ORPG| Why is the rum always gone?

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian ging wat onderuit gezakt zitten en at genietend van zijn banaantje. Even keek hij op toen Xiomara naar haar uitpuilende tas wees. Een grijns kwam rond zijn lippen. "Sneaky," zei hij. "Ik zal straks wel een mes stelen uit de keuken. Misschien dat we het zelfs kunnen schaven en drogen."
Even keek hij voor zich uit. "Ik vraag me af, hè, als je goed bent met kruiden en mengsels voor je drankjes en zalfjes... Ben je dan ook goed in koken?" vroeg hij onschuldig. Sebastian was een ramp in de keuken. Het enige wat hij goed kon klaarmaken was vlees, maar zodra het aan kwam op groenten of specerijen dan ging het compleet de verkeerde kant op. Het was voor hem dan ook een hoopvolle vraag of ze het wel kon, want dat zou betekenen dat hij in de toekomst heerlijk zou gaan eten. Tenminste, als ze de missie overleefden.
"Denk je dat Ceto daarom op schepen mee is gegaan om te zoeken in de zee?" vroeg hij bedenkelijk. Het was logisch om vanaf een kraaiennest te zoeken. Van veraf kon men immers meer zien dan van dichtbij. "Als het niet in de zee is dan zijn wij ook verkeerd bezig met rondvaren, Xio. Als het aan land is dan zouden we juist niet op zee moeten varen. Misschien moeten we meer vragen aan Ceto. Zij zoekt het immers en zij zoekt op zee... Is het niet vreemd dat ze niet aan land zoekt als Poseidon het zelf niet kan vinden in de zee?" vroeg hij en hij draaide zijn hoofd een beetje schuin. "Jij bent een mysterie, Xiomara Aziza Tia, maar Ceto is dat ook. Weet je zeker dat zij ook niets voor jou verborgen houdt?"
Sebastian vertrouwde Xio blindelings en Ceto ook als het aankwam op hun vriendschappelijkheid, maar als het aan kwam op geheimen... Nee, iedereen had wel iets te verbergen. "We zullen zien," antwoordde hij op haar over haar opmerking over Jiro. Alsof ze het over de duivel hadden, kwam hij binnen gestampt. Met een opgetrokken wenkbrauw keek hij toe hoe hij een jurk wilde pakken en hoe Xio deze uiteindelijk zelf meenam. Na even genoten te hebben van de rust toen iedereen weg was, kwam hij overeind. Als Xio bij Jiro bleef dan zouden de problemen snel komen en dus liep hij naar Jiro's kajuit om te kijken of alles nog wel goed ging.

Ceto had bibberend in het bootje gezeten en met haar armen over elkaar tegen haar borst gedrukt, volgde ze Jiro naar zijn kajuit. Het scheelde dat er binnen geen wind was, maar ze had het nog altijd koud. Toen Jiro de kajuit uit was gegaan om kleding voor haar te halen, had Ceto met moeite de natte jurken over haar hoofd gehesen. Al dat geplak vond ze vreselijk. Een klein beetje nieuwsgierig liep ze naar een aangrenzende kamer waar ze zich met schoon water een beetje opfriste. Haar haren zou ze niet wassen. Ceto begreep dat lichamelijke verzorging belangrijk was, maar als Nereïd was zeewater genoeg en de geur van zeewater vond ze ook velen malen lekkerder ruiken dan zeep. Althans, vers zeewater. Er waren ook genoeg plekken waar Ceto niet wilde zwemmen omdat het ongelooflijk stonk. Net toen ze terug de kajuit in liep, kwam Xiomara binnen gelopen. De deur werd dichtgedaan en daar was Ceto dankbaar voor. Wat als de mannen haar naakt in de kajuit van Jiro zagen staan? Opgelucht liep ze naar Xiomara toe. "Dankje dat je een jurk wilde lenen," zei ze zacht. "De mijne zijn allemaal nat." Glimlachend wees ze naar haar piratenjurk en haar witte jurken die ze had opgehangen, zodat deze konden drogen. Met Xiomara's hulp trok ze de jurk aan en vlocht ze haar lange witte haren tot een dikke vlecht die tot haar kont kwam. Ze knuffelde Xiomara dankbaar en opende daarna de deur, om aan Jiro te laten weten dat ze aangekleed en al was. "Ik had trouwens nog iets voor je. Ik zag het op de bodem van de zee en het deuntje vond ik zo mooi... Je hebt altijd van die mooie verzamelingen en ik dacht dat deze er wel bij zou passen."
Ze pakte het doosje van Jiro's bureau af en draaide toen aan de hendel, waarna het een prachtig liedje afspeelde.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara had zorgvuldig de lange, blonde haren van Ceto in een losse vlecht gebonden. Zodra het meisje weer helemaal fatsoenlijk was, had ze zich omgedraaid naar de deur om weer weg te lopen, maar ze werd onderbroken door Ceto die begon over een cadeautje.
"Wat is het?" vroeg Xiomara nieuwsgierig. Ze had zich nieuwsgierig omgedraaid naar Ceto. In de handen van de zee vrouw lag een klein doosje. Een diep gevoel ontstond in Xiomara haar onderbuik. Ze herkend het doosje dat groen uitgeslagen was. Ceto draaide het aan, waarna het liedje begon te spelen. Het voelde alsof Xiomara moest overgeven. Een afschuwelijke pijn begon te ontstaan in haar hoofd.
"Waar heb je dat gevonden?!" riep Xiomara. Ze zette grote stappen naar Ceto toe, zodat ze het doosje uit Ceto haar handen kon grijpen. Het voelde alsof ze een hete kool vastpakte. Xiomara hapte naar adem, waarna ze het op Jiro zijn bureau liet vallen.
"Wat is er mis met je? Het is een cadeautje, wees eens dankbaar," zei Jiro. Hij was langst Xiomara heen gelopen en had zijn arm beschermend rond Ceto haar lichaam geslagen. Een zachte jammer verliet Xiomara. Met vochtige ogen keek ze naar het doosje dat eindelijk gestopt was met spelen. Ze voelde zich verschrikkelijk.
"Xio?" vroeg Jiro. Xiomara ontsnapte uit de trance die ze had ontwikkeld met het doosje dat nu op z'n zij lag op het bureau. Ze keek op naar Jiro en Ceto en schudde langzaam haar hoofd.
"Dit is wat mijn ouders mij gegeven hebben... vlak voordat ze mij offerde," fluisterde Xiomara. Ze veegde een traan die over haar wang gleed weg. Het was alsof de duivel een vuil spelletje met haar wilde spelen, alsof ze moest realiseren dat ze nog steeds een onderdeel was van hem en haar verleden. Xiomara schudde haar hoofd.
"Op mijn eiland... het was gebruikelijk om elk jaar een offer te brengen aan de goden. We gaven op één dag alle pijn en alle wanhoop aan de goden, zodat ze dat de rest van het jaar niet meer bij ons zouden zoeken. Alsof het martelen van één persoon er voor zou zorgen dat niemand anders meer pijn zou hebben," begon Xiomara walgend te vertellen. Ze vouwde haar armen beschermend voor haar eigen borst.
"Mijn vader gaf mij dit op de dag van mijn 18e verjaardag. Diezelfde nacht werd ik uit mijn bed getrokken en naar het dorpsplein gebracht. De hele nacht... de hele nacht. Ze lieten mij niet met rust. Ze verbrande mijn huid, sloegen mijn hoofd in, staken mij met messen. Xiomara liet haar ogen dichtvallen. Ze kon het geluid van de juichende mensen op de achtergrond weer horen. Het gekrijs, het gevoel. Het verdringen van mensen die haar pijn wilde doen. Ze voelde het getrek weer aan haar haren. Xiomara snoof, waarna ze omkeek naar Jiro.
"Daarom ben ik zo boos op je. Jij viel in de nacht binnen. Jij trok mij weer uit bed. Jij hebt mij buitenwesten geslagen. Jij hebt mijn leven afgepakt, net zoals mijn ouders, zoals de dorpelingen," sprak Xiomara. Meer wilde ze niet kwijt. Niemand hoefde te weten hoe ze haar eigen vlees kon ruiken toen het werd verbrand. Niemand hoefde te weten dat haar zicht werd bewerkt door een rode was dat haar bloed leek te zijn. Niemand hoefde te weten hoe ze naakt opgehangen werd. En al helemaal niemand hoefde te weten hoe Xiomara zonder enige medelijden iedereen in het dorp vermoord had zodra ze haar leven weer terug had gekregen. Ze mochten denken wat ze wilde, maar het waren dingen die ze nooit zou vertellen.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Ceto had niet verwacht dat Xiomara zo zou reageren op een cadeautje. Ze had haar beste vriendin juist iets moois willen geven, iets persoonlijks. Blijkbaar had ze het totaal verkeerd aangevoeld, want Xiomara begon te schreeuwen. Een beetje geschrokken had Ceto een stapje naar achter genomen. "Ik... Ik...," stamelde ze. "Ik vond het in de zee," bekende ze. "Ik dacht dat je het mooi zou vinden. Het- Het spijt mij als ik je juist heb beledigd."
Ze voelde zich enorm opgelaten en voelde hoe de tranen in haar ogen kwamen. Al helemaal toen ze Xiomara's verhaal te horen kreeg. Ze keek naar de grond en liet de tranen geluidloos over haar wangen gaan. Mensen waren wreed. Keer op keer maakte ze het wel mee, maar nog nooit had ze zoiets heftigs gehoord en het speet haar zo enorm erg dat Xiomara daarvan de dupe was geworden. "Het spijt me," zei ze zacht. "Als ik het had geweten dan had ik het nooit voor je meegenomen. Dan had ik een parel voor je opgevist."
Ze liep naar Xiomara toe en sloeg voorzichtig haar armen rond Xiomara's lichaam. "Zoiets had jou nooit mogen overkomen en het spijt mij dat ik je daaraan heb laten herinneren en je ermee pijn heb gedaan."
De dingen die Jiro had gedaan kon ze niet goed praten en dat ging ze ook niet doen. Dat was iets wat hijzelf moest doen. Ze hield van hen beiden, maar ze zou geen kant kiezen. Zeker omdat ze beide fout zaten in haar ogen. Het was iets waar ze zich niet mee wilde bemoeien.

Sebastian had in eerste instantie niet begrepen waarom Xiomara zo reageerde op een cadeautje. Hij had een mooi doosje gevonden met een leuk deuntje, maar vanaf het moment dat ze begon te roepen had hij door dat er iets niet goed zat. Daarom luisterde hij naar haar uitleg – de volledige uitleg. Het maakte hem razend dat haar dorpelingen en háár ouders nota bene haar zo hadden verraden. Hij balde zijn vuisten en keek naar het doosje die hij zonet nog zo mooi had gevonden, maar nu vervloekte. Met twee grote stappen liep hij erheen en knalde hij zijn vuist er zo hard op neer dat het compleet platgeslagen was.
"Ik wil niet dat je er nog aan herinnerd wordt," mompelde hij en hij drukte het platgeslagen stuk hout in Ceto's armen toen ze Xiomara had los gelaten. "Gooi het terug in de zee. Het was in de zee gegooid voor een reden en daar moet het blijven. Misschien moet je eens een keer menselijke spullen op de bodem laten liggen. Ze liggen daar niets voor niets."
Hij was kwaad op de mensen die dit Xiomara hadden aangedaan. Hij bedoelde het niet om zijn woede onterecht op Ceto af te reageren, die er niets vanaf had geweten en enkel Xiomara blij had willen maken met een stuk vakmanschap. Toch kon hij zichzelf niet inhouden. Hij klemde zijn kaken op elkaar. Diep van binnen was hij een goed man, maar waar hij echt niet tegen kon was dat men gebruik maakte van Xiomara. Ze was zo verschrikkelijk lief van binnen en als mensen gewoon de moeite namen om te vragen... Priemend wees hij dan ook naar Jiro. "Geef haar je oprechte excuses voor het uit bed sleuren in de nacht en het stelen van haar ziel. Ze is een heks, maar ze heeft nog steeds menselijke gevoelens." Zijn spieren stonden strak van woede en van machteloosheid. Hij had Xiomara toen niet kunnen beschermen. Niet tegen haar volk en niet tegen Jiro. Nu wel en hij zou goddomme zijn best nog doen ook.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

De woede die opbouwde in Sebastian kon Xiomara vanaf hier voelen. Liefdevol stak ze haar hand uit zodat ze het zacht tegen zijn borst kon leggen. Ze keek op naar Sebastian. Het was fijn om gedeelde emoties te kunnen voelen. Niemand leek zich er ooit druk om te maken, behalve zij. Ondanks dat ze blij was, wilde ze niet dat hij zijn woede afreageerde op Ceto. Sebastian mocht zijn gang gaan tegenover Jiro, maar net Ceto.
"Bedankt dat je aan mij wilde denken, Ceto. Je kon hier niks aan doen, was het niet zo persoonlijk geweest had ik het fantastisch gevonden. Dit is jouw fout niet. Geloof me, ik was hoe dan ook weer in aanraking gekomen met dit ding," zei Xiomara. Ze trok Ceto in een omhelsing. Zacht kuste ze Ceto haar wang. Het laatste dat ze wilde was dat haar beste vriendin zichzelf schuldig zou voelen.
"Ik hou van je, Ceto," fluisterde ze. Kort keek Xiomara om naar Jiro. Hij leek verbaasd te zijn. Met grote ogen staarde hij naar de plek waar het doosje op had gestaan. Xiomara had Sebastian zijn hand vast gepakt, haar hoofd liet ze leunen tegen zijn schouder. Haar donkere ogen keken bijna kinderlijk om haar heen. Voor het eerst sinds haar hergeboorte had ze weer iemand die echt voor haar kon en wilde zorgen. Op momenten als deze wilde ze daar graag even gebruik van maken. In haar mening mocht ze zichzelf nu even, in haar eigen woorden 'zielig' vinden.
"Ik wist het niet," zei Jiro zachtjes. Xiomara draaide haar gezicht weg van de piraten baas. Ze wilde zijn excuses niet horen. Hij had gedaan wat hij gedaan had omdat hij egoïstisch was. Het gevoel bleef er, haar angst en verdriet bleef bestaan. Waarschijnlijk deed hij het nu alleen om zichzelf beter te laten voelen.

Jiro voelde zichzelf verschrikkelijk. Ja, hij had een hekel aan heksen. Ze waren geen goede mensen en zorgde alleen voor chaos. Maar als hij dat labeltje weghaalde en dacht aan een jong meisje, een vrouw die net geen kind meer was, die gemarteld was tot ze stierf, dat was niet menselijk. Het deed hem extra pijn dat hij het trauma weer had opgehaald bij Xiomara. Jiro keek naar het tweetal dat hem wel zou kunnen vermoorden.
"Het spijt me, Xiomara. Oprecht. Als ik het geweten had dan had ik het anders aangepakt," zei Jiro zachtjes. Uit automatisme had hij één van de vele kettingen vastgegrepen die hij om zijn nek had hangen. Haar ziel zat in de grote hanger. Xiomara zei niks tegen hem. Ze had Sebastian zijn hand vast gepakt en had hem meegetrokken de kajuit uit. Een diepe zucht verliet Jiro zijn lippen. Hij vond het zo niet eerlijk. Hij had zichzelf niet eens kunnen verantwoorden.
"Het is jouw fout niet, Ceto. Dat weet je toch hopelijk wel? Je wilde het juist goed doen. Ik was intens blij met de cadeautjes die je mij had gegeven. Dat van Xio was gewoon zo'n domme toeval," zei Jiro. Hij stak zijn armen uit naar Ceto om haar in een knuffel te trekken. Het was niet alleen voor haar. Hij wilde haar genegenheid ook graag kunnen voelen. Na dit verhaal van Xiomara voelde hij zich verschrikkelijk slecht.
"Zou ik haar ziel moeten teruggeven?" vroeg Jiro zachtjes. Hij aaide zachtjes over haar lange vlecht. Hij voelde zich ontzettend slecht.
"Het spijt me dat het zo allemaal gelopen is," zei hij zachtjes.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian had zijn arm beschermend rond Xiomara's lichaam geslagen en haar tegen hem aangedrukt. Echter liet hij zich meetrekken naar haar kajuit waar Kiwi vrolijk fluitend op hen afvloog en vervolgens op Xiomara's schouder ging zitten. Haar kopje duwde ze tegen Xio's wang, haast alsof ze wist wat er was gebeurd en ze haar gerust wilde stellen. Sebastian's woede zakte er lichtelijk door. Op z'n minst waren dieren wel eerlijk. Hij aaide zacht door Kiwi's vleugels. "Ik zal zo een badje voor jou maken," zei hij liefkozend. Als hij wilde afkoelen van zijn woede dan was Kiwi altijd zijn uitlaatklep. Hij kon werkelijk alles tegen het dier zeggen en ze leek hem te begrijpen en steunen, zoals ze nu bij Xiomara deed. Sebastian sloeg zijn armen beter om haar heen en trok haar tegen hem aan. Zacht drukte hij een kus op haar voorhoofd. "Sorry," mompelde hij met een ietwat overslaande stem. "Het maakte mij zo, zó boos. Ik had dat niet moeten uiten naar Ceto."
Hij wist dat ze een goede band had met de Nereïd. Als er iemand was die nooit wreed was naar een ander dan was Ceto het wel en juist haar had hij zonet afgebrand. Het was niet eerlijk van hem geweest. Hij legde zijn wang op Xiomara's hoofd en streelde met zijn duimen over haar bovenarmen. "Ik zou willen dat ik het terug kon draaien en er toen al voor je kon zijn. Je beschermen en je goed laten voelen, zoals je verdiend. Ik wil je niet ongelukkig zien, Xio," zei hij zacht en hij haalde eens diep adem. "Kom."
Zachtjes trok hij haar mee naar haar kleine badkamer waar een kuip in stond. Hij liet er warm water in gaan en trok zijn hemd uit. "Laat mij je wassen en elke centimeter van jou liefhebben. Ik wil je liefhebben, Xio."

Ceto had gemengde gevoelens bij wat Xiomara allemaal had gezegd. Wellicht had ze het niet kunnen weten, maar toch voelde ze zich nog altijd deels... Ja, ze wist niet hoe ze het moest beschrijven. Alsof ze niet genoeg mensenkennis had. Nog altijd waren er dingen waar Ceto moeite mee had. Zoals dingen die gezegd werden die figuurlijk, grappend of sarcastisch waren. Als Jiro haar zou zeggen dat ze zich uit moest kleden dan zou ze dat doen zonder echt vragen te stellen. Nu wist ze wel iets beter, maar nog had ze het gevoel dat ze die kennis miste. Aan de andere kant had ze niet lang langs de mensen geleefd. Ze bekeek ze van onder de sluier van water. De mensen die soms een glimp van haar zagen, beschreven haar als een meermin of een godin van het water. Ze voelde er zich vereerd door, maar ook vervreemd en die vervreemde gevoelens waren juist nu des te meer naar boven. Stil had ze haar vriendin na gekeken. Xiomara hield van haar, zelfs na haar verschrikkelijke cadeau? Het gaf haar een warm gevoel en een vraagteken. Nog zoiets wat ze niet helemaal begreep van mensen. Wat dat betreft waren ze een stuk gecompliceerder dan goden. Een stuk minder voorspellend, ook.
Een zwakke glimlach kwam rond haar lippen en Ceto stapte in Jiro's uitnodigende armen. "Misschien," zei ze zacht. "Maar misschien heeft Sebastian ook gelijk dat ik geen spullen meer uit de zee moet vissen. In elk geval geen spullen waarvan ik de betekenis niet van ken. Ik heb geluk gehad dat jij het wel mooi vond."
Ze stak haar hand uit en streelde zijn wang zacht. "Ja," fluisterde ze. "Xiomara is niet zo erg als je denkt. Geduldig en vriendelijk vragen brengt je al een heel stuk verder bij Xiomara en ik weet zeker dat ze wat minder dwarsliggend zal zijn als ze vrij is. Daarnaast..." Ze trok zachtjes aan zijn hemd, zodat hij dichter tegen haar aan stond. "Ik houd van jou, Jiro. Xiomara zou jou nooit iets aan doen door mij. Als ze jou iets aan doet dan doet ze mij ook iets aan. Dat weet ze. Doe wat juist is en je zal je beter voelen," glimlachte ze en ze legde haar hoofd even op zijn schouder. Haar vingers streelden over het beetje huid die de opening van zijn hemd liet zien. "Ik zie je niet als slecht, Jiro. Iedereen maakt fouten. Zelfs ik, zo blijkt."

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Er was een glimlachje ontstaan op Xiomara haar gebruinde gezicht. Het was lief hoe Sebastian zichzelf over haar wilde ontfermen. Genietend keek ze toe hoe hij zichzelf ontdeed van zijn blouse. Normaal was ze niet zo op uiterlijk gefocust bij mannen, maar Sebastian zag er zo fantastisch goed uit dat ze niets anders kon dan zacht op haar onderlip te bijten toen hij zijn broek aftrok. Xiomara bleef hem aankijken terwijl ze haar korset losmaakte en die op de grond achter haar neer gooide. Ze schudde haar jurk van haar schouders, zodat ze net als Sebastian naakt zou zijn. Als eerste stapte hij het bad in, waarna Xiomara tussen zijn benen kwam zitten. Het was heerlijk om tegen zijn gespierde borstkas aan te kunnen leunen. Sebastian kon haar zo goed weer klein en onschuldig laten voelen, terwijl ze dat al tientallen jaren niet meer was. Xiomara haalde het touwtje uit haar dikke knot, zodat haar donkere krullen over haar schouder konden vallen. Met een kleine glimlach keek ze op naar Sebastian.
"Je hoeft je niet schuldig te voelen. Ze hebben hun straf gekregen en ik leef nog steeds. Het heeft ons juist samen gebracht, anders was ik nu getrouwd en had ik al een stuk of vijf kinderen," zei Xiomara. Ze liet haar hand leunen op zijn knie. Hier genoot ze van.
"Soms denk ik dat de duivel een spelletje wilt spelen. Mij wilt laten herinneren dat ik zijn pion ben en dat dit allemaal is dankzij hem. Hij is wreed, ook al zit er wel iets van goedheid in hem. Hij was ooit dicht bij de Goden. Maar ze hadden hem verstoten," zei Xiomara zacht. Zacht duwde ze een kus tegen Sebastian zijn kaaklijn.
"Bedankt dat je van mij kan houden, ondanks alles," zei Xiomara. Jarenlang was ze bang geweest nooit iemand te kunnen krijgen die van haar zou houden, maar ze had nu Sebastian.

Een zachte grom ontsnapte Jiro zijn keel bij het horen van het antwoord dat hij eigenlijk niet wilde horen. Hij wilde Xiomara haar ziel helemaal niet teruggeven. Dit was de enige manier waarop ze naar hem zou luisteren en zodra hij die kracht kwijt zou zijn zou ze misbruik maken van het feit dat hij niet meer de baas was over haar. Een diepe zucht verliet Jiro zijn mond. Voorzichtig liet hij haar weer los.
"Jij mag het terug geven, geef haar een cadeau die ze echt leuk zal vinden," zei Jiro. Hij haalde de grote ketting van zijn nek, waarna hij het om Ceto haar nek legde. Hij ging er niks meer mee doen. Het zou een te zware last gaan worden als hij dit om hem zou dragen. Als ze wilde helpen was het fijn, anders zou hij er samen met Ceto wel achter kunnen komen. Zij wist meer van Poseidon af dan Xiomara, dus misschien was dat zelfs wel beter.
"Ik zou niet te snel roepen. Haar kennende zal ze wel een manier vinden om jou gelukkig te houden terwijl ik op de boden van de zee lig. Misschien dat ze mij in een kikker gaat veranderen, of een vis. Vinden jullie vissen aantrekkelijk?" vroeg Jiro. Hij was vermoeid op zijn bureaustoel gevallen. Wat hem betreft zouden ze het schip klaar gaan maken voor de aankomende nacht, hij verlangde er nu al wel naar om heerlijk te kunnen slapen. Vandaag was allemaal veel te druk geweest. Jiro verschool een grote gaap achter zijn hand.
"Zullen we zo wat eten gaan regelen en daarna gaan slapen? Ik ben verschrikkelijk moe geworden door dit alles. Het was echt een heksenketel vandaag," zuchtte Jiro vermoeid.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian had in zijn blote kont nog snel een diep kommetje gepakt en die gevuld met water. Het kommetje zette hij naast de badkuip, zodat Kiwi met hun mee kon badderen. Daarna was hij in bad gestapt en had hij zijn handen op Xiomara's heupen gelegd om haar een beetje te sturen waar ze precies kon zitten. Hij was immers niet uit op meer, enkel op het samen zijn en haar zachte huid voelen. Met een spons gleed hij over haar armen en rug. Aan snel poetsen deed hij niet. Het was gewoon rustig en lekker lui. Desnoods lagen ze de hele avond in bad van zijn part. Gerimpelde vingertoppen zou hem daar niet van weerhouden – het koude water misschien wel. Hij pakte haar hand en gleed met de spons eroverheen en daarna tussen elke vinger, om haar werkelijk overal schoon te maken. "Dat is waar," zei hij zacht en hij legde zijn wang op haar kruin. "Maar zulke pijn had je niet hoeven over komen. Zulke pijn was onnodig en wreed. Ik kan mij niet voorstellen hoe het gevoeld moest hebben en dat wil ik misschien ook niet weten. Ze hebben dan misschien hun straf gehad, maar ik zou hoe dan ook weer boos worden," mompelde hij en hij sloot zijn ogen even. Hoe hadden mensen dit zijn zachtaardige, prachtige Xio aan kunnen doen. "Wellicht. Het is soms lastig voor mij om te geloven dat zoveel dingen echt bestaan. Jij en Ceto zijn daar een levend bewijs van, maar jullie voelen zo vertrouwd en zo menselijk aan... Het voelt haast onnatuurlijk om te weten dat Poseidon en de Duivel echt bestaan," gaf hij toe. Natuurlijk steunde hij haar hoe dan ook, maar hij bleef diep van binnen wel een rationele man. Het toegeven aan hogere entiteiten ging soms zijn petje te boven, ondanks dat het letterlijk tussen zijn benen zat. Een glimlach kwam rond zijn lippen en hij gleed met zijn spons over haar schouder. "Je hoeft mij niet te bedanken. Het gaat vanzelf. Als ik echt naar je kijk dan is het onmogelijk om niet van je te houden."

Ceto keek stil naar de ketting die hij om haar nek hing. Het amulet was prachtig, maar enorm zwaar. Ze had niet begrepen hoe Jiro geen nekpijn ervan had gekregen. Zacht zuchtte ze even en omsloot ze haar hand rond het amulet, die haast als een hart onder haar hand leek te bonken. "Goed, ik geef het terug en ik zal ervoor zorgen, Jiro, dat ze je niet zal vervloeken of je in een vis zou veranderen. Ik vind een vis namelijk niet aantrekkelijk," grimaste ze. "Maar beloof me dat je haar dan ten minste respecteert als ieder andere mens. Ik weet dat ze soms het bloed onder je nagels vandaan haalt, maar ze is geen slaaf. Ze is nog altijd menselijk, zelfs met haar heksenkrachten. En ik haat het als jullie twee zoveel moeite met elkaar hebben. Ik houd van jullie allebei."
Ze wilde niet langer tussen hun gekibbel zitten. Het moest een keertje klaar zijn. Ceto sloeg haar armen over elkaar en schudde haar hoofd. "Je hebt voor mij gezorgd, sta mij toe om hetzelfde te doen voor jou."
Het was inderdaad een lange dag geweest met een hoop heisa. Het laatste wat ze kon doen was wat eten halen en rust bieden aan Jiro. Dat was dan ook precies wat ze had gedaan. Voor het eten halen had ze uitzonderlijk snel gedaan, puur omdat ze zich niet prettig voelde bij de mannen. Een had zelfs in haar bil geknepen en ze voelde zich er nog altijd naar bij. Toch toverde ze een glimlach op haar lippen en vergat ze het gebeuren toen ze Jiro weer zag. Ze zette zijn bord voor zijn neus neer en liep zelf daarna door naar zijn kast. Even snuffelde ze erin, totdat ze zijn grootste hemd had gevonden. Zonder enig gevoel van schaamte kleedde ze zich voor zijn neus uit en trok ze de hemd aan, die als nachtkleding zou dienen. Ceto had niet precies door dat dit niet iets was wat mensen gelijk deden als ze samen kwamen. Ze keek dan ook naar Jiro die haar aanstaarde. "Wat?" vroeg ze onwetend, haast onschuldig. "Is deze niet goed?" Ze maakte al aanstalten om het weer uit te doen.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Xiomara vond het heerlijk. Ze vond het heerlijk hoe Sebastian haar aandacht gaf, hoe ze kon luisteren naar zijn zware stem. Nu ze met haar hoofd tegen zijn borst lag kon ze de bas van zijn stem terug horen in zijn borst. Glimlachend had Xiomara op gekeken naar Sebastian. Ze wist dat hij van haar hield, zonder enige regels of vooroordelen. Xiomara had gewacht op iemand zoals hem, ze wist dat hij er moest zijn. Maar ze was blij dat hij dan nu ook eindelijk haar pad op was gekomen. Xiomara liet haar ogen dichtvallen.
“Helpt het je als je weet dat ik wraak heb genomen? Ze hebben allemaal gekregen wat ze verdiende,” sprak Xiomara zachtjes. Er verscheen een glimlach rond haar lippen bij het voelen van de warme spons tegen haar hals. Haar donkere ogen bekeken het geconcentreerde gezicht van Sebastian. Ze zou hem beschermen. Het maakte haar niet uit wie of wat ze zou moeten vervloeken, maar hij zou de rest van zijn leven veilig zijn. Er verscheen een gemoedelijke glimlach rond Xiomara haar lippen. En hij zou haar beschermen. Hij zou haar beschermen tegen de duisternis die haar verder omlaag probeert te trekken. Maar boven alles zou hij haar beschermen tegen haarzelf, tegen haar eigen boze gedachten en de onverwerkte trauma’s waar zij zelf mee speelde.
“Ik denk dat het men gelukkiger maakt als ze niet afweten van alles dat er speelt in deze wereld. De wijsheid die aan mij geschonken is… is soms te veel. Het maakt het moeilijker,” zei Xiomara zacht. Ze voelde de spons over haar borst glijden. Op de achtergrond liet Kiwi een zacht fluitje horen. Ze had haar veren nat gespetterd en nu stond ze naast het bakje haar veren weer netjes op de plek te duwen.
“Hoe heb je haar leren kennen?” vroeg Xiomara. Ze wist het antwoord al, maar ze hoorde hem graag praten. Het gaf haar rust.

Het liefste had Jiro zichzelf overeind geduwd en was hij met Ceto naar beneden gelopen. Alles in hem schreeuwde dat ze beschermd moest worden. Maar hij gaf haar vrijheid. Ze kon voor zichzelf zorgen, sprak hij zichzelf toe. Jiro was dolblij toen hij zag dat Ceto weer binnen kwam lopen. Hij kwam overeind en pakte het bord vast. Hongerig greep hij zijn stuk brood vast. Jiro was net weer op zijn stoel geploft toen hij zag hoe Ceto naar zijn kast was gelopen om haar jurk van haar schouders te schudden. Het ijverige kauwen stopte vrijwel direct. Een aantal kruimels vielen uit Jiro zijn mond. Razend snel draaide hij zijn ogen weg toen Ceto over haar schouder keek. Zijn hand liet hij rusten op zijn kruis. Ze hoefde niet te weten dat dit zo veel effect op hem zou hebben. Maar de waarheid was dat Jiro voor zijn eigen doen al veel te lang droog stond. Nog even en hij zou een harde krijgen alleen al van een man die er misschien wat vrouwelijk uitzag. Dus het feit dat een beeldschone vrouw zoals Ceto zichzelf voor zijn neus aan het uitkleden was maakte het er niet makkelijker op voor hem.
“Het is niet gebruikelijk voor vrouwen om zichzelf om te kleden in het bijzijn van mannen,” mompelde Jiro. Hij veegde met zijn hand langst zijn mond, waarna hij toeliet dat hij toch nog even omkeek naar het meisje. Ze had een hemd van hem aangetrokken. Ze zou zijn einde worden. Jiro zou nog een aantal dagen zoals dit niet kunnen overleven zonder zichzelf van het schip te gooien. Een diepe zucht ontsnapte Jiro.
“Het kan effect hebben op sommige mannen,” mompelde hij schor.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

"Een beetje," mompelde hij. Nog altijd vond hij dat die mensen net zo veel pijn hadden mogen hebben als zij. Ze hadden mogen lijden, maar als Xiomara zo rustig erbij kon zijn dan zou hij het voor nu laten varen. Er iets aan doen kon hij toch niet en de tijd terug draaien was een kracht die hij niet bezat. Wat dat betreft bezat hij alleen menselijke kracht. "Dat denk ik ook en het spijt mij dat jij die last moet dragen," zei hij en hij gleed met de spons over haar heup en been. "Zolang je het maar nooit moeilijk maakt voor ons. Wat voor opties je ook over ons ziet, weet dat we er altijd samen uit kunnen komen. Je hoeft mij niet te vertellen wat de opties zijn, maar praat met mij, oké? We zijn sterker samen." Hij keek haar even doordringend aan. Als er iets was wat ze zag en het had te maken met hun twee – dan wilde hij dat ze erover met hem praatte. Het zou hem helpen om haar gerust te stellen en het zou hem ook beter laten voelen als hij wat lasten van haar schouders kon halen. Hij drukte een zachte kus tegen haar donkere haren. Glimlachend keek hij over de rand naar Kiwi. "Ja? Ben jij ook mooi schoon nu?" vroeg hij liefkozend aan zijn diertje. Hij stak een arm naar haar uit en nam haar op zijn vinger mee naar boven, zodat ze op de rand van het bad kon zitten. "Ze is een gezelligheidsdier," lachte hij zacht. Het diertje wilde altijd bij hem of Xio zijn. "Ik lag dronken onder een boom en ze was daar als een lelijk mormel uit gevallen op mijn schoot. Ik heb geprobeerd haar terug te brengen naar het nest, maar ze werd verstoten. Dus heb ik haar onder mijn hoede genomen en sindsdien is ze altijd bij me. Hè, beauty?" vroeg hij aan zijn vogeltje en aaide even over haar buikje. "Nu heb ik twee beauties," glimlachte hij trots en hij liet de spons over haar binnen been gaan tot aan haar lies. Daarna drukte hij de spons in haar handen. "Your turn," grijnsde hij.

Ceto pakte haar kleding van de grond en legde deze over een stoel heen. "Oh," zei ze en ze keek even bedenkelijk. "Dat wist ik niet."
Ze keek op bij zijn schorre stem en een glimlach brak door op haar gezicht. Dat wist ze dan weer wel. Hoe vaak deed Aphrodite het niet bij Ares? Ze liep naar hem toe en legde haar armen vanachter om zijn nek heen. "Het is oké," zei ze zacht en ze legde haar wang op zijn hoofd. "Zolang alleen jij het bent," fluisterde ze in zijn oor. Ze legde haar hand op zijn pols en haalde zo zijn hand van zijn kruis af. Ceto kon best begrijpen dat hij haar met respect wilde behandelen, maar ze was niet een persoon die moest of hoefde te wachten. Ze was niet iemand die zich schaamde om haar lichaam of om het gemeenschap die het kon hebben met een ander lichaam. Het was natuurlijk in haar ogen. Iets wat vloeide uit liefde of lust en in dit geval was het liefde. Om meer kon ze niet wensen. Glimlachend kwam ze op zijn schoot zitten. "Maar als je liever hebt dat ik mij in een andere ruimte omkleed dan zal ik dat voortaan doen."
Onschuldig keek ze hem aan. Hoewel ze niet bekend was op dit terrein met mannen, wist ze wel wat ze moest doen en hoe ze dat moest doen. De goden gaven immers meer dan genoeg voorbeelden en verhalen. Daarnaast was ze niet bang bij Jiro. Ze voelde zich op haar gemak, mooi en geliefd bij hem. Zacht grinnikend veegde ze wat kruimels bij zijn lippen weg. "Als het op mij aan komt, Jiro," begon ze en ze keek hem met haar grote ogen aan. "Dan mag je alles hebben." Ze drukte een kus op zijn lippen en kwam daarna overeind, zodat hij zijn maaltijd kon opeten.

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Tevreden had Xiomara haar hoofd tegen Sebastian zijn schouder laten leunen. Haar ogen waren dicht gevallen. Het was zeldzaam voor haar om dit soort rustige momentjes te hebben op het schip. Jiro viel haar bijna altijd wel lastig en als dat het niet was, was het haar eigen kracht dat haar aandacht op eiste. Maar nu leek alles... normaal. Alsof ze niet krachten in zich had dat dit hele schip omver zou kunnen blazen. Sebastian liet haar rustig voelen. "Hmm, geef me even een paar seconden," zei Xiomara. Ze zou hem graag willen wassen, maar ze wilde nog even een paar seconden kunnen genieten van deze rust. Met haar ogen gesloten had ze de spons gegrepen. Na een paar tellen was ze overeind gekomen. Behendig draaide ze zichzelf om. Met een glimlach rond haar lippen sloeg ze haar armen rond zijn nek. Zacht duwde ze haar lippen tegen die van hem. Xio duwde zijn lippen iets van elkaar. Genieten speelde ze met zijn tong. Hij liet haar zo goed voelen. Alles dat Sebastian deed liet zo levend voelen. Xiomara liet hem weer los.
"Dit is zo oneerlijk, jouw lijf is zo veel groter dan die van mij," grinnikte Xiomara. Ze liet de spons voorzichtig over Sebastian zijn gespierde borstkas glijden. Hij was zo verschrikkelijk gespierd. De meeste mannen hier op het schip waren gespierd door het werk dat ze deden. Maar Sebastian kwam op een heel ander level. Hij zag er zo goed uit. De spons liet ze omlaag glijden naar zijn buik. Liefdevol keek Xiomara vanonder haar wimpers op naar Sebastian.
"Ik beloof je dat ik eerlijk naar je ben. Ik kan je niet alles vertellen. Maar ik zal nooit iets doen dat jou of ons pijn zou doen," zei Xiomara bevestigend op zijn eerdere vraag.

Jiro moest even happen naar adem toen Ceto bij hem op schoot kwam zitten. Hij wist niet of ze dit expres deed of dat ze oprecht zo onschuldig was dat ze niet realiseerde wat voor effect dit had op Jiro. Hij greep Ceto rond haar bovenarm toen ze weer overeind kwam. Jiro trok haar weer terug op zijn schoot. Met grote ogen keek hij naar de vrouw die op zijn schoot zat.
"Je blijft hier, bij mij," gromde hij. Hij deed nu geen moeite meer om zijn duidelijke erectie te verschuilen. Als ze zelf eerder zo gewillig op zijn benen kwam zitten, wilde hij ook geen moeite meer doen om te verschuilen dat hij een keiharde erectie had gekregen door haar. Jiro liet zijn handen onder zijn grote blouse glijden die zij aan had getrokken. Zijn handen bleven rusten op haar middel. Ceto haar huid voelde zo verschrikkelijk zacht onder zijn ruwe handen. Hij duwde zijn lippen tegen die van haar. Hij trok haar dichter tegen hem aan, zodat ze zijn erectie tussen haar benen kon voelen.
"Het is niet gezond wat jij met mijn hoofd doet," prevelde Jiro tegen haar lippen. Hij duwde zijn blouse omhoog, over haar hoofd. Jiro liet haar lippen los, maar duwde zijn eigen lippen als snel tegen haar hals. Terwijl hij haar huid kuste en likte, begon hij snel zijn broek los te knopen. Het was strak komen te zitten door de erectie. Jiro kwam iets overeind, zodat hij zijn broek van zijn heupen kon duwen. Een zachte kreun ontsnapte Jiro zijn lippen. Hij had al zo lang geen vrouwelijk contact kunnen krijgen. Het feit alleen al dat ze aan hem zat en dat hij haar zachte huid kon voelen maakte hem gek. Zij maakte hem gek.
"Zeg het als ik wat doe dat niet goed voelt," mompelde Jiro.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven