelende ogen. Het was een slecht idee. Een heel slecht idee.

Seb schudde zijn hoofd. Hij had geen uitleg nodig over schepen. Hij kende er veel en dit was een standaard model. Het verbaasde hem enigszins dat één van de meest beruchten piraten en in zo'n simpele schip rond vaarde. Aan de andere kant was de poespas van de meeste schepen niet nodig voor een goede piraat. Een goede piraat kon roeien met de dingen die hij had en er zelfs de gevechten mee winnen. Het zei wat over Jiro. “De schepen van de Britten zijn niet zo lastig,” zei hij. “Ik heb vele schepen bestuurd. Deze snijd als een mes door boter in de zee.” Zijn ogen twinkelden van plezier. Het was lang geleden sinds hij een schip had bestuurd en het gevoel van een stuur in zijn handen liet hem geweldig voelen. Voor een moment. Wat was hij aan het doen? Had hij niet elk schip afgezworen? Hij legde weer een hand tegen zijn hoofd tegen de bonkende hoofdpijn. Zuchtend pakte hij zijn flesje er weer bij en dronk hij deze leeg. Fronsend keek hij om naar Xio. “Where’s the rum, hunnie?”
Teleurgesteld keek hij toe hoe ze haar kajuit in ging en hij weer alleen was op het dek op een paar mannen na die het schip beter vast maakten aan het land. Zuchtend zakte hij neer op de grond en leunde hij met zijn rug tegen het stuur. “Why’s the rum gone,” zei een bekende stem. De vogel fladderde een paar keer met haar vleugels en landde als een pauw op zijn knie. Seb glimlachte en aaide met zijn gebogen wijsvinger over haar lichtblauwe buikje.
“Geen idee. Laten we het gaan zoeken.” Met moeite kwam hij overeind en de vogel landde op zijn hoofd, nestelde zich in zijn lange haren. Sebastian liep zoekend rond over het dek en het onderdek, maar geen succes. Uiteindelijk liep hij terug naar Xio’s kajuit en hij klopte een paar keer op haar deur. “Je had rum beloofd.”
“Beloofd!” echode zijn papagaai vrolijk. 

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Jiro had zijn handen in zijn broekzak laten glijden. Zijn donkere ogen keken vermoeid het woest water over. Het was prachtig, ondanks dat het gevaarlijk was. Dit was de precieze reden dat hij zo verliefd was geworden op de zee. De zee was zo verschrikkelijk machtig. Niemand kon haar beheersen. De zee was vrij.
"Ik heb meer dan genoeg stormen doorvaren. Zelfs orkanen. De zee is mijn thuis, daar blijf ik niet vandaan om wat wind. Maar nu met die vloek durf ik het niet aan. Naja ik wel, maar ik ga mijn bemanning daar niet in stoppen," glimlachte Jiro. Hij wreef met zijn hand door zijn donkere haren. Een storm hield hem niet tegen. Als jonge matroos was hij vaak genoeg door weer en wind over het schip heen gezwalkt, hij was dus wel wat gewend. Maar nu als kapitein had hij meer verantwoordelijkheid.
"Heb je ooit een echte storm meegemaakt op een schip? Dat je het hout hoort kraken, dat je zo veel zout binnen krijgt dat je moet braken. Dan nog niet eens te spreken van het feit dat je elkaar niet kan horen. De wind is zo verschrikkelijk sterk en machtig. Het was fantastisch. Bedenkelijk keek Jiro om naar Ceto. De jongen had wat raars, iets dat anders was. In eerste instantie had hij er ook over getwijfeld of hij hem wel zou uitnodigen op het schip, maar hij had geen spijt gehad. Hij deed zijn werk fantastisch en hij zorgde voor geen problemen. In Jiro zijn mening was dat een prima gast.
"Ga je zo het dorp in, drinken met de mannen? Ik blijf bij het schip om op te letten en ik kan wel wat afleiding gebruiken om Xiomara niet compleet het schip af te donderen," zuchtte Jiro.

Xiomara stond fronsend boven haar verschillende brouwesels toen ze de deur van haar kajuit hoorde open gaan. Afgezien van Ceto durfde niemand zo maar binnen te lopen, dus het kon alleen maar betekenen dat het Sebastian was. Hij kende haar vloek nog niet.
"Kom binnen Seabass. Ik zal je wat beters geven dan rum," grinnikte Xiomara. Haar kajuit was maar klein en zeker met Sebastian zijn grote postuur zou het niet erg royaal worden, maar het zou net kunnen.
"Zorg dat je niks omgooit alsjeblieft," zei Xiomara, terwijl ze Sebastian naar de enige leren stoel begeleidde. Zodra de man op zijn kont was geploft had Xiomara haar slanke vingers over de zachte veren van zijn vogelvriend laten glijden.
"En ook wat voor jou, schoonheid," glimlachte ze. Xiomara liep heupwiegend naar de gigantische houten kast dat de meeste ruimte in beslag nam. Uit een ver hoekje pakte ze een fles drank dat ze een lange tijd terug in Azië had kunnen bemachtigen. Voor de vogel pakte ze een aantal nootjes. Tevreden liep Xiomara weer terug naar de man.
"Niet te veel in één keer, dit is sterker dan rum," zei Xiomara terwijl ze haar hand met nootjes uithield naar de papegaai. Het dier kraste even, waarna het nieuwsgierig zijn snavel tegen haar hand duwde. Het duurde even voordat het dier haar leek te vertrouwen, maar uiteindelijk nam ze toch een nootje aan van Xiomara. Nieuwsgierig keek ze om naar Sebastian. Ze had het drinken zelf nooit lekker gevonden, maar het was sterk en dat wilde hij nu waarschijnlijk. Glimlachend knipoogde ze naar hem voordat ze weer terug wandelde naar haar originele plek. Ze wilde iets nieuws uitvinden, een andere manier om Jiro misschien te kunnen vergiftigen of veranderen in iets kleins en kruiperig.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven