ORPG) Only the dead have seen the end of war
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/28/2018 12:56 PMVictoria had een paar slagen onderwater gezwommen en kwam naar ademhappend boven. Wat voelde dat heerlijk bevrijdend. Ondanks dat het koud was, had ze er geen spijt van dat ze het water in was gegaan. Ze streek een natte pluk water uit haar gezicht en dook opnieuw onderwater. Toen ze weer bovenkwam, zag ze ineens iemand aan de waterrand staan wat haar haar ogen deed neerslaan. 'Oh god.' mompelde ze tegen zichzelf toen ze zich realiseerde dat het Artur was. Dit was niet echt wat ze gepland had. Ze had sowieso niet gepland om te gaan zwemmen, want ze was eigenlijk vooral weggegaan van het kamp om te kunnen wandelen, maar toen ze dan toch besloten had te zwemmen had ze gehoopt niemand tegen te komen, want dit bracht haar toch wel in een compromising position. Ze had hier ook veel beter over na moeten denken. Als Matron hiervan hoorde, zou ze daar ongetwijfeld een preek over krijgen, want het was niet alsof ze kleding had die hiervoor geschikt was. De stof van haar chemise was maar dun en doordat het wit was en nu nat was geworden, begon het enigszins voor te schijnen. Oh, wat een stomme zet had ze ook gedaan. Wat moest ze nu doen? Als ze nu het water uit zou lopen, zou er weinig aan de verbeelding over blijven, maar als ze in het water bleef en iemand zag hen, waren de problemen misschien nog wel groter. 'Very well. Thank you for asking, Captain.' beantwoordde ze zijn vraag dan ook maar waarna ze besloot om toch maar het water uit te gaan. Dat was het meest verstandige wat ze kon doen. Ze zwom een stukje terug naar de kust totdat ze met haar voeten de zeebodem weer kon voelen en begon toen terug naar het strand te lopen. Haar lange, donkere haar plakte aan haar rug zoals de chemise aan de rest van haar lichaam plakte. Doordat ze nu voor een groot deel weer bovenwater was, voelde de wind ijzig koud en zorgde voor kippenvel over haar hele lichaam. Ze sloeg haar armen wat onwennig over elkaar in een poging bepaalde delen van haar lichaam nog te kunnen verbergen, maar omdat ze zo gefocust was op zo snel mogelijk het water uitkomen, had ze niet gezien dat er een grote golf achter haar aankwam. De grootte van de golf in combinatie met het feit dat ze hem niet verwachtte, zorgde ervoor dat ze weer voorover het water in viel toen deze ter hoogte van haar knieën omsloeg. Ze vloekte binnensmonds. Perfect. Dit kon ze er nu ook nog wel bij gebruiken. Doordat ze in eerste instantie geschrokken was, had ze wat zeewater ingeslikt die ze nu weg probeerde te hoesten terwijl ze een poging deed om weer overeind te komen. Ze zou nu ook geen kans hebben om eerst wat op te drogen en zich daarna aan te kleden, maar het zij zo. Ze moest hier weg voordat iemand anders hen zou zien.
ReplySpectrum
Deleted user
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from Spectrum on 10/28/2018 01:17 PMArtur had een klein glimlachje op zijn gezicht, nou hij had die de heletijd al sinds hij Victoria zag. Maar goed. Zijn ogen hadden gekeken hoe onhandig ze bezig leek te gaan. Ze wilde zwemmen, maar wist dat het verkeerd opgevat zou worden door de anderen. En dat was deze scene nu ook een beetje. Als je de twee niet kende zou je 100% weten dat ze een relatie ofzo hadden, daarom had Artur maar naar haar toe gekeken, en geknikt op haar antwoord. Hij was tenminste blij om te horen hoe alles was, al wist hij niet echt of het waar was wat ze zei. Want ze leek meer in concentratie te zijn om het water uit te komen om stomme gedachten te vermijden, ze had ook gelijk. Hij keek eventjes weg om geen bepaalde delen van haar lichaam te zien, want het kwam niet vaak voor dat Artur een vrouw zo zag en misschien was hij ook een beetje geschrokken van het feit dat ze zich niet erg comfortabel op dit moment voelde. Toen ze het water uit wilde gaan en bijna bij de kust aan kwam kon hij het niet laten om naar haar te kijken, puur om te zien of ze het wel voormekaar kreeg om door deze golvende zee te verlaten. Maar de volgende actie liet hem wat glimlachen. Ze was in het water gevallen en had de golf niet kunnen handelen. Hij keek naar hoe ze de volgende poging nam om overeind te komen. Ze hoestte, en dat was geen goede teken. Misschien moest hij haar gaan helpen, al wist hij heus wel dat dat niet écht geschikt was. Maar, ze leek wat water ingeslikt te hebben. Artur stond eventjes daar zo in het water en voelde hoe koud zijn blote bovenlichaam was geworden. Hij wilde actie nemen en liep zo ook door naar de kust toe, waar hij eerst zijn overhemd pakte die nog op het zand lag. Daarna liep hij naar Victoria toe en hield een hand uit naar haar, en pakte uiteindelijk met de andere haar hand vast en trok haar overeind. Zijn ogen keken alleen in haar ogen, niet ergens anders naar toe en hij legde zijn overhemd om haar schouders heen en liet het stukje stof los en knikte uiteindelijk. 'I hope that you’re alright?' Vroeg hij en schraapte zijn keel. Haar haren zagen er toch zo mooi uit. Donker bruine haren die best wel lang waren in lengte. Haar blauwe ogen met haar bleke huid die als ijs was. Haar gezichtsuitdrukkingen die hij weer bekeek, ze had een vriendelijke uitstraal, die uitstraal die een moeder had. En.. misschien was ze getrouwd en had ze een man? Artur verslikte zich door die gedachten, maar er was niet iets wat hij daar aan kon doen. En daarom keek hij om zich heen om niet meer naar haar toe te staren. 'I assume that you were having a great time here, I mean, after all those wounded people.' Zei hij met knikje, want zo voelde Artur op dit moment wel.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/28/2018 01:53 PMVictoria keek op toen Artur ineens voor haar neus stond en haar zijn hand aanbood. 'Thank you.' zei ze toen hij haar overeind hielp en daarna zijn overhemd om haar schouders legde. Dat was erg gallant van hem en zorgde ervoor dat ze zich iets beter voelde over de situatie. Ze trok het overhemd wat steviger om zich heen zodat ze de stof ter hoogte van haar borst dicht kon houden voor ze knikte op zijn vraag. 'Yes, thank you. I just swallowed a little bit of water, that's all...' glimlachte ze waarna ze haar ogen neersloeg. Dit was zo vreselijk fout. In de afgelopen twee weken had ze hem niet erg veel gezien, maar iedere keer dat ze hem had gezien, was er iets gaan kriebelen in haar buik en 's nachts was ze een aantal keren wakker geworden met zijn gezicht op haar netvlies. Was het vreemd dat ze zich zo voelde? Haar verstand probeerde haar te vertellen dat het slechts een natuurlijke reactie was omdat ze in haar leven nog nooit zoveel was omgeven door mannen als nu. Haar hele leven had ze een chaperone gehad wanneer ze met mannen in contact was geweest en nu was die ineens weggevallen waardoor ze niet goed wist hoe ze zich moest gedragen. Het hielp ook niet dat ze telkens in lastige situaties terecht kwam met Artur. 'Yes, it's very refreshing and calming. The beach is very peaceful.' knikte ze op zijn volgende vraag. Het was nogal een groot contrast tussen het strand en het kamp. Haar blik gleed even naar Artur's ontblote bovenlichaam. Had hij het niet koud? Zelf stond ze al te rillen van de kou en dan had zij nog stof die haar lichaam omhulde. 'Are you sure you don't want it back? I could get my dress.' vroeg ze, doelend op zijn overhemd. Ze liet haar blik even wegglijden naar de horizon en beet op haar onderlip. Ze had werkelijk geen idee wat ze moest doen of zeggen. Misschien kon ze maar beter teruggaan en hem met rust laten. Hij had er waarschijnlijk ook niet op zitten wachten om iemand tegen te komen. Dat moment bedacht ze zich echter dat ze hem nog altijd niet bedankt had voor zijn hulp na het incident met Corporal Leech en het feit dat hij er niemand van verteld had, dat idee had ze tenminste want Matron had haar er niet op aangesproken. 'I've been wanting to thank you. For not telling anyone about what happened with Corporal Leech. And for helping me after. That was very kind of you. You didn't have to and I am very grateful.' sprak ze toen zachtjes terwijl ze haar blik oprichtte en hem even aankeek.
Spectrum
Deleted user
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from Spectrum on 10/28/2018 02:31 PMArtur knikte toen ze hem bedankte, en hij stond even naar de golven te kijken terwijl hij wel in de gaten had hoe dichtbij ze bij elkaar stonden. Daarom nam hij misschien wat onopvallend en stapje verderop zodat deze situatie niet ging eindigen erger dan het al was. Hij wilde tenminste laten zien dat hij geen verkeerde bedoelingen had met zijn acties tegenover haar. Zijn blik gleed naar haar toe toen ze vertelde dat ze alleen wat water had ingeslikt. 'Oh, yeah, I saw that.' zei hij knikkend erachterna, hij had haar zonet wel horen hoesten en kon wel voelen wat een stomme gevoel dat gaf als je de water van de zee had ingeslikt, het was zoutig en het deed pijn in je keel. Hij keek ook het strand rond toen ze zijn volgende vraag beantwoorde, het was inderdaad erg kalmerend om hier te zijn en de volgende opmerking van dat het strand mooi was liet hem denken. Stiekem vond hij Victoria veel mooier dan het strand, en moest wat raar zijn hoofd schudden om die rare gedachten. Gelukkig had Victoria wat gezegd anders stond hij daar zo in zijn eentje zijn hoofd te schudden door zijn rare gedachtes. Kijkend naar zijn overhemd schudde hij zijn hoofd. 'No I don't mind, you can have it.' zei hij als antwoord, het maakte hem nu niet uit of hij zometeen met zijn blote bovenlichaam naar het veld zou terugkeren. Al wist hij wel dat hij er aantal blikken voor zou krijgen, hij kon daar wel tegen en het was niet de einde van de wereld. Artur bestudeerde haar een beetje toen ze naar de horizon keek en op haar onderlip beet, dat was erg aantrekkelijk. Hij keek weer terug naar het strand toe bij haar volgende zinnen en moest alleen weer even knikken. 'No problem, you don't have to thank me. Everyone would do the same if they were in my shoes.' Vertelde hij, en twijfelde eigenlijk een beetje. Want niet iedereen zou deze incident inzichzelf willen laten. Daarom keek hij eventjes weg en haalde zijn schouders toen maar op en checkte zijn horloge eventjes. 'It's getting quite late. Lunch will be ready in 30 minutes.' zei hij en keek even terug naar het bos waarvan hij net kwam. Eigenlijk moest hij wel toegeven dat hij het gewoon fijn vond wanneer Victoria bij hem was. Enkele dagen had hij letterlijk naar haar gezicht gezocht, maar had haar niet kunnen vinden in deze twee weken. Hij was een paar keer wat bang geweest dat ze misschien terug naar Engeland was gegaan omdat ze niet meer tegen de gewonden soldaten kon, maar zo simpel was ze niet. Ze had een sterke karakter, en haar persoonlijkheid gaf dat ook wel aan.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/28/2018 04:02 PMVictoria slikte even toen ze toch merkte dat Artur een stap achteruit had gezet waardoor ze wat verder uit elkaar stonden. Dat was misschien wel beter, maar toch voelde het vervelend. Wat moest ze in hemelsnaam met deze gedachten? Kon ze zoiets wel denken over iemand die ze amper kende? Ze wist enkel zijn naam en beroep en door zijn accent wist ze dat hij een Fransman was, maar waar in Frankrijk kwam hij vandaan? Hoe kon het dat ze ondanks al die onwetendheid toch iets voelen door het feit dat hij naast haar stond. Ze glimlachte zwak toen hij aangaf dat ze zijn overhemd mocht houden. Dat leek haar toch geen goed idee. Het was beter als ze zich aan zou kleden - niet alleen omdat men dan geen rare dingen meer kon bedenken als ze hen samen zouden zien - en terug zou gaan naar het kamp. Ze zou zich vast nog wel ergens nuttig kunnen maken na de lunch, al had Matron na haar nachtdienst benadrukt dat ze echt haar rust moest nemen. Daar was ze echter niet zo goed in. Ze had, voor haar gevoel, haar hele leven al rust gekend. Dagen hadden soms eeuwig geduurd omdat ze niets te doen had gehad en nu kon ze zich eindelijk nuttig voelen. Ze was gewild; mensen wilden haar hulp en ze kon iets voor hen betekenen. Dat gaf haar zo'n goed gevoel dat het lastig was om dan toch vrije tijd te hebben. Ze keek op en keek Artur aan toen hij haar bedankje wegwuifde. 'Not everyone, so I really am grateful.' glimlachte ze hoofdschuddend. Nee, lang niet iedereen zou het geheim hebben gehouden en er waren genoeg mensen die zich er helemaal niet mee zouden bemoeien. Ze knikte toen hij aangaf dat het niet lang meer zou duren tot de lunch. Echter wist ze niet goed of ze wel terug wilde gaan naar het kamp. Ze had niet bepaald honger, maar het was misschien wel verstandig om terug te gaan. 'Yes, I should go...' zei ze dan ook met enige tegenzin voor ze haar ogen neersloeg en het overhemd nog wat strakker om zich heen trok. Ze kon zo absoluut niet teruggaan, want als iemand het zou zien zou ze zonder pardon naar huis worden gestuurd. 'Wait here please.' verzocht ze Artur dan ook voor ze terug liep naar de plek waar ze haar eigen kleding neer had gelegd. Even keek ze om zich heen of er een beschutte plek was waar ze zich om zou kunnen kleden - en mogelijk de kletsnatte chemise uit doen zodat ze rest van haar kleding relatief droog bleef - maar die was er niet dus draaide ze haar rug maar naar de plek waar Artur stond voor ze het overhemd van haar schouder liet glijden en zo snel mogelijk haar korset weer aandeed om daarover heen haar jurk aan te doen. Dat voelde gelukkig meteen een stuk warmer, al was het wel wat klam. Ze pakte haar kousen en schoenen op en liep met die in haar hand terug naar Artur. 'Thank you for borrowing it and I am sorry if I disturbed your plans for a swim. My apologies.' zei ze zachtjes terwijl ze hem het overhemd teruggaf en daarna verder het strand op liep, terug richting het bos en het kamp.
Spectrum
Deleted user
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from Spectrum on 10/29/2018 02:22 PMHet was een paar dagen geleden dat Artur naar het strand was gegaan en daar Mrs. Greenwood had gezien. Ze hadden een klein momentje gehad waarvan Artur allemaal kriebels in zijn lichaam kreeg, als hij er telkens aan dacht. En toen hij telkens Victoria op het veldhospitaal zag wist hij nooit hoe hij moest reageren erop, omdat hij gewoon zoveel rare gevoelens door zijn lichaam voelde gieren. Die gevoelens die zomaar in zich opbouwden en hem helemaal onder de invloed nam. Hij kon er geen bepaalde reactie op geven, het had te maken met zijn rustige karakter en hij leefde alles meer in zichzelf daardoor. Vandaag had hij enkele operaties weer gehad van soldaten die zich weer wat verwond hadden. Ze hadden allemaal de behoefte om te praten en soms was dat wel prettig want Artur verveelde zich soms wel een beetje door de operatie. Vooral bij de operaties die wat langer deden dan normaal als bijvoorbeeld een soldaat een gebroken bot of dergelijke had. Maar gelukkig had hij vandaag niet zo’n operatie moeten doen maar had wel de behoefte om te praten eigenlijk. Soms midden in de nacht werd hij wakker omdat hij Victoria in zijn dromen zag en het de hele dag met hem mee ging, het was zo raar om zoiets te zien. Terwijl ze elkaar niet eens zo goed kenden, toch leek het alsof ze elkaar goed kenden en het gaf zo’n prettige gevoel wanneer Victoria in zijn buurt was.
Met het witte schortje in zijn handen legde hij het stuk kleding weg en waste zijn handen even goed af voordat hij zijn captain-kledij weer aantrok. Hij kamde zijn haren en snelde de operatie kamer uit naar de refter, het was nu avondeten tijd. De rij was weer eens lang, maar natuurlijk had Artur wel weer iemand waarmee hij kon praten en zo de rij afliep en hij aan tafel zat met zijn dienblad voorzich. Nadat zijn eten ook klaar was werden de dokters geroepen naar de soort van ‘vergaderzaal’. Dat kwam niet vaak voor. De dokters en verplegers werden alleen opgeroepen als er een activiteit was óf als er iets medegedeeld moest worden, en welke van de twee het was wist Artur niet echt, maar bevond zich wel in de vergaderzaal, die niet heel groot was, in een wat grotere tent bevond met veel stoelen zodat iedereen wel kon zitten. Artur plaatste zich op de eerst volgende vrije stoel die hij zag en wachtte eventjes dat de tent zich goed vulde. Zijn ogen zoekend naar Victoria eigenlijk keek hij naar het lege plekje naast hem, hij wilde niet dat iemand anders erop ging zitten dus probeerde hij te doen alsof hij niet geïnteresseerd was om met iemand te praten, hopend dat niemand behalve Victoria naast hem zal zitten. Toen de tent vol genoeg was kwamen twee personen, een dame en een heer met tango kleding, midden in de tent staan. Hij had deze personen een keer eerder gezien, en was niet verbaasd door hen kleding. Ze waren tango dansers. En het was de broer én schoonzus van George Gardener, een privé soldaat die al een lange tijdje hier gewond lag, maar hij was gelukkig geneest. Artur had Mr. Gardener ook al een paar keer geopereerd. 'A very good evening everybody!' Riep de man in zijn tango kleding, die glimlachend naar de dokters en verpleegsters keek. 'On behalf of my young brother George Gardener, myself Jonathan Gardener, am I pleased to be here with my wife Angelica Gardener!' Riep hij en stond zo recht met zijn vrouw aan zijn kant. 'We would like to give many thanks to you for helping my brother out, and as a little gift, we would like to perform a little show.' Zei Jonathan wat Artur een beetje verbaasd op liet kijken. 'But we need two volunteers for that.' Artur keek een beetje weg om niet gekozen te worden want hij was zo slecht hierin, oh damn nee.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/29/2018 03:01 PMVictoria had een paar slechte nachten achter de rug, maar ondanks de verzoeken van Matron om rust te nemen, lukte haar dat niet echt. Vandaag was ze ook al vroeg opgeweest en na een hele dag op de wards, was ze in de middag weer aan de was begonnen. Die ochtend was haar verteld dat Private Gardener's familie op bezoek was en dat zij het personeel wilden bedanken dus was haar verzocht om na het eten ook naar de vergaderzaal te komen. Echter was ze de tijd compleet vergeten en daarmee ook de bijeenkomst. Het was dat haar maag uiteindelijk begon te knorren dat ze terug was gelopen naar de refter waar het haar opviel dat er bijna niemand meer was. Oh natuurlijk! Ze waren naar die bijeenkomst. Ze kon zichzelf wel voor haar hoofd staan. Private Gardener was een van haar eerste patiënten geweest hier en nu wilde hij wat terug doen en was ze er niet. Snel pakte ze een stuk brood mee die ze opat terwijl ze naar de vergaderzaal liep. Haar witte schort knoopte ze onderweg los en gooide ze bij een van de wards naar binnen, wetende dat die toch gewassen zou moeten worden. Zo zachtjes mogelijk slipte ze de vergaderzaal binnen en probeerde zich op de achtergrond te houden omdat ze niks wilde verstoren. Ze was echter nog net op tijd om te horen dat er twee vrijwilligers nodig waren, maar niemand leek echt te reageren. Waarschijnlijk omdat ze Tango nogal risqué vonden en daar gaf Victoria haar wel gelijk in. Ze herinnerde zich nog maar al te goed hoe haar moeder er schande van had gesproken toen die er voor het eerst van gehoord had, al had haar vader heel simpel opgemerkt dat men ook zo had gedacht over de Waltz en dat niemand daar nu nog naar omkeek. Victoria, een enorme dansliefhebber, was het toch niet helemaal met hem eens geweest. Bij een Waltz zat er tenminste nog enige afstand tussen de danspartners terwijl het bij Tango haast leek alsof je aan elkaar vastgeplakt zat. Het bracht natuurlijk wel een bepaalde spanning met zich mee, maar ze wist niet of ze zelfverzekerd genoeg was om zich in die situatie te plaatsen. Ze keek dan ook even om zich heen om te kijken of er iemand was die wel over dat zelfvertrouwen leek te beschikken - sommige medewerkers hadden immers altijd een grote mond - maar er gingen eigenlijk geen handen omhoog waardoor haar blik dan ook weer naar Angelica en Jonathan ging, bang dat zij misschien enorm teleurgesteld zouden zijn. Dat was echter een domme keuze geweest, want haar blik kruistte die van Jonathan die naar haar toe kwam lopen en zijn hand naar haar uitstak. 'Nurse Greenwood. Why don't you help us out?' vroeg hij met een grijns waarna er door de anderen wat gejoeld werd en ze geen andere keuze had dan zijn hand vast te pakken om hem te volgen. 'Perfect. Now... For the men...' zei Angelica terwijl ze om zich heen keek. Haar blik viel daarbij op de enige lege stoel in de ruimte en daarna op de man die ernaast zat. 'Captain Pol! Would you do us the honour?' vroeg ze met een mierzoete glimlach voor ze hem overeind hielp uit de stoel. Victoria merkte direct dat haar adem in haar keel stokte. Nee. Niet hij. Van iedereen die ze hadden kunnen kiezen moest hij het zijn. Ze had niet eens geweten dat hij in de ruimte was geweest, maar nu kon ze er niet onderuit. Zijn mannelijke collega's joelden en lachten wat terwijl een aantal van haar collega's giechelden. Nee, hier was ze echt niet klaar voor. Haar gedachten waren eindeloos vaak teruggegaan naar wat zich op het strand had afgespeeld of de week daarvoor in zijn tent. Ze had hem en de gevoelens die ze van zijn aanwezigheid kreeg niet los kunnen laten en dan gebeurde er nu dit. Wat moest ze in hemelsnaam doen? Ze kon niet weglopen. Of wel? Ze had het bloedheet en dat terwijl er nog niet eens wat gebeurd was.
Spectrum
Deleted user
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from Spectrum on 10/29/2018 03:34 PMArtur had opgemerkt dat hij Victoria niet had gezien, en misschien was ze niet eens gekomen naar deze bijeenkomst, wat hij heus niet erg vond. Maar toch gaf het hem een raar gevoel als hij eraan dacht, en hij wilde het negeren. Maar dat ging gewoon niet zo makkelijk. Er was geen vrijwillige en Artur wist als het zo door ging gaan de twee misschien iets anders in plan had. Tango was niet echt iets wat mensen nú normaal vonden vandaar dat er niemand zijn hand omhoog stak, misschien geldde dat voor Artur een beetje ook. Maar niet om de meningen van mensen, hij voelde toch gewoon niet comfortabel en was geen goede danser, oh en Tango kon hij helemaal niet. Toen Jonathan en Angelica door de stoelen heen liepen hield Artur wat zijn adem in omdat hij helemaal niet gekozen wilde worden. Zijn ogen keken ergens anders heen inplaats van de twee. En niet veel later hoorde hij de achternaam van Victoria wat hem vol verbaasdheid liet opkijken. Zijn ogen gleden meteen naar achteren waar hij Mrs. Greenwood opzocht, en haar naar het midden zag lopen. Zijn adem stokte in zijn keel toen Angelica hem aankondigde. Damn, hoe toevallig was dit toch ook! Artur kwam toen overeind toen hij gejuich en al hoorde, hij wilde ze niet teleurgesteld maken. Hij trok zijn kleding wat recht en voelde dat zijn voeten wat trilden door alles. Toen hij naast Victoria stond keek hij wat naar voren toe, omdat hij zich zo zenuwachtig voelde. 'Alright ladies and gentlemen!' Riep Jonathan die naast Artur en Victoria ging staan. 'I need you to follow our instructions to give a better preview.' Hoorde hij Jonathan naar hen zeggen, waarna hij Angelica vastpakte en een van zijn handen op haar middel legde en haar goed tegen haar aantrok, dat ze bijna... tegen elkaar plakten. Artur was wat verbaasd en zuchtte zachtjes. Hij keerde zich naar Victoria toe en stak zijn hand naar haar toe, waarna hij haar aankeek met een blik die aangaf dat ze niet bang voor hem moest zijn. Daarna zette hij zijn vrije hand op haar middel en trok haar wat tegen zich aan. 'Mr. Pol could you push Mrs. Greenwood a little more against you?' Hoorde hij de vraag van Jonathan wat Artur zenuwachtig liet knikken. Hij trok Victoria toen meer tegen zich aan totdat hij haar lichaam tegen die van hem voelde. En haar warmte tegen die van hem. Hij voelde haar adem tegen zijn gezicht aan. En tjonge, dit gevoel was onbeschrijfelijk. Zijn ogen keken in die van Victoria. Ze was veel prachtiger van zo dichtbij. En hij staarde letterlijk voor even in haar ogen. 'Mrs. Greenwood I am not very good at dancing.. Tango.' Zei hij met een nerveus lachje en hield haar goed tegen zich aan.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/29/2018 04:07 PMVictoria had even op haar onderlip gebeten toen Jonathan en Angelica voor hadden gedaan hoe ze elkaar vast moesten houden, want dat was alles behalve gepast wanneer je elkaar niet goed kende, maar ze had Artur's hand aangenomen met een klein, nerveus glimlachje. Ze liet haar vrije hand zachtjes op zijn schouder rusten waarna Angelica deze al snel wat meer verplaatste naar zijn schouderblad. Haar blik had ze zoveel mogelijk op zijn borst proberen te houden, maar toen hij haar meer tegen zich aan trok, kon ze niet anders dan hem in de ogen kijken. Ze merkte dat haar adem wat in haar keel stokte en dat haar hart een slag oversloeg op het moment dat ze van Angelica een klein zetje in haar onderrug kreeg ten teken dat ook haar onder lichaam nog dichter tegen die van haar partner aan kon staan. 'Nor am I.' fluisterde ze terug met eenzelfde nerveus glimlachje. Ze probeerde maar even te negeren dat er nog een hoop anderen in de tent stonden die hen observeerden en probeerde zo goed mogelijk te luisteren naar wat Angelica en Jonathan hen uitlegde en voordeden. Op zich waren de passen zelf niet zo lastig, maar dat kwam misschien omdat ze zo graag danste en er inmiddels behoorlijk wat ervaring in had. Wat wel lastig was, waren alle gevoelens die door haar lichaam gierden. Ze had het bloedheet en had het idee dat Artur haar hart zou kunnen voelen kloppen tegen zijn borst aan. 'Very good! Very good..' complimenteerde Jonathan hen terwijl hij af en toe een kleine aanpassing maakte in de houding of iets dergelijks. 'But now... Captain Pol. A Frenchman like you, I would expect some more passion. This English beauty is yours and you don't ever want to let her go. Show us that! Show us the passion.' hoorde ze hem niet veel later opmerken, wat voor een hoop gejoel zorgde en ertoe leidde dat Victoria haar ogen neersloeg en haar hoofd ook wat liet zakken. Alsof het nog niet moeilijk genoeg was om zo dicht bij hem te staan en niet helemaal gek te worden van alles wat ze voelde. 'Chin up, Nurse Greenwood. Look at him. Don't for a second take your eyes off him.' hoorde ze Angelica zeggen waarna ze de instructie wat onzeker opvolgde. Aan de ene kant vond ze het vreselijk om zo dicht bij hem te zijn, maar aan de andere kant was het het beste gevoel van de wereld en die tweestrijd maakte haar onzeker. Wat moest ze er immers mee? Wat wist ze van hem? Misschien was hij wel getrouwd of verloofd. Misschien was hij niet eens geïnteresseerd in vrouwen, want ook dat bestond wist ze. En wat dan nog? Wat als hij nog wel vrijgezel was? Er zou niets kunnen gebeuren, want de regels zouden het niet toelaten dus wat kon ze doen met de warmte die ze in haar hele lichaam voelde. Iedere plek waar hun lichamen elkaar raakten brandde en toen ze hem aankeek voelde ze zich wegsmelten in zijn donkere ogen. Ergens wilde ze dat dit meteen op zou houden, maar aan de andere kant wilde ze niet dat het ooit zou stoppen.
Spectrum
Deleted user
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from Spectrum on 10/29/2018 05:37 PMArtur moest wat nerveus glimlachen toen hij haar bovenlichaam tegen zich aan voelde met haar onderlichaam erbij. Hij wist niet waar hij heen moest kijken, dus richtte hij inderdaad zijn ogen op die van haar, haar zin liet hem wat meer glimlachen. Terwijl ze had gezegd dat ze ook niet goed was in dansen had Artur opgemerkt dat ze de stappen zo goed mogelijk volgde. Jonathan en Angelica leken dit ook te waarderen en liet Artur zich er ook maar mee in gaan. Hij wist echt niet hoe dit allemaal inelkaar zat en voelde zich enorm klunzig aankomen, toch leek Victoria alles onder controle te nemen en liet hem beter voelen bij elke pas die er werd gezet. Toen hij er een beetje meer in leek te gaan op de passen en acties hoorde hij Jonathan wat hem eventjes zijn keel liet schrapen en hij zich opeens enorm oncomfortabel liet voelen. Hij knikte open net toen hij die actie wilde tonen wat Jonathan zo graag wilde zag hij dat Victoria wat naar beneden keek, ze voelde zich ook enorm oncomfortabel wat wel te merken was. Victoria paste perfect in zijn armen vond hij en waarom hij zo dacht moest je hem even niet vragen. Nog zonder meer tijd te verliezen trok hij Victoria iets meer tegen zich aan zodat er écht geen plek tussen hen in was, en hij letterlijk haar hart kon voelen kloppen tussen haar huid door. Hij keek terug in haar ogen. 'Alright, now Mr. Pol, turn her around.' Hoorde hij Jonathan hem vertellen wat Artur ook meteen deed. Hij nam wat afstand van haar en liet haar een kleine twist maken voordat hij haar weer tegen zich aantrok en wat schuifelde? Hij had gewoon Jonathan’s instructies gevolgd en een beetje naar de twee toegekeken. Hij vroeg zich een beetje af hoe ze er zo van ver eruit zagen, maar toch wilde hij het niet weten. Want hoe erg het op zijn zenuwen waren kon hij dit moment perfect noemen. Het voelde gewoon zo goed om dichtbij Victoria te staan en haar geur in zich op te nemen. Ze liet hem duizelig maken, op een goede manier natuurlijk. Hij keek naar de beeldschone jongedame in zijn armen, een dame die hij niet genoeg kende, maar wel wist dat ze van Engeland kwam. Zijn ogen keken naar haar huid die er heel zacht uitzag. En zonder het eigenlijk in de gaten te hebben waren zijn vingers naar haar wang gegaan, die hij zachtjes streelde. 'Do you see how much power this couple has!' Hoorde hij Jonathan op de achtergrond roepen en hij trok daarom meteen paniekerig zijn hand van haar wang weg. Wat had hij zonet gedaan? Zijn ogen keken wat naar beneden toe omdat hij zich erg schaamde op dit moment.