ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Iets in haar vroeg zich af hoe lang het zou duren voordat er een schreeuwende en woedende Klaus voor haar zou staan. Hij zou het niet toelaten dat zij, hoe gek hij dan ook op haar was, zijn stad, waar hij zogenaamd de leider van was, kapot zou maken en naar haar eigen wil zou laten zetten. Marcel had al grote moeite met de blondine hier rond te laten lopen en misschien was zijn wantrouwen ook wel terecht. Ach wie hield ze voor de gek, het was sowieso terecht. Amaia was niet van plan om hier wat koffie te gaan drinken en door te gaan naar de volgende stad. Als er iets was waar zij van genoot, was het ophef en oproer wel. Hoe kon ze dat beter doen dan wanneer ze in contact was met de familie Mikaelson? Het was niet zo alsof de band met die familie zo goed was. Hoewel ze van Klaus hield, dat was wel zo nadat ze al die jaren comfort bij elkaar hadden gezorgd en elkaar hadden laten zien hoe geweldig lust en temperament samen was, kon ze het met de rest van de familie echt niet vinden. Sterker nog, ze kon ze niet uitstaan, behalve Elijah, die haar al sinds het begin had behandeld als een soort dochter. Hoewel hij haar keuzes niet accepteerde en ze niet goed vond, stond hij nog steeds wel achter haar. Iets waar hij het totaal niet mee eens was, was haar ripper levenswijze. Hij had haar liever samen met Klaus gezien, om ervoor te zorgen dat die een keer ging beseffen wat liefde was en ze hem zogenaamd een beter mens kon maken, maar Amaia wist dat zij niet die persoon was. Klaus en zij hielden van elkaar, maar zij zou hem nooit een beter persoon kunnen maken. Haar mening reikte tot ver bij de man, maar vast niet zó ver, ondanks dat ze al verliefd op elkaar waren geworden toen zij nog een mens was en hij een beginnende vampier.
Mensenbloed was het lekkerst wanneer de angst erin te proeven was. Het was niet erg lastig om een mens bang te krijgen wanneer je met vampiertanden ineens voor hen ging staan, klaar om in hun nek te bijten. Stuk voor stuk waren deze mensen doodsbang; het was te proeven in hun bloed. De blondine liet weer een lijk los, wat geruisloos op de grond viel, om er volgens in een rare hoek te blijven liggen. Er zouden hier geen mensen meer zijn die deze, voor hen doen, rare gebeurtenis zouden kunnen omschrijven. Enkele seconden nadat ze het lijk los had gelaten, werd ze zelf beetgepakt en naar de knappe man toegetrokken die ze had gekroond tot haar mede ripper. Hun lippen vonden elkaar en automatisch drukte Amaia haar lippen terug, om hem vervolgens vol passie te kussen. Haar handen gleden door zijn haren, die een beetje in de war zaten. Op zijn wang was bloed te zien en ze veegde deze met haar vinger er vanaf, voordat ze stopte met hem te kussen en uitdagend het bloed van haar vinger likte.

Hij had al een flinke tijd niets meer vernomen van zijn ex-vriendin en Damon begon zich af te vragen wat ze in hemelsnaam had gedaan. Ze zou zichzelf toch niet van haar eigen leven hebben ontnomen? Nee, dat was niet iets voor Ruby om te doen. Ze wist beter dan alles los te laten en andere mensen te laten winnen. Misschien was ze wel weggegaan, net zoals ze dit ook had gedaan toen ze er achter was gekomen dat hij diegene was die haar zusje had vermoord. Het zou niet de eerste keer zijn dat ze voor hem wegliep.
Gefrustreerd veegde hij de donkere lokken uit zijn ogen weg en pakte hij beneden uit de kast nog een fles bourbon. Het geluid van zijn mobiele telefoon verstoorde zijn rust. Hij pakte het apparaat uit zijn broekzak en opende vervolgens het berichtje van Stefan, die hem een foto van een breed lachende Amaia had gestuurd en de mededeling dat het goed met hem ging. De vraag die er echter achter stond, zorgde ervoor dat het voelde alsof zijn keel bijna dichtgeknepen werd. Hij wist net eens wat hij er op moest antwoorden. Moest hij liegen en zeggen dat het goed ging, of moest hij zeggen dat hij geen idee had waar ze was, omdat ze gewoon was vertrokken? Uiteindelijk besloot hij voor het eerste te gaan en begon hij met typen. – Ruby's great. And Stefan, you should come home. Mystic Falls is a piece of shit right now. – Met Kai Parker op de loer, was zelfs Stefan niet veilig, al leek het er niet naar uit dat Kai van deze twee zou kunnen winnen. Amaia kon hem met één vinger vermoorden en breken en Stefan zou niet aarzelen om zijn hoofd van zijn lichaam los te maken, zoals het nu leek. Toch vond Damon het geen prettig idee dat de twee samen waren. Hij was net zo blij dat Stefan op het rechte pad terecht was gekomen, en nu ging alles weer fout.
Wat afwezig tikten zijn vingers op het glas met hierin bourbon en had hij zijn ogen gericht op de gigantische boekenkast, waarin zich boeken van wel honderden jaren oud bevonden. Pas na een tijdje, toen het echt later werd en Elena nog niet teruggekeerd was van de universiteit samen met Bonnie en Caroline, besloot hij naar boven te gaan en liep hij de trap op naar boven. De brief met hierop de autosleutels trok zijn aandacht en automatisch pakte hij de envelop beet, waarna hij de brief eruit pakte en deze begon te lezen. Terwijl hij dit deed, trokken Damons wenkbrauwen bij elk woord meer samen tot een frons en gleed er uiteindelijk zelfs een traan over zijn wang naar beneden, die hij snel wegveegde. Hij wist niet eens dat hij in staat was tot zulke emoties. Hij kwam graag over als stone cold, maar dat was hij lang niet altijd. ''Damn it, Ruby.'' Mompelde hij toen hij de brief had gelezen. In een snel tempo griste hij zijn mobiele telefoon weer tevoorschijn en probeerde hij haar te bellen, maar de telefoon ging enkele seconden over voordat hij een vrouwelijke standaard stem hoorde zeggen dat dit nummer momenteel niet beschikbaar was. Gefrustreerd veegde hij met zijn handpalm langs zijn voorhoofd en dwong hij zichzelf om rustig te blijven. ''I can't believe she did this.'' Snauwde hij tegen zichzelf. ''I can't believe she did what?'' hoorde hij ineens een bezorgde stem zeggen. Als door een wesp gestoken draaide hij zich om, om vervolgens recht in de ogen van Elena en Bonnie te kijken. ''Nothing.'' Zei hij nonchalant. ''Nothing's going on. What are you doing here?'' vroeg hij vervolgens aan Bonnie, die met haar ogen rolde. ''Thanks for the warm welcome, Damon. Elena and I wanted to cook dinner for you, because you're having such a rough time lately.'' Legde ze uit.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Voor ik het weet zijn de enkele tranen die over mijn wangen rollen, verandert in een hevige huilbui. Mijn emoties kan ik niet langer onder controle houden en de oude wond is weer geopend. Zelfs na al die jaren die we gescheiden van elkaar hebben geleefd, hebben er niet voor gezorgd dat ik hem ben vergeten of niet meer van hem houd. En nu? Nu ik zie hoe zorgzaam hij is, niet alleen richting mij, maar ook richting Elena breekt dat mijn hart. Ik zak dan ook door mijn knieën heen, in de hoop mezelf bij elkaar te kunnen rapen. Dit is niet de tijd voor mij om een emotioneel wrak te kunnen zijn, niet met Damon in de buurt en al helemaal niet met Kai Parker op de loer. Ruw droog ik dan ook mijn tranen, om vervolgens in de auto te stappen. Het is tijd om zijn auto terug te brengen en voorgoed afscheid te nemen van het plaatsje genaamd Mystic Falls. Rustig rijd ik dan ook terug, mijn ogen langs de omgeving glijdend. Diep adem ik dan ook in voordat ik het terrein op rijd, maar kan het niet laten om zo snel mogelijk mijn ding te doen. Geruisloos loop ik naar boven, leg de envelop op zijn bureau neer en leg de autosleutels er boven op. Hierdoor zou hij de brief niet kunnen missen, hoop ik althans. Voordat ik de voordeur achter me dicht trek werp ik nog een blik naar binnen, om vervolgens zo snel mogelijk door de bossen richting mijn appartement te rennen. De tassen gooi ik in de kofferbak van de auto, waarna ik instap. Mijn zonnebril schuif ik op mijn neus, waarna ik hard begin te rijden, misschien zelfs wel té hard. Alles om Mystic Falls in mijn spiegel te kunnen zien verdwijnen. Het is jaren geleden dat ik hier ben vertrokken en misschien heb ik er zelfs wel spijt van dat ik terug ben gekomen. Spijt omdat ik oude wonden heb open gehaald. Spijt omdat ik ben geconfronteerd met de persoon die ik nooit van mijn leven meer zou kunnen hebben, omdat hij verliefd is op een ander.
Na het bord Mystic Falls achter me te hebben gelaten minder ik geen snelheid, mocht je dat misschien denken. Nee. Ik doe het tegenovergestelde. Het gaspedaal trap ik nog dieper in, wetende dat mijn reflexen me niet in de steek zullen laten. De radio zet ik dan op maximaal volume, in de hoop dat de luide muziek mijn gedachten zullen verdrijven. Na een tijd op de snelweg gereden te hebben sla ik af richting New Orleans. Een stad die me doet denken aan alle goede dingen in het leven. Drank, seks, bloed en vampieren. Vanuit Virginia is het nog een behoorlijk eind rijden naar de staat Louisiana, maar op dit moment heb ik er alles voorover om zo veel mogelijk afstand tussen Damon en mij te brengen. De Mikaelsons zullen binnenkort ook wel weer terug keren naar New Orleans, ook al wordt het nu nog gerund door Marcel Gerard. Een oude vriend van de Mikaelsons, al weet ik niet hoe de band vandaag de dag is. Ondanks mijn poging om mijn gedachten te verdringen, vraag ik me af of Damon de brief al gevonden heeft. Kort schud ik mijn hoofd, pak de telefoon en gooi deze in het dashboardkastje, waarna ik mijn ogen weer op de weg richt. Door alle gebeurtenissen van de afgelopen tijd heb ik veel dorst gekregen, waardoor ik besluit om mijn auto te parkeren bij een restaurant. Het ziet er verlaten uit, wat het perfect maakt voor wat ik van plan ben. Te veel mensen zou ik op het moment niet aan kunnen, maar een stuk of vijf moet wel lukken. Met mijn hoektanden zichtbaar stap ik dan uit de auto en voel ik langzamerhand het brandende gevoel in mijn keel erger worden. De blauwe aderen zie ik in de weerspiegeling van de deur, voordat ik het restaurant binnen stap. "This should be fun." 

Uiteraard komt het in me op om gelijk door te gaan met de slachtpartij, maar ik kan mijn ogen niet van Amaia afhouden. Tijdens onze ontmoeting had ik kunnen verwachten dat ze bijzonder was. Klaus gaat nooit met saaie vampieren om, nee. Hij zoekt ze uit op karakter, betrouwbaarheid en waanzin. Een van de dingen waar Amaia perfect bij past. Een prachtige verschijning, maar o zo dodelijk. Ogen die recht door je ziel heen weten te kijken en een stem die je weet te manipuleren, waardoor ze iedereen om haar vinger windt. Maar stiekem ben ik benieuwd naar haar levensverhaal, naar wat er voor gezorgd heeft dat ze net zoals mij een ripper is geworden. Bij mij is destijds de knop omgegaan, en gaat deze nog steeds om, als ik het normale leven met gevoelens en verwijten niet meer aan kan. Dit is een van de eerste keren waarbij ik vrijwillig mijn knop hem omgezet, om voor het eerst in tijden weer wat plezier te kunnen beleven. 
Ruw word ik uit mijn gedachten gehaald op het moment dat ik een object naar me toe zie vliegen, maar vang het dan simpelweg met een hand. Minachtend lach ik dan ook naar de man, die ik in een handomdraai op de grond heb gewerkt. "Get off of him!' hoor ik een vrouw dan gillen, maar weet haar de mond te snoeren door haar alleen maar aan te kijken. Ruw plaats ik mijn tanden dan in de pols van de man, die met al zijn macht probeert tegen te spartelen en los probeert te komen. Na een tijdje begint het me echter te vervelen en breek ik zijn nek, wetende dat er niet veel meer met deze man te beleven valt. Juist de angstige blik in de ogen van de overgebleven personen doen me goed, vleien me zelfs. Het is lang geleden dat iemand me met deze hoeveelheid angst in de ogen heeft aangekeken. Met een brede glimlach kijk ik dan naar Amaia, waarna ik haar naar me toe trek en mijn lippen gepassioneerd op de hare druk. Ik begrijp heel goed wat Klaus in haar ziet en het maakt me blij dat ik hem zelfs op deze manier dwars kan zitten in zijn leven. Door te reizen, te doden, te zoenen en intiem te zijn met een vrouw, waar hij gek op is. 

 

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

''It always is.'' Was het plagerige antwoord van Amaia op de woorden van de aantrekkelijke jonge vampier tegenover haar. Hij maakte een soort ander persoon in haar los; een persoon van wie ze geen idee meer had dat die bestond. Klaus maakte dit ook een beetje in haar los. Met hen was ze het speelse type, wat bereid was veel te ver voor ze te gaan. Voor hen zou ze moorden, voor hen zou ze de typische ripper zijn. Ze zou meedogenloos zijn voor hen en voor hen alleen. Misschien kwam dit ook wel een beetje door de drang, zelfs met haar menselijkheid uit, om geliefd te zijn en om liefde te voelen. Maar het was allemaal fake, en dat wist ze dondersgoed. Toch wilde ze het zelf niet geloven, bang om zo gebroken te zijn dat ze haar menselijkheid weer aan zou zetten, zodat alles weer omhoog zou komen. Niemand, maar dan ook niemand mocht weten wie ze echt was voordat ze was veranderd in een vampier door Elijah. Niemand wist hoe het voelde om door alles heen te gaan waar zij doorheen was gegaan. Ze bracht haar eigen drama met zich mee, maar vertelde het aan niemand. Dat was iets wat de menselijke Amaia zou doen, en die was al ruim zevenhonderd jaar dood. Voor nu stond ze bekend als Amaia, de ripper die meedogenloos iedereen vermoordde en dit deed door ineens uit het niets op te duiken. Ze hoefde alleen maar met haar vingers te knippen en mensen vielen dood voor haar neer. Dit was ook wel waarom ze door de jaren heen de bijnaam 'wervelwind' had gekregen.
''Oh, please. Marcel will beg for me. I've got him wrapped around my little finger.'' Uitdagend draaide ze haar pink in het rond voordat een lach doorbrak op haar gezicht. In het eettentje was het rustig, maar de mensen die er waren, zagen er inderdaad heerlijk uit. De lach op haar gezicht gaf al aan dat ze niets goeds voor het oog had. ''Of course.'' Zei ze nonchalant. Haar lichaam liet ze zakken op één van de stoelen, waarna ze het ene been over het andere been sloeg. Haar mondhoeken trokken omhoog tot een charmante glimlach zodra ze de kus op haar hand voelde. ''I feel honored to be your travel buddy, mr. Salvatore.'' Zei ze, waarna ze haar tanden bloot lachte voor de foto. Hoewel ze lachte, wist ze dat haar ogen een bepaalde duisterheid uitstraalde. Een duisterheid die praktisch schreeuwde: 'Ik ben gevaar, kijk uit'. De serveerster kwam hun kant opgelopen, maar Stefan stopte haar. Nieuwsgierig bekeek en luisterde Amaia naar zijn handelingen, waarna ze lachte. ''You're a quick learner, Stefan. I'm proud.'' Zei ze overdreven. Op het moment dat Stefan zijn tanden in de nek van de serveerster zette, begon de paniek onder de mensen toe te nemen. De angst in hun ogen was groot en vanaf hier kon ze hun snel kloppende harten horen. Het zorgde ervoor dat de aders onder Amaia's ogen zichtbaar werden, net zoals haar slachttanden. Binnen enkele tellen stond ze voor een andere jongedame, die haar doodsbang aankeek. Het was net een zielig hertje. ''Oh hunny, don't be scared. It'll only hurt for a few seconds.'' Fluisterde ze, waarna ze hongerig haar tanden in de nek van het meisje zette en gulzig het bloed opdronk. Het proefde geweldig: naar angst.

Zachtjes beet de donkerharige man op zijn lippen terwijl zijn ogen een beetje ongemakkelijk door de ruimte waarin hij en zijn ex-vriendin gleden. Het was een moeilijk antwoord geweest, maar ze had het zo uit hem los kunnen peuteren. En hoe? Ruby hield nog altijd een bepaald soort kracht over hem, eentje waarvan hij had gedacht dat ze die allang niet meer bezat. Ze had hem verlaten en het had lang geduurd voordat hij daar overheen was, maar hij was door gegaan. Bovendien was ze niet de eerste vrouw geweest die hem had achtergelaten met een gebroken hart; voor Katherine Pierce gold hetzelfde. Wat had die hem gek gemaakt in zijn hoofd, wat had hem die laten hunkeren naar gevoelens van haar kant waarvan zij zei dat ze die had, maar die uiteindelijk helemaal niet waar bleken te zijn. Wat waren er veel gevoelens losgekomen toen Damon Elena voor het eerst had gezien, toen hij haar voor Katherine aanzag. Toch was hij niet voor haar gevallen omdat hij gewoon iemand nodig had of omdat hij haar een beetje als Katherine zag. Nee, hij was er eindelijk achter gekomen wie Katherine echt was en nu was hij pas dankbaar dat ze altijd voor Stefan had gekozen in plaats van voor hem. Elena was precies het tegenovergestelde van Katherine en dát was datgene wat Damon had aangetrokken tot haar. Het feit dat ze een mens was, was moeilijk, maar een relatie tussen de twee was niet onmogelijk. Sterker nog, in zijn ogen hadden ze het al lang volgehouden en als het aan hem lag, zouden ze het nog veel langer volhouden. Zij was waar hij een lange tijd voor had gestreden en waar hij met zijn hele hart van hield. Ze zou niet bij hem weggaan zonder een strijd, daar was hij van overtuigd.
''Why don't you believe she and I belong together?'' vroeg Damon, toch nog een beetje nieuwsgierig naar haar antwoord. Ze had hem immers al meerdere keren duidelijk gemaakt dat ze geen voorstander was van de relatie, maar dat standpunt was niet met goede argumenten onderbouwd, vandaar dat hij nog steeds niet echt de reden waarom wist. Haar volgende vraag zorgde voor ietwat woede van zijn kant, maar hij maakte dit niet duidelijk. Ze had immers geen idee van wat hij daarvan vond. ''I just don't want to change her into.'' Zei hij, niet er verder op ingaand. Haar volgende woorden zorgden toch ervoor dat hij zijn wenkbrauwen optrok. ''It's not like that stopped you before. Do you think you can satisfy everyone and that everyone will love you? Ofcourse not, especially since you're my ex-girlfriend and Elena is a loved person here in Mystic Falls. You could at least try. That is when you don't have anywhere else to be.'' Antwoordde Damon. Hij nam niet aan dat er een verplichte plek was waar ze woonde, dus het kon geen kwaad. Het volgende moment ging erg snel. Een beetje wazig keek hij haar aan, in de war dat ze hem zojuist kuste. ''Goodbye, I guess?'' Zijn stem klonk een beetje schor. Vervolgens keek hij, met tranen in zijn ogen weliswaar, toe hoe ze in zijn auto stapte en vervolgens wegreed. Dit deed hij net zolang tot ze nergens meer te zien was. Dat was het moment dat hij zich besefte dat ze echt verdwenen was. Maar of het voor altijd was? Hij wist het niet.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Voor enkele secondes kan ik niets anders doen dan glimlachen, wetende dat Damon niet kwaad is geworden terwijl ik zijn geliefde auto meenam. Echter verdwijnt mijn glimlach al snel op het moment dat ik hoor wat voor antwoord Damon geeft op mijn vraag. Een luchtige, geïnteresseerde vraag met een zwaar antwoord. Het lijkt me verschrikkelijk om mijn liefde restricties te geven, wetende dat hij of zij elk moment gedood kan worden. Om elkaar geven, maar het niet openlijk kunnen tonen omdat je bang bent voor de gevolgen. Het doet me terug denken aan de dagen dat ik net een vampier was geworden en ik nog een relatie had met een mens. Na enkele dagen werd ik gek van de bloeddorst en het brandende gevoel dat dit met zich mee bracht. Maar was dat liefde? Ik was nog jong, zowel in mensen als in vampierenjaren. Ik wilde mezelf niet door zoveel ellende heen slaan, ik wilde die verantwoordelijkheid en angst niet dragen.
Maar Damon? Die lijkt er redelijk mee om te kunnen gaan. Ik kan me niet voorstellen hoe hij zich heeft gevoeld toen Kai zowel Elena als mij gevangen had genomen. "I think you're brave for trying, Salvatore. As much as I believe that the both of you don't belong together, I salute you for your courage. Having a relationship with a human being and the constant craving of blood is a combination that requires willpower." geef ik dan toe en haal dan mijn schouders op. "Why don't you turn her into a vampire?' vraag ik dan rustig, niet wetende wat hij er op tegen zou hebben. "A happily ever after with the woman of your dreams, and a guaranteed till death do us part." In de tussentijd ben ik naar het bureau toegelopen dat er staat, om ook voor mezelf een glas bourbon in te schenken. Maar zodra ik de eerste slok neem springt me iets in gedachten. Wat als hij bang is? Bang voor de gevolgen die het veranderen van Elena kan hebben. Ik schud dan ook kort met mijn hoofd, het is eigenlijk ook niet mijn taak om me daar zorgen over te maken. Het is niet mijn relatie. Niet mijn vriend en niet mijn man. Ik weet niet of je ons überhaupt nog vrienden kan noemen na alles wat we samen doorstaan hebben. "Never mind, you don't need to answer that. It's none of my business. I'm just going to grab my things so I can leave Mystic Falls when I'm strong enough. Some people made it very clear that I'm not welcome." Een gepijnigde glimlach ligt rond mijn lippen, maar ik vind dat Damon het verdient te weten. In een keer sla ik dan het glas met alcohol achterover, om het vervolgens op tafel neer te zetten. "Thank you for all that you've done Salvatore, I owe you one." Mijn armen sla ik om hem heen terwijl ik achter hem sta en druk een kus op zijn haren, om vervolgens een kus op zijn wang te drukken. "I'll return her, don't worry." knipoog ik dan zodra ik in de deuropening sta en zijn autosleutels in mijn hand heb.
Eenmaal buiten haal ik diep adem maar voel de tranen in mijn ogen springen. Door hem zo samen te zien met Elena is er een oude wond opengehaald, een waarvan ik dacht dat deze voor eeuwig gesloten zou blijven. De auto start ik dan ook, waarna ik het gaspedaal diep in druk. Het is tijd om een kleine reis te maken om herinneringen op te halen. De radio klik ik dan aan, maar ik kijk verrbaast op zodra ik de cd hoor die hij er in heeft zitten. Het volume draai ik dan omhoog, open de ramen en laat mijn handen relaxt over het stuur glijden. Na een tijdje rijd ik de auto dan rustig een bospad in, waarna ik uitkom bij een prachtige waterval en meer. Ik stap uit de auto, kruip op de motorkap en open mijn notitieblok, waarna ik begin te schrijven.
"Sweet, sweet Salvatore..
Please forgive me for leaving you with this letter, but it has to be done. I can't come in between Elena and you, as much as envy her. You used to look at me the way you look at her now. So it's time for me to leave, it's time for me to stop loving you. An impossible task. I never stopped loving you and I will love you till the day I die. I wish you all of the joy in the world, for I know you have been through so much. Promise me that you will be the best version of yourself, for her. She's fragile but she's got the best guardian angel she could wish for. Whenever you are in trouble, or need help doing the dirty work, give me a call. Ring four times and I will call you back, but only call me in time of emergencies. I'll always be there for you. Like the old days. I hoped my visit would have been fun, I never felt like it could be so much trouble. I'm sorry for that, Damon.
It's time for me to leave now. Thank you. Thank you for saving me and thank you for being my rock. 
Love, your Ruby." 
Een verdwaalde traan veeg ik van mijn wang, waarna ik de brief uit het notitieblok scheur en deze in een envelop doe met Damon zijn naam erop. Ongelofelijk dat ik dit doe. Ongelofelijk dat ik dit doe, ondanks het feit dat elk onderdeel van mijn lichaam pijn begint te doen, met name mijn hart. 

"It was worth a try." lach ik zodra ze zegt dat ik mijn haar niet had hoeven doen, ik weet dat ze er dol op is, maar ik kan moeilijk als een slons over straat gaan lopen. Thuis misschien wel, maar hier in het prachtige New Orleans moet je er goed uitzien, zodat mensen weten wie je bent. Terwijl Amaia in de badkamer staat fatsoeneer ik mijn haar weer, trek mijn schoenen aan en loop lachend met haar mee. "Maybe we should wake them up." Een zachte beet plaats ik in haar hals, waarna ik haar een rondje laat draaien. "Well, Marcel and begging isn't the best combination." Zodra ze een eettentje heeft gevonden open ik de deur voor haar, zodat zij eerst naar binnen toe kan. Rustig sluit ik de deur dan achter ons, maar laat mijn blik dan door het restaurantje gaan. Er zitten twee mensen van begin twintig en de vrouwen achter de toonbank zijn eind dertig, schat ik. "Maybe we should heat stuff up a bit, make Marcel beg. I see four really delicious bites, after we ate breakfast of course." Nu ik eenmaal weer mensenbloed geproefd heb kan ik er geen genoeg van krijgen, dus het aantal moorden zal nog flink oplopen.
Rustig schuif ik dan ook een stoel voor Amaia naar achteren en schuif deze aan zodra ze is gaan zitten. Nadat we beide iets besteld hebben neem ik haar handen vast en druk hier een kus op. "Mrs. Villar, you are a real pleasure to travel and make trouble with." fluister ik haar toe, waarna ik een kus op haar lippen druk. Goedkeurend kijk ik dan naar de portie pannenkoeken die neer worden gezet op tafel, evenals de wafels. "Smile for Damon, trouble." zeg ik dan grijnzend, neem een foto met mijn telefoon en stuur deze naar Damon toe. - Everything is fine, big brother. Don't you worry about me. I've got the best company I could wish for, in our favorite city. How's Ruby? - Opzettelijk vraag ik niet naar Elena, wetende dat Elena op geen enkele manier tegen Ruby op kan. Qua uiterlijk niet, mentaal en fysiek ook niet. Ruby is altijd iemand geweest die houdt van onrust stoken, lachen, drinken en onverstandige dingen doen. Dat terwijl Elena het saaie studententype is. Mijn telefoon leg ik weg, waarna ik rustig begin met eten. Zodra de serveerster langs komt om onze koffie bij te schenken leg ik mijn hand op haar onderarm neer. "Be a doll and close the door, would you? There's no need to panick so just stay calm." Gelijk doet ze wat ik haar gevraagd heb, waardoor de onrust toe begint te nemen onder de klanten. "What is she doing?" "Why did she lock the door?" Met een speelse grijns rond mijn lippen kijk ik Amaia aan, voordat ik opsta. "Ladies, there's no need to worry. I'm going to ask you to shut up and don't scream." Binnen enkele secondes sta ik dan voor de serveerster die ons eerder geholpen heeft en zet mijn tanden in haar hals, waarna ik begin met drinken. Het gegil van de andere drie wordt gedempt door het geluid van het kloppende hart dat steeds langzamer gaat, totdat het uiteindelijk stopt. Kort knipoog ik naar Amaia, waarna ik toekijk hoe zij haar tanden ook in de hals van een van de personen zet. Zelf heb ik het voor elkaar gekregen om mezelf nit onder het bloed te morsen, dat zou zonde zijn van mijn kleding. 

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Het eerste wat haar opviel toen ze haar ogen opende door de grote hoeveelheid aan lichtstralen die de kamer binnen schenen, was dat de warme plek naast haar in het bed, nu niet meer zo warm was. Het was leeg en koud, wat verraadde dat de knappe jonge vampier die ze mee had getrokken in al haar drama al wakker was. Ze zag hem ook niet direct in het appartement toen ze in haar ogen wreef en met een moeilijk gezicht overeind kwam in het lekker liggende tweepersoonsbed. Het matras met de dikke dekens erbovenop lag veel te lekker, vandaar dat de blondine genaamd Amaia eigenlijk ook helemaal niet uit bed wilde komen, maar het vooruitzicht dat er deze dag zo ontzettend veel kon gebeuren zorgde ervoor dat ze toch uit bed wist te komen. Ze had een shirt van Stefan aangetrokken, wat tot haar bovenbenen kwam. Het was een simpel wit T-shirt, maar het complimenteerde haar lichtbruine huid, die ze overigens van haar Spaanse roots had en niet omdat ze altijd onder de zonnebank lag, en het stak mooi af tegen haar wilde bos blonde krullen. Zo meteen zou ze zich wel omkleden, eerst wilde ze Stefan zoeken. Echter had ze hem al snel gevonden, hij zat op één van de twee stoeltjes die op het balkon stonden. Het leek erop dat hij haar had gehoord en had gezien, want hij kwam overeind naar haar toe en haar mondhoeken trokken omhoog tot een charmante glimlach. ''Morning handsome.'' Begroette ze hem, waarna ze haar armen om zijn nek sloeg en hem met nog steeds diezelfde charmante glimlach aankeek. ''I did.'' Zei ze. Ze drukte een paar lipjes op zijn lippen voordat ze haar handen door zijn haren heen liet glijden en hierna in wilde. ''You didn't have to do your hair you know, as I have already made it messy.'' Haar charmante glimlach maakte nu plaats voor een ondeugende glimlach. ''Let's check if New Orleans is up already.'' Ze drukte nog een laatste kus op zijn lippen voordat ze een jurk die ze gisteravond van een mens had gestolen, aantrok. Het was een lange rode jurk die haar blonde haren complementeerde. Haar voeten schoof ze in een paar sandaaltjes en in de badkamer maakte ze zichzelf op doormiddel van wat mascara en rode lippenstift. Heupwiegend kwam ze de kamer binnengelopen en pakte ze Stefans hand beet, om hem vervolgens mee de gang op te trekken. Een paar mensen kwamen langsgelopen en schonken hun glimlachjes, waarop zij terug grijnsde naar hen. Ze hadden geen idee wie ze waren.
Zodra ze een stap buiten het hotel zette waar ze verbleven, rook ze al de bekende geur van bloed. Amaia trok haar neus op en rolde met haar ogen toen ze meerdere politieauto's voorbij zag rijden. ''I'm wondering when Marcel will beg us to stop killing people.'' Giechelde ze, voordat ze hun vingers verstrengelde en met hem door de straten van New Orleans wandelde op zoek naar een leuk tentje om te ontbijten. Deze vond ze, op de hoek van de straat.

Kusjes die op zijn gezicht werden gedrukt, zorgden ervoor dat hij langzaam aan zijn ogen opende, om vervolgens ontmoet te worden met het lachende gezicht van Elena. Ze had haar armen nog steeds over hem heengeslagen, in de positie zoals ze gister ook in slaap waren gevallen, en ze was over hem heen gebogen. ''Goodmorning, my love.'' Begroette ze hem. ''Goodmorning babe.'' Grijnsde Damon automatisch, die een lange kus op haar lippen drukte. ''Don't you have to go to university today?'' merkte hij op, waarna zijn vriendin een pruillip trok. ''I was hoping you wouldn't say that, I wanted to spend the day with you.'' Gaf ze toe. Lachend schudde hij zijn hoofd. ''You know I want you to go to school and get a degree so you can get a job. I don't want you to end like me.'' Hiermee refereerde hij ook een beetje naar dat hij niet wilde dat ze een vampier werd. Elena begreep de hint en kneep haar ogen eventjes samen. ''But what if I want to end like you?'' fluisterde ze. Direct schudde hij zijn hoofd. ''You won't Elena. You can't and won't end up like me. End of story.'' Hij kwam langzaam aan overeind en trok Elena zachtjes naast zich. Hij kwam overeind uit bed en greep een shirt en joggingbroek uit de ladekast die hij met haar deelde, waarna hij deze over zijn hoofd trok en op blote voeten de trap afliep naar beneden.
Normaal gesproken zou Stefan nu al in de keuken of woonkamer aanwezig zijn, maar dit was nu niet het geval. Waar zijn broertje in hemelsnaam was, wist Damon nog steeds niet maar het kon haast niet goed zijn aangezien iedereen hem met de blonde ripper had zien dansen en hem later ook met haar weg had zien gaan. Wie weet stond Klaus zo wel voor het huis met de mededeling dat hij Stefan zou vermoorden als hij niet bij zijn liefje uit de buurt zou blijven. Het zou typisch Klaus zijn. Zwijgend pakte Damon pannenkoekenmix en gooide hij dit samen met wat gesmolten boter in de koekenpan, waarna hij de pannenkoeken pakte. Het geluid van voetstappen achter hem zorgde ervoor dat hij even achterom keek. Het was Elena, die in haar badjas de trap af was komen lopen. Haar bruine haren had ze samengebonden in een knot en ze liet haar lichaam zakken op één van de stoelen die aan de eettafel stond. ''I'll go to school today.'' Zei ze opeens, waarna hij knikte. ''Good. You should.'' Was zijn antwoord. Elena zuchtte en haalde diep adem. ''Where's your car?'' vroeg ze opeens. Hij keek naar buiten met een verbaasde uitdrukking op zijn gezicht en zag toen dat zijn auto inderdaad weg was. De jeep stond er dan nog wel, maar zijn lievelingsauto niet. ''I don't know, Ruby must've taken it. Don't worry about it.'' Hij gooide de pannenkoeken op een bord en zette ze op de keukentafel neer.
Een tijd later, toen Elena eindelijk met Bonnie terug naar de universiteit ging, zat hij in zijn slaapkamer een boek te lezen met een glas bourbon in zijn hand totdat Ruby zijn slaapkamer binnen was lopen en in de vensterbank ging zitten. ''Hello to you too.'' Zei hij grijnzend. ''So you were indeed the person that took my car. I don't blame you, she is beautiful.'' Hij knipoogde naar Ruby, voornamelijk omdat hij zijn auto een zij had genoemd. Door haar plotselinge vraag keek hij een beetje verbaasd op. ''They didn't end, it didn't even start. We didn't have a honeymoon phase in our relationship. Our relationship is difficult and dangerous and this will always remain. We were never clingy and all over each other because I know that if we are seen a lot with each other, I might see with my own eyes how her heart is pulled out by a ruthless vampire. But I know what you mean. In the beginning of our relationship, before all the drama began, before she was dragged into the vampire world, we might have had that phase. It got destroyed as soon as she realised who I really was – yet she decided to still be with me.''

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Nadat ik wakker werd van Elena en Damon die thuis kwamen, heb ik besloten om me volledig te focussen op aansterken. Binnen enkele uren is dan ook een groot deel van de bloedvoorraad op, waardoor het straks tijd wordt om vers bloed te gaan drinken. Dit zou uiteindelijk het beste helpen voor mijn lichaam, aangezien in 'ouder' bloed, minder voedingsstoffen zitten. Net op het moment dat ik weg wil gaan, ook deels om nieuwe kleding voor mezelf te halen. Het mag dan nog vroeg in de ochtend zijn, maar niet zo vroeg dat de winkels nog dicht zijn. Rustig pak ik een paar sleutels, klik op het knopje zodra ik buiten sta en glimlach zodra ik zie dat het Damon zijn oude auto is. Een prachtige auto en Damon kennende zijn grootste trots. Ik grinnik zachtjes, maar stap dan in de auto, om het centrum in te rijden. Eenmaal in een kledingwinkel koop ik een outfit voor vandaag, waar ik me prachtig in voel. Een paar zwarte jeans, zwart wit gestreepte top met lage v-hals, met een leren jackje erbij. Gelijk kleed ik me om en glimlach zodra ik de hoogte van mijn enkellaarsjes voel. De hak is rond de 8 centimeter, maar het doet mijn zelfvertrouwen enorm stijgen. 
Een goede twee uren later ben ik in mijn eigen appartement, maar besluit om alles op te ruimen, zodat ik binnen een paar dagen zou kunnen vertrekken. Bonnie heeft me goed duidelijk gemaakt dat ik een blok aan het been ben. En zoals ik me nu voel, zou ik minstens kunnen reizen. Binnen een korte tijd heb ik dan alles in een weekendtas gestopt en deze vlak bij de deur neergezet. Nu zou het enige wat ik nog moet regelen een auto zijn, het liefste een die op hoge snelheid kan rijden. Maar dat is een zorg voor later. In de afgelopen uren heb ik alles klaar gemaakt voor mijn vertrek, heb van meerdere mensen gedronken en ervoor gezorgd dat ze het niet meer weten, maar op de een of andere manier voel ik me niet goed. De situatie met Damon zit me dwars, dat hij me toch is komen halen, ondanks alles. Je zou namelijk denken dat iemand die net een nieuwe relatie heeft, niet zo maar zijn ex gaat helpen. Zou hij dan toch na al die jaren nog steeds van me houden? Na alles wat we samen hebben meegemaakt? 
Eenmaal terug bij het huis kom ik Elena en Bonnie tegen die net de deur uitstappen. Een vriendelijke begroeting rolt dan ook over mijn lippen, waardoor Elena kort naar Bonnie kijkt. Het is duidelijk dat Elena zichzelf geen houding weet te geven, waardoor ik alleen maar kan glimlachen. Ik open de voordeur, stap naar binnen en loop gelijk door naar boven, waar ik Damon in zijn slaapkamer aan tref. "Hey babe." zeg ik dan ook zacht, waarna ik de sleutels naast hem neerleg. "You've got a sweet ride, Salvatore." geef ik dan toe, waarna ik in de vensterbank ga zitten. "How did things end between you and Elena? Back in the honeymoon phase of your relationship?' 

Rusteloos lig ik in bed, de slaap heb ik vannacht maar niet kunnen vatten. Op de een of andere manier blijft er een gevoel van onrust aan mij knagen, alsof ik weet dat dit mijn ondergang kan betekenen. Alleen het bed delen met de hartendief van Klaus zou al genoeg voor hem kunnen zijn om me te doden. Daar komt nog bij dat we heel New Orleans op zijn kop hebben gezet gisteravond, mocht ik de nieuwslezeres willen geloven. "A disaster has struck the city of New Orleans. Multiple people have been found dead, with bite marks in their necks. Animal biting wounds, according to the NOPD." Een kleine grijns ontstaat rond mijn lippen, maar al gauw richt ik mijn ogen weer op de blondine die dicht tegen me aan ligt. De serene rust die ze op dit moment uitstraalt doet mij ook rustiger worden, mezelf voorhoudend dat het allemaal wel goed komt. De laatste keer dat Marcel en Klaus samen in een zin werden genoemd, is jaren terug. Het zou veel van Marcel vragen om de familie Mikaelson om hulp te vragen, in tijden van nood.
Voorzichtig stap ik uit bed weg en besluit om alvast maar een douche te nemen. Wie weet hoe lang het nog duurt voordat de blonde schone besluit te ontwaken. Voor een lange tijd blijf ik onder de douche staan, maar zodra het warme water mijn huid begint te irriteren, stap ik onder de warme stralen vandaan. Ik kleed mezelf dan in een jeans, gevolgd door een wit overhemd. Ik breng dan nog wat aftershave op mijn huid aan, evenals deodorant en besluit dan mijn haar nog in model te brengen. Binnen de kortste keren zou het weer verpest zijn, als Amaia de kans krijgt zit ze aan mijn haar. Kort grinnik ik bij de gedachte, maar loop dan onze slaapkamer weer in. Het appartement waar we in verblijven is niet erg groot, maar groot genoeg voor twee personen. De balkondeurtjes open ik dan voorzichtig, waarna ik plaats neem op een van de twee stoeltjes die er staat.
Vroeger was New Orleans een stad met een ziel, een plek waar vampieren, weerwolven en heksen om hebben gevochten. Maar nu? Nu het in handen is van vampieren, is het niet perse een betere plek geworden. De toeristen zijn nog altijd onwetend, maar voor mensen zoals ik, die door de eeuwen heen de verandering heeft gezien, begint New Orleans af te takelen. Vampieren beginnen elkaar uit verveling uit te moorden, leven zich uit op mensen en ook heksen zijn niet meer zo sterk als ze waren.
Op het moment dat ik geluiden uit ons appartement hoor komen glimlach ik, om vervolgens Amaia in mijn armen te kunnen sluiten. "Morning beautiful." Een lange kus druk ik op haar lippen, waarna ik mijn armen om haar middel sla. "Did you sleep well?" 

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Vragen die ze wilde vermijden omdat ze het antwoord niet wilde weten, spookten alsmaar door haar hoofd. Want, hoelang zou dit nog duren? Hoelang zou het nog duren voordat één van Stefans 'goede' vriendjes hem weer terug kwamen halen, omdat ze de ripper blondine niet zo konden waarderen? Hoelang nog voordat Klaus hen opzocht en klaar met de twee was? Hoelang nog voordat ze elkaar pijn zouden doen? Stefan was een welbekende vampier, zelfs zij had over hem gehoord. Mystic Falls was nu immers het stadje waar de Originals vampiers waren geworden, het was nu niet bepaald een onbekend stadje voor vampiers. Iedereen wist wel een paar geheimen die zich daar schuilhielden, niet willend dat de normale mensen over hen te weten zouden komen. Amaia kwam eigenlijk nooit in Mystic Falls, dit was pas de eerste keer dat de blondine voet had gezet in het Amerikaanse stadje en waarschijnlijk ook de laatste keer. Dit kwam vooral doordat ze wist dat de Originals hier nog wel eens rondliepen en ze, hoeveel ze dan ook van drama en sensatie hield, niet persé een boze originele vampier die haar zou kunnen doden achter haar aan wilde hebben. Je wist het maar nooit met de familie, die zo fucked-up als wat was. Wanneer iemand boos was op Klaus omdat hij weer eens een witte eik staak door een hart van een broer of zus had gestoken, kon hij zomaar achter haar aan komen. Want, hoeveel en hoe erg Klaus het ook kon ontkennen, iedereen, zelfs zijzelf, wist dat hij een soft spot in zijn hart had voor Amaia. En dit was uiteraard iets waar zij graag misbruik van maakte.
Toch wist zij dat Stefan hier net zo veel van genoot als dat zij deed. Iets in haar zei dan ook dat ze hiervan moest genieten, voor hoe lang het ook nog kon. De ophef die ze hiermee zou veroorzaken over misschien wel de hele wereld, was enkel en alleen maar een groot pluspunt. De knappe jongeman, die eigenlijk helemaal niet zo jong meer was, beantwoordde haar kus gretig, leek haar net zo graag te willen als dat zij hem wilde. Zijn woorden lieten haar goed voelen, het was een bevestiging dat ze het goed deed. ''Do you like this?'' fluisterde ze. Haar handen liet ze ietwat naar onderen glijden, naar de rand van zijn spijkerbroek, waar ze haar nagels omheen haakte. ''Mm, I can't disagree.'' Waren haar goedkeurende woorden toen hij dat zei, waarna de blondine weer verder met hem danste. Haar krullen deinsden mee op haar schouders toen ze even een rondje draaide en vervolgens haar lichaam weer dicht op het zijne drukte. Het alleen moorden en geen aandacht krijgen van andere vampiers leek te mooi om waar te zijn. Het zou alleen maar een kwestie van tijd zijn voordat Marcel Klaus zou inlichten en ze hier een stelletje boze Originals voor hun neus hadden staan.

Door al dit gedoe de afgelopen dagen was de relatie tussen Damon en Elena ontzettend op de proef gesteld, maar ze leken er telkens maar weer uit te komen. Toch wist hij dat het niet lang meer zou duren voordat het echt eens mis ging. Voor nu ging het goed, maar ze hadden wel eens voor hetere vuren gestaan. Het leek wel alsof Kai niets meer om hen gaf, iets wat voor de nodige vragen zorgde. Kai was niet iemand die zijn gijzelaars zou laten gaan alsof het niets was. Er was iets gebeurd, of Kai zou weer toeslaan wanneer ze het niet verwachtten, dat sowieso. Ze zouden altijd op hun hoede moeten zijn, iets waar Damon niet erg naar uitkeek. Echter had hij wel meerdere vijanden gemaakt in alle jaren dat hij al op de aarde was met zijn soms wat respectloze opmerkingen en zijn roekeloze en achteloze gedrag. Velen konden dit niet waarderen, zeker een stelletje boze vampiers niet. Het was geen geheim dat sommigen een hekel aan hem hadden. Waarschijnlijk kon hij zo een hele waslijst geven van vampiers, en overigens ook mensen, die hem het liefst dood neer zagen vallen. Maar jammer, dat ging echt niet gebeuren. Niet zolang Elena nog in leven was.
Het gevoel van de brunette's lippen op de zijne voelde zo vertrouwd en zo lang geleden, dat hij automatisch zijn lippen terug drukte. Zijn handen gleden over haar lichaam heen. Elena sloeg haar armen om zijn nek heen en drukte haar lichaam iets dichter tegen het zijne aan. Na een tijdje leunde ze echter weer achterover. Haar ene hand plaatste ze op zijn wang, waarna ze haar andere en vrije hand op zijn borstkas plaatste. ''I love you so much, Damon.'' Fluisterde ze met tranen in haar ogen. Nu wist Damon dondersgoed welke woorden hij uit moest spreken, maar om de één of andere reden voelde het verkeerd. Het voelde niet meer zoals het eerst voelde, het voelde niet meer vertrouwd. Toch sprak hij ze uit, omdat hij wist dat hij anders weer gedoe met Elena had en eerlijk gezegd zat hij hier niet echt op te wachten. ''I love you too.'' Zei hij dus ook met een niet-gemeende charmante glimlach rondom zijn mondhoeken. Nogmaals drukte hij een kus op haar lippen voordat hij een paar plukjes haar voor haar ogen wegveegde. ''Shall we go outside, have dinner together? We could go to the Mystic Grill. Jeremy would probably love to see you again.'' Zei hij ook maar. Hij wilde dolgraag Ruby zien, maar wist ook dat ze haar tijd en ruimte nodig had. Omdat hij niet de zoveelste respectloze actie wilde maken, gaf hij haar dit ook. Dit verdiende ze. ''That sounds like a good idea to me. Let's go.'' Elena leek zijn voorstel goed te keuren en pakte zijn hand beet, waarna ze hun vingers verstrengelde en hem zachtjes meetrok de gang op. Daar kusten ze elkaar nog eventjes. Damon vond het fijn om zo weer met haar te zijn, maar het voelde aan de andere kant ook niet meer zo goed als eerst.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

De wijze waarop Bonnie tegen me heeft gesproken is me niet in de koude kleren gaan zitten, waarop ik besloten heb om terug te gaan naar boven. Op dit moment is de slaapkamer van Damon de enige plek waar ik me enigzins veilig voel, maar tegelijkertijd zo ongewenst. Het laatste wat ik wil doen is in de weg staan van het geluk van Damon. Helemaal nadat ik Damon en Elena heb zien zoenen op mijn weg naar boven toe. Maar het ligt echt niet aan mij, dat Kai zijn zinnen op Damon heeft gezet. Het feit dat Kai ervoor heeft gekozen om Elena en mij gevangen te houden toont aan dat hij duidelijk niet weet wie er belangrijker is voor Damon, maar om eerlijk te zijn betwijfel ik of hij dat zelf weet. Rusteloos sta ik dan ook weer op uit het bed, om vervolgens plaats te nemen in de vensterbank zodat ik uitzicht heb op het bos. Nu pas merk ik op dat het is gaan regenen, waardoor er verscheidene regendruppels racen om als eerste bij het kozijn van het raam te zijn. Mijn hand plaats ik tegen het raam aan en ondanks de kou trek ik mijn hand niet terug. In tegendeel, mijn ogen sluit ik om vervolgens ook mijn hoofd tegen het raam te laten rusten. Doordat ik alleen ben beginnen mijn gedachten weer te stromen en spoken de woorden van Kai weer door mijn hoofd heen. De manier waarop hij over Damon heeft gesproken, de dingen die hij met hem zou willen doen.. Een ding is zeker, Damon mag nooit in handen komen van Malachai Parker. De haat en woede die hij voor Damon voelt vind ik zelfs angstaanjagend, helemaal in vergelijking tot andere vijanden die hij heeft, of heeft gehad. Elk mens, weerwolf, vampier of jager lijkt in het niet te vallen bij Kai. Door terug te denken aan Kai voel ik mijn hele lichaam koud worden, waardoor ik besluit weer in bed te gaan liggen. De warmte van de dekens is een kleinigheid als je het vergelijkt met de lichaamswarmte van Damon, maar ik moet accepteren dat hij niet langer de mijne is. Zodra ik aangesterkt ben zal ik vertrekken zodat Damon een kans heeft op een normaal leven.
Na een tijdje rusteloos in het bed te hebben gelegen besluit ik wat rond te gaan kijken in het huis, maar kom al gauw in een kamer uit waar alle wanden bedekt zijn door boekenkasten. De geur van sigaren en whiskey lijkt je tegemoet te komen, maar gelijk doet het me denken aan vroeger. Uren lang kon ik me verdiepen in de geschiedenis van vampierenfamilies, van weerwolven en van heksen. Jaren lang heb ik ze kunnen bestuderen, maar velen weten niet dat ik meer kennis heb over dit soort dingen dan de meeste vampieren. Kort frons ik zodra ik een boek zie staan, maar besluit het dan van de plank af te pakken. Waar de meeste boeken stof op de kaft hebben staan ziet deze eruit alsof het nog recentelijk is geopend. Ik laat mezelf in de grote leunstoel zakken die er staat en trek een dekentje over me heen, waarna ik het boek open. Enkele pagina's zien eruit alsof iemand heeft geprobeerd om ze eruit te scheuren, maar wat de meeste aandacht trekt, is een vraagteken dat bij een deel over de gemini coven en aantekeningen die er bij zijn gemaakt. Waarom zou iemand hier nog meer onderzoek naar doen? Het enige wat je wilt is zo ver mogelijk uit Kai zijn buurt blijven, wetende dat hij je in een handomdraai zou kunnen doden. Echter begint mijn nieuwsgierigheid de overhand te krijgen, waardoor ik al snel de tekst aan het lezen ben. Ik merk dan al snel dat ik weinig energie heb, want ik begin de grip op het boek te verliezen en mijn oogleden beginnen steeds zwaarder te worden. Het duurt dan ook niet lang voordat ik in slaap val. 

Met een grote grijns rond mijn lippen houd ik mijn ogen gericht op de temperamentvolle blondine, die maar al te graag met haar speeltje wil spelen. De wanhoop in de ogen van de jongen is geweldig, maar tegelijkertijd is het lastig uit te leggen. Wanhoop, angst en ongeloof. Want wie gelooft nu die verhalen die de ronde gaan over New Orleans? Heksen en vampieren? Niets meer dan een truc om toeristen te lokken, mocht je de normale mens willen geloven. De manier waarop ik op dit moment naar Amaia kijk is niet meer te beseffen. Haar lichaam is goddelijk, maar ook de manier waarop de blondine zich voort beweegt is ontzettend aantrekkelijk. Mijn ogen laat ik dan geen enkel moment van haar lichaam glijden, maar voel al gauw hoe ik mee getrokken wordt en tegen de muur aangedrukt. Gretig beantwoord ik haar kus en laat al gauw mijn handen naar haar kont glijden, waar ik zacht in knijp. De neiging om haar op te tillen en tegen de muur te pinnen, maar het besef dat er mensen naar ons kijken is ook aanwezig. "Damn it Ama." grom ik dan ook zacht en laat mijn lippen afglijden naar haar hals. De aantrekkingskracht die er tussen ons is kan niemand ontkennen, het liefste zouden we nu de kleding van elkaars lichaam trekken, maar met moeite weet ik mijn lippen dan van haar lichaam te halen. "I still think we're the best when we play together." fluister ik nog in haar oor, waarna ik haar dicht tegen mijn lichaam aan trek maar dan met haar begin te dansen. Als Damon me op dit moment zou kunnen zien zou hij me waarschijnlijk voor gek verklaren, wetende dat ik aan het dansen ben met mijn eigen ondergang. Door zo met haar om te gaan heb ik de woede van Klaus op mijn hals gehaald, waardoor de hele familie me waarschijnlijk niet uit kan staan. Mijn handen plaats ik dan ook op haar heupen, om nogmaals gulzig mijn lippen op de hare te drukken. Ondanks alle dingen die me tegen zouden moeten houden, wil ik alleen maar liever dat ze de mijne is. Op dit moment, morgen en de dag daarna. De ellende die er van komt zal ik later zien, maar nu? Nu kan ik alleen maar naar de prachtige verschijning tegenover me kijken, die lijkt te zweven over de dansvloer. Een adembenemnd beeld, met of zonder de man die dood op de grond ligt. En ondanks alle drukte om ons heen, heb ik alleen maar oog voor haar. 

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Dat mensen martelen één van haar favoriete bezigheden was, zou niemand in twijfel trekken. Ze was niet voor niets een ripper. Echter wilde ze haar slachtoffers nog wel zien klagen, nog wel zien smeken om hun leven voordat ze echt haar tanden in hun nek zette en ze echt vermoordde. Anders was alles voor niets geweest. Gelukkig dacht Stefan precies hetzelfde. Met zijn frisse kijk op het vermoorden van mensen en zij met haar liefde voor het martelen en vermoorden van mensen, pasten ze perfect bij elkaar. Toch was datgene wat ze voor hem voelde, anders dan datgene wat ze voor Klaus voelde. Ze kende Klaus in feite al haar hele leven – die 18 jaar van haar leven dat ze hem niet had gekend vielen in het niets vergeleken de andere 700 jaar die ze onderhand al leefde - en hij was er altijd voor haar geweest. Hij had haar altijd geholpen, met alles in haar leven. Hij was haar eerste keer geweest, hij had haar mooi laten voelen. En toen vertrok ze, en kwam de ripper in Amaia naar voren. De ripper waarvoor iedereen bang werd, omdat ze zo onschuldig leek met haar glimlach of grijns en haar blonde krullen die tot net over haar schouders vielen, totdat ze haar ware vorm onthulde.
''I know, isn't this the cutest toy you've ever seen?'' lachte ze, waarna ze de jongen op een stoel drukte. Hij staarde haar met grote ogen aan, zijn borstkas ging snel en hevig op een neer. De aders verschenen onder haar ogen, maar ze wendde haar blik af. Ze wilde nog niet toegeven, niet direct. Dan zou er geen leuk spel meer zijn, alles ging immers om het voorspel. De kus van Stefan en zijn arm om haar heupen geslagen voelde goed aan. Amaia's wenkbrauwen trokken omhoog zodra ze zijn woorden hoorde en richtte haar blik op de jongen, die rond keek in de hoop om weg te komen. ''Help!'' probeerde hij zelfs nog te roepen. In vampiersnelheid was de blondine bij hem. Afwachtend trok ze haar wenkbrauwen op en sloeg ze haar armen over elkaar. ''Trying to get out, poor little guy?'' Om haar woorden kracht bij te zetten trok ze een pruillip en zakte ze neer op de schoot van de jongen. Haar zwartgelakte nagel streek langs zijn keel en ze snoof zijn geur op. Hij rook naar vers en heerlijk bloed, maar niet alleen naar dat. ''You smell desperate.'' Kon ze dan ook niet laten om te zeggen. Uitdagend knipoogde ze naar hem voordat ze zijn gebroken hand beetpakte en ernaar keek. ''Such a shame you were there at that exact moment. You know, if you didn't go to New Orleans, you wouldn't be dead.'' De ogen van de jongen werden groter. ''I-I'm dead?'' stamelde hij. Amaia begon te lachen. Het was een schaterlach, een evil lach. ''No, but you are now.'' Grijnsde ze voordat haar aderen tevoorschijn kwamen en ze haar tanden in de nek van de jongen zette. Hij schreeuwde het uit van de pijn, maar stopte op een gegeven moment met spartelen. Toen ze doorhad dat hij dood was, veegde ze het bloed van haar lippen af met de rug van haar hand en liep ze naar Stefan toe. ''Come on, mister. I think I've proven my point.'' Fluisterde ze, waarna ze zijn hand beetpakte en hem in vampiersnelheid tegen de muur aan duwde. Een beetje hongerig en opgewonden duwde ze haar lippen op de zijne en liet ze haar handen onder zijn shirt glijden, over zijn ontblote borstkas. Ze kon de spieren onder haar vingertoppen voelen. Dit gaf haar zo'n kick, het was niet te begrijpen.

Het was lang geleden dat de twee zo dicht bij elkaar zaten, zonder ruzie. Dit deed hem denken aan het moment toen ze samen Elena hadden gezocht. Ondanks dat de relatie tussen Ruby en hem over was geweest, had ze toch altijd voor hem klaargestaan. Waarom deed ze dat nog? Hij was een knal geweest in hun relatie, hij had haar niet behandeld op de manier dat hij haar had moeten behandelen en ja, hier had hij ontzettend veel spijt van. Helaas kon hij zijn acties niet terugdraaien, want dan had hij dit sowieso gedaan. De tranen stroomden ondertussen over Ruby zijn wangen, wat ervoor zorgde dat zijn hart een stukje brak. Damon kon er absoluut niet tegen om haar zo te zien. Hij gaf overduidelijk nog enorm veel om haar, veel meer dan dat hij zou moeten doen. Hij zou haar nu nog zo over Elena kiezen, any day. Dat mocht de brunette echter nooit horen, want dan was hij er geweest.
''No problem, really. I missed you. It broke my heart, knowing you were there with that monster and I wasn't there to support and help you. Ruby, you can't leave me. Not again.'' In zijn stem was te horen dat hij brak. Ging hij nu ook janken of zo? Sinds wanneer was hij zo'n zielepiet geworden? Het was zijn eigen fout geweest dat Ruby hem had verlaten, maar dat betekende niet dat hij wilde dat ze er nog een keer vandoor ging. Nu ze hier weer was, wilde hij dat ze hier bleef. Hoe egoïstisch dat ook klonk. Hij richtte zijn ogen op haar mooie gezichtje, waar een paar tranen overheen stroomden. Deze veegde hij teder van haar gezicht weg, waarna hij voelde hoe ze in slaap viel. Voor een tijdje zat hij daar zo, met zijn armen om haar heen, totdat de deur openging.
''What the fuck, Damon?'' riep Elena uit, die kwaad naar hen staarde. Hij keek geschrokken op en wist voor een paar tellen niet wat hij moest doen. Tsja, wat zeiden ze ook alweer? Once a bad boyfriend, always a bad boyfriend? Ze liet het glas wat ze in haar handen had uit verbazing vallen en zijn ogen werden groot. Ruby liet hij langzaam aan los zodra ze zei dat hij achter zijn vriendin aan moest gaan. Ja, daar had ze gelijk in. Snel kwam hij overeind en begon hij de scherven op te ruimen. Hij merkte dat er bloed in het glas had gezeten, waardoor het drinken waarschijnlijk voor hem bedoeld was. De aders verschenen onder zijn Met zijn armen vol scherven liep hij naar beneden, gelukkig sneed hij zich er niet aan, waarna hij ze weggooide. Elena zat in de fauteuil met haar armen om haar lichaam heen geslagen, zacht snikkend. ''Hey.'' Zei hij tegen haar. Ze keek op en veegde vliegensvlug de tranen van haar wangen. ''Go away, Damon.'' Mompelde ze. ''No.'' Zei Damon, tot zijn eigen verbazing. ''I'm not leaving. Come on.'' Hij stak zijn hand naar haar uit, die ze vertwijfeld aanpakte. Vervolgens ging hij in de stoel zitten en trok hij haar op zijn schoot. Zijn ene arm sloeg hij om haar heen, waarna hij haar dicht tegen zich aantrok. ''Look, I'm sorry.'' Begon hij. ''I'm sorry for caring about Ruby when I knew I should pay more attention to you. I know I'm being an awful boyfriend, but I just needed to get her safe, you know. She would've done the same thing for you. Remember when she took care of you while Kai was torturing the both of you and when she helped me searching for you while I was panicking the whole time?'' Hij drukte een kus op haar oorschelp. Elena leek te kalmeren en plaatste haar handen aan de zijkant van zijn gezicht. ''I love you, Damon. I just don't like how it's going between us right now.'' Met die woorden drukte ze echter haar lippen op de zijne, iets wat hem verraste, maar wat hij zeker niet erg vond. Dus drukte hij zijn lippen terug en kuste hij haar.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: ORPG | When I am silent, I have thunder hidden inside.

Opgelucht kijk ik toe hoe Damon naar me terug komt lopen, om vervolgens op het bed te gaan zitten. Enerzijds verwacht ik een preek, dat ik beter op mezelf had moeten letten voordat ik meegenomen werd door Kai, maar anderzijds kan ik de pijn die ik voel in de ogen van Damon zien. Zonder te aarzelen kruip ik dan ook in zijn armen op het moment dat hij deze opent, waardoor er een vertrouwd gevoel ontstaat. Nu pas komen de herinneringen van deze kamer terug. Natuurlijk is dit de slaapkamer van Damon, hier hebben we vele uren gespendeerd. Met elkaar praten, lachen, dansen en drinken.. Wat ik er niet voor over zou hebben om terug te kunnen gaan naar de band die we met elkaar hadden.. De uren die Kai met me heeft doorgebracht hebben me doen beseffen dat ik mezelf sterk heb gehouden al die jaren, maar in de realiteit mijn grote liefde ben verloren. En nu? Nu lig ik in de armen van hem. De tranen die over mijn wangen glijden merk ik nu pas op, waardoor ik deze in een korte beweging weg veeg.
Altijd is Damon degene geweest die me zonder woorden kon begrijpen, waarbij een blik gewoon voldoende was. We zaten op een lijn, hoe verschrikkelijk deze ook kon zijn. Moorden, jagen en manipuleren kunnen we nog steeds als de beste, maar ik had niet verwacht dat hij me zou komen halen. Elena was veilig, waarom zou hij dan nog voor mij komen? Omdat hij nog om me geeft? Of omdat hij zich verplicht voelde om me te redden?
Na een tijdje te hebben geknuffeld, laat ik mijn hoofd op zijn borstkas rusten om mijn ogen te kunnen sluiten. Op dit moment is het enige wat ik voel pijn. Met elke ademhaling, met elke beweging die mijn lichaam ook maar maakt. "Thank you Damon. Thank you for rescuing me from that monster. I don't think I would have lasted much longer in that hell." Nog altijd vraag ik me af hoe Damon het heeft overleefd om zo'n lange tijd met Kai te hebben doorgebracht. Mijn ademhaling voel ik rustiger worden, waarna ik in een lichte slaap val. Echter wordt dit ruw verstoord op het moment dat ik de deur open hoor gaan en niet veel later een glas op de grond hoor vallen. Mijn ogen open ik dan ook, om nog net te kunnen zien dat Elena de slaapkamer uit stormt. Een diepe zucht rolt dan ook over mijn lippen, waarna ik naast Damon ga liggen. "Stop her from leaving, Damon. You can't let your girlfriend leave all upset."
Nu pas merk ik op dat het glas dat ze liet vallen gevuld was met bloed, waardoor mijn bloedlust weer aanwakkert. Met tegenzin stap ik dan uit het bed weg, trek een paar sokken aan en kijk naar de trainingsbroek die er ligt. Deze is hoogstwaarschijnlijk van Elena, maar daar zal ze maar even overheen moeten stappen. Ik trek de trainingsbroek aan en loop vervolgens naar beneden, om in de keuken opzoek te gaan naar bloed. "Here, let me help you," hoor ik plotseling een stem zeggen, waardoor ik opkijk. "I'm surprised you're still standing. Kai is a massive torturer." Kort frons ik, maar krijg dan al gauw uitleg over het feit dat Bonnie en Damon beide gevangen werden gehouden door Kai. Het glas dat ze me toeschuift pak ik aan, om het vervolgens in een keer achterover te slaan en het glas naar haar toe te schuiven. "You're a witch." merk ik dan op, waarna ze knikt. Mijn glas wordt opnieuw gevuld met bloed, maar deze keer besluit ik het rustiger op te drinken. "I'm sorry for whatever he did to you, Ruby. But you coming back to town hasn't exactly helped any of us. Elena and Damon can't stop fighting and you being in danger brought him back to my doorstep.' Ik grijns kort, waarna ik haar aankijk. "Well, I didn't ask him to come and rescue me. I told him to stay the hell away from Kai and me, so nobody would get hurt. I helped him so he could get his precious Elena back, after which I would have left town. But hey, look at me now. So yes, sorry for rescuing your best friend. And I'm sorry that he came to you for help, but that isn't on me."  

Van de ene verbazing val ik in de andere door de blondine die een uitdagende blik naar me toe werpt. Het ene moment kunnen we goed praten, maar op andere momenten lijkt het wel alsof we beide vastbesloten zijn om dit spel te winnen. Wie weet de ander het snelste jaloers te krijgen? Grijnzend kijk ik haar dan ook na terwijl ze uit de ruimte verdwijnt en kan het niet laten om mijn ogen over haar lichaam te laten glijden. Nieuwsgierig ben ik, me afvragend wat haar volgende zet zal zijn en om de tijd te doden besluit ik voor mezelf nog een glas bourbon in te schenken.
De alcoholtolerantie van vampieren mag dan wel hoger zijn dan bij de normale mens, maar nog steeds is het mogelijk om dronken te worden. Met de juiste hoeveelheid drank, dat wel. Vaak genoeg heb ik mijn broer Damon, dronken op tafel zien dansen om zijn gedachten te doen vergeten. Katherine had hier helemaal een handje van. Ons net zo lang laten drinken zodat we niet meer helder na konden denken, resulteerde niet altijd in de meest geweldige beslissingen. Vele maanden na het vertrek van Katherine waren we nog herinneringen bij elkaar aan het zoeken, totdat ze terug zou komen in onze levens om alles weer overhoop te halen.
Dat is een van de dingen die Katherine en Amaia met elkaar gemeen hebben. Op de een of andere manier weet ik telkens weer in de problemen te komen door vrouwen, maar deze keer lijkt alles perfect te zijn. Samen reizen, samen lachen en samen drinken. En misschien nog wel het belangrijkste van allemaal, samen vijanden maken. De vorige keren hebben mijn broer en een vriendin me uit mijn ripper staat kunnen halen door op mijn gevoel in te spelen voor Elena, maar deze keer zal dit ze niet lukken. De vrouw waar ik voor gevallen ben is recht aan mijn zijde, waardoor we dit langer vol kunnen houden.
Een prachtige verschijning komt terug de ruimte in lopen, weet ik zonder op te kijken. De tred van Amaia verraadt haar, maar het kermende geluid dat met haar mee komt doet me fronzen. "So, you've got us a toy? Oh, and you left a hand for me to break, how sweet." De jongeman kijkt me met angst in zijn ogen aan, waardoor ik met een glimlach mijn hoektanden laat zien. "Oh, don't worry. It will be painful. And knowing this lady, she'll enjoy torturing you." Mijn arm leg ik rond Amaia haar heupen, waarna ik een kus op haar haren druk. "He's all yours." fluister ik zacht in haar oor. Geweldig vind ik het op momenten dat ze manen zo weet te bespelen, maar in mijn achterhoofd blijf ik me afvragen of dat hetgeen is wat ze ook met mij aan het doen is. Grijnzend kijk ik dan toe hoe Amaia haar tanden in de hals van de jongeman zet, die hevig tegen begint te spartelen.