O] The irony of choking on a lifesaver

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jacks BFF
De "banana boxer shoot" staat eindelijk op het lijstje. Jack en ik hebben het al tijden lang een idee voor als we ooit een fotoshoot zouden moeten doen met de band. Natuurlijk was die kans groot, maar alsnog kan ik niet beseffen dat we nu al op weg zijn naar een miniscule vorm van beroemdheid. Beroemd genoeg voor een ware fotoshoot waar we niet voor hoeven te betalen of van Zack's moeder aan hoeven te horen hoe beeldig we eruit zien. 'The banana boxer shoot.' zeg ik grijnzend tegelijkertijd met Jack en kijk Zack met een triomfantelijke blik aan. Het gesprek is al snel voorbij en we lopen terug naar het busje. Tijdens het lopen sla ik een arm rond Zack's schouder en trek hem tegen me aan. 'You should be happy about this, finally a real opportunity for you to become more outgoing.' zeg ik grijnzend en geef hem dan een speels duwtje, waarna we weer instappen en doorrijden naar ons tweede concert.

'Hi Allan, I'm Alex, this is Jack, Zack and Rian. But Rian you can ignore.' zeg ik grijnzend en voel een stomp van Rian tegen mijn schouder, waarna de rest zich ook voorstelt. 'So, we heard something about banana's and boxers, so we provided those two already. Need anything else?' vraagt Allen zo zakelijk mogelijk, maar de nieuwsgierigheid in zijn ogen is te zien als hij ons de trossen bananen overhandigd en ieder een pakje met witte boxers. Grijnzend kijk ik op naar Jack, als dit niet precies is waar we van hebben gedroomd, weet ik het ook niet meer. Door deze shoot kan ik wel sterven van geluk en ik weet dat Jack er hetzelfde over denkt. Zack sterft liever, gewoon in het algemeen, voor de shoot het liefst. Rian staat wat rond te kijken, maar verstijft een beetje als hij blijkbaar iets ziet wat zijn aandacht trekt. Over zijn schouder kijk ik met zijn blik mee, waar ik de fotograaf zie zitten. Tot mijn verbazing is dit niet een of andere oude chagrijnige man, zoals ik me alle fotograven voorstel, maar een jonge dame. Laten we dit moment even nemen haar te beschrijven. Haar haar is honingblond en komt tot halverwege haar rug, het golft licht. Zelfs als ze op haar tenen staat om een lamp wat aan te passen, is ze klein, ik schat haar niet groter dan een meter of 1.66. Als ze onze kant uit kijkt zie ik dat haar ogen een mengeling van groen en caramel zijn, wat me een beetje verward, maar erg veel aandacht besteed ik er niet aan. De onderbroeken en bananen in mijn armen vergen veel meer aandacht.

Jemma
De shoot begint pas rond een uur of 10, maar ik ben al om 9 uur in de studio, omdat ik altijd zeker wil zijn dat de juiste materialen aanwezig zijn. Het enige wat ik zelf meeneem is de camera, die ik meer als mijn kind zie dan als een apparaat. Naast de camera heb ik vaak ook nog een flitser, verschillende lenzen en natuurlijk een statief bij me. Meestal ook mijn computer, zodat ik het resultaat direct kan doorlinken naar het scherm en zie of er verbeterpunten zijn. Het enige wat me is vertelt is dat het een shoot is voor een band, de naam heb ik niet eens onthouden. Het enige wat me op dit moment uitmaakt is wat het me betaald en dat is riant. Hopeless Records heeft me persoonlijk benaderd, ze hadden mijn werk gezien waarmee ik High School heb verlaten met een volledige beurs voor een kunstacedemie en de kleine tentoonstelling die ik daarna heb gehad. Nog steeds voel ik me enorm gevleid. De man waarmee ik sprak, Posen, vertelde me dat het waarschijnlijk een uitdagende shoot gaat worden met een viertal jongens die barst van de energie. Mede door deze opdracht heb ik besloten de kunstacedemie nog even uit te stellen, universiteiten lopen niet weg, maar opdrachten worden wel weggegeven.
Iets na 10'en lopen ze binnen en ik kijk even naar ze. Ze zien eruit alsof ze ook niet al te lang van de High School af zijn, ze hebben iets jongensachtigs over zich. Mijn ogen vernauwen zich wat als ik zie wat ze hebben meegebracht voor de shoot. Bananen en boxershorts. Een zachte zucht rolt over mijn lippen en ik vraag me af wat dit gaat beloven. Mijn professionele oog heeft al gezien dat we wel wat minder licht kunnen gebruiken, de jongens zien eruit alsof ze niet erg vaak in de zon zitten. Tot mijn irritatie kom ik nét niet bij de lamp die ik graag wil aanpassen en ik kijk om me heen of ik niet ergens een krukje zie wat ik kan gebruiken. Waarschijnlijk heb ik die ook nodig tijdens de foto's zelf, maar in ieder geval de lamp niet worden aangepast. Mijn lengte is iets wat in dit vak zowel een zegen als een vloek kan zijn, maar ik probeer er het beste van te maken.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack's former white boxers ~

We worden naar een kleed kamer gebracht waar we ons uitkleden en enkel een witte boxer aantrekken, ik ga grijnzend voor een spiegel staan en kijk via de spiegel naar de anderen achter me "This is my favorite thing ever already!" zeg ik grinnikend, "Admit it Barakat you'd rather be naked." zegt Rian, ik haal mijn schouders op "Gotta keep it PG for the kids." we zijn zelf niet veel ouder dan de mensen die ik tot nu toe bij onze shows heb gezien, maar dat is niet het punt, ik moet me hier en daar toch een beetje gedragen. Rian en Alex zijn nu naast me voor de spiegel gaan staan en het wachten is nu op Zack, hij komt naar ons toe geschuiveld maar blijft een beetje achter ons staan, zijn schouders hangen en hij ziet er lichtelijk verslagen uit, ik kijk hem aan en gooi mijn arm om z'n schouder "C'mon Merrick, cheer up, you're gonna love this." ik prik hem grijnzend in zijn 'work in progress' buikspieren en loop dan terug om de bananen te pakken "Let's do this!" zeg ik terwijl ik grijnzend naar Alex kijk die met een zelfde enthousiaste blik terug kijkt, waarna ik de kleedkamer verlaat met een tros bananen onder mijn arm.
Bijna huppelend loop ik naar de ruimte waar we do foto's gaan maken, waar we worden op gewacht door een redlijk kleine chick, zodra ik binnenkom draait ze zich om, ze heeft de mooiste ogen die ik ooit heb gezien, niet dat ik vaak naar ogen kijk maar deze hebben bijna een soort antrekkende aura om zich heen, ik steek mijn hand naar haar uit "Hi I'm Jack, Barakat, Jack Barakat." ik glimlach een beetje slungelig "I'm Jemma." zegt Jemma terwijl ze mijn hand schud, dan hoor de rest binnen komen en laat haar hand snel los terwijl ik me omdraai, "Well guys this is Jemma she's going to make us look great in boxers." ik grinnik geef iedereen een banaan aan waarna ik de extra bananen ergens neerleg "Do we just sit on de white sheet in front of the camera?" vraag ik terwijl ik er all heen loop "Hold up, i forgot one of my lenses, don't move! I'll be back in a second." Jemma loopt snel naar buiten "Terwijl ik toch verder loop en op het laken ga zitten kijk ik de anderen aan "How am I supposed to behave with her as photographer? I thought it was just going to be an old pervy guy that would be taking our pictures." ik gooi de bannaan in de lucht en vang hem weer op "Are you kidding me Jack?" zegft Zack lichtelijk geïrriteerd maar toch lachend "You better keep it the fuck in your pants dude, we're here for a photoshoot, you and Alex came up with the idea to do a shoot in boxers only so you of all people should behave and not make this a boner mess." "I can not control everything down there Merrick."

Allen~
Nadat ik de jongens naar hun kleedkamer heb gewezen besluit ik gewoon maar wat rond te gaan lopen, het is geen heel groot gebouw maar het heeft wel veel mooie rustige plekjes. Ik pak mijn telefoon en bel mijn vader "Hello Posen here how can I help you?" ik zucht "Hey dad, I was wondering," he doesn't even let me finish my sentence "How is the band doing, All time low, did they already start the shoot?" ik schud langzaam mijn hoofd "Yeah dad, I believe so, but why did you asign them to me? Do you think that this is all I can handel, a small state touring band?" ik krijg nog een teleurgestelde reactie van hem waarna hij ophangt, met hangende shouders loop ik terug naar waar ik de jongens heb achter gelaten, I guess I have no other choice.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Met een haast geirriteerde blik kijk ik om als het viertal jongens binnen komt en ik nog steeds geen krukje heb gevonden. De geirriteerde uitdrukking verdwijnt en maakt plaats voor een verwarde uitdrukking. Ze zijn alle vier gekleed in slechts een witte boxershort en houden grinnikend wat bananen vast. Mijn blik vangt die van een van de jongens met donker haar. Hij is nogal lang, haast slungelig. Hij staart me aan, waarna hij zijn hand uitsteekt en stuntelend een paar woorden spreekt. Een mondhoek komt omhoog en ik schud zijn hand beleefd. 'Nice to meet you, I'm Jemma.' zeg ik en trek dan mijn andere mondhoek ook omhoog in een vriendelijk glimlachje. Zijn opmerking doet me wat breder glimlachen en ik kijk naar zijn rug als hij zich omdraait naar zijn vrienden. 'I'm not sure what I can do to make you look better than you already do.' zeg ik, hoewel de sarcastische glimlach op mijn gezicht genoeg zegt. Een beetje geplaag moet er toch vanaf kunnen, helemaal met een stel jongens van mijn leeftijd. Zolang ze hem naar in die witte boxer houden, kan ik prima vier jongens handelen met een hoge hormoonspiegel.
Na het nader bekijken van de jongens, besluit ik dat ik een andere lens nodig heb om andere foto's te maken. Ik ben er niet helemaal zeker van of het licht wel goed gaat bevallen hier in de studio's, maar ik heb het idee dat ik ze nog wel zo gek kan krijgen om buiten een aantal foto's te schieten. 'Hold up.' zeg ik en leg uit dat ik een andere lens nodig heb, waarna ik mijn sjaal van een stoel gris en naar buiten verdwijn. De auto die ik van mijn ouders heb gekregen voor het afstuderen staat trots op de parkeerplaats en hoewel het naast een nóg groter krot van een busje staat, ben ik er nog zo trots op en blij mee als de eerste dag. Na wat gerommel in de koffers die ik mee heb, vind ik de lens en loop ik terug naar binnen. De jongens staan in een kringetje en ik krijg een flash back van High School. 'The new mean girls?' merk ik vragend op en vang de blik van een jongen die er net wat mannelijker uitziet dan de andere kippetjes. Hij glimlacht me een nogal ongemakkelijke en schaapachtige blik toe, maar mijn hart smelt toch een beetje.
'Whenever you're ready.' zeg ik en gebaar naar de witte setting voor de jongens. 'Go easy on those banana's, I don't think there are any more.' waarschuw ik, waarna ik de stoel waar zojuist mijn sjaal op lag naar de lamp toe trek en erop ga staan om het licht aan te passen. Met een tevreden zucht loop ik terug met de stoel en loop vervolgens naar de camera die trots op zijn statief staat te wachten tot hij aan het werk kan worden gezet. Snel stop ik nog wat draadjes in de camera en mij laptop, waarna ik klaar ben om te beginnen. Met mijn handen in mijn zij en een opgetrokken schouder kijk ik naar het viertal jongemannen en kan niet anders dan opnieuw klein glimlachen.

Alexander's very much white boxers
Een glimlach verschijnt op mijn gezicht als ik zie hoe Jack naar het meisje toe loopt en een slecht uitgevoerde James Bond voorstelling opvoert. Rian tikt mijn schouder aan en ik zie dat zijn glimlach minstens zo breed is, wat me zacht laat lachen en ik wend mijn hoofd af. 'How is it possible for you to scare the girl away that easily?' vraag ik als Jack naar ons komt lopen als het meisje is verdwenen om nog een lens te halen. 'You think she's coming back or just running?' vraagt Rian en ik schiet in de lach, waarna Zack ook wat stuntelig grinnikt en Rian ook hard lacht. Zack lijkt het toch wat serieuzer te nemen als Jack zich hardop afvraagt hoe hij zich in godsnaam moet gedragen met een dame als haar in ons bijzijn. Kort kijk ik over mijn schouder en zie haar buiten lopen. Toegegeven, ze is schattig, maar niet echt mijn type, misschien een beetje te klein. En dat terwijl Jack nog groter is dan dat ik ben. Whatever.
Zelf trek ik ook een banaan van de tros die Jack vast heeft en hou hem grijnzend omhoog naar hem. 'Well, if you can't handle it in a couple of minutes, maybe you should take care of it now.' zeg ik grijnzend, wat nog een golf van slappe lach veroorzaakt bij Rian. Al snel is de dame terug en ik glimlach een beetje schijnheilig naar haar als ze langsloopt, maar ze ziet het volgens mij niet eens. Dan geeft ze aan dat we mogen en ik geef Jack een stompje tegen zijn borst, waarna ik als eerste naar het doek loop waar we moeten zitten. Zelfverzekerd ga ik in het midden staan, waarna Zack achter me aan komt lopen. Ze stelt zichzelf nogmaals voor als Jemma en begint dan voorzichtig met wat suggesties, waarna wij aan kunnen geven welke kant we op willen. Al snel sta ik nog steeds in het midden van het doek, hangt Zack aan mijn heup, ligt Jack op de grond en staat Rian achter me.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Moist boi Jack ~
In de eerste paar foto's zit en lig ik voor de anderen, bij één van de foto reeksen gebruiken we de bananen maar daarna zijn ze vrijwel onbruikbaar, dus daar blijft het jammer genoeg bij. Iedereen krijgt ook nog een solo foto, ik ben als laatste en zie mijn kans schoon om een klein extraatje voor op de foto uit onze bus te halen, ik alleen mijn witte boxers ren ik naar buiten naar onze bus, ik graai wat in mijn tassen en vind ergens onderop een boos twinkies, precies wat ik zocht. Met de doos twinkies onder mijn arm loop ik terug, als ik binnen kom zie ik net Zack voor de camera weglopen "I'm up next" zeg ik snel terwijl ik Rian afsnijd en snel mijn plek op het witte doek in neem "Alright, it's me and the twinkies." Zeg ik grijnzend terwijl ik de doos net boven de rand van mijn boxers houd, ik wil natuurlijk niet the goods verstoppen, na een paar flitsen begin ik me toch lichtelijk ongeakkelijk en exposed te voelen en mijn zelfverzekerde grijns veranderd in een slappe glimlach voor de laatste paar foto's, ik hoor Zack grinniken wat voor mij het teken is uit de spotlight te stappen, dat was niet echt een goeie binnenkomer, wat moet Jemma nu wel niet van me denken. Na mij is Rian, hij is zo klaar en heeft binnen een record tijd een goeie foto, tsja we kunnen niet allemaal de perfecte glimlach hebben. Nadat alle solo foto's en al onze eigen ideeën zijn gedaan gaan we nog even naar buiten om daar wat foto's te maken, ik moet zeggen dat ik onze ideeën beter vond. In de gehele staat Maryland en vooral hier in Baltimore is het weer niet bepaald 'alleen in je boxers buiten' vriendelijk, het sneeuwt gelukkig nog niet maar lekker weer is anders. Terwijl Jemma haar apperatuur weer klaar zet staan wij te klappertanden, dit is natuurlijk wel gewoon onze eigenschuld, maar voor de boxer banana shoot is dit het helemaal waard. Ik wrijf in mijn handen om een beetje semi warm te blijven en voel mijn tepels verstijven van de kou, wat niet per se heel chill is. Voor deze laatste foto´s was het de bedoeling dat we gewoon allemaal naast elkaar zouden staan voor een soort van normale foto maar daar dacht ik toch even anders over, net voordat de foto gemaakt word ga ik snel half hurkend voor de anderen staan met de grootste grijns op mijn gezicht, we zijn dan misschien all time losers maar we maken wel bomb-ass foto's.

Allen~
Ik heb nu constant contact met venues en andere band managers nu, als mijn vader me in zo'n positie stelt ga ik zorgen dat ik laat zien wat ik kan, ik ga mijn best doen om nu een tour te regelen met een grotere band en om nog wat venues te boeken, ik zie dat deze band potentie heeft, ze hebben alleen de juiste marketing nodig, ik kan dit. Ik bel nu met een venue die net buiten Maryland ligt en net iets groter is dan de zalen die ze nu spelen, als ik hier een optreden kan boeken zou dat toch een stapje groter zijn, er waren al wat andere bands die naar all time low wilde gaan luisteren om te kijken of ze ze mee op tour zouden willen en ik heb zo'n gevoel dat daar wel een tour uit zou kunnen komen. Ik moet mijn best doen niet nu mijn vader te bellen om hem te vertellen dat ik waarschijnlijk een grote tour kan fixen voor deze band en dat ik ze groter ga maken dan hij zich ooit had kunnen voorstellen maar ik besluit het niet te doen, nog niks is zeker en ik wil hem niet extra reden geven om op me neer te kijken.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Ondanks het feit dat ik het graag zo professioneel mogelijk te houden, moet ik toch af en toe een glimlachje onderdrukken, wat ook niet altijd lukt. De groep jongens is duidelijk hecht met elkaar en de shoot is simpel gezegd hilarisch. Hun ideeën lijken waanzinnig en over de top, maar als ik de foto's op het computerscherm zie verschijnen, weet ik dat na een aantal aanpassingen in photoshop het een geweldige shoot gaat worden. Of Posen hier echt blij mee gaat zijn, weet ik niet, maar echt mijn zaak is dat niet. De shoot zelf is een succes, de foto's zullen geweldig worden, maar of het echt als promotiemateriaal gebruikt kan worden...
Voor ik er al te veel over na kan denken, is het tijd voor de individuele foto's van de bandleden. De namen ken ik volgens mij wel, of in ieder geval bijnamen. Van een jongen weet ik de naam wel, Rian, omdat hij op een of andere manier telkens gezegd wordt dat hij zijn mond moet houden. Bijna voel ik medelijden, echt waar, bijna. De andere jongen, Jack, weet ik nog van zijn enthousiasme introductie. De andere twee zijn iets stiller, hoewel ik de ietwat gespierde jongen ken als "Merrick" en de andere jongen is volgens mij Alex, de lead. Ik zie hem een aantal keer naar me kijken, maar volgens mij is er meer interesse in mijn uitrusting dan in mij, wat me voor de verandering eens wat op mijn gemak laat voelen. 'Are you serious, Barakat, Jack Barakat?' vraag ik een beetje uitdagend, maar met een glimlach als hij binnen komt met een doos twinkies. Lachend neem ik wat foto's, tot hij besluit dat het voldoende is. Na een blik op het scherm weet ik dat er wat goeds tussen zit.
De foto's buiten zijn misschien wel beter dan binnen, het voelt op een bepaalde manier wat minder pornografisch zonder dat witte doek. 'Thank you guys, so far.' zeg ik als we weer binnen zijn, waar warme koffie staat te wachten. 'I have one last request. I think Posen would appreciate it if we would do just one or two pictures with some clothes on, so could you switch back?' vraag ik waarbij ik de lead, Alex, maar aankijk. Hij lijkt het allemaal redelijk serieus te nemen, hoewel hij er duidelijk van geniet. 'Uh, you can keep the boxers.' voeg ik er dan maar aan toe en laat nadrukkelijk en uiteraard plagend mijn ogen langs de witte boxers van de groep jongens gaan, waarna ik me afwend om zogenaamd wat bij te stellen bij mijn camera.

Alexander
Om eerlijk te zijn is de fotoshoot een geweldig groot succes. Hoewel er af en toe nogal wat onzekerheid is, heb ik daar nu totaal geen last van. Eigenlijk niemand, we paraderen rond als een stel trotse pauwen in onze witte boxers. Jack lijkt alleen een beetje van zijn zelfvertrouwen te verliezen als hij met de box twinkies in zijn eentje voor de camera staat. Een grijns ligt rond mijn lippen en ik hoor Zack zacht gniffelen. De grijns breekt open en ik kijk Zack aan, waarna we samen lachen en Jack voor de camera weg stapt. Het grootste gedeelte van de shoot gaat in een roes voorbij, een roes met veel gelach, bananen en witte boxers. De jongedame, Jemma, maakt een verzoek en ik kijk haar even inschattend aan, waarna ik mijn blik afwend als ze haar ogen nadrukkelijk langs de boxers laat gaan. 'Let's put on something, guys.' zeg ik en duw Rian voor me uit naar de kleedkamers. Hoewel ik niet echt heb gelet op mijn kleding, ben ik blij met de zwarte broek en donkerblauwe shirt. Niet te heftig, niet te emo, bc we still lil emo guys with some guitars.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jackzel~

Nadat we een aantal normale, minder blote groepsfoto's hebben worden we vriendelijk door Allen verzocht om op te schieten, hij heeft gaat vanaf nu mee naar elke venue als tourmanager en volgens hem gaan we te laat komen als we nu niet vertrekken. We halen onze laatste dingetjes uit de kleed kamer en nemen dan afscheid van Jemma "Till we meet again." zeg ik knipogend, ik wilde haar eerst een kus op haar hand geven als een soort cheezy ridder maar het is niet de bedoeling dat ik haar afschrik. Dat gebeurt bij mij wel vaker namelijk. Zodra iemand me leuk lijkt ga ik me veel te impulsief en druk gedragen waardoor ik ze afschrik, en het lijkt me eigenlijk best leuk Jemma wat vaker te zien. Nadat we de fotostudio verlaten gaan we weer naar het busje, Allen wil naast Alex gaan zitten maar ik verzoek hem vriendelijk achterin bij Zack en Rian te gaan zitten, hij mag dan we de manager zijn maar de bijrijders stoel naast Alex is mijn plek.
Het is iets langer dan een uurtje rijden naar de volgende venue, het is een van onze laatste stops tijdens onze Maryland tour en als ik het goed begrijpvan Allen gaan we hierna gelijk door met een tour verder de VS in, ik kan het zelf eigenlijk niet geloven, we gaan tijdens de volgende tour helemaal naar Texas. Ik hoor onze nieuwe manager, Allen praten met Rian over de tour so far, enthousiast draai ik me om om me in het gesprek te mengen "There were people queueing for our first show hours before we were even supposed to play it was insane!" ik zie Zack verbaasd opkijken uit zijn halve slaap "Wait people were queueing for our first show?" ik knik "Why didn't you tell us? When did you even see that?" vraagt Rian bijna verontwaardigd "Calm your man tits Rian, I saw it before I came to help you guys set up our stuff, I also went out to talk with the same kids after the show." zeg ik met een brede grijns "I gotta say we got some cool fans." I kam met mijn vingers een pluk bruin met blond haar naar achteren, ik hoor dat Allen nu met Zack en Rian verder praat over de iets technischere dingen waardoor ik mijn interesse verlies en me weer terugdraai naar voren "I thought it might be cool to add Coffee shop soundtrack to our setlist next tour." zeg ik schuin naar Alex kijkend "Just to see how the crowd reacts to it" Coffee shop soundtrack is een liedje dat we net af hebben, we hebben het geschreven na de opnames van The Party Scene en het is best een fucking tof nummer geworden al zeg ik het zelf. De rest van de rit verloopt anders dan anderen, we zijn eigenlijk allemaal constant in gesprek en de ergste zenuwen lijken bij de meeste van ons weg, het zou best kunnen dat Allen daar ook een rol bij speelt, hij lijkt alles goed onder controle te hebben wat best een fijn gevoel is, ik had verwacht dat een manager mee op tour de relaxte sfeer een beetje zou verpesten maar nu hij zich wat meer op z'n gemak voelt bij ons past hij er eigenlijk perfect bij.
De auto slaat een onverwachte bocht om en stopt kort daarna, de tijd is voorbij gevlogen, "Let's go boys, let's make 'em sweat." zeg ik grijnzend terwijl ik ons busje uitstap.

Allen~

Een nieuwe tour is nu helemaal gepland aansluitend op deze, ik neem de band mee naar andere staten en ga mijn beste beentje voor zetten om ze helemaal naar de top te schoppen. Ik zit nu tussen de twee iets gespierdere jongens, Rian en Zack, achter in het busje, ik wilde voorin zitten maar daar was Jack het niet helemaal mee eens. Ik had best even een gesprekje willen voeren met de lead onderweg naar de venue, een soort van onder vier ogen, maar als ik nu iets met hem zou willen bespreken zou iedereen het horen wat ik iets minder vind. "So have you been enjoying the tour life so far?" vraag ik aan de jongen links naast me, ik denk Rian, hij knikt "It's fucking amazing playing shows for people who actually paid to see you play, people even sing along, it's insane!" een glimlach, ik stelde de vraag deels gewoon uit interesse maar ook een beetje als inschatting om te weten hoeveel werk het zou worden om ze een beetje snel de publiciteit in te duwen, maar ik moet zeggen, als er zelfs al meegezongen word terwijl hun album net een paar maanden uit is, is een heel goed teken "I'm sure you guys van expect more real soon." zeg ik met een tevrede glimlach, misschien is deze band toch niet zo'n grote ramp als ik dacht.
Voor ik het weet zijn we bij de venue, ik ga de band die nu volledig onder mijn beheer staat voor het eerst echt zelf zien en ben toch wel benieuwd, misschien word ik na het zien van deze jongens wel meer een groupie dan een manager.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Goedkeurend ga ik door de foto's en glimlach door sommige, zoals die van de lange jongen met de blonde lok in zijn haar. De doos twinklies voor zijn witte onderbroek kan ik precies zo fotoshoppen dat het lijkt alsof hij geen onderbroek aan heeft en enkel de doos. Dat zal goed worden, hoewel ik het zal moeten overleggen met de tourmanager van de groep. Of met de vriendelijke man, Posen, dat zal ook prima zijn. Mijn hoofd komt omhoog en ik kijk in de ogen van Jack die afscheid neemt. 'Oi, Barakat.' zeg ik en pak een van mijn business kaartjes uit mijn kontzak. Ik krabbel erop met een pen: "For Barakat, Jack Barakat x", en geef het kaartje aan hem, waar ik lief bij glimlach. 'If you ever need a photographer, give me a call. I had a blast during the shoot, good luck with the band.' zeg ik tegen hem en kijk nog even toe hoe ze de fotostudio verlaten. Mijn blik vangt die van de verlegen jongen, Zack, nog even. Het is duidelijk dat hij het knapste gezichtje heeft, hoewel zijn glimlach er keer op keer ietwat ongemakkelijk uit kwam als de camera klikte. 'Till we meet again.' herhaal ik zacht en zie de jongens in het busje stappen en wegrijden.

Alex
Gelukkig is de shoot snel voorbij en heb ik mijn warme en goedzittende kleding weer aan. Toch kan ik niet anders dan breed glimlachen naar Jack, die plaats neemt naast me. 'We did it, buddy.' zeg ik grijnzend en sla een arm rond zijn nek, waarna ik hem dichter naar me toe trek en met mijn hand door zijn emo-haar ga (hahaha ik lach). Via de achteruitkijk spiegel vang ik de blik van Allen, die ik een vriendelijk knikje geef, waarna ik de auto start en koers zet naar de venue van vanavond. Ook al vond ik de shoot een beetje langdradig worden, ik heb weldegelijk een leuke tijd gehad met mn jongens. Het gevoel dat we een band zijn die het écht gaat maken wordt steeds groter, maakt me steeds blijer.

Een dikke twee jaar later, zijn we aardig op weg. Een tour door Amerika heen, die zo'n succes is dat er plannen zijn voor een tour door Europa. Er komt een stuk meer kijken bij zo'n tour door Europa, dus vandaar dat het voor nu alleen nog maar bij bespreken blijft. Allen blijkt een enorm getallenteerde jongeman te zijn, die elke dag weer wat stijgt in mijn aanzien. Hij heeft werkelijk de manager rol op zich genomen en keihard voor ons gevochten. Inmiddels is er een nieuw album uit van ons, So Wrong Its Right (toch?) is een enorm succes en ik ben ontzettend trots op de setlist die we nu kunnen opvoeren bij concerten. We wisselen wat nummers af, spelen een aantal covers, maar hebben het vooral elke avond weer ontzettend naar ons zin met elkaar. Jack en ik zijn alleen maar dichter naar elkaar getrokken, maar de andere jongens ben ik ook ontzettend close mee. We hebben een kleine break en staan backstage, bezweet, uitgedroogd en hijgend, maar grijnzend. 'You know what would be really cool?' roep ik boven het geschreeuw van het publiek uit en kijk iedereen aan, inclusief Allen die ons wat flesjes water geeft. 'To have like a photographer who can take pictures during the shows, you know for promotion of the tour and the band!' zeg ik en drink in één ademteug het flesje leeg, waarna ik het met een boogje in de prullenbak gooi. Ik geef Allen nog een veelzeggende blik, waarna ik de jongens opzweep om weer mee het podium op te gaan.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jackeroni~

We staan nu on stage voor de laatste paar nummers we doen eerst Remembering sunday en ik verbaas me nog steeds over de ruim 5000 mensen die uit volle borst met onze liedjes meezingen. Als afsluiter doen we een cover van het nummer Damnmit van blink-182, een van mijn favoriete nummer, ik ren het podium rond en schreeuw mee met de lyrics, het maakt toch niet uit of ik dat bij m'n microfoon doe of niet, die van mij staat toch nooit aan. Ik rap her en der nog een aantal bh's op die naar ons toegegooid worden en hang die grijnzend aan mijn microfoon stand, dit vind ik een van de grappigste dingen aan onze fans, we krijgen bij elke show bh's toegegooid en het lijken er steeds meer te worden, we hebben in de achter kamer van onze tourbus niet alleen meer merch maar ook ruim 200 bh's liggen en dat na nog geen maand te hebben getoured. Als het nummer is afgelopen nemen we het applaus in ontvangst, bedanken het publiek en onze crew en gaan dan grijnzend het podium af.

Wat Alex zei net voordat we de show afsloten doet me ergens aan denken, volgens mij weet ik nog wel een fotograaf die best mooie foto's kan maken, we zijn nu in de tour bus en ik loop naar mijn bunk om wat tussen mijn spullen te zoeken, dan zie ik in een spleet tussen de muur een kaartje vandaan komen, we hebben al een hele tijd een vaste tourbus wat voor mij betekend dat ik minder snel dingen kwijt raak, of nou ja, dat ik spullen makkelijker terug vind. Met een grijns trek ik het kaartje uit de muur, ik heb het kaartje van Jemma altijd bij me gehouden, ik weet niet zeker of het was omdat ik haar eigenlijk best leuk vond of voor als we nog eens een fotograaf nodig hadden. Nu ik eroverna denk, ik heb hem gehouden omdat ze best een lekkere kont had. Met het kaartje trots in mijn linkerhand loop ik terug naar het zit gedeelte van de bus "Guys, remember the idea Alex had, to get a photographer on tour with us?" Rian is de enige die gelijk opkijkt, normaal ben ik niet de persoon die zich echt bezig houd met het opbrengen van nieuwe crew leden, ik laat dat meestal gewoon aan Allen en Rian over, al die technische shit "I still have the card of that Jemma girl, from the banana shoot." Zack begint spontaan te lachen "Barakat, you only want that chick on tour cause you think she's hot." Ik rol met m'n ogen en kijk de anderen aan "Dudes she made good pictures and was prepared to do exactly the shoot we wanted I don't see why we shouldn't give her a call." Allen knikt instemmend "I could call-" begin ik maar ik word nogal rude onderborken door Rian "Jack, let's not do that, I think it'd be better if literally anyone else called her." Ik zucht lichtelijk geirriteerd maar haal dan mijn schouders op "Fine. So anyway when is the bus leaving? I wanted to go out and see if I can get some rockstar anywhere." "We're leaving in an hour, be back in time for once Barakat." ik grijns en stap de bus uit.

Met het kaartje van Jemma nog steeds in mijn hand loop ik bij de bus vandaan, ik kan best wel beleefd zijn aan de telefoon, ik ben niet helemaal gestoord. Ik pak mijn telefoon uit mijn zak en draai haar nummer "Hey it's Barakat" zeg ik met een grijns "Jack Barakat, I was wondering if you'd like to snap some more pictures of me and my band."

Allen~

Ik kijk uit het raam van de bus en zie Jack met een telefoon tegen zijn oor, als dat maar goed gaat. Ik verstuur even snel een mail naar mijn vader over de merch verkopen en hoeveel we op dit moment al hebben verdient en in alle eerlijkheid ben ik nog nooit zo trots geweest op iets, deze band heeft het binnen 2 jaar al zo ver geschopt. Ik sluit mijn laptop af, sta op en loop naar de bank waar ik naast Rian neer plof, "Guys I'm not trying to be a snitch but jut for your information, I think Jack is calling the photagrapher girl as we speak." Rian lacht en Zack grijnst "I'm not surprised." zegt Zack "We'll see, he'll either charm her into joining as soon as possible or he'll scare her away and we'll have to go on a search for another photsgrapher." Ik grinnik "So we shouldn't be worried?" Rian schud zijn hoofd "This is a typical Barakat move, he doesn't like to be told no and this one is involving a girl too." Ik haal mijn shouders op "Alright then, who's up for a game of mario bros." zeg ik terwijl ik naar ons kleine tv'tje toe loop om hem aan te zetten en de controllers te pakken.

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Inmiddels heb ik een eigen bedrijfje opgezet. Het is ontzettend goed begonnen, mijn foto's werden veel gevonden en vooral veel bewonderd. Na ongeveer de derde tentoonstelling, begonnen mensen me echt te waarderen. Toch liep er ergens net iets mis, waardoor ik wat geld extra moest verdienen. Een beetje geld extra werd steeds meer geld extra en voor ik het wist, was ik aangenomen bij de Sears om daar foto's te maken. Het is afschuwelijk, het ontneemt me zowat al het plezier. Af en toe zit er een leuke shoot tussen met een kindje of baby die niet begint te huilen, tenminste, niet direct. Uiteindelijk huilen ze allemaal. Gelukkig verdien ik er genoeg mee om mijn kleine appartementje in de stad van te betalen. In mijn vrije tijd maak ik nog steeds veel foto's, maar op een of andere manier ben ik het zelfvertrouwen verloren om mijn gallerei contactpersoon te bellen en te overleggen.
De moeder van een driejarig meisje zet de strik wat rechter op het hoofd van het meisje, die daardoor nóg harder begint te janken. Het geluid gaat door merg en been en ik ben ontzettend blij dat de Sears me tenminste sponsort in de oordopjes die ik draag. De moeder glimlacht een beetje ongemakkelijk naar me, alsof dat alles goed maakt. Het kost me steeds meer moeite om dit soort dingen te doen. Het gezicht van het meisje begint rood aan te lopen en ze trekt een afschuwelijk gezicht. Nu moet ik zeggen dat het kind in eerste instantie al niet de schoonheidsprijs mee naar huis nam, maar nu lijkt het werkelijk een afstammeling van Satan himself. Ik voel me dan ook gezegend als ik mijn telefoon voel trillen. Zonder op het scherm te kijken, hou ik mijn telefoon omhoog en trek de oordopjes uit mijn gehoorgangen. 'Sorry, I have to take this. Take 5, to calm her down a bit.' zeg ik tegen haar en loop zo snel mogelijk de studio uit, zo snel dat het haast rennen is. Onderweg neem ik bijna een lichtstandaard mee, maar ik weet het heelhuids te redden naar buiten.
'Jemma Moore.' neem ik ietwat zakelijk, maar met opgewekte stem op. Mijn wenkbrauwen schieten omhoog als ik de naam van de andere persoon hoor. Voor slechts een seconde moet ik graven, maar al snel komt het beeld van de ietwat ielige jongeman met de box twinkies voor zijn onderbroek voor mijn ogen. 'Jack Barakat.' herhaal ik met een glimlach en schud ietwat ongelovig mijn hoofd. Aan de ene kant had ik verwacht dat hij me direct die avond zou bellen, aan de andere kant had ik niet verwacht ooit nog wat te horen van hem. 'Well, I'm fine, thanks for asking. I've been doing great with the business too, however, I seem to be stuck now a little bit. How have you guys been doing?' vraag ik beleefd maar met een ietwat grappende en bestraffende ondertoon, dat hij dat niet eerst netjes vroeg. 'Oh, Jack Barakat, what exactly are you offering here? I'm not sure if I'm mentally able to shoot another photoshoot with some sorts of fruits with you guys. Not sure if I'll ever be...' zeg ik dan en open de deur van de nooduitgang, die naar een brandtrap leidt. Daar ga ik even zitten, bijkomen van de vreselijke dag tot nu toe.

Alex
Na de show ben ik gesloopt. Mijn lichaam voelt een beetje gebroken, maar ik kan de voldane grijns niet van mijn gezicht krijgen. Dit is precies hoe het hoort te zijn, All Time Low tourend en succesvol. We groeien elke dag, onze fanbase groeit zowat elk uur. En we zijn nog lang niet klaar met groeien. Uitgeput zit ik onderuitgezakt op een bank in onze bus. Zack en Rian zitten bij me en we praten wat na, terwijl we wat water drinken en onze zweterige lichamen zo goed als droog maken met wat handdoeken. 'Where did Barakat go now?' vraag ik als ik opmerk dat mijn beste vriend mist. Waar hangt die debiel nou weer uit? Altijd als Jack vermist wordt, is er iets aan de hand waarvan we of het liefst alles van willen weten, of juist liever niets over horen. Net op dat moment komt hij binnen lopen. De grijns op zijn gezicht is iets te groot en ik trek een wenkbrauw op als hij begint over mijn idee voor een fotograaf.
In stilte aanschouw ik het spel voor me en ik kan niet anders dan hoofdschuddend glimlachen als ik het gesprek tussen Allen en Jack volg. 'It's of no use, Josephs. He wont listen, I've been trying for years. The trick is to use the reversed psychology. Tell him to do something, he wont. Tell him to not do something, he will rush into it.' zeg ik bemoedigend als ik het gezicht van Allan zie. Vanaf dat moment is het aftellen tot iemand zich realiseert wat Jack aan het doen is. Zelf heb ik allang 1 en 1 bij elkaar opgeteld.
'No surprise there.' zeg ik grinnikend en ik weet mezelf omhoog te trekken, waar ik me even uitrek. 'I'm taking a shower first, but I'm in for some games, still.' zeg ik tegen Allen, waarna ik richting de kleine badkamer van de tourbus loop. Het is niet ideaal, maar het is toch wel heerlijk dat we in principe alles hebben hier, er zijn genoeg tourbussen die deze luxes niet hebben. Waarbij artiesten bij de venues moeten douchen en dat soort dingen. Allen heeft het goed voor elkaar tot nu toe, wij allemaal.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jack and his masculine boner~

"We'd actually love to have you on tour with us to get some nice action shots." Ik moet me inhouden geen grap over m'n dick te maken waardoor ik spontaan in lachen uitbarst "I can tell you why I laughed but I really didn't want to disturb you with a story about my rinkly banana." Ik schud m'n hoofd, houd je verdomme hoofd er nou eens bij, als je wil dat ze dit echt overweegt moet je je misschien een beetje in gaan houden "Sorry, I'm pretty sure you're pretty busy but we'd love to have you on tour with us, like I said for action shots and all, if you want to do this we'll get you plane tickets and all to join us at our next location." ik glimlach "Ik moet nu gaan, je kan me bellen of gewoon een berichtje sturen als je je besluit hebt genomen.".

Snel ren ik richting het tankstation naast de parkeerplaats waar we geparkeerd staan en haal een aantal blikken rockstar, er staat een lange rij en roepen, ik ben Jack en ik zit in een vet bekende band, leverde me alleen geiriteerde blikken op. Als ik eindelijk aan de beurt ben gooi ik wat geld op de toonbank en ren weg, ik heb hem 2 dollar fooi gegeven maar dat kan ik wel missen, wat ik niet kan missen is m'n verdomde tourbus, ze hebben nu al een aantal keer geegd dat als ik niet optijd terug zou zijn ze gewoon zouden gaan maar de hebben ze tot nu toe nog niet gedaan. Met mijn armen vol energie blikken ren ik terug richting de bus, net als ze me zien aanstormen starten ze de bus, vloekend zet ik met mijn laatste energie een eindsprint in en tot mijn opluchting gaat de deur nog voor me open "Jesus fucking ass guys, I'm just like a minute too late." Rian zucht lichtelijk geirriteerd "More like 15 minutes Barakat next time you're really fucked, learn to be on time for once, we got a fucking schedule." Ik gooi een blik energy naar rian zet de rest op de grond waarna ik mezelf bovenop hem lanceer "Aw don't be mad Ri, I think I got us a tour photographer." Rian lijkt niet verbaasd te horen dat ik toch zelf heb gebeld, verder hoor ik ook geen verbaasde reacties, helemaal geen reacties eigenlijk "Well good job Jack, nice work Jack." zeg ik tegen mezelf terwijl ik het blik van Rians schoot pak en het openmaak, "Don't be a baby now Barakat." zegt Rian grinnekend terwijl hij mijn haar in de war wrijft, ik hoor Zack ook lachen en beledigd maar toch wel lachend ga ik overeind zitten, "You know that I'm just a baby with a big dick Dawson, I can't help it.". I leun opzij en open een van de kastjes waar ik een half lege Jack Daniels fles uit haal en mijn blikje ermee bijvul "Let's celebrate my existence cause I feel like getting wasted.".

Onze volgende stop tijdens deze tour is een hele dag reizen vandaan bij de vorige dus we zitten lang in de bus, ik word wakker van een plotseling koud gevoel, ik doe mijn ogen open en zie dat mijn denken weg is "Fucking asshole, DAWSON YOU DICK WHERE'S MY BLANKET" ik hoor een gierende lach verderop uit de bus komen, ik weet dat hij m'n deken niet terug komt brengen dus ik stap mijn bunk uit en zie Zack met een flimcamera in zijn hand staan "Merrick??" Ik kijk Zack recht aan terwijl ik mijn handen snel voor mijn 'privet parts' sla, ik loop op hem af en kijk de kamer rond waar iedereen gamuseerd naar me staat te kijken, Rian op de bank zitten met mijn deken om zich heen geslagen "Why the camera?" vraag ik alleen terwijl ik probeer mijn pokerface te houden "Well last night someone came up with the idea to film you guys's journey to maybe make like a documentary." zegt Allen, ik knik hard proberend me het gesprek te herrineren maar ik was echt te ver heen toen ze dit gingen bespreken "So it was obviously the best idea to start it with my shrimp?" zeg ik terwijl ik naar Rian toeloop en zo dicht mogelijk tegen hem aan ga zitten waarna ik probeer de deken naar me toe te trekken, Zack haalt zijn shouders op en legt de camera weg "We tought we'd start with something scaringly small to get the viewers attention." Rian barst in lachen uit en ik kan nu mijn grijns ook niet meer verbergen, mijn vrienden zijn assholes, maar wel mijn favoriete assholes.

Allen~

Soms verbaas ik me nog steeds over hoe deze jongens met elkaar omgaan, en ik verbaas me misschien nog wel meer over het fiet dat ze eigenlijk nooit echt ruzie hebben, nadat Jack is weggelopen om kleren aan te trekken richt ik me tot Alex "You think he fixed the photographer or should I give her a call?" ik lach "Don't want her to be scared." ik kijk Alex aan en nu valt me pas op dat hij echt hele diepe donker bruine ogen heeft, normaal ben ik meer van de blauwe ogen maar zijn ogen hebben iets speciaals, ik voel mijn mondhoek licht omhoog krullen, niet zo erg dat iemand het kan zien maar genoeg voor mij om door te hebben. Ik hoor iemand praten maar ik heb geen idee tegen wie en wat er gezegd wordt, ik lijk te verdrinken in z'n verdomde ogen, for fucks sake, ik ben aan het werk en ik heb thuis iemand zitten die op me wacht, al heb ik hem al een week niet meer gesproken. Ik kijk weg en sluit even mijn ogen, zou hij nog aan me denken? Ik pak mijn telefoon en check mijn berichtjes, twee van mijn vader, een van de zaal beheerder van de venue van de volgende show en nog een paar maar geen van hem. Ik zucht en open mijn ogen weer. Iedereen is gewoon bezig, zo obezorgd en blij, waar maak ik me ook druk om,, ik zou moeten proberen plezier te hebben, All time low, de Party scene band.