ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika Kagehira - Beta player

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Nog even houd ik me afzijdig. De anderen lijken het best goed voor elkaar te krijgen en de angst om een leven kwijt te raken, is constant aanwezig. Toch weet ik dat als er nog één directe hit wordt gegeven, dat ik dan moet inspringen. Ik sta al te lang te wachten, te rekken. Vanuit de schaduwen bekijk ik alles goed. De eerste paar dagen van de game heb ik direct veel EXP gevangen, hoewel dat ten alle tijden moeizaam ging en ik zelfs door een ongelukje al een leven kwijt ben geraakt. Ondanks dat ik iets hoger lig dan de andere vechters in deze groep, ben ik niet een van die beta-spelers. Inmiddels, na een aantal dagen vast te hebben gezeten in de game, is het woord "beta-speler" een waar scheldwoord geworden. Iemand die zichzelf ten alle tijden voortrekt en zich beter voelt dan anderen. In het normale leven was ik precies zo geweest, mijn strategie daar was vooral om te overleven, mezelf voortrekken en beschermen was geen enkel probleem. Hier is het anders. Toen het duidelijk werd dat we vastzaten in de game, kwam de klap eenzaamheid hard aan. Gelukkig waren er meerderen, die wilden vechten, die zich niet alleen wilden voelen. Dus daar sloot ik me bij aan en trainde tot ik mijn armen amper meer kon optillen.
Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe een mannelijke speler een zware klap opvangt en zijn eerst zo groene balkje verschuift naar rood. Dat is niet het enige wat rood kleurt. De klap die hij heeft opgevangen was van een van de tien poten van de endboss. Een klauw heeft zich door zijn beschermende kleding gebaand en een grote wond achtergelaten, van schouder tot borst. Niet diep genoeg om zijn ingewanden eruit te laten vallen, maar zeker diep genoeg om hem te doen vallen. Zijn kleding kleurt direct bloedrood en zijn vingers raken zijn borst aan, waarna ook die glinsteren van het bloed. Voor de poot die hem raakte, opnieuw kan toeslaan, spring ik uit de schaduwen. Met een snelle beweging trek ik de katana van mijn rug en tijdens diezelfde beweging maak ik een uithaal naar de poot. Tot mijn verbazing, afgrijnzen en toch ook wel vermaak, raak ik de poot en valt die als een blok beton op de grond. De poot is haast zo groot als de mannelijke speler die zojuist erdoor neergehaald werd.
Voor ik ook maar de kans heb om op te kijken naar het grote beest, wat het meeste wegheeft van een dikke duizendpoot, hetzij met een beperkt aantal poten van tien, moet ik wegspringen voor de volgende klauw. Een zachte grom komt opzetten in mijn keel en ik haal nogmaals uit met mijn katana, maar dit keer laat het beest zich niet zo gemakkelijk ontdoen van een van zijn ledematen. Het geluid van zwaarden die uithalen vult mijn oren, inmiddels zijn we met zo'n vijftien spelers aan het proberen de duizendpoot neer te halen. Zijn HP balk is ongeveer op de helft, maar veel van de vechters zijn te uitgeput om de andere helft nog weg te kunnen vechten. Velen zijn in het wilde weg aan het slaan met hun zwaard, waar ik mijn hoofd koel probeer te houden en de juiste bewegingen maak om de duizendpoot te raken op gevoelige plekken. Wanneer hij wankelt en angstvallig een klauw in de grond boort, zie ik mijn opening. Met een aanloopje, spring ik op de poot en begin behendig omhoog te klimmen, naar zijn grote en lelijke kop. Voor ik die bereik, probeert een andere klauw me van zijn lichaam te krijgen, die ik ter nauwer nood weet te ontwijken. Zijn eigen klauw laat een diepe en lelijke wond achter. Grijnzend klim ik verder, maar zie de volgende klauw niet aankomen. Schreeuwend laat ik uit reflex los als mijn linker zijde het te voortduren krijgt en ik voel hoe mijn kleding nat wordt van het bloed.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika was praktisch al alleen sinds hij opgesloten zat in dit spel. Zichzelf vooral reflecterend over het feit dat zijn vrienden dit soort games niet speelden, te nerd-achtig zoals ze het noemden. Hij mocht zich prijzen met een groot huis, een mooie motor en een grote vriendengroep. Weliswaar dat het een beetje zelfzuchtig was om zichzelf populair te noemen op school, of in het algemeen, maar zo zat het helaas wel in elkaar. Het was heus niet alsof hij er van genoot, maar hij wist ook dat zijn vader de eigenaar was van een miljoenenbedrijf en dat zorgde er automatisch al voor dat mensen tot hem aangetrokken waren of zo. Kort fronste hij om die gedachte, voor hij zijn groene ogen weer op het spektakel voor zijn neus richtte, met zijn gezicht diep verborgen in de cape - welke ooit wit was geweest en vooral niet gescheurd - die zijn schouders en daarmee hoofd sierde. Hij hield er niet van als mensen hem herkenden omdat hij één van de weinige beta-spelers was die aanwezig waren in het spel. Nog een voordeel van een leven zoals hij die had, hij had het spel vroegtijdig weten te bemachtigen en was daarmee één van de testers geworden vooral het wereldwijd vrijgegeven werd. 
Ergens irriteerde het Mika mateloos dat de spelers, die tegen de Boss aan het vechten waren, klakkeloos rondzwaaiden met hun zwaarden alsof ze met pompoms stonden te springen. Het was toch verdorie geen cheerleader voorstelling? Wouden ze deze floor clearen of wouden ze gewoonweg hun levens verspillen? De instructies waren duidelijk geweest: wie sterft in het spel, sterft in het echte leven. Daarmee familie, vrienden en weliswaar geliefden achterlatend zonder daar afscheid van te kunnen nemen. Een klein stapje naar voren zorgde ervoor dat hij zijn hand op het handvat van zijn zwaard had gelegd vooral iemand anders al actie ontnam. De jongedame die hij al een geruime tijd volgde eigenlijk, zoals hij haar ook altijd stilletjes had bekeken op school. Het was werkelijk een verassing geweest om erachter te komen dat ze dit spel ook had gespeelt, omdat hij haar er gewoon niet voor aan had gezien... Daarmee had het een beetje als zijn taak gevoeld om te zorgen dat hij haar in de gaten hield, ervoor zorgend dat hij kon ingrijpen wanneer nodig maar tot nu toe leek ze zich prima te redden. Hij had eerder al eens toe staan kijken en daarbij was zijn hulp niet nodig geweest. 
Echter kon hij zijn eigen adrealine ook omhoog voelen schieten bij het roekeloze gedrag wat ze vertoonde, waarschijnlijk met de hoop de Boss gewoon te onthoofden. Was het maar zo makkelijk. Dit was floor 64  en ze hadden er nog genoeg te clearen. Het had al wéken gekost om op deze floor te komen en überhaupt in de buurt van de Boss te komen. Links en rechts zag hij mensen sneuvelen, twee die zelfs compleet verdwenen. Dood. Met een geïrriteerde grom was hij van zijn plek gekomen, zichzelf afzettend om de dame optijd te bereiken voor ze de grond met een klap zou raken. Zijn vrije arm vloeide rond haar middel, vooral hij zich weer afzette om een andere poot te ontwijken en ergens anders veilig te landen. Net toen hij zijn mond had willen openen, zag hij het monster alweer omdraaien en daarmee zijn poten weer gebruikend om hen te raken. Om iedereen te raken eigenlijk. Het sloeg net zo klakkeloos rond als vele spelers hier. Zijn eerste beste reactie was om Lara bij haar vrije arm te pakken en haar aan de kant te trekken samen met zichzelf, dood wou hij nog niet namelijk. Het feit dat ze hun snelheid en onmenselijke reflexen wel hadden behouden in dit spel, hoe het nu was, kwam behoorlijk te pas nu en een korte blik op de situatie zorgde ervoor dat hij een weliswaar simpel plan kon bedenken. ''Up and together, the soft spot is on the back of it's neck.'', liet hij dan ook simpel weten. Hoe hoger de floors des te meer iedereen samen moest werken. Een beter uitgewerkt plan had hij overigens niet, dus hier moest ze het maar mee doen en op hoop van zegen dat hij de scene kon ontvluchten zonder dat iemand vragen ging stellen voor die tijd. Hij hechtte waarde aan zijn onbekendheid.
Alsof ze niets woog gaf hij haar een zet om haar plek bovenop het beest weer in te laten nemen, vooral hij volgde en zijn zwaard beter beet pakte. Nu was het een kwestie van voorwaards, enorm snel voorwaards, zwaard vooruit en op hoop van zegen. Genezen deed ze wel, langzaam en hoewel de pijn echt aanvoelde, wist hij niet tot hoeverre het invloed had op hun echte ik. Dat was de enige reden waarom hij niet veel aandacht besteedde aan haar wonden, daar zou hij haar eventueel nog wel mee kunnen helpen voor hij de scene zou ontvluchten. Dat was het plan in elk geval.

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Het enige wat ik kon denken was dat er weer een leven afging. Van de verzameling die ooit 5 had geteld, waren er nog maar vier over. Na deze val drie, als ik de val op een of andere manier wist te breken. En vallen op een van de klauwpoten was geen optie, dan had ik vast en zeker geen enkel leven meer over. Net wanneer ik een grauw van frustratie los wil laten, voel ik hoe ik als een veertje uit de lucht wordt geplukt. Hoewel ik er zeker van was dat ik dood zou vallen, haast letterlijk, lijkt mijn lot binnen een enkele seconden te veranderen, in mijn voordeel. Verbaast kijk ik in het gezicht van een jongeman die me vreemd is. Eentje die half verscholen gaat achter de schaduwen van een cape. Maar toch het gezicht van degene die ervoor heeft gezorgd dat mijn vierde leven niet compleet teniet zou gaan. Mijn katana ligt losjes in mijn hand en in een automatisme stop ik die terug op mijn rug, waarna ik mijn gehavende arm vastpak. Het bloed kleeft en loopt onder mijn kleding langs mijn arm naar beneden en vindt zich verder een weg druipend langs mijn vingers op de grond. Sprakeloos kijk ik de jongeman aan, voor hij me opnieuw wegtrekt en daarmee wederom van een dood red. Wie is hij, waar komt hij vandaan? Het gezicht van zijn avatar komt me in helemaal niets bekend voor en omdat we niet in elkaars vriendenlijst staan, kan ik zijn gebruikersnaam ook niet zien.
Voor ik ook maar een vraag kan stellen, lijkt hij al stappen verder te zijn. Zijn woorden klinken kort en logisch, maar een vraagteken siert mijn gezicht. Hoe weet hij dat? Argwaan bestaat overal, omdat betaspelers ook overal zijn. Ze houden zich vaak verborgen, laten niemand toe in hun bubbel van onoverwinnelijkheid. Toch weet ik dat hij gelijk heeft, dus volg ik zijn blik en knik. Dat was in eerste instantie de strategie geweest van onze guild, maar dat leek al snel uit het oog te zijn verloren toen iedereen overdonderd werd door de poten en de grootte van deze boss. De soft-spot zit vrijwel altijd bij het hoofd of de nek. In dat opzicht kan ik de jongeman wel vertrouwen, omdat ik daar zelf ook vanuit ga.
Al snel vlieg ik opnieuw door de lucht, dit keer met een harde zet van de jongeman. Alsof ik niets weeg, kom ik halverwege het monster terecht en klim ik, dit keer zonder de katana in mijn handen, gemakkelijk naarboven. Vanuit de voering van mijn jasje, wat ik heel onpraktisch in het begin van de game had gekozen, gris ik een dolk en duw die met alle kracht die ik bezit in de softspot van het monster. Het lijkt hem niet volledig uit te schakelen, maar zo snel laat ik me niet stoppen. Helemaal in mijn eigen wereld, me niet meer bezig houdend met de jongeman die me zojuist had gered en opnieuw een vlieger omhoog had geboden, tast ik over mijn schouder naar mijn katana. Met een extra vaart laat ik de katana hard tegen de soft-spot aankomen, wat de dolk diep naar binnen doet schieten. Het beest gilt van pijn en ik wankel, maar weet mijn evenwicht te bewaren. Boven het beest zie ik zijn HP balkje tot in het diepe rood verschieten, maar dood is hij nog niet. Met het omhoog kijken naar zijn balkje, zie ik mijn eigen balkje ook steeds meer richting het oranje en rood gaan. De bloeding moet stoppen, maar met het hevige bewegen boven op zit beest, gaat dat zo gemakkelijk niet. 'Do it! Finish it!' roep ik tegen de jongeman die ongetwijfeld in de buurt is. Het was immers zijn idee om omhoog te gaan, samen. Het beest begint in een blinde frustratie te kronkelen en ik drijf mijn zwaard diep in zijn vel om me daaraan vast te kunnen houden. Een zwart, kleverig en immens stinkend bloed welt op vanuit zijn huid, maar ik weet mijn evenwicht te bewaren. Grommend kijk ik op naar de jongeman, met mijn ogen smekend of hij er niet eens een einde aan kan breien.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Het was handig om beta-speler te zijn, dat was één ding waar Mika niet onderuit kon. Deze floors had hij al gehad in die tijd, maar alles was nu ergens ook anders. De pijn was echt, het bloeden was echt, of was dat slechts allemaal een pijnprikkel die doorgegeven werd door hun nerve-gear? Hij was er nog niet helemaal over uit en was ook nog lang niet klaar met alle stappen nalopen, opschrijven en bewaren. Er moest een andere, snellere manier zijn om onder het systeem uit te komen dan elke floor te clearen en daarmee enorm veel tijd in beslag te nemen. De meesten probeerden er maar wat van te breien tot er een oplossing was en kleine groepjes, zoals deze, probeerde hun weg op een effectievere manier voort te zetten. De onderverdeling was in die kleine weken immens geworden en zodra er een clan-naam werd genoemd, wist iedereen waar het over ging en waar de clan zich voor in zette. De ene hield zich bezig met het clearen, de ander behield de order, weer een ander zorgde voor chaos en sommige dachten zelfs de baas te kunnen spelen in een spel wat ze niet eens in handen hadden. Een spel wat letterlijk hun dood kon worden, die mededeling was heel duidelijk geweest en galmde nog steeds na in zijn hoofd. 
Alsof ze niets had gewogen had hij haar een setje kunnen geven en had hij haar zonder enige moeite gevolgd, terwijl zijn ooghoek nog vlug opving hoe een ander persoon in het niets op ging, na een schreeuw te hebben laten geluid. Wanneer iemand stierf, wel.. dat geluid vergat je gewoon niet. Het gaf voor hem al aan dat het echt genoeg moest aanvoelen en dan was doorboord worden door een zwaard of zo niet de meeste subtiele dood die je kon krijgen. Of gewoonweg gesneuveld door een boss dus. Zijn aandacht werd al snel weer getrokken door een ijzige kreet van het beest onder hen, waarop hij even zijn evenwicht leek te verliezen maar zich al snel weer wist te herpakken. Lara leek de juiste plek gevonden te hebben voor ze haar katana in het beest zijn nek sloeg. Ongezien rolde hij dan ook even met zijn ogen toen ze begon te gillen, terwijl ze wel betere dingen te doen had: zich beet houden. Zorgen dat ze niet naar beneden stortte of onder het beest belandde. 
Mika pakte zijn zwaard beter beet en stak het naar voren voor hij het naast die van zijn medespeler in het beest zijn nek stak, tot het handvat. Het kon niet verder dan dat. Het scheelde dat ze de meeste schade al had verricht maar het feit dat zijn zwaard langer was, maakte dat het dieper kwam. Dat leek het laatste te zijn wat nodig was om het leven van de boss te laten droppen tot er een dikke 'DEAD' boven het levensbalkje kwam te staan en het ding naar voren leek te storten. Zelfs Mika moest zich beet houden om niet ter pletter te vallen en pas toen ze tot stilstan gekomen leken te zijn, opende hij weer een oog. Het lag languit op de grond en hun zaten er bovenop. Een korte blik op de jongedame naast hem maakte dat hij genoeg wist en hij overeind kwam, zijn zwaard uit het smerige goed trekkend en bevuild en wel zijn rug weer op gooide. Ermee rondzeulen in zijn handen was gewoonweg te zwaar, betreft dat kon je beter een katana hebben: sneller, lichter van gewicht en daarmee makkelijker te handelen. Zijn zwaard was een keer zo groot als zijn armlengte, daarvoor was het gewoonweg zwaar en lomp. Fatale hits had het nodig, het zou niet veel schade doen in een slim gevecht en daarmee mocht hij zich prijzen dat de bosses niet slim waren dus en niet meer denkvermogen leken te hebben dan een roofdier op zich. 
Het duurde even voor hij daadwerkelijk in beweging kwam en voor Lara haar neus bleef staan, om zijn hand uit te steken zodat hij haar overeind kon helpen. De verbaasde blikken van de mensen die over waren, negeerde hij maar even want iedereen vroeg waarschijnlijk waar ze allebei vandaan kwamen. Daarbij hadden ze de beloningen en had de rest niets, hij was namelijk niet van plan te delen behalve met degene die het voorwerk had  gedaan. Hij wou enkel de praktische dingen hebben, dingen die zijn zwaard sterker maakte of hem meer snelheid gaf. Levens, potions en zelfs voedselwaren mocht ze allemaal hebben. Zijn groene ogen gingen dan ook al snel naar het schermpje wat voor zijn neus verscheen, waarop hij zijn hand terug trok en wat dingen begon te verschuiven. Er was maar één ding waar hij deze keer interesse in had, een bepaald edelmetaal waar zelfs hij niets aan had op dit moment maar misschien later wel kon gebruiken. De rest schoof hij door naar de dame. ''Fair?'', vroeg hij dan ook voor hij op het groene knopje zou drukken waar 'OK' stond. Zij zou ook moeten accepteren namelijk. Zorgen maken om haar verwondingen deed hij niet, want dat zou opgelost worden zodra ze zou accepteren: twee extra levens en een potion die ervoor zou moeten zorgen dat in elk geval de bloeding zou stoppen. Een kleinigheidje wat ze er gratis bij kreeg omdat hij haar graag wat langer in leven had. Weliswaar was het inderdaad handig dat niemand zijn naam zag, of één van zijn andere balkjes. Hij wou de dingen gewoon zonder haar medeweten in haar invertory achterlaten om verder gezeur te voorkomen. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Als iemand me een maand geleden had vertelt dat ik dit zou doen, had ik het niet geloofd. Het zwarte bloed dat opwelt vanuit het beest lijkt op teer. Het rookt zelfs een beetje. In het normale leven was ik niet heel spannend. Vrij doorsneel zelfs. Met mijn vader die uit China was komen emigreren en mijn Amerikaanse moeder, was dat al gek genoeg. Vanuit thuis lagen er verwachtingen, haalbare verwachtingen. Toch streefde ik altijd naar meer. Zo deed ik op de middelbare school graag mee aan extra activiteiten, zoals de toneelclub en kookclub. Allebei waren mijn passies, maar vaak moest ik kiezen tussen een van de twee. Helemaal als ik mijn hoge gemiddelde op peil wilde houden. In elk opzicht was ik zoals elk ander meisje, bezig met mijn cijfers, bezig met extra activiteiten en stiekem bezig met jongens. Een paar sporadische relaties hier en daar, maar over het algemeen vrijgezel. Vrijwel niets veranderde toen ik naar college ging. Uiteindelijk kon ik mijn twee passies delen en deed ik een duale opleiding, met zowel toneel-vakken als kook-vakken. Natuurlijk was alleen school niet genoeg en deed ik sinds kort aan field-hockey. Over het algemeen druk, maar niet druk genoeg om in de weekenden niet naar huis te gaan. Mijn grote geluk was dan ook dat mijn college slechts een kleine 40 kilometer verderop lag, dus dat ik met gemak mijn ouders kon blijven zien. 
Toen ik dit spel van mijn vader kreeg, wat een baanbrekend, extreem futuristisch spel zou zijn vanuit Azië, twijfelde ik geen moment en begon ik te spelen. Nooit had ik verwacht dat ik hier zou eindigen. Vast in een spel waar alles, maar dan ook alles, echt voelt. De wonden op mijn lichaam, mijn zwaard in de huid van het monster en de jongeman die nog steeds verdacht rustig blijft tijdens dit alles. Zijn cape is nog steeds niet van zijn hoofd gevallen en ondanks dat ik druk bezig ben met niet doodgaan, groeit mijn nieuwsgierigheid met de seconde naar wat voor gezicht er onder de cape schuil gaat. Na wat als een eeuwigheid voelt, heft de jongeman zijn zwaard op en slaat die diep in de nek van het beest. Het beest begint te stuiptrekken en boven zijn hoofd verschijnt een grote "DEAD". Van opluchting wil ik me ontspannen, maar na het stuiptrekken van het beest, begint het tot een val te komen. Met mijn kaken op elkaar geklemd houd ik me zo stevig mogelijk vast aan mijn katana. Het beest komt tot een val en als ik mijn op elkaar geklemde ogen weer open, zie ik dat de jongeman en ik bovenop het beest zitten.
Met een opgeluchte zucht en een kleine glimlach sta ik op en trek het zwaard uit de nek van het beest, net als de dok. Direct begint het grote beest op te lossen, alsof het proces van vergaan duizend keer sneller gaat. Daarmee verdwijnt ook het bloed van mijn wapens en handen. Alleen een robijnrood bloed blijft achter, dat van mij. Nog steeds druipen er druppels bloed langs mijn vingers op de grond, maar niets kan het gelukszalige gevoel van overwinning verpesten. Een paar uitgeputte maar trotse gezichten kijken naar me op, leden van mijn guild. Voor ik me op hen kan focussen verschijnt de jongeman voor mijn gezicht en steekt een hand naar me uit. Dankbaar kijk ik op naar hem en pak zijn hand aan, zodat ik weer rechtop sta. Mijn katana berg ik weer op, net zoals de dolk en net voor ik hem wil bedanken, verschijnt er een schermpje voor mijn gezicht waar ik aandachtig naar kijk. Mijn mond zakt een klein stukje open, ik had niet verwacht dat er zoveel beloningen aan deze boss zouden zitten. Het zal wel gekoppeld zijn aan alle levens die vandaag verloren zijn gegaan. Voor ik ook maar kan nadenken over onderhandelen, tikt de jongeman een paar dingen aan, vinkt een paar dingen af en veranderd het schermpje voor mijn gezicht. Verdwaasd knipper ik een paar keer met mijn ogen en kijk naar hem op. 'Are you sure?' vraag ik, aangezien hij me vrijwel alles geeft. Hoewel ik langer heb gevochten en er meer HP is verdwenen, is het voor alsnog niet eerlijk als ik werkelijk alles krijg. 'Because it doesn't seem that fair... I'm not complaining, but you have to be sure.' zeg ik zacht, omdat ik er niet op zit te wachten dat anderen dit gesprekje meekrijgen. 

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Ze stonden weer veilig op de vloer toen het beest in het niets op gegaan was zoals enkele spelers. Kleine stofdeeltjes leken op te dwarrelen en daarna te verdwijnen. Het was aardig triest om te zien, dat gold voor alles op het moment. Het feit dat een crystal uit elkaar leek te spatten en in het niets op leek te gaan moest iets moois zijn. Maar de dood was er aan gekoppeld en dat maakte het in en in triest. Een zucht volgde dan ook bij die gedachte terwijl hij haast ongeduldig wachtte op de jongedame haar antwoord. Het feit dat er gefluisterd werd en dat mensen vragen leken te hebben over zijn komst, ontging hem niet en daarom kon het hem niet snel genoeg gaan eigenlijk. Kort gingen zijn groenige ogen richting de overige guild-leden die op hun plek stonden en ook ongeduldig leken te worden. Al was het maar door zijn aanwezigheid, die invloed leek hij nou eenmaal te hebben op andere spelers en het werd er niet bepaald beter op nadermate de tijd verstreek. Mika wist namelijk dat er andere beta-spelers waren die misbruik maakte van die positie, maar dat was zijn intentie helemaal niet. Hij wou net zo graag uit dit spel weg komen als ieder ander, hij had ook een leven buiten dit spel om. Eentje die verwoest zou zijn als hij wakker zou worden dan toch, zijn ouders zouden hem nog eerder levend villen omdat hij een game boven zijn school had gekozen, dan dat ze echt blij zouden zijn dat ze hun zoon terug hadden. Betreft dat kon hij maar beter hier rond blijven hangen gokte hij zo. 
Mika zijn aandacht ging weer naar de jongedame toen ze reageerde op zijn voorstel. Hij knikte even. ''I'm only interested in things I can actually use.'', liet hij maar weten voor hij het 'OK' schermpje aanraakte en daarmee de deal voor hem af was gesloten. Ze had niet geweigerd, dus dat was goed. Nu kon ze haar levens weer tot vijf aanvullen en kon ze iets doen aan haar verwondingen. Het schermpje verdween weer en kort gleed zijn blik naar de druppeltjes die van haar vingers afdropen, richting de grond. ''You should do something about those wounds, before you dissapear as well and all this was for nothing.'', merkte hij nog op. Hij deed zijn best om ongeïnteresseerd over te komen maar dat leek nogal een opgave te zijn. Dusver van een afstandje toekijken en zorgen dat ze oké was. Die missie kon hij bestempelen als gefaald en hij mocht hopen dat hij verder geen vragen kreeg. Hij wou geen vriendschappen of een guild op zich, hij wou dit gewoon overleven en zorgen dat zoveel mogelijk andere mensen het ook overleefden. Dat was de hele bedoeling van dit grapje toch? Overleven en de eind-Boss verslaan? Niemand wist wat ze verder nog stond te wachten want voor zover hij wist was niemand nog verder gekomen dan deze floor, dus dat zij en haar guild zich hier bevonden, was al een prestatie op zich. Ze zouden als helden terug gehaald worden door iedereen. 
Na een kort moment om na te denken, was hij in beweging gekomen en langs haar heen gestapt. ''Take care of those wounds.'', gebood hij haar nog een keer toen hij kort zij aan zij te vinden was met haar. Daarna was rust het beste, maar dat kon ze verder zelf wel bedenken. Zelf had hij ook rust nodig want hij had ondanks dit alles ook een klap mee gekregen en dat voelde niet heel erg prettig aan zijn hoofd. Waar hij precies ging eten en slapen, wist hij alleen nog niet. Zijn cooking-skills waren niet de beste en hij moest zodoende een herberg zien te vinden waar niet al teveel vragen werden gesteld en ze zijn coins dus ook accepteerden zonder vraagtekens te plaatsen. 

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Lara
Het had iets tragisch prachtigs. De kleine stofdeeltjes, die meer weg hadden van kleine diamantjes in de lucht. Als ik niet had geweten wat het betekende, had ik ervan gehouden. Als het in de normale wereld zou bestaan, zou ik er uren naar hebben kunnen kijken. Helaas is het niet alleen prachtig, maar ook tragisch. Zoiets moois, verboden aan zoiets definitiefs. De diamantjes glimmen nog minuten na, nadat iemand weg is gegaan. Nog steeds weet niemand zeker of de spelers in het echt ook sterven, maar ik denk ook niet dat we dat ooit zeker kunnen weten, tot we allemaal weer wakker worden. De groene ogen van de mannelijke speler die heeft geholpen met het verslaan van het beest, boren zich in die van mij. Nog even vragend als eerst kijk ik hem aan, omdat ik niet goed weet wat ik ervan moet vinden dat hij me alles wilt geven. Het valt me op hoe hij langzaam alles in zich opneemt. Alle andere guild-leden, die inmiddels nieuwsgierig staan te kijken. Het moet er vast spectaculair uitzien. Wij twee in een werveling van diamantjes, onderhandelend over de prijs en hoe we die verdelen. Het voelt een beetje als een geheim dat we delen, dat hij alles aan mij geeft.
Hij lijkt geen enkele twijfel te hebben bij zijn eigen voorstel en drukt op "OK" voor ik het besef. Voor een kort moment sta ik met mijn mond vol tanden en knik dan langzaam. 'Okay...' zeg ik zacht en druk zelf ook op het groene knopje. Direct worden mijn levens aangevuld tot 5, maar de wond verdwijnt niet direct. Die schade blijft, daar zal ik zelf voor moeten zorgen. In de echte wereld zou het bloedverlies me duizelig moeten maken, maar gelukkig verschillen de game en de echte wereld op een paar manieren toch wel van elkaar. Ondanks dat de rest zo ontzettend echt aanvoelt.
De jongeman wilt zich uit de voeten maken en stapt langs me heen. 'Wait!' zeg ik en pak zijn pols vast. Direct besef ik me dat ik dat heb gedaan met de hand waar het bloed aan zit. 'Oh, I'm so sorry!' zeg ik ietwat paniekerig en laat zijn pols direct los. 'I just wanted to thank you.' zeg ik dan en schud met mijn hoofd, hopend dat hij niet al te boos of afgestoten is door mijn bloed wat aan zijn pols kleeft. 'So, thank you. Is there any way I can repay you, with something else you might be able to use?' vraag ik en glimlach zo vriendelijk mogelijk naar hem. Hij is een stuk langer dan mijn avatar, maar nog steeds kan ik lastig door de schaduwen van zijn cape heenkijken. Opnieuw schud ik met mijn hoofd. 'Here, just accept my request and you can let me know, anytime.' zeg ik in een poging hem te doen vergeten dat mijn bloed aan zijn pols kleeft. Met een paar snelle bewegingen van mijn vingers heb ik hem een vriendverzoek gestuurd.  

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: ORPG] You can’t be messing around in this death-game.

Mika bleef staan zodra hij tegen gehouden werd en vanuit zijn ooghoeken keek hij kort naar zijn pols voor hij opkeek naar de jongedame, vanover zijn schouder. Het kleverige goedje wat uit haar wond stroomde, of had gestroomd want door de bende kon hij het niet goed zien, bleef aan de huid van zijn arm kleven. Het liet hem kort fronsen eigenlijk voordat de woorden van de jongedame echt tot hem doordrongen. ''For what?'', vroeg hij in eerste instantie. Hadden ze er beide geen profijt van dat de boss gedood was? Op deze manier kon iedereen door naar floor 65, weliswaar zodat er opnieuw mensen konden sterven voor ze die zouden verslaan. Elke floor was moeilijker en moeilijker, de levens van de bosses gingen aardig omhoog, ze waren krachtiger, sneller, beter opgewassen tegen de wapens die iedereen had. Bowmen, swordsmen, spearmen, daggers... Alles kwam te pas hier. Alleen vuurwapens dan weer niet, betreft dat deed het een beetje aan de middeleeuwen denken eigenlijk. Afhankelijk van je level en de XP die je op deed, pastte je wapen erop aan of kocht je iets nieuws met het geld wat je verdiende door het doen van opdrachten vanaf het bord. Het spel werkte in alle opzichten nog, ze zaten er alleen in vast. Hij vroeg zich dan ook af waar hij nu was, hadden zijn ouders gezorgd voor medische zorg thuis of was hij ook overgeplaatst naar het ziekenhuis? Hij kon zo wel indenken dat vele ziekenhuizen vol lagen nu want je lichaam kon maar een x aantal tijd zonder water en eten. Je zou maar alleen wonen, zonder familie of vrienden die naar je zou komen kijken. Dan was je dood. Morsdood. 
''I don't think you have anything I would want to have...'', wierp hij een beetje bot haar kant op terwijl hij zijn pols afsmeerde aan zijn cape. Al kwam er toch een idee in hem op vooral hij zijn blik afwendde. ''Food.'', merkte hij dan ook op. ''I am hungry and my cooking-skills are something to cry over.'' verklaarde hij maar. Ze kon eten voor hem maken en zorgen dat zijn maag stopte met knorren, daarna zou hij wel een plek vinden om te slapen voor de nacht. Het schermpje van het vriendverzoek had hij vluchtig genegeerd vooral hij inwendig even zuchtte, omdat het hem irriteerde dat ze hier nog steeds stond en niets aan haar verwondingen deed. Mika draaide wat op zijn hielen voor hij haar bij haar boven arm pakte, zijn arm rond haar middel vloeide en zijn andere arm zich onder haar knieholten door werkte zodat hij haar mee kon nemen. Hij ging haar namelijk niet van de grond schrapen als ze hier nu in ging storten. ''You all better leave, before other monsters will arrive.'', deelde hij maar aan de rest die er stilletjes bij hadden gestaan. Met die mededeling was hij dan ook in beweging gekomen, om de ruimte te verlaten en daarmee de floor uiteindelijk ook met een teleport. Floor 41. Hij had het emblem op hun kleding herkent, dus hij had geweten waar ze heen moesten. Hij wist alleen niet of ze zich in het guild-gebouw zelf bevond of dat ze een plek voor haarzelf had. De priemende blikken van de mensen die naar hen opkeken zodra ze bebloed en wel arriveerden, negeerde hij wederom. ''Wich way?'', vroeg hij voor hij klakkeloos rond zou gaan lopen. ''Beacause you will bleed out this way.'', mompelde hij.