ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
1 | 2 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from Chouette on 01/06/2018 11:32 AMElize Richards - 22
Wil je me lijmen als ik breek?
Reply
Re: ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from WildHearts on 01/06/2018 11:35 AMDacre Christian Montgomery | 24 |
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from WildHearts on 01/06/2018 11:35 AMDacre
Het was een doodnormale zaterdag avond, eentje die Dacre op geen enkel andere manier had willen besteden. Momenteel zat hij samen met een van zijn goede vrienden Elize in een cafeetje, een plek waar zij wel vaker samen kwamen om even een drankje te doen. Normaalgesproken was hun gezelschap dan iets uitgebreider, maar vanavond was het enkel hun twee, en erg vond hij dat niet. De beste gesprekken voerde hij met Elize, maar desalniettemin kon hij ook enorm veel lol met haar trappen. Dat konden ze nu, maar tijden geleden was daar ook al sprake van. Als tiener was hij nog van het kattenkwaad uithalen geweest ook, zoals bijna elke jongen van die leeftijd dat was. Dacre was gewoon vrij van geest, deed wat hij zelf wilde en trok zich hierbij niet veel aan van de meningen van anderen. Dat was niet voortgekomen uit zijn verhuizing van Australië naar Amerika - het Australische accent was hij al die jaren die hij in Amerika woonde overigens nog steeds niet afgeleerd -, zo was het altijd al geweest, en gebleven. Het was voor hem de enige manier om te leven, en hoewel sommige mensen het niet goed begrepen, hoe losjes hij in het leven stond, wist hij niet beter dan dat. Dacre vroeg zich achteraf gezien af hoe zijn ouders het in godsnaam met hem uitgehouden hadden. En dat was niet omdat hij zo ontzettend veel ruzie met ze maakte, nee, daar was nooit echt heel erg sprake van geweest in zijn gezin. Wel was hij niet zo van het opvolgen van regeltjes, en kon hij zich nog goed herinneren hoe hij s' avonds het huis uitsloop, of middagen weg bleef om af te spreken met zijn vrienden terwijl hij huiswerk hoorde te maken. School had nooit op zijn prioriteitenlijstje gestaan, leven wel. Dacre had altijd al met dat motto in het leven gestaan; leef je leven ten volle. En met dat zinnetje áltijd in zijn achterhoofd, kon het ook niet anders dan dat daar vaak uitdaging bij kwam kijken. Hij zocht grenzen op, had daar vroeger vaak genoeg hard tegen aan geduwd om te kijken hoe ver hij kon gaan. En dit enkel en alleen omdat hij gewoon zijn eigen ding wilde doen. Dacre was nooit van plan geweest te doen wat anderen ook deden, om keurig in het rijtje te blijven staan, puur omdat dat het makkelijkste was. Hij had altijd een andere afslag genomen, juist wanneer dat niet van hem verwacht werd. Deze instelling had hem gemaakt tot de persoon die hij nu was, had hem gebracht naar dit exacte moment in zijn leven. En hij was blij, dat hij zijn eigen wil nooit uit het oog verloren was, en zichzelf niet aangepast had aan zijn omgeving, omdat dat gewild was.
'So, what have you been up to?' vroeg hij haar, met een glimlach die zijn gezicht tekende. 'It's been a while since we've gotten the chance to actually talk.' Voegde hij hier aan toe. Als ze met hun hele vriendengroep afspraken, ontstond er toch eerder chaos en kreeg je lang niet altijd de kans om een fatsoenlijk gesprek te voeren met iemand. En het was nou eenmaal zo dat Dacre oprecht geïnteresseerd was, en gaf om wat er in Elize's leven speelde. Hij kreeg hier en daar dan ook kleine dingetjes mee die minder soepel verliepen, en op zulke momenten kon Dacre erg goed een luisterend oor bieden, als daar behoefte aan was.
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from Chouette on 01/06/2018 11:36 AMIn het cafeetje waar ze zaten klonk door de andere bezette tafels gezellig achtergrondgeroezemoes, maar het was nog perfect om een normaal gesprek te houden. Pas later zou het hier drukker worden en kwamen de middelbare scholieren en studenten langs, die bier zuipend en schreeuwend naast de bar zouden gaan staan. Ja, tuurlijk, dat deden ze zelf ook om de week, maar vandaag had ze daar allesbehalve zin in. Alles waar ze vanavond naar gesnakt had, was iemand om mee te praten. Gezellig doen. Wijntje erbij, bittergarnituurtje en een kaarsje op tafel dat ze eens in de zoveel minuten in prettige verveling uit kon blazen en weer kon aansteken met haar felroze aansteker: haar nieuwste aanwinst van hun laatste avondje uit.
Ze had net haar glas naar haar mond gebracht om een slok te nemen toen Dacre vroeg hoe het met haar ging. Ze knikte enthousiast en zette haar glas neer. "I've been good!" antwoordde ze met een lach. "Yeah, I've missed actually talking with you. But things have been going well, I'm finally starting to get the hang of things at Flo and I think I'm fitting in well with the team." Ze was een maandje geleden begonnen als kok bij een nieuw restaurant en ze had eindelijk goed door hoe ze de dingen goed en snel kon doen. Het team was heel gezellig en ze hadden lol tijdens en na het werk. Maar het enige nadeel aan die nieuwe baan, was dat de dingen soms wat minder lekker liepen tussen haar en haar vriend Luke. Soms was hij chagrijnig als ze laat thuiskwam, soms was hij zelf nog niet thuis als zij laat terugkwam en was zij het die chagrijnig was als hij dan eindelijk eens op kwam dagen.
"So work is going well, but I'm actually kind of worried about Luke a bit." Hakkelend bracht ze het onderwerp naar boven en richtte haar blik op haar glas. "I don't know, he's been coming home very late the past few weeks. And when I try and talk to him about it, he acts like I'm sticking my nose in places it doesn't belong." Haar stem schoot aan het einde van de zin omhoog zodat het er meer als een vraag uit kwam. Plotseling gefrustreerd legde ze haar vingers op de voet van haar glas en maakte er kleine rondjes mee op de tafel. De wijn klotste over de rand doordat ze er teveel kracht in zette en een beetje beschaamd liet ze het met rust.
Dacre had zo'n gloed over zich heen die het mogelijk maakte om al je zorgen bij hem op tafel te leggen zonder je er schuldig over te hoeven voelen, omdat hij er zo oprecht geïnteresseerd en medelevend op reageerde. Ze mocht Dacre graag. Hij had al talloze klaagzangen van haar aangehoord, maar ze konden ook ontzettend lachen met elkaar. Ze waren goede vrienden, hele goede vrienden eigenlijk, en ze zou hem echt nooit uit haar leven kunnen denken.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from WildHearts on 01/06/2018 11:38 AMDacre
Zo nu en dan kon hij zo'n avond wel gebruiken, om een beetje stoom af te blazen. Hij deed immers meerdere dingen tegelijk in het dagelijks leven, iets dat soms zijn tol eiste. Na zijn vier jaar lange opleiding aan de filmacedemie, waar hij enorm veel richtingen mee op kon, was hij begonnen met het maken van shortfilms. Echter was hij een tijdje geleden gestart met een groter project, en daar ging veel tijd in zitten. Daarnaast stond Dacre s' avonds en s' nachts vaak achter de bar in een club, cocktails en dergelijke te bereiden. Het verdiende prima, bovendien waren zijn filmprojecten niet gratis. En het geld groeide hem niet op de rug. Hij had verder niets te klagen over dit baantje hoor, het leverde hem nog interessante gesprekken op ook met de mensen. Maar goed, ontkennen dat het soms toch wel druk was, die twee dingen gecombineerd, kon hij niet. Toch zag hij zijn planning liever vol dan leeg. Dacre hield er niet van om stil te zitten, om continu op dezelfde plek in zijn leven te blijven staan. Hij was van het ondernemen, nieuwe dingen vinden en aannemen. Bovendien gaf zijn baantje achter de bar, waarbij hij s' nachts erg laat thuis kwam, hem een goed excuus overdag langer in bed te blijven liggen. Zolang hij er plezier in had, bleef hij het doen. Als het hem allemaal te veel werd, merkte hij dat vanzelf wel. Voor nu verliep alles vlekkeloos, en kon hij een avond zoals deze enkel op prijs stellen. Dacre kon toch zo genieten van de sfeer die er hing in dit café, maar voornamelijk ging het hem om het gezelschap. Na een hard werkende week achter de rug te hebben, kon hij Elize's gezelschap enorm waarderen. Hij kon alleen maar dankbaar zijn voor het feit dat zij na de middelbare school nog zulk goed contact gehouden hadden. Dacre had er een erg hechte vriendschap aan over gehouden.
Hij merkte dat zijn mondhoeken hun weg omhoog vonden toen de dame hem meldde dat het goed met haar ging. Dat klonk hem als muziek in de oren. Dacre was natuurlijk ook op de hoogte van Elize's baan in de keuken, en hij was oprecht blij voor haar, dat dit zo vlot verliep. 'You better cook me something sometime.' Had hij haar gemeld, een plagend grijnsje op zijn gezicht. Hij nipte wat aan het glas dat hij nonchalant tussen zijn vingers geklemd had, en zette het hierna weer op de tafel. Zijn ogen vonden snel genoeg weer die van Elize toen haar stem weerklonk, waarmee zij een iets minder aangenaam onderwerp aankaartte. Hij draaide een stukje naar haar toe en luisterde aandachtig naar wat ze te zeggen had. Dacre kreeg de afgelopen tijd wel vaker dingen mee vanuit hun relatie, die minder soepel verliep dan ze zelf wilden. Niet alleen merkte hij dit aan Elize, ook aan Luke was een heleboel op te merken. Hij gedroeg zich anders de laatste tijd, leek zijn focus verlegt te hebben, maar waarnaar? Dat was een vraag die Dacre nog niet ontcijferd had. Maar nu Elize zo voor hem zat, en het erover had, kon hij wederom merken dat het haar raakte. En het deed meer dan dat, ontdekte hij, toen hij waarnam hoe Elize haar frustratie af begon te reageren op het wijnglas voor haar neus. Het was slechts een kwestie van tijd voordat de vloeistof er overheen kwam klotsen. Dacre pakte zachtjes haar hand vast en ontdeed deze van het wijnglas. 'I'm sure it'll pass.' stelde hij haar gerust, zijn ogen aan de hare gehecht. 'You are both busy with your jobs... maybe it's just a phase you are going through. You guys will work it out, you always do.' Hij liet haar hand los, bekeek haar even. Bij het volgende dat hij zei groeide er een klein glimlachje op zijn gezicht. 'Maybe you should cook him something sometime. I mean, we all know the way to a man's heart is through his stomach, right?' Hij had het plagerijtje enkel over zijn lippen laten rollen om de serieuzere sfeer wat op te lichten, zoals hij dat wel vaker deed. Dacre pakte de serieuzere draad overigens wel weer op, omdat hij het echt wel serieus nam. 'It'll be alright,' Knikte hij geruststellend. 'Just give it some time.'
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from Chouette on 01/06/2018 11:39 AMErgens zou ze zich schuldig moeten voelen dat ze haar zorgen en irritaties over Luke met Dacre deelde. Ze waren allemaal vrienden en ze gingen regelmatig met elkaar om, dus het was niet alsof Dacre haar vriend helemaal niet kende. Maar hij was zo'n goede gesprekspartner, en hij wist haar altijd weer op haar gemak te stellen. Plus, hij had haar zijn woord gegeven dat hij nooit iets door zou vertellen wat betrof wat ze over Luke klaagde. Ze vertrouwde erop dat hij dat dan ook nooit zou doen. Maar juist daarom zou het haar weinig verbazen als Luke ook klaagde over haar en haar buien waarin het enige wat ze kon doen mokken en afstandelijk doen leek. Dat vond ze geen fijn idee. Het was hypocriet, maar het stond haar niet aan dat Dacre ook haar minder leuke kant kende. Zelf was ze ook negatief over Luke als het niet goed ging, dat zou hij vast ook wel over haar zijn. Toch luisterde Dacre belangstellend naar haar en leefde met haar mee, waar ze blij om was. Ze wist niet eens of Luke wel tegen hem over haar klaagde, misschien moest ze niet zo op de zaken vooruit lopen. Ze liet haar hand weghalen van het glas en keek hoe de wijn weer stopte met kolken voor ze naar Dacre keek en flauwtjes glimlachte. "You got it, just tell me when you have time to drop by and I'll show you my cooking skills." Iets wat ze ook écht moesten doen. Vaak bleef het hierbij: een vage belofte van plannen die eens waargemaakt moesten worden, maar waar beide partijen eigenlijk geen moeite voor wilde doen. Maar voor hem deed ze het graag. Ze vond het ook heerlijk om voor iemand te koken. Om van tevoren wat kookboeken door te spitten voor iets wat de ander lekker zou vinden, een voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. Bij voorkeur een hoofdgerecht dat van tevoren in de oven zou kunnen, zodat ze tijdens het etentje gewoon kon kletsen en lachen zonder elke drie minuten halsoverkop naar de keuken te rennen om in een saus te roeren. Boodschappen doen en kokkerellen wat van tevoren al gedaan kon worden. Ze was er makkelijk een hele dag mee in de weer.
Zwijgend luisterde ze naar zijn advies, en knikte toen. Zoals altijd had hij gelijk. Met een paar woorden sloeg hij de spijker op zijn kop, waardoor ze zich realiseerde dat ze zich al zorgen aan het maken was over dingen die ze nog helemaal niet zeker wist. En dan dat heerlijke Australische accent, daar werd je meteen al rustig van. "I guess you're right, I shouldn't worry so much." Hij had zeker gelijk. Zij en Luke hadden al zo vaak ruzies gehad waarbij het servies door de kamer werd gesmeten en de ander alleen maar harder begon te schreeuwen, maar dat kwam altijd wel weer op zijn pootjes terecht in minder dan drie dagen.
"Maybe I'll do that tomorrow. It's been a while since we had a good meal together because of our work shifts. You think he'd like that? It'd be the whole shebang. First course, main course, dessert, with accompanying wines of course." Ze fleurde al helemaal op bij het idee. Ze zou kaarsjes aansteken en de tafel mooi dekken, zodat ze meteen aan konden schuiven als hij terugkwam van werk.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from WildHearts on 01/06/2018 11:39 AMDacre
Eigenlijk bevond hij zich in zekere zin een beetje in het midden. Hij kreeg zowel van Elize soms verhalen te horen over haar relatie, maar hetzelfde gold voor Luke. Dit was eigenlijk al vrij lang zo, maar het gebeurde alleen als er een akkefietje ontstaan was tussen de twee. Dacre kreeg dan vaak twee kanten van het verhaal te horen, maar nooit koos hij een kant. Dat was immers ook helemaal niet zijn plek, of de positie die hij in mocht nemen. Ze zaten nou eenmaal in dezelfde vriendengroep en hij was er voor ze, voor allebei. Aan doorspelen van informatie deed hij dan ook niet, écht niet. Wederom was dat gewoon niet iets waar hij recht op had. Wel gaf hij simpelweg wat advies, zijn eigen mening, of probeerde hij ze gerust te stellen. En het feit dat hij dit al vaker gedaan had, betekende dat Elize en Luke het al vaker bij gelegd hadden. Daar leken ze sterren in te zijn, en dat was maar goed ook. Dacre was van mening dat elke relatie obstakels had, hoe groot of klein deze ook mochten zijn, ze waren er. En tot op zekere hoogte was dit oké, doodnormaal zelfs, maar het moest natuurlijk niet de pan uit rijzen of een grens overschrijden. Als dit gebeurde was dat relatief snel te merken aan beide personen, daar kon een buitenstaander niet veel van af weten. Soms echter wel. Soms lag het er gewoon dik bovenop, dat een relatie binnen de kortste keren op de klippen zou lopen. Dacre dacht niet dat dat het geval was bij Elize en Luke. Hij had vaker van dit soort verhalen gehoord, en de keren ervoor was het ook goed gekomen. Waarom zou het nu anders zijn? Hij hoopte gewoon dat ze snel weer op dezelfde lijn zouden zitten en ze het er op een fatsoenlijke manier met elkaar over konden hebben.
'Oh, I'll be sure to make time.' Grijnsde hij na haar reactie. Elize's kookkunsten mislopen, dat was hij niet van plan natuurlijk. Hij vertrouwde er voor een dikke honderd procent op dat ze goed was in wat ze deed, anders stond ze immers niet in een keuken voor haar baan. Elize wist echt wel wat ze deed.
Dacre merkte hoe Elize's ietwat gespannen houding afzwakte, iets dat gepaard ging met de paar woorden die ze sprak. Hij knikte, ze maakte zich inderdaad druk. Hij begreep het ook wel, dat het een bepaalde druk opleverde waar je maar moeilijk aan kon ontsnappen, maar dit tweetal wist het altijd wel bij te leggen. Dacre twijfelde er niet aan dat ze dat weer zouden kunnen doen. Echter zat het hem zelf ook een beetje dwars, dat Luke zich de laatste tijd anders opstelde. Hij kon zijn vinger er maar niet op leggen. Een glimlach groeide op Dacre's gezicht toen hij zag en hoorde hoe Elize weer wat opfleurde bij het idee. 'That sounds more like it.' had hij tevreden geglimlacht. Het zou ze vast goed doen, om gewoon eens een keer één op één iets simpels als een avondmaal te delen. Het zat hem immers ook altijd in de kleine dingetjes, niet waar? 'I'm sure he'd like that.' Knikte hij instemmend als antwoord op de vraag die er tussen door aan hem gesteld was, en zette hierna glimlachend zijn lippen aan het glas.
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from Chouette on 01/06/2018 11:40 AMAl vanaf het begin van hun relatie hadden Elize en Luke soms op twee verschillende uitersten met elkaar gezeten. Daarvoor ook al, toen ze alleen nog maar vrienden met elkaar waren. Toen was het alleen nog maar gekibbel geweest, maar naarmate ze dichter naar elkaar toe gegroeid waren, waren de ruzies ook heftiger geworden. Toch hadden ze ook heel wat leuke momenten met elkaar gekend, die maakte elk meningsverschil het weer waard om op te lossen. Zo leek het een beetje een vicieuze cirkel. Het ging goed tussen hen, er gebeurde iets, de emmer liep over, er kwam ruzie, ze maakten het weer goed en voor een tijdje ging alles weer van een leien dakje. Tot de volgende ruzie kwam. Zo bleef het een beetje doorgaan, maar ze had wel opgemerkt dat hun ruzies de laatste tijd steeds vaker voorkwamen. Toch kneep ze daar liever een oogje voor toe. Zij had een nieuwe baan, hij had het druk op werk, dan was het logisch dat er spanningen ontstonden. Als ze beide moe waren, gebeurde het weleens sneller dat er iemand op zijn teentjes getrapt raakte. Zo ging dat.
"Good! I'll do that, then." Tevreden met haar besluit greep ze ook naar haar glas en nam een slok. Ze voelde zich er oprecht beter door. Dacre had zo'n soort kracht waardoor hij haar met maar een paar woorden een bepaalde richting in kon duwen. Dan kwam ze zelf met een idee, en leek het alsof ze daar helemaal zelf opgekomen was. Terwijl het idee waarschijnlijk volledig van hem kwam, maar hij wachtte tot ze het idee zelf opperde.
"But how are things with you? You're still working on your project, aren't you?" om eerlijk te zijn snapte ze de helft er niet van als hij over zijn filmprojecten praatte, maar ze vond het heerlijk om hem gepassioneerd over dingen te horen praten en ze werd er altijd zelf ook een beetje in meegesleept. Vooral als er dingen waren waar ze zelf niet aan wilde denken, was het fantastisch om te luisteren naar zijn verhalen en zijn ideeën. Het was al een tijdje geleden dat hij het over zijn werk had gehad en soms kreeg ze ineens een ontzettende heimwee naar hoe hij erover vertelde. Ze had zijn aura altijd al ontzettend fijn gevonden om onder te zijn. Zo vol energie, maar als het nodig was toch rustgevend.
Wil je me lijmen als ik breek?
Re: ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from WildHearts on 01/06/2018 11:40 AMDacre
Hij herkende het wel, de situatie waar Elize en Luke in zaten. Zelf was hij ook wel bekend met zulke akkefietjes. Dacre had jaren geleden echt in een soort haat-liefde relatie gezeten, ze konden niet zonder elkaar, maar ook niet met elkaar. Het was een combinatie die eerst niet zoveel kwaad leek te doen, maar op lange termijn deed dat het wel. Daarbij kwam hij er ook nog achter dat hun relatie meer gebouwd was op verlangens dan liefde, iets wat de relatie tot een stop had gezet. Achteraf gezien leek dat toch de goede keuze te zijn geweest, en zo ging dat met meerdere relaties. Met al zijn relaties zo te merken, gezien hij op dit moment vrijgezel was. Al een tijdje eigenlijk. Het was misschien al wel meer dan een jaar geleden dat hij in een relatie gezeten had. Hij moest dan ook bekennen dat die laatste break-up hem iets zwaarder gevallen was dan anderen. Op het eerste gezicht leek alles vlekkeloos te verlopen, maar het werkte gewoon niet. Hun levens hadden te ver van elkaar afgeweken, tot op het moment dat ze gewoon geen tijd meer voor elkaar hadden. Ruzie was er echter nooit bij komen kijken, dat paste echt niet in hun relatieplaatje. Wel waren ze sámen tot de conclusie gekomen dat het niet ging werken zo. En Dacre vond het eigenlijk wel prima, het vrijgezelle leven. Niemand die hem kon vertellen vroeg thuis te komen als hij nog bezig was, hij hoefde niet na een lange werkdag samen met zijn vriendin een serie te kijken terwijl hij eigenlijk doodop was, en hij was niemand een verklaring verschuldigd als zijn werk weer eens uit liep. Maar daar stond dan weer tegenover dat de andere helft van zijn tweepersoonsbed altijd leeg was, dat hij een leeg appartement aantrof als hij thuis kwam en dat hij s' avonds geen warm lichaam naast zich had liggen die hij in zijn armen kon nemen. Dacre wist niet waar zijn voorkeur lag of wat beter was.
'Yeah, I am.' knikte hij, een glimlach op zijn gezicht. Hij kon het niet helpen dat deze verschenen was, net als die bepaalde twinkel in zijn ogen. Hij had er bij anderen ook altijd al van genoten, als ze het hadden over hun passie, hetgeen waar ze gek op waren. Het was geweldig om te zien, en te voelen hoe ze je meesleurden in hun enthousiasme. 'We're shooting tomorrow again actually. And it's really starting to come together now.' knikte hij. Hij moest er wel wat voor over hebben, maar hij vond het het allemaal waard. Zo had hij bijvoorbeeld zijn werk af moeten zeggen gisteravond, om een nachtshoot in te kunnen plannen. Daarbij had hij ook meteen zijn nachtslaap gedag kunnen zwaaien, maar gek genoeg had hij daar geen enkel bezwaar tegen. Het was nou eenmaal hetgene dat hij graag deed, en hij was bereid daar wat voor op te offeren.
Said that you're afraid of heights, but you were meant to light the sky.
Re: ORPG | Cheating isn't a mistake, it's a choice
from Chouette on 01/06/2018 11:41 AMZe was helemaal in haar nopjes met het besluit. Hoewel zij en Luke elkaar soms wel leken te haten tijdens een ruzie en ze niks liever wilden dan héél ver weg van elkaar zijn, konden ze er niet omheen dat hun liefde toch dieper zat dan hun oppervlakkige onenigheden kapot konden maken. Elke keer kwamen ze weer bij elkaar en dat was een heel fijn en veilig gevoel om te hebben. En wanneer het goed ging, was het geweldig. Dan konden ze lachen en huilen en grappen en gek doen, maar ze kregen dan ook geen genoeg van elkaar. Elize vond het heerlijk om zich eens in de zoveel tijd terug te trekken met een boek of een film, maar bij Luke had ze dat niet nodig. Als zij samen waren, gaf dat haar dezelfde energie als wanneer ze in haar eentje met een kop thee naar Love Actually zat te kijken. En dat was iets wat ze voor geen goud kwijt wilde raken.
"That's wonderful to hear, I can't want to see it. I hate all the secrecy when it's not out yet, I'd love to hear the details about it." Ze keek hem aan met een pruilmondje, een tevergeefse poging om iets uit hem te trekken. Ze snapte wel dat hij niet al te veel kon en mocht verklappen, zelfs al beloofde ze om de informatie mee het graf in te nemen. Ze wierp een blik op haar horloge en de bar in, die juist vol begon te raken. "But babe!" zei ze foeterend. "You need your sleep if you're shooting tomorrow. Don't think I haven't seen your bags." Met haar pink wees ze onder haar eigen ogen. Ze wilde niet over hem moederen, maar ze kon er niet tegen als haar vrienden slecht voor zichzelf zorgden. Dan wilde ze ze het liefst met een goede maaltijd in bed stoppen, om er maar van verzekerd te zijn dat ze – en Dacre helemaal – eens een goede nachtrust kregen. Het was gewoon een stomme gewoonte waar ze maar niet vanaf was gekomen sinds ze als oudste kind zo vaak op haar kleine broertjes en zusjes had gepast. "And I should go to, actually.." weifelend nam ze nog een slokje wijn, haar glas was nu bijna leeg. "Don't want Luke being suspicious about who I was going out with after work." Met een plagend knipoogje griste ze haar portemonnee tevoorschijn en legde een briefje van tien op tafel. Ze zou geen tegenspraak dulden van hem dat het nog helemaal niet zo laat was, hoewel ze wel zeker wist dat hij toch niet vroeg naar bed zou gaan. Zo was Dacre niet.
Wil je me lijmen als ik breek?