ORPG) Only the dead have seen the end of war
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/29/2018 07:03 PMVictoria vergat even te ademen toen Artur haar nog wat dichter naar hem toe trok. Hun gezichten waren slechts enkele centimeters van elkaar verwijderd waardoor ze ook niets anders kon dan hem aankijken, al zorgde dat ervoor dat ze het alleen maar warmer kreeg. Haar wangen hadden een wat rozige tint gekregen, maar eigenlijk kon dat haar niets meer schelen. Pas toen er wat meer afstand tussen hen ontstond en hij haar een rondje liet draaien kon ze weer fatsoenlijk ademhalen, al stond ze al snel weer tegen hem aan zoals daarvoor. Ze kon nu zelfs zijn baard tegen haar huid voelen terwijl ze zachtjes verder schuifelden. Angelica had ondertussen ook muziek aangezet waardoor het wat makkelijker werd om zich op de muziek te bewegen waarna zij en Jonathan nog wat dingen voordeden voor ze ook andere dokters en verpleegsters aan elkaar gingen koppelen zodat die niet alleen naar Victoria en Artur stonden te staren. Dat voelde toch wel als een hele opluchting, wetende dat ze niet persé het middelpunt meer zouden zijn, en ze kon het dan ook niet laten om even te zuchten. Echter bleef die zucht halverwege in haar keel steken omdat ze toen Artur's vingers over haar wang voelde strelen. Enigszins verbaasd en verward keek ze naar hem op, al sloeg ze tegelijkertijd met hem haar ogen neer omdat zij ook Jonathan's opmerking hoorde. Het gebaar deed zoveel met haar dat ze werkelijk niet kon bedenken hoe ze het moest beschrijven. Haar blik gleed even naar haar collega's die wat lacherig en stuntellig aan de gang gingen met wat aan hen werd voorgedaan, voor ze weer naar Artur keek. De hand die op zijn schouderblad had gelegen, gleed meer omhoog richting de bovenkant van zijn schouder waarna deze ook steeds meer richting zijn nek gleed. Tegelijkertijd tilde ze haar rechterbeen op waarna ze deze om zijn linkerbovenbeen heen sloeg en zich zo even vastklemde zoals ze dat Angelica eerder had zien doen, al liet haar jurk de beweging wat minder toe. Ze wist niet eens waarom ze dat deed, maar het zorgde ervoor dat ze nog dichter tegen hem aan stond, als dat al mogelijk was. Ze hield zijn blik vast terwijl ze haar been langzaam naar beneden liet glijden en weer de normale positie aannam. Dat was echter het moment dat ze muziek op de speelplaat was afgelopen en alle koppels elkaar los leken te laten dus dat deed Victoria dan ook, al voelde dat plotseling heel vreemd. 'Well done, well done! Take a little break whilst I start the next song. Exceptional job!' riep Jonathan enthousiast terwijl hij in zijn hand klapte en naar de grammafoonplaat liep. Victoria merkte dat ze nu pas weer fatsoenlijk adem kon halen en sloeg haar ogen neer. Wat moest ze nu doen? Moest ze Artur hiervoor bedanken? Moesten ze nog een nummer dansen? Hoe ging dat in hemelsnaam? 'I need some fresh air.' fluisterde ze haast onverstaanbaar voor ze zich omdraaide en de tent verliet. Ze had het bloedheet en er raasde zoveel door haar lichaam dat ze bang was iets vreselijk stoms te doen, alsof haar actie om haar been om te zijne te slaan dat nog niet was geweest. Wat had ze zichzelf voor schut gezet! Wat had ze zich idioot gedragen!
ReplySpectrum
Deleted user
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from Spectrum on 10/29/2018 07:39 PMArtur had wat naar de grond gekeken door zijn actie vannet, maar hij keek weer verbaasd op toen hij haar hand via zijn schouderblad naar boven voelde gaan door naar zijn nek. Hij voelde haar rechterbeen om zijn linker wat hem even meer duizelig maakte dan hij al was. Het leek voor hem even alsof de tijd stil stond en alleen hij en Victoria doorgingen met leven. Zijn ogen hadden de heletijd naar die van Victoria gekeken. Ze had het zetje genomen wat Angelica haar zonet had laten zien! Hij kon het voor even niet geloven, en voelde hoe warm hij het begon te krijgen door dit alles. Zijn nerveusheid ging een beetje weg toen hij voelde dat de anderen ook gekoppeld werden en ze uiteindelijk niet meteen in het midden stonden en de anderen ook mee deden. Dat was tenminste goed. Haar staar vond hij erg mooi en kon het niet laten om haar ook te gaan aanstaren totdat haar been weer de normale positie nam en ze weer tegen elkaar aanstonden. Dat muziek had hij niet echt in de gaten omdat hij zich meer gericht had op Victoria dan iets anders, en pas toen Jonathan zei dat hij een ander nummer op ging doen had hij pás in de gaten gehad. Hij was en beetje blij dat het dansen was gestopt, maar wilde eigenlijk niet de warmte van Victoria missen. Maar toen ze zei dat ze wat frisse lucht moest nemen had hij naar haar toegekeken en stond daar een beetje alleen in het midden van de tent. Zijn ogen waren nog steeds naar de tentdoek gericht die Victoria zonet had verlaten. 'Hey Captain Pol?' Hoorde hij een bekende stem hem uit zijn gedachten halen. Zijn mede chirurg waarmee hij samen vele operaties mee had gedaan. 'You two were as shining as it were!' Hoorde hij Mr. Parker zeggen wat Artur een beetje nerveus liet lachen. 'Thank you Mr. Parker.' Had hij terug beantwoord en vroeg zich een beetje af of Victoria wel goed was, 'Excuse me.' Zei hij daarom naar zijn collega en zei gedag voordat hij de tent uitliep. Zijn ogen om zich heen kijkend naar Victoria toe. Misschien moest hij haar wat ruimte geven. Maar hij wilde haar gewoon zo graag zien.. pff. Hij wist even niet waarop hij wachtte. Maar hield zich bijeen en knikte naar zichzelf toe. Hij keek wat om zich heen maar kon ook niet echt veel zien door de olielampen die de nacht verlichtte. Toen hij net wilde opgeven en terug naar de tent wilde gaan zag hij Victoria, en haalde diep adem. Terwijl hij naar haar toe liep hoorde hij een nieuw nummer spelen op de achtergrond, precies op het moment huh, dacht hij inzichzelf en toen hij bij haar aankwam schraapte hij zijn keel. 'Mrs. Greenwood, I hope not to disturb you.' Zei hij eventjes en ging naast haar staan terwijl hij voor zich uit keek. Het waaide een beetje, maar dat gaf een heerlijke sfeer. 'I must say that I am really impressed by your dancing moves.' Zei hij knikkend en wist niet echt wat hij op dit moment hier deed, misschien was het inderdaad njet verstandig wat hij nu deed en moest terug gaan.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/29/2018 08:01 PMVictoria had buiten een flinke teugen frisse lucht ingeademd, maar ook dat hielp haar niet echt met afkoelen. Nee, zelfs een duik in de ijskoude zee zou haar op dit moment niet helpen, bedacht ze zich met een zuchtje. Ze haalde kort een hand door haar haar en beet op haar onderlip. Wat was er toch met haar aan de hand? Waarom voelde ze zich zo? Ze ervoer allerlei sensaties die ze nog nooit gevoeld had en had geen idee hoe ermee om te gaan. Het was daarbij ook niet alsof ze er met iemand over kon praten, want op de een of andere manier leek men te verwachten dat je iemand ontmoette en die persoon trouwde zonder dat daar veel tijd tussen zat. Misschien een aantal afspraken, met chaperone natuurlijk, maar er was geen tijd om elkaar echt te leren kennen. Hoe kon dat in hemelsnaam werken? Gevoelens en dergelijken waren geen onderwerpen om besproken te worden. Niet tenzij het echt niet anders kon, maar Victoria had nu het idee dat ze uit elkaar barstte van onzekerheid en onwetendheid. Nu ze een tijdje buiten stond, begon ze voor haar gevoel toch wel af te koelen, al voelde haar huid al wel langer koud door de lage temperatuur en het kleine beetje wind dat er stond. Gelukkig maar, want de hitte was haast ondragelijk geworden. Ze moest haar gedachten proberen te verzetten, aan iets compleet anders te denken, maar het feit dat ze sommige nachten wakker werd met Artur op haar netvlies gaf toch wel aan dat zoiets lastig was. En nu al helemaal na wat er zojuist gebeurd was. Wat dat dan ook was geweest. Waarom had hij haar wang gestreeld? Waarom was zij nog een stap verder gegaan en had ze haar been om de zijne geslagen? Waarom had ze dat in hemelsnaam gedaan? Het paste helemaal niet bij wie ze normaal was, maar het was al wel duidelijk dat ze bij hem in de buurt niet echt meer goed kon nadenken. Ze keek op uit haar gedachten toen ze voetstappen hoorde en haar haar maakte meteen een sprongetje toen ze zag dat het Artur was. De hitte van daarnet was alweer terug, net als de nervositeit en onzekerheid. 'No, not at all. It's just...' begon ze waarna ze haar hoofd even schudde omdat ze niet echt uit haar woorden kwam. 'It was awfully hot in there. I just needed some fresh air to cool down.' vervolgde ze daarna, een nerveus glimlachje rond haar lippen toen ze zich bedacht dat ze nu naar hem had uitgesproken dat ze het heet had. Als hij maar niet zou begrijpen dat dat door hem kwam. 'Thank you. I do love dancing, but usually it's a Waltz or a Foxtrot or a reel of some sort.' glimlachte ze toen hij haar complimenteerde op haar danstalent. Tot haar grote ergerenis merkte ze dat ze rode wangen kreeg dus sloeg ze haar ogen neer.
Spectrum
Deleted user
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from Spectrum on 10/31/2018 09:30 PMZijn ogen keken om zich heen terwijl hij van de windbries genoot die hij in zijn nek voelde waaien. Haar zinnen lieten hem glimlachen en hij wist even niet wat hij erop moest zeggen. 'Ah, I thought the same, it was exactly hot in there.' Gaf hij ook toe eigenlijk bedoelend dat Victoria diegene was geweest die de tent zo waar had gemaakt en hemzelf ook, maar hij hoopte maar niet dat ze zo’n idee zal krijgen omdat het dan misschien heel anders zou verlopen. Er vormde daarom een grote glimlach op zijn lippen. En hij keek eventjes wat verward voor zich uit naar de verte toe waar donkere dennebomen waren. Het was een stukje verderop van het veldhospitaal. In de nacht was het erg donker maar in de middag was het een mooi moment om even een wandeling daar te maken want het gaf je gewoon zo’n goed gevoel. Wat afgeleid was hij om zich heen aan het kijken, vergetend dat Victoria hier nogsteeds was. Hij stopte zijn handen in zijn ‘jas’ zakken en keek eventjes naar Victoria toe toen ze over dansen had. 'Oh you do?' Zei hij knikkend. 'I knew that there was something in you.' Zei hij lachend en knikkend en zag dat ze haar ogen had geslagen en kon het niet laten om haar even zo te bekijken. Hij voelde zich weer een beetje duizelig door het feit dat hij nu naast haar stond. En hij beet op zijn onderlip om niet iets doms te zeggen of te doen, maar kon het even niet laten. Hij tilde daarom haar kin op met zijn vingertoppen en keek even naar hoe haar zee blauwe ogen door de olielampen verlicht werden. Hij keek goed in haar ogen en bestudeerde ze eventjes. 'Don’t be shy, Mrs. Greenwood.' Zei hij en had in de gaten dat zijn vingertoppen letterlijk haar kin had aangeraakt, daarom trok hij zijn vingers zachtjes terug en schraapte zijn keel. Hij voelde zich een beetje betrapt, puur om het feit dat hij haar zonder het te weten had aangeraakt. Voor even keek hij weg en knikte uiteindelijk. 'I should.. go to my tent. Tomorrow is going to ve a tough day. Good... goodnight Mrs. Greenwood.' Zei hij met een nerveus lachje en keek hij haar nog even achterna voordat hij zachtjes van haar weg liep omdat hij zich gewoon even in trans voelde gaan. Hij wilde nog langer bij haar blijven damn... hij liep langzaam en keek om naar haar toe en kon het niet laten om wat te glimlachen.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/31/2018 10:15 PMVictoria had kort haar schouders opgehaald. 'It is not like I had much choice in the matter. I've had dancing lessons for as long as I can remember, but I did grow to really enjoy it.' reageerde ze met een lachje. Nee, dansles was een van de vele verplichtingen geweest binnen haar opvoeding. Al vanaf jongs af aan had ze een governess gehad - de eerste paar jaar een Duitse en vanaf haar achtste een Franse - en naast Engels, Geschiedenis, Arithmatic, Frans en Duits waren danslessen en pianolessen onderdeel geweest van haar opvoeding. In het begin waren alle verplichtingen vreselijk geweest, maar uiteindelijk had ze wel echt een liefde ontwikkeld voor dansen en had ze haar ouders altijd gesmeekt om uitnodigingen naar verschillende Balls niet te weigeren. Ook was ze eens stiekem naar een lokale Thé Dansant gegaan, maar iemand uit het dorp had haar herkend en zich versproken tegenover haar ouders waardoor ze daarna nooit meer zonder chaperone weg had gemogen. In het jaar van haar Debutante Ball had ze niet zoveel meer weggemogen omdat ze dan niet meer relevant zou zijn tijdens haar Season, maar toch had ze het nog een aantal keer geprobeerd. Ze keek op uit haar gedachten toen ze plotseling Artur's vingers onder haar kin voelde en kon dan ook niets anders dan hem aankijken terwijl haar adem in haar keel stokte en haar lippen lichtjes van elkaar partte. Het voelde even alsof ze geen lucht meer kreeg en haar korset veel te strak zat. De plek waar hij haar aanraakte brandde gewoon en ze wilde niet dat dat gevoel ophield, ook al was ze zich maar al te bewust dat als iemand dit zou zien ze in de problemen zou raken. Zodra hij haar losliet, sloeg ze haar ogen neer en streek een niet-bestaande pluk haar uit haar gezicht om zich een houding te kunnen geven. Ze knikte langzaam toen hij aangaf dat hij maar beter naar zijn tent kon gaan en dat de volgende dag een lastige dag zou worden. Het lukte haar niet om woorden over haar lippen te krijgen dus keek ze hem zwijgend na. 'Good night, Artur...' fluisterde ze uiteindelijk zachtjes toen hij eigenlijk al te ver weg was en meer tegen zichzelf dan daadwerkelijk tegen hem. Haar vingers voelde even aan de plek waar zijn vingers eerder had gelegen waarna ze nogmaals haar ogen neersloeg en uiteindelijk haar hand naast haar zij liet vallen voor ze naar haar eigen tent begon te lopen, al wist ze dat ze de komende uren nog niet zou slapen.
In de dagen erna was Victoria vreselijk druk geweest en had ze eigenlijk amper geslapen. Er waren ontzettend veel nieuwe gewonden binnengekomen en ze had overal willen helpen. Het waren lange dagen geweest, met veel smerige karweitjes, maar ze had zich er zo goed mogelijk doorheen proberen te slepen. Nu iedereen echter gesetteld was, had Matron haar twee dagen vrijgegeven met de mededeling dat ze haar twee dagen niet in het kamp wilde zien. 'Honestly, Nurse Greenwood. Of course we are very appreciative of your help, but I need you to take a rest before you collapse, okay? I don't want to get in a fight with your father for tiring you out. Go and visit Boulogne. I believe your father has a room rented there for you. Just go there and enjoy some time off!' had ze gezegd waarop Victoria nog had geprobeerd tegen te stribbelen, maar Matron was erg duidelijk geweest. 'I believe Captain Pol has plans for a day off too. Perhaps he could drive you? Just go and grab your things and I'll go and ask him.' vervolgde de vrouw waarop Victoria dan maar naar haar tent was gelopen om een kleine koffer in te pakken. Met twee dagen vrij én een hotelkamer geboekt door haar vader, kon ze natuurlijk niet anders dan daar overnachten. Ergens was het ook wel fijn dat Matron zo stellig was, dacht ze bij zichzelf, want hopelijk was het hotel rustig en kon ze daar wel fatsoenlijk slapen. Ze had alleen het hoognodige ingepakt, zich omgekleed in een olijfkleurige, lange rok met een beige, geborduurde blouse en daaroverheen een donkergroene, gebreide cardigan. Daarna pakte ze haar hoed en haar jas en verliet haar tent om door te lopen naar de plek waar de auto's meestal vandaan vertrokken. Omdat ze nu niet on-duty was, zat haar haar niet volledig opgestoken, maar was het wel elegant uit haar gezicht weggedraaid en was het daarna gevlochten en vastgebonden met een groenkleurig lint. 'Looking good, Nurse!' hoorde ze een van de soldaten die ze al sinds dag één verzorgde roepen waardoor ze slecht met haar hoofd schudde. Eenmaal op de verzamelplek keek ze om zich heen of ze Artur of Matron al zag. Ergens hoopte ze dat Matron het fout had gehad en hij niet de stad in zou gaan, want ze kon zich niet indenken hoe ze zich moest gedragen als ze samen voor bijna driekwartier in de auto zouden moeten zitten. Het was al lastig om zich niet door hem af te laten leiden als hij over een van de wards gelopen kwam, dus laat staan dat ze daadwerkelijk naast hem zou moeten zitten! Aan de andere kant was er natuurlijk de kant van haar die niets liever wilde, die zijn vingers weer onder haar kin wilde voelen en misschien wel meer. Ze zuchtte even. Waarom was het toch zo vreselijk ingewikkeld?
Voor een tijdje had ze zo gestaan, helemaal opgaand in haar gedachten en gevoelens, maar ze werd er ruw uit wakker geschud toen Matron's stem door haar gedachten sneed. 'Ah, there you are Nurse Greenwood. Captain Pol is on his way. He is indeed driving into town. Enjoy your time and remember that I don't wish to see you before tomorrow afternoon, preferably tomorrow evening.' sprak de vrouw voor ze een kort kneepje in Victoria's schouder gaf en wegliep. Victoria pakte haar koffertje en tas op en keek even om zich heen of ze Artur al zag. 'Good afternoon, Captain.' knikte ze naar hem toen ze hem zag waarna ze hem stilzwijgend volgde naar de auto. 'Oh, thank you.' mompelde ze toen hij haar spullen overnam en deze in de auto legde voor hij de deur van de auto opende en zijn hand uitstak om haar erin te helpen. Het was zo vreselijk gallant, maar alleen al het aannemen van zijn hand zorgde ervoor dat er allerlei gevoelens weer naar boven kwamen drijven. Het voelde zo vreselijk ongemakkelijk, want er waren heel veel dingen die ze wilde zeggen, maar ze kon het geen van allen. Het waren geen dingen die zij, als lady, uit zou kunnen spreken. Het was sowieso not done dat ze als vrouw dergelijke gedachten en gevoelens had, maar die kon ze niet tegengaan. Onderweg bleef ze dan ook stil en keek uit het raam, al kon ze niet voorkomen dat hij blik af en toe naar de man achter het stuur ging en ze hem bestudeerde. Hij was misschien niet knap zoals een silent film acteur dat was, maar er hing zoveel charme om hem heen en hij straalde warmte uit waardoor ze hem vreselijk aantrekkelijk vond. Haar blik bleef even hangen bij zijn lippen die bijna verscholen gingen onder zijn baard en ze merkte dat haar hart even een slag oversloeg. Ze betrapte zich erop dat ze vreselijk zat te staren en draaide haar hoofd weg naar het raam waarna ze haar handen in elkaar vouwde en wat onrustig met haar vingers bewoog. Ging ze nu daadwerkelijk het hele autoritje niets zeggen? Maar wat kon ze zeggen? Alles maakte haar vreselijk onzeker en nerveus. Hoe ging je om met een man waar je, zeer aanwezige, gevoelens voor had? Vooral wanneer je deze beter wilde leren kennen? Het was niet the done thing om de tijd te nemen en elkaar te leren kennen voor je zou gaan trouwen, want een relatie van te voren bestond niet echt. In ieder geval niet in haar cirkels. Uiteindelijk was ze de hele autorit stil geweest, te onzeker om te spreken. Nadat de auto geparkeerd was, stak hij opnieuw zijn hand toe om haar uit de auto te helpen. 'Thank you, Captain. I appreciate you driving me here.' bedankte ze hem nadat ze zijn hulp had gebruikt om uit te stappen. Dat was makkelijk. Terugpakken op formaliteiten. Daar was ze immers haar hele leven in getraind. 'Enjoy your day off, sir.' glimlachte ze wat zwakjes voor ze aanstalten maakte om weg te lopen. Echter bedacht ze zich. Wat deed ze ook idioot! Haar vader had haar altijd een moderne vrouw gevonden - vooral vanwege het feit dat ze zich soms uitsprak over politiek, vrouwenrechten en het feit dat ze er zo op had gestaan om naar het veldhospitaal te gaan - en dat had ze altijd als compliment opgevat. Ze was er trots op geweest dat ze niet teveel in achterhaalde systemen en tradities was blijven hangen, maar dat was nu exact wat ze hier deed. Waarom kon ze hem niet uitvragen in plaats van te wachten tot hij misschien ooit eens die stap zou zetten? Als hij überhaupt al geïnteresseerd was. Ze draaide zich daarom ook om naar Artur en slikte even voor ze hem aankeek. 'Will you have dinner with me, Captain?' vroeg ze dan ook op de man af, maar meteen nadat ze woorden uit haar mond waren, voelde ze zich weer onzeker worden over dit alles. 'I mean.. It's just... I'll be staying at the hotel tonight and I don't like dining alone. I would be glad of your company.' vervolgde ze dan ook wat stamelend voor ze haar ogen neersloeg en haar armen wat onzeker over elkaar sloeg voor haar buik.
Spectrum
Deleted user
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from Spectrum on 11/04/2018 10:35 AMHet was een paar dagen later dat de jongeman weer diep in zijn werk verdiept was en geen enkele tijd rekte om met zijn taken bezig te zijn. Hij was gewoon een harde werker en tolereerde het absoluut niet om niet op tijd te zijn, het was zijn ding om alles voor de begeven tijd te voltooien. En vandaag was het weer zo’n dag dat Artur alles eventjes aan de kant moest schuiven om weer terug naar de realiteit te komen na zoveel uren gewerkt te hebben. Vandaag wilde hij eventjes weer tijd voor zichzelf hebben, en zoals eerder was Matron naar hem toe gekomen en had hem gevraagd of hij enkele plannen had om naar Boulogne te gaan, zoals hij wel vaker ging, en natuurlijk was dat weer zijn plan die hij wilde doen. Dus accepteerde hij het bod van Matron of hij Victoria een lift kon geven, wat hij graag zou wilden doen. Oh, en het kwam natuurlijk ook in zich op dat hij een paar dagen geleden Mrs. Greenwood haar kin had vastgepakt op de meest rare manier ooit, ze hadden gedanst, gedanst! Hij voelde zich een beetje warm worden door dat gevoel, hoe Victoria haar been om die van hem had geslagen en ze wat hadden geschuifeld... het gaf hem steeds tintelingen als hij eraan dacht.
Met zijn koffer die hij al een paar dagen geleden had klaargemaakt verliet hij het veldhospitaal en liep door naar de verzamelplek waar hij Victoria en Matron al zag staan. Hij zag dat Matron hem een knikje gaf en terug naar het veldhospitaal liep en hem met Victoria achterliet. Zijn ogen keken naar hoe ze was gekleed en hij kon het niet laten om wat te gaan glimlachen. 'Good afternoon, Mrs. Greenwood.' Vertelde hij haar terug en nam haar spullen van haar toen ze bij de auto kwamen en moest weer wat glimlachen door haar bedankje. Hij zette zijn koffer ook de auto en hielp Victoria de auto in voordat hij zelf ook erin stapte. De rit naar Boulogne was stil, beide praatten niet. Maar hij voelde zich op een manier helemaal niet ongemakkelijk, Victoria liet hem goed voelen, alsof hij over niks moest denken en gewoon verder moest gaan waarmee hij bezig was. Precies hetzelfde voelde hij nú ook weer, maar klaagde er echt niet om omdat het gewoon... naturel voelde. De rit was niet heel lang en nu ze er alweer waren was hij uit de auto gestapt en hielp Victoria weer de auto uit. 'Thank you. Miss, I bid you the same.' Had hij gezegd en wilde net terug de auto inlopen om hem ergens anders te parkeren maar hoorde Victoria wat hem even zo liet staan, er was een glimlach op zijn gezicht getoverd, en zo draaide hij zich naar haar toe, weer glimlachend. Haar excuus was ook helemaal schattig waardoor hij haar knikkend had aangekeken. 'That would be lovely.' Zei hij knikkend, 'I would gladly join you for dinner.' Had hij gezegd voordat hij haar spullen van de auto uithaalde en ze zelf vasthield zodat Victoria ze niet hoefde vast te houden. 'At which hotel are you staying?' Vroeg hij en keek de straat rond waar hij 3 á 4 hotels naast elkaar zag staan.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 11/04/2018 12:14 PMVictoria was blij dat hij haar uitnodiging niet afwees en voelde een warm gevoel opborrelen. Gelukkig had het deze keer goed uitgewerkt om gedurfd te zijn. 'Hotel Metropole, but please.... I can carry my own cases.' antwoordde ze met een glimlach, al keek ze hem bij dat laatste wel met een serieuze blik aan. Nee, als onafhankelijke vrouw die zelf een man uit kon vragen, kon ze ook wel haar eigen tas en koffer dragen. 'Shall we meet at... Seven?' vroeg ze dan ook terwijl ze haar spullen overnam en even wachtte op antwoord. 'Perfect! I'll see you then. Enjoy your time off.' glimlachte ze voor ze naar het hotel begon te lopen. Het was zeker een prachtig oud gebouw en het verbaasde haar dan ook niets dat haar vader deze had uitgekozen. De rest was, in vergelijking, een stuk aftandser en waarschijnlijk dat haar vader ook weer hier connecties had. Meteen maakte dat haar onzeker. Kon ze dan wel dineren met Artur? Snel zette ze dat uit haar hoofd. Er was niets mis met twee mensen die samen dineerden. Eenmaal in het hotel liep ze naar de balie waar ze in het Frans begon uit te leggen dat er een kamer voor haar gereserveerd was. 'Greenwood. Victoria Greenwood.' antwoordde ze toen de man naar haar naam vroeg. Hij keek even op en begon toen verdere uitleg te geven in gebrekkig Engels waarop Victoria haar hoofd schudde en hem met een handgebaar het zwijgen oplegde. Ze had niet voor niets een Franse governess gehad. Dit kon ze ook in het Frans doen. Daarnaast leek de man zo hard na te moeten denken over zijn Engels dat ze medelijden met hem kreeg. Ze vroeg hem dan ook in het Frans verder te gaan waarna hij haar met een grote glimlach aankeek. 'Bien sur, madamoiselle! Très bien!' knikte hij tevreden waarna hij haar voor ging naar haar kamer en haar daar de sleutel gaf. Onderweg praatte hij wat over de geschiedenis van het hotel terwijl hij een paar blikken op Victoria wierp om te zien of ze het ook daadwerkelijk kon volgen. Toen dat het geval bleek te zijn, knikte hij tevreden. 'Merci bien.' bedankte ze hem bij waarna ze de sleutel in het slot stak en de deur naar de kamer opende. Haar ogen werden even groot. Dit was veel meer dan slechts een kamer. Het was haast een suite te noemen. Hoofdschuddend zette ze haar spullen neer naast de bank die er stond waarna ze de deur achter zich sloot. Haar vader vond waarschijnlijk dat ze weer wat luxe verdiende na weken in een veldhospitaal, maar een kleine kamer zou ook genoeg zijn geweest. Het voelde al als een hele opluchting dat de kamer stil was. Er klonken geen geluiden van buiten en ze hoorde ook niet de ademhalingen van haar tent-genoten.
Na de kamer goed geïnspecteerd te hebben, kwam Victoria erachter dat er een badkuip was en dat bracht direct een glimlach op haar gezicht. Het was niet dat ze zich in het hospitaal niet konden wassen, maar er was geen mogelijkheid om uitgebreid in bad te gaan. Daar was simpelweg geen tijd voor en daarnaast was het ook te openbaar. Alle vrouwen deelden een tent met een aantal baden en daar voelde Victoria zich nog altijd niet helemaal comfortabel bij. Misschien was ze daar gewoon te preuts voor en was ze ook niet gewend dat anderen haar lichaam zaten. Ze had thuis al jaren geen Lady's maid meer waardoor ze ook nooit hulp had bij het aankleden en dergelijekn. Ze wierp een blik op de klok. Nog meer dan genoeg tijd voor ze met Artur had afgesproken. Waarschijnlijk had ze zelfs nog tijd om daadwerkelijk de stad in te lopen. Ze liet het bad dan ook vollopen en zag op een plankje aan de muur verschillende oliën staan. Nadat ze wat lavendel, roos en plumeria olie in het bad had gedaan, kleedde ze zich uit en nam plaats in bad, wel voorzichtig om ervoor te zorgen dat haar haar uit het water bleef, want het drogen daarvan duurde eeuwen en ze kon moeilijk met nat haar de straat over. Na een heerlijke tijd in bad, waardoor ze nog helemaal naar bloemen rook, droogde ze zich af en kleedde zich weer aan. Haar haar was toch losgeraakt uit de vlecht van eerder waardoor ze het besloot te borstelen om het daarna op te steken in een simpele roll in haar nek. Daarna zette ze haar hoed weer op, deed haar jas aan en verliet het hotel om naar de stad te gaan.
Ze had nog niet ver gelopen toen ze een groot bord met 'Thé Dansant' zag. Een tea dance? Ze wist niet dat die tijdens de oorlog nog georganiseerd werden, maar ze besloot er een kijkje te gaan nemen. Aan winkelen had ze nu toch niets en de volgende dag zou ze ook nog in Boulogne zijn dus naar het strand of de promenade kon dan ook nog. Wat schuchter liep ze het gebouw binnen waar de tea dance werd gehouden, niet helemaal zeker of ze er goed aan deed om naar zo'n evenement te gaan terwijl ze er niemand kende, waarna ze om zich heen keek. Het gebouw was aan de buitenkant niet erg spectaculair geweest, maar van binnen was het prachtig. Het deed haar denken aan de Empress Ballroom in Winter Gardens, Blackpool, waar haar vader haar eens had meegenomen. Natuurlijk was dat allemaal niet zo prachtig als de balzaal op Buckingham Palace waar ze een paar jaar geleden Debutante was geweest, maar hier was het allemaal niet zo intimiderend. Ze nam plaats aan een leeg tafeltje terwijl ze keek naar de dansense stellen op de dansvloer. Het was een mix van allerlei verschillende leeftijden en klasses leek het wel en ze vond het geweldig. Ze schonk een kop thee in en nam daar af en toe een slok van terwijl ze naar de dansende mensen keek. Haar moeder zou haar waarschijnlijk voor een week opsluiten als ze wist dat ze hier was, maar gelukkig wist die van niets en zou ze het ook nooit hoeven weten.
Spectrum
Deleted user
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from Spectrum on 11/04/2018 09:00 PM'Alright then, 7 pm, at your hotel.' Had hij knikkend gezegd nadat hij haar spullen had gegeven. Hij keek toe naar hoe ze uit zijn zicht verdween met haar spullen en hij was toch wel een beetje verbaasd. Precies een moderne figuur, dacht hij inzichzelf. Ze had de precieze manieren aangeleerd en liet het ook niet in haar. Ze had een sterk karakter al was ze soms wat verlegen, dat was elke vrouwen karakter wel. Maar het deed iets met hem toen hij aan haar vraag dacht. Ze wilde met hem dineren, omdat ze niet alleen wilde zijn en het niet fijn vond. Dit zou letterlijk een date zijn, terwijl ze het niet zo verwoord had, kwam het wel op dezelfde mening. Hij was zo lang op dezelfde plek gaan staren dat hij wat geschrokken op keek naar de agent die naar zijn auto gebaarde dat hij hem ergens anders moest parkeren. Meteen trok hij zich bijeen en parkeerde de auto op een grote parkeerplaats die niet heel ver weg van de hotel waar Victoria bleef was.
Artur had niet een hotel voor zichzelf geboekt omdat hij het idee had dat hij misschien in de avond, na het diner weer terug naar het veldhospitaal zou gaan. Maar plannen konden veranderen, en misschien zal dit na het etentje samen met Victoria, gaan veranderen. Misschien zouden ze in dezelfde hotel gaan blijven, maarja, Artur had dus op dit moment geen plannetje in zijn hoofd. Al had hij wel gehoord dat er een tea dance georganiseerd werd. En nu hij een paar dagen terug met Victoria had gedanst vroeg hij zich wel een beetje af hoe het dansen dit keer eruit zag. Hij was dus echt een kluns met dansen, toch had Victoria de juiste passen kunnen maken en hem op zijn gemak laten voelen. Iets brandde in zijn buik toen hij er aan dacht en hij kon het niet laten om wat te glimlachen terwijl hij door de straat heen liep op naar de tea party die vandaag werd georganiseerd. Stiekem wilde hij dat Victoria er ook was, en dat ze heel misschien samen konden dansen. Hoe kon je zoiets van Artur eigenlijk verwachten? Hij was een kluns erin maar toch wilde hij met haar dansen, wat waren deze gedachten toch? Hij werd er elke keer gek van als hij er aan dacht maar toevallig dacht hij er ook de héletijd aan. Weer omdat hij te diep in zijn gedachten was had hij het gebouw waar de tea dance werd gehouden gemist en moest weer een heel stuk terug lopen om het gebouw te enteren. Hij was echt.. onhandig bezig. En dat gebeurde niet vaak. Alleen als hij echt niet wist waarmee hij bezig was en alles in zijn hoofd wazig was en hij niet logisch kon nadenken, misschien was dit precies hetzelfde wat hij nu voelde en dacht. Het gebouw van binnen was mooier dan de buiten kant, maar het maakte niet uit want daarvoor was Artur niet gekomen. Hij liep verder naar binnen toe totdat het geluid van de platenspeler beter werd opgevat door hem. Hij stond in het midden van de grote deur precies tegenover de dansende mensen en tafels er om heen. Zijn ogen waren even gericht op de mensen die aan het dansen waren en hij bekeek ze even van afstand totdat zijn benen wat pijn leken te doen van het teveel staan. Wat om zich heen kijkend liep hij tussen de tafels en stoelen door zoekend naar een lege tafeltje. En net toen hij wilde gaan zitten stopte hij met alles, Victoria. Ze zat daar in haar eentje met haar haren zo mooi als wat. Haar uitstraling die hem aansprak van ‘I am here'. Hij liep meteen op haar af zonder te denken en stond bij haar tafel, terwijl hij de theepot op tafel bekeek door naar haar prachtige gezicht toe. 'What a coincidence Mrs. Greenwood. I didn’t expect to see you here.' Zei hij en keek wat naar de dansende mensen, oke eigenlijk verwachtte hij een beetje om haar hier te zien. En het grappige was dat hijzelf, de kluns die niet kon dansen hier in het gebouw van de tea dance bevond. 'Could I sit here?' Vroeg hij met manieren en kon het niet laten om te glimlachen. Toen hij antwoord had gekregen nam hij plek op een stoeltje en keek haar glimlachend aan. ‘Excuse me Mrs. Greenwood but I must tell that you’re looking very beautiful.' Zei hij knikkend en bekeek haar even goed, ze zag er echt goed uit. En oh ze rook nog eens zo lekker ook.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 11/04/2018 10:00 PMVictoria had, erg niet-ladylike, haar elleboog op de tafel geplaatst en leunde met haar hoofd op de rug van haar hand terwijl ze naar de dansende paren keek. Het was fascinerend om te zien hoe iedereen door elkaar heen bewoog in een waltz, alle klassen en leeftijden samen en niemand die zich aan een ander leek te storen. Waarschijnlijk was dit voor hen ook een lichtpuntje in donkere tijden. De muziek werd dan wel niet live gespeeld zoals het eigenlijk hoorde, maar de platenspeler voldeed ook prima om de zaal met muziek te vullen. Ze hoorde wel wat voetstappen naast haar tafeltje, maar keek in eerste instantie niet op. Echter hoorde ze op dat moment een wel heel bekende stem. Artur. Ze draaide haar hoofd zijn kant op en glimlachte. 'Yes, indeed!' knikte ze, even niet zeker wat ze anders kon zeggen. Ze kreeg het meteen een stuk warmer doordat hij naast haar stond. 'Yes, of course. Please, sit.' antwoordde ze toen hij vroeg of hij bij haar kon komen zitten en ze schoof te stoel dan ook wat naar achteren met haar voet. Haar blik was weer afgegleden naar de dansers die zojuist aan een nieuwe waltz waren begonnen toen ze zijn opmerking hoorde. Ze slikte even en keek hem toen aan. 'Thank you. That's very kind of you.' bedankte ze hem met blozende wangen. Om zichzelf een houding te geven en te voorkomen dat ze hem eindeloos in de ogen zou staren pakte ze de theepot op en schonk ook een kop voor hem vol waarna ze de theepot weer neerzette en haar eigen kop en schotel oppakte om een slok te nemen. Ze wilde hem net vragen hoe hij hier terecht was gekomen toen er een andere man aan hun tafel verscheen. Waarschijnlijk had hij een deel van hun gesprek opgevangen, want na een Franse 'Madamoiselle' ging hij in, gebrekkig, Engels verder. 'Come. Dance with me.' zei de man terwijl hij haar arm vastpakte. Het was niet eens een vraag of verzoek, maar een bevel en daar hield Victoria niet van. 'No, thank you.' antwoordde ze, al was de man al bezig om haar uit de stoel te trekken. 'I said "No, thank you!". Is that not clear, sir?' vroeg ze dan ook terwijl ze haar arm lostrok en weer ging zitten. Dit zorgde ervoor dat de man weer overging op het Frans en er een vloed aan scheldwoorden uit zijn mond kwam. Nu had Victoria die natuurlijk niet aangeleerd gekregen door haar governess, maarze had de taal vaak genoeg gehoord om te weten wat salope, casse-toi, pétasse en garce betekende. Echter wist ze niet wat ze terug moest zeggen of kon doen. Ze was bang dat als ze op zou staan, hij haar alsnog mee zou slepen naar de dansvloer maar van blijven zitten terwijl hij boven haar uittorende werd ze ook niet erg blij. Niet dat ze daadwerkelijk bang was voor de man - dit was niet zo'n situatie net als met Corporal Leech - maar ze was simpelweg nog nooit zo erg uitgescholden en wist dus niet hoe ze daarmee om moest gaan.
Spectrum
Deleted user
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from Spectrum on 11/05/2018 08:41 PMArtur had glimlachend naar haar gekeken, het antwoord wat ze gaf was zo schattig dat Artur het niet kon laten om haar terug te staren. Hij keek naar het kopje die werd ingeschonken door haar en hij nam het vast met de schotel er onder. Terwijl hij een slokje ervan nam keken zijn ogen naar haar toe en bekeek Artur haar even, hoe ze verlicht werd in de donkere sfeer die zich in de kamer bevond. Net toen het leek dat Victoria hem iets wilde vertellen werd het gesprek onderbroken door een man die blijkbaar met Victoria wilde praten, of nouja, wilde dansen. Artur was verbaasd dat de man opeens in het Engels door naar Frans wat zei en Victoria haar arm beet pakte, hij keek eventjes naar wat er allemaal gebeurde. Zijn blik was gericht op een plek en dat was de hand van de man die Victoria’s beet probeerde te pakken. Hij wist eventjes niet wat hij moest doen en hield niet van geweld of ruzie. Maar Victoria had het duidelijk gemaakt dat ze niet wilde dansen waarmee was die man nou bezig? Artur kon het niet meer inhouden toen de man begon met schelden en opeens trok Artur zichzelf overeind, en vond zichzelf niet heel ver vanaf de man’s gezicht. Het was een lelijke oude gezicht die je aangaf dat hij flinke ruwe dagen achter zich had gelaten. Het was duidelijk dat de man dacht dat ze geen scheldwoorden wist, maar dat was het niet. 'Monsieur, pouvez-vous juste parler à la jeune femme de la manière habituelle?' (Meneer, kunt u even normaal tegen de jongedame praten?)Zei hij en voelde hoe het bloed in zich kookte. Toch sprak hij netjes en daar was hij best wel verbaasd om geraakt, hij krabde aan de achterkant van zijn hoofd en zag hoe de man wat verbaasd keek. Het was eventjes stil geworden, het muziek was opgehouden en iedereen keek naar hun toe. Hij pakte Victoria’s hand vast en trok haar overeind. Terwijl hij naar de serveerster een gebaar maakte van dat het muziek verder moest gaan. 'I hope that that man didn’t offend you too much.' Zei hij toen Artur haar op de dansvloer had getrokken. Zijn ogen keken in die van haar en zijn hand pakte haar andere ook vast en opeens was hij in een schuifel positie gegaan, zonder wat te gaan nadenken. 'I mean, I hope that you are okay and you don’t mind to dance with me.' Zei hij in haar ogen kijkend met een bezorgde blik. Hij wist niet of het zeer logisch was om haar de dansvloer op te trekken maar het was beter dan een rare gast die je zomaar trok om te dansen. En misschien wilde nog hier blijven want ze leek er erg van te genieten. Artur wist wel hoe erg ze van dansen hield.