Latest posts

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

"Verschrikkelijk veel mazzel," grinnikte ze. Ellie bleef wat langer de zeep in zijn haar masseren en waste het er pas uit toen hij een film had aangeklikt. Ze zorgde ervoor dat er geen zeep of water in zijn ogen terecht kwam en drukte daarna een kus op zijn lekker ruikende haren. Haar eigen haar had ze in een vlecht gevlochten en daarna als een knot vast gemaakt. Het was altijd een enorme klus om haar lange haren te wassen en daarom waste ze het niet elke dag. "Je hoeft het niet in woorden te beschrijven, Chris. Ik merk het aan je in alles wat je voor mij, voor ons, doet. Meer heb ik niet nodig. Duidelijker hoeft niet. Jouw strelingen, knuffels, kusjes... Alles, zegt zoveel meer dan woorden. Dat je mij toelaat, terwijl je je muur weer hoog trekt, vertelt mij dat je mij vertrouwt en ik vertrouw jou. Ik ben zo blij dat we bij elkaar horen. Het leven is niet makkelijk geweest voor ons beiden, maar het heeft mij jou gegeven."
Wie weet zouden ze niet bij elkaar passen als ze het instituut nooit hadden meegemaakt. Wie weet hadden ze elkaar niet eens ontmoet of wel? Nee, ze wilde hem niet kwijt. "Ik houd ook verschrikkelijk veel van jou. Je betekent enorm veel voor me en ik kan niet wachten tot ik jouw vrouw kan zijn."
Ellie wist dat ze haar eigen achternaam kon houden als ze eenmaal zouden trouwen, maar ze had besloten dat ze Chris' achternaam over wilde nemen. Genietend nam ze wat nootjes en at ze deze langzaam op. Ze stak haar hand iets omhoog, zodat ze wat nootjes in Chris' mond kon stoppen. "Ik heb zitten denken," mompelde ze, terwijl ze een beetje afwezig naar de film keek. "Er zijn zoveel van ons met krachten. Zelfs nog jonge kinderen. En ik merk hoeveel geluk wij hebben, maar ik denk dat niet iedereen zoveel geluk heeft. Hoewel we redelijk normaal leven... Nog steeds heb ik die angst. Van mijn kracht, wat de mensen zullen zeggen... Ik zou graag naar een universiteit willen gaan om verder te leren, maar ik durf het niet. Ik durf niet om onder zoveel mensen te zijn. Dus ik zat te denken, wat als ik misschien iets op kan zetten voor iedereen zoals wij? Een veilige plek waar er verder geleerd kan worden. Niet alleen de theorie en praktijk van normale mensen, maar misschien ook de trainingen van krachten?" Ze draaide zich iets, zodat ze Chris aan kon kijken. "We moeten onder ogen zien dat... Dat er wellicht nakomelingen kunnen komen van iedereen in het instituut en wie zegt dat die kinderen geen krachten hebben? Die zouden er ook terecht kunnen. Wat denk jij?"
Ze had nog niet eerder met Chris gepraat over kinderen. Nu praatte ze niet specifiek over hun kinderen, want dat idee leek haar eng, maar over de kinderen van iedereen die in het instituut had geleefd.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Bedenkelijk had Chris door Netflix heen gescrold. Hij had er in het begin moeite mee gehad dat de technologie veranderd was, zelfs nu, nu hij het beter kende, vond hij het nog lastig. Hij deed zijn dingen liever gewoon zelf. Ellie was er veel handiger is, dus zij deed meestal het computerwerk of andere technologische dingetjes.
"Ik heb mazzel met je," mompelde Chris zacht. Hij moest moeite doen om zijn ogen niet te sluiten. Het gevoel van Ellie haar handen die door zijn haren gleed was zo verschrikkelijk lekker. Ze mocht van hem nog wel langer door gaan. Chris deed daarom ook iets langer over het uitzoeken van de film dan nodig was. Hij kon echter niet langer doen alsof hij niet wist wat hij wilde kijken. Geduldig wachtte Chris tot zijn haren uitgewassen waren.
"We helpen elkaar. We versterken elkaar. Het is niet zo simpel als een relatie. We zijn perfect voor elkaar. Elke dag word ik wakker en realiseer ik mij weer hoe ontzettend trots en gelukkig ik ben om het feit dat ik wakker mag worden met jou naast me. Ik ben elke keer weer dankbaar," zei Chris, terwijl hij Ellie voor hem trok. Hij leunde terug en trok Ellie zo dicht mogelijk tegen hem aan. Zijn hand liet hij op haar been rusten. Chris keek niet eens echt naar de film. Hij bleef glimlachend naar Ellie kijken. Hij kon nooit genoeg krijgen van haar en haar prachtige gezicht. Chris zijn vingertoppen gleden langzaam over haar been.
"Je hebt geen idee hoeveel ik van je hou. Ik kan het niet in woorden beschrijven. Ik zou willen dat ik het je duidelijker kon maken," zuchtte Chris zacht. Hij pakte haar hand, de hand waar haar verlovingsring aan zat. Dit had hem veel kunnen helpen om het duidelijker te maken.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Ellie was blij en opgelucht dat Chris het een keertje allemaal uit gooide. Ze had heus wel door gehad dat het hem van binnen opbrak en nu had hij het eens los gelaten. Het betekende veel voor haar dat hij het nu bij haar durfde en ze was er ook trots op. Ze stribbelde niet tegen toen hij haar meenam naar de badkamer en haar daar neerzette. Er waren geen woorden nodig, niet nu in elk geval. Ze draaide de kraan aan en kleedde zich alvast uit. Voorzichtig schonk ze wat badschuim erbij. Vorige keer was ze onvoorzichtig geweest en was de halve fles erin gevallen. Het was een aardig schoonmaak klusje geweest, maar in elk geval had de badkamer heerlijk geroken. Net op het moment dat ze de fles wegzette kwam hij weer binnen. Ze legde de spulletjes, zoals de föhn, van een klein tafeltje en zette het tafeltje daarna naast het bad. Daar konden de glazen staan en de laptop. Ze glimlachte en drukte een lieve kus op zijn wang. "Always. Ik weet dat het soms moeilijk is. Ik vind het ook moeilijk als ik weer eens de zoveelste nachtmerrie heb gehad. Ik wil je nooit wakker maken, maar toch word je dat altijd."
Het was haast alsof hij het kon aanvoelen, net zoals zij kon aanvoelen dat als hij haar wegduwde dat hij dan juist liever had dat ze hem knuffelde. Het had even geduurd voor ze dat in zag. De eerste paar keren was ze niet weg gegaan omdat ze koppig was en nu ging ze niet weg, omdat ze wist dat hij iets anders nodig had. Zijn mond zei het een en zijn ogen zeiden het ander. Wat was ze blij dat ze koppig was. Zoals de keer in het hotel. Het had haar letterlijk opgebroken dat hij haar zo aan de kant had geduwd. Nu begreep ze hem veel beter. Ze stapte in bad en stak haar hand naar hem uit. "Kom op, kleed je uit en kom bij me. Ik wil je mooie billetjes zien."
Ellie kon het niet laten om naar hem te kijken, terwijl hij zich ontdeed van zijn kleding en uiteindelijk bij haar in bad stapte. "Kies maar een film uit dan ga ik je haar wassen." Ze ging op de badrand aan de achterkant zitten, kwakte wat zeep in haar handen en masseerde dat rustig in zijn haren. Ze kon bezorgd doen om zijn tranen van eerder, maar Ellie begreep dat hij zijn gedachtes even wilde verzetten en daar ging ze zo in mee.

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Chris had zijn hoofd weggedraaid toen Ellie overeind was gekomen. Hij had gewild dat ze weg was gelopen, dat ze hem alleen had gelaten en dat hij in stilte had kunnen huilen. Maar hij was zo verschrikkelijk blij toen ze haar armen rond zijn nek sloeg. Chris had zijn gezicht tegen haar schouder geduwd. Krampachtig had hij Ellie vastgegrepen en haar op zijn schoot getrokken. Het liefste had hij haar fijn geknepen. Hij had haar zo dicht mogelijk tegen hem aan willen trekken. Chris liet alle schaamte lopen. Als een klein kind huilde hij tegen Ellie haar schouder totdat zijn tranen op waren. Hij hikte op een gegeven moment alleen nog maar. Het brak Chris op om te zien wat voor leven hij gehad had. Het idee dat hij dat altijd had kunnen hebben en dat deze twee geweldige en liefhebbende mensen nu dood waren brak hem op. Hij had dit nodig gehad. Zijn emoties eruit laten, alle spanningen en gedachten. Uiteindelijk was er een stilte gevallen. Het enige geluid kwam van de tv die nog altijd aan het afspelen was.
"Genoeg," zei hij zacht. Chris leunde naar voren en duwde de tv uit. Chris legde zijn handen tegen Ellie haar billen, zodat hij zichzelf en haar in één keer kon optillen. Hij wilde in bad, samen met Ellie. Hij had zelfs Froppy meegenomen als dat kon. Chris wandelde de badkamer in, waar hij Ellie op haar voeten zette.
"Kan jij de kraan aanzetten? Dan pak ik de laptop zodat we een film in bad kunnen kijken," zei Chris. Hij duwde een kus tegen Ellie haar voorhoofd voordat hij wegliep. Uit het kantoor pakte hij Ellie haar laptop. Hij greep een fles wijn, twee glazen en nog een zakje met wat snacks. Met volle handen liep hij terug naar de badkamer.
"Ik heb maar wat extra's meegenomen," zei Chris. Hij zette alles op de badrand. Zuchtend trok Chris zijn shirt over zijn hoofd.
"Bedankt. Dat ik mezelf kan zijn bij je," mompelde Chris.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG| Why is the rum always gone?

Sebastian opende zijn mond en nam de schilfer aan met zijn lippen. Hij knabbelde erop en keek toe hoe Kiwi ernaar bleef kijken. "Na-ah. Jij hebt al genoeg gehad," grijnsde hij, waarna hij zich gewillig om liet vallen door Xiomara. Kiwi zag hij naar haar favoriete plekje vliegen, waar ze zich neer nestelde voor een dutje.
Hij keek daarna op naar Xiomara met nog altijd die vrolijke grijns. "Ik kan wel een gokje wagen."
Grijnzend trok hij een wenkbrauw op, maar daarna verzachtte hij die grijns tot een glimlach. Hij had heus wel door dat ze iets serieus probeerde te zeggen en hij wilde niet dat ze dacht dat hij alles als een grapje opvatte. Genietend ontving hij haar lippen en sloeg hij zijn armen rond haar heen, zodat hij haar boven op zich kon duwen. Borstkas op borstkas. Alleen jammer dat er een stukje stof tussen zat. Hij maakte zijn lippen na een tijdje los en streelde een paar van haar donkere lokken uit haar gezicht. "Ik heb je graag gelukkig," zei hij zacht en hij drukte een kus tussen haar wenkbrauwen. "Zelfs met het gewicht van de wereld op je schouders, wil ik je zien glimlachen. Je zien stralen. Zo vind ik je het mooist."
Hij legde haar rustig naast zich en trok de dekens over hen heen. "Maar eerst gaan we eens goed slapen. Zodat we morgen ons kunnen leiden door ons gevoel naar de puzzelstukken die verloren zijn geraakt. Hoewel ik geniet van deze reis, zou ik liegen als ik niet liever zou willen dat het voorbij was en de zee weer vaarbaar was voor iedereen." Sebastian hield niet van missies of dingen die 'moesten'. Hij was een vrije man, een vrije geest. Hij wilde doen wat hij wilde doen, gaan waar hij naartoe kon gaan. Hij was niet iemand die zich liet vertellen wat te doen. Al moest hij nu een uitzondering maken en dat deed hij graag als dat betekende dat hij bij Xio kon zijn.

Een glimlach sierde rond haar mond bij Jiro's woorden. Ze was niet per se onzeker geweest. Ze wilde enkel weten in hoeverre ze beter zou moeten worden. Om te horen dat ze al één van zijn betere ervaringen was geweest... Het liet haar enorm goed voelen. Ze lachte zacht. "Ik had ook moeite om niet te veel geluid te maken," zei ze grinnikend. Ceto had gehoord hoe Xio en Sebastian te keer waren gegaan en ze wilde zelf niet dat anderen haar zo zouden horen. Het was een intiem moment die ze alleen wilde delen met Jiro. Zacht streelde ze met haar hand door zijn haren toen hij op haar borst kwam liggen. "Geen," antwoordde ze en ze keek naar het plafond. "Je bent de eerste met wie ik dit heb gedaan en ik..." Even sloot ze haar ogen toen hij zijn lippen tegen haar hals drukte.
"Ik zou zo weer willen als ik niet zo moe was," lachte ze. Ze had er oprecht enorm veel van genoten en ze wilde zo graag meer ervan ontdekken met hem. Het was duidelijk dat hij meer ervaring had, maar dat vond ze juist des te leuker. Hij kon haar sturen in wat hij fijn vond qua posities en zo zou ze zelf ook nieuwe dingen leren van wat ze wel en niet fijn vond. Ze hoopte maar dat hij het wel aan zou geven als hij weer aan zijn trekken moest komen en anders zou ze het zelf wel doen, zoals vandaag. "Je was niet altijd even charmant, nee."
Grinnikend keek ze wat naar beneden om hem te zien. "Maar ik kon altijd meer in je zien. De harde buitenkant is er niet altijd, zoals nu. Je bent meer dan wat je op het dek laat zien en ik ben blij dat ik het heb mogen zien."
Ceto trok de dekens over hen heen. Nu ze aan het afkoelen waren, kreeg ze het wel koud. Genietend sloot ze haar ogen en hield ze hem dicht tegen zich aan en nam ze zijn warmte over. "Ik vond het zo lastig om niet te vaak dichtbij je te zijn. Ik wilde zo vaak met je praten, maar tegelijkertijd durfde ik niet," grinnikte ze zacht. "Had je echt niets door dat ik geen jongen was? Als je het wel had geweten, had je mij dan aangenomen of niet?"

Re: ORPG| Traveling is like flirting with life.

Terwijl we zoenen voel ik hoe zijn grote, sterke handen over mijn lichaam glijden, iets waar ik vanaf het begin al gek op ben geweest. Ik heb iemand nodig die me vast kan pinnen wanneer ik het wil en me duidelijk maakt wie de baas is. Begrijp me niet verkeerd, ik ben dominant, maar soms is het gewoon heerlijk om een dominante vriend in de slaapkamer te hebben. Plotseling voel ik hoe er bubbels rond mijn lichaam worden gevormd, waardoor ik kort moet lachen. Na een tijdje te hebben gezoend laat ik zijn lippen met rust, om de mijne af te kunnen laten glijden naar zijn hals. Zachtjes kus ik deze dan, maar laat me dan lachend wat achterover leunen. Het glas champagne neem ik in mijn handen, om hier vervolgens een slok van te kunnen nemen. Ik heb alles wat ik ook maar ooit gewild heb. Een fantastische vriend, een toekomst om van te dromen en vrienden voor het leven. Manuel heeft me nooit laten twijfelen over zijn loyaliteit, natuurlijk kijkt hij naar andere vrouwen, maar dat is iets wat ik zelf ook doe. Ik vind het heerlijk om mensen te bekijken, man of vrouw. Voordat ik een relatie kreeg met Manuel, heb ik ook vaak genoeg met vrouwen gezoend. In de club wanneer mannen een van ons lastig viel, of gewoon voor een spelletje truth or dare. Preuts is iets wat ik nooit ben geweest, ieder lichaam is prachtig, waarom zou je dat dan niet vieren?  Mijn hand laat ik dan ook over de gespierde borstkas van Manuel glijden, totdat ik mijn hand op zijn onderbroek laat rusten. Kort laat ik mijn hand hieroverheen glijden, maar kan het niet laten om te grijnzen zodra ik voel wat voor effect ik op hem heb. Sowieso heb ik wat dat betreft niets te klagen, Manuel is zeker niet klein geschapen. Plagerig neem ik dan ook beter plaats op zijn schoot, waarna ik het niet kan laten om mijn kont te bewegen. Mijn rug leunt dan ook tegen zijn borstkas aan terwijl ik van mijn champagne nip. "Think you can last untill the end of the night? We can't just dissapear, being the hosts of this party." grijns ik dan, waarna ik een kus op zijn lippen druk. 




Terwijl ik mezelf in probeer te houden kan ik het niet laten om te glimlachen om haar opmerking, het voelt aan de ene kant goed dat ze liever hier bij mij blijft, maar aan de andere kant zorgt dat ervoor dat de verleiding groter en groter wordt. Het valt namelijk niet te ontkennen dat Idelle een schoonheid is, met prachtige vormen. Kort kijk ik op zodra ze zich beweegt, maar voordat ik ook maar iets kan zeggen voel ik hoe ze haar lippen op de mijne drukt. Op dat moment is het net alsof er een knop bij me om gaat, die mijn zelfcontrole in bedwang hield. Mijn hand laat ik in haar haren glijden, terwijl ik me naar haar toe draai. Mijn andere hand plaats ik op haar heup, om haar op deze manier dichter naar me toe te kunnen trekken. Haar zachte lippen laat ik dan ook niet meer los, in tegendeel. Al gauw gaan we over in een verhitte zoenparij, maar merk aan mezelf dat ik moet stoppen, hoe moeilijk ik het ook vind. Dit soort dingen zorgen ervoor dat ik meer wil, veel meer. Maar dat kan ik niet doen, in de staat zoals ze nu is. "You drive me insane." fluister ik dan ook in haar oor, waarna ik mijn lippen langs haar oor laat glijden en haar hals begin te zoenen. In mijn ervaring is dit meestal een zwakke plek van vrouwen, iets wat ik kan begrijpen. De combinatie van het onzekere, dat je niet weet wat iemands volgende stap zal zijn en de lust doen dingen met wie dan ook. Mijn handen laat ik dan ook afglijden naar de ronding van haar borsten, maar neem haar gezicht dan in mijn handen waarna ik haar weer begin te zoenen. 

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Fallon
Haar hoofd schudde ze grijnslachend op zijn woorden. Het zou wat zijn als hij haar elke keer zou bellen om aan te kondigen wanneer hij een date had en waar hij haar mee naar toe zou nemen. Dat zou wel erg ver gaan. Bovendien zou ze het waarschijnlijk niet erg fijn vinden om iedere keer maar weer te horen dat hij een date had. Dat zou haar wellicht alleen maar jaloers maken en die jaloezie moest ze dan ook nog eens tot zichzelf houden. Het was gelukkig ook maar een grapje en niet gemeend. Vanavond was het puur toeval geweest dat de twee elkaar tegen waren gekomen in het restaurant. Maar het zou toch niet elke keer gebeuren. Althans, ze verwachtte van niet. Atlanta was groot genoeg en had restaurants en andere bezienswaardigheden en plekken genoeg om elkaar niet telkens tegen hoeven te komen. De enige plek waar ze elkaar dagelijks tegen zouden komen was op kantoor en dat uit vrijwillige keuze, want zij had hem tenslotte zelf gevraagd om te blijven werken voor haar en hij was daarmee akkoord gegaan – beide wetende dat ze elkaar dan zouden blijven zien.
Fallon strook een verdwaalde lok uit haar gezicht weg en stopte hem achter haar oor. Haar blauwe ogen keken zijn kant op. Ze had zijn hart gebroken. Dat wist ze zeker, maar hij probeerde het te verbloemen door te zeggen dat ze hem had gekneusd. Ze wisten beiden beter. En dat bleek wel, want hij kwam erop terug. "Be patient. You probably will find the glue one day." stelde ze hem gerust. Dit waren woorden die totaal niet bij haar pasten. Maar toch kwamen ze uit haar mond. Had dit te maken met lichtelijk schuldgevoel tegenover hem? Hij maakte haar weer aan het lachen. "Who knows. Maybe." grapte ze. Ze was niet bezig met een record behalen. Ze dronk tequila gewoon makkelijk weg. Zeker op zo'n avond als deze dat ze toe was aan alcohol. Fallon dacht niet na over de consequenties van alcohol drinken. Ze wist de consequenties, maar ze stond er nu niet bij stil. Het was namelijk niet alsof ze nadacht over de kater die ze morgenochtend zou oplopen en ze dacht ook niet na over dat ze grenzen zou verleggen en dat was in Liams buurt wel erg riskant. Maar dat ontging haar momenteel volledig.
Fallon liet haar handen rusten op de bar. Ze keek hem aan en daardoor merkte ze op dat hij een softere blik kreeg. Hij wilde helemaal niet met haar praten. Hij wilde haar zien. "How did you know I needed a drinking buddy?" vroeg ze hem. Hij kon dat toch niet weten naar haar idee. Misschien dat hij de ruzie iets had meegekregen, maar hoe had hij geweten dat ze niet naar huis was gegaan. Ze beet op haar onderlip. "I don't mind you being here because I could use a drinking buddy." Ze keek naar de barkeeper om hem hun kant op te wenken. "Would you like wine or a martini?" stelde ze hem de vraag zodat ze twee nieuwe drankjes kon bestellen. Ze stapte af van de shotjes, voor nu.

  

Fifty shades of fucked-up

Re: SHORPG | True love can't die.

Terwijl ik naar buiten loop probeer ik me de details van de missie te herinneren, het gaat om een aantal hellhounds. Maar het is eigenlijk meer controle, om erachter te kunnen komen naar wie ze luisteren. Hellhounds gehoorzamen over het algemeen andere demonen en handelen alleen in opdracht. Op mijn arm teken ik dan enkele runes, die ervoor zorgen dat ik geruisloos en onzichtbaar kan bewegen, evenals een rune die er voor zorgt dat ik niet vermoeid raak. Na mijn nachtelijke avontuur met Jace, is dit iets wat ik wel degelijk nodig heb. Mijn spieren voelen wat stroef, ook door de training die ik gisteren heb gehad. Gelukkig heb ik al wat met Max kunnen trainen vanochtend, dus ik beweeg al iets soepeler. Met een grijns op mijn lippen loop ik dan door de straten heen, mezelf afvragend hoe Clary zou reageren, mocht ze er achterkomen wat Jace en ik hebben uitgespookt. Enerzijds ben ik benieuwd of ze kwaad zou worden, of juist in huilen uit zou barsten. Iets waar ik altijd nog achter kan komen. 
Eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming klim ik via een trap omhoog, om op een van de bovenste verdiepingen van de verlaten loods uit te komen. Geruisloos beweeg ik me voort, maar laat mezelf dan langzaam op de grond zakken. Er zijn duidelijk stemmen te horen, maar het gapende gat in het midden van de vloer is een perfect middel om dichterbij te kunnen komen. Vlug teken ik een rune die je gehoor verbetert, maar blijf dan stil liggen. "You don't get it, Valentine. This is the perfect moment to attack the citadel. If what Mabel is saying is true, that all of the intstitutes have got one or two Iron Sisters to help them out, the citadel is weakened." hoor ik een bekende stem zeggen, waardoor de haren op mijn armen overeind gaan staan. Dit kan niet waar zijn. Mijn hand sla ik dan ook voor mijn mond, om te voorkomen dat ik geluid maak. Phyllis, een Iron Sister waar ik tijden mee heb gewerkt in de citadel. "No, the most important thing for us is to weaken the institute. We have to take care of Jace Herondale and those annoying Lightwood siblings." hoor ik Valentine dan grommen, waarna hij een van de hellhounds op zijn schouder klopt. "We should start at the weakest link." hoor ik hem dan zeggen, waarna de beesten beginnen te grommen. In mijn hoofd ga ik dan snel de opties na, welke van de drie het zwakste is. Jace, Izzy of Alec. De beesten komen dan in beweging, waarna ik overeind spring. Max! Natuurlijk. Ik laat mezelf dan met een noodgang van de trap afzakken, waarna ik naar het instituut begin te sprinten.
Eenmaal binnen in het instituut ren ik gelijk door naar de trainingszaal, hopend dat Max hier nog steeds is. Maar deze is bijna leeg, op Jace na. "Jace, where is Max? Where is he? Valentine is sending hellhounds after him." breng ik dan uit, maar hoor dan al snel de stem van Clary zeggen dat ze Max naar de binnentuin heeft zien lopen. "Jace?" vraag ik dan ook, maar weet dat ik hem verder niets uit hoef te leggen. "Clary, tell Izzy to shut this whole institute down, do it now. Nobdoy's getting in or out. Valentine is coming after the Lightwoods, and Jace." Zelf begin ik dan richting de binnentuin te rennen, maar zie dan nog net hoe een zwarte schim me inhaalt. "MAX!' schreeuw ik dan ook, maar pak dan mijn twee dolken vast, waarna ik een sprong waag. De twee dolken ram ik in de schouders van het beest, wat zorgt voor een oorverdovend gekrijs. Vervolgens steek ik mijn serafijnen zwaard in de rug van het beest, wat gelijk in stof verandert. Zonder verder na te denken spring ik tussen Max en de hellhounds in, hopend de jongen desnoods met mijn eigen lichaam te kunnen beschermen. "Max, grab your blade." zeg ik dan ook rustig, waarna hij deze ietwat onhandig tevoorschijn haalt. "Aim for their neck and eyes, when you blind them, you've got more options to kill." verzucht ik dan nog, maar blijf de hellhounds observeren die heen en weer blijven lopen. 

Kort moet ik glimlachen om de zelfverzekerheid van Genevieve, maar al gauw merkt ze dat haar lichaam niet goed meewerkt. "I know, I hate doing nothing too." glimlach ik dan, maar kijk kort naar mijn arm zodra ze er naar vraagt. "Well, it's okay. Still not usable, but at least I feel that it hurts, so that's a good thing right?' grinnik ik zacht, maar weet dat ik ook de kans niet ga krijgen om te testen of ik er kracht in heb. Niet alleen Max en Izzy zijn net waakhonden, maar ook Jace en Clary zullen me geen kans gunnen om ook maar een zwaard op te tillen. Mijn ogen worden alleen groot op het moment dat ik het alarm af hoor gaan en de ramen afgesloten worden, waarna ik Genevieve aankijk. "I'll go and check what's going on." De kans is klein dat de wolf in haar bed blijft liggen, maar op dit moment heb ik geen tijd om haar te helpen of ondersteunen. Er is iets mis in het instituut en ik moet zo snel mogelijk weten wat. Snel loop ik naar het controlecentrum, maar zie al snel de beelden die Izzy op het beeld getoverd heeft. "Max?' vraag ik dan geschokt, waarna ze knikt. "Clary tells me that Valentine is coming after us, and Jace. Max was outside when the hellhounds showed up, Jenny went after him, just like Jace." hoor ik haar dan zeggen, waarna ik uit frustratie op het bureaublad sla met mijn goede arm. "Why isn't anybody else out there?' hoor ik mezelf dan vragen, maar weet het antwoord al. Hellhounds zijn verschrikkelijk en waarschijnlijk hebben ze de opdracht gekregen om binnen te blijven van Jace of Izzy. "For the love of god, I can't watch this.' hoor ik Clary dan zeggen, waarna ze zich weg draait. 
Op het beeld is te zien hoe Jennifer haar lichaam gebruikt als muur tussen de hellhounds en Max, maar plotseling zie ik Jace in beeld verschijnen, beide staan ze met hun rug naar Max toe, wetende dat er een muur achter ze staat en hem op die manier niets kan gebeuren. Terwijl we toekijken zie je de beesten steeds ongeduldiger worden, waarna een zich op Jennifer lanceert. Mijn ogen knijp ik dicht, ik wil niet toekijken hoe een van onze schaduwjagers verslonden wordt. "Oh my god, Alec. You should watch this, they look like they've been fighting together since they were kids." hoor ik Izzy dan zeggen, waarna ik mijn ogen weer open. Op het beeld is te zien hoe Jace en Jennifer elkaar rugdekking geven, volledig op elkaar vertrouwend. Het is onmogelijk dat iedereen ongeschonden uit deze strijd komt, kijkend naar de hoeveelheid hellhounds, maar ik hoop dat het met minimale verwondingen lukt. 

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Als Ellie er al emotioneel van werd dan moest het bij Chris nog veel erger zijn. Stil keek ze even naar hem om en zag dat hij net als haar traanogen had. Dat was totdat hij voor de tv was gaan zitten. Het deed haar nog altijd zoveel pijn om te zien hoeveel verdriet hij had om zijn ouders die hij nu niet meer had. Hij was sterk, groot en breed en toch kon een enkele beeld van zijn ouders hem op zijn knieën krijgen. Ellie kwam stil overeind toen hij haar vroeg weg te gaan. Ze twijfelde geen moment. Hoe vaak had hij haar gezegd weg te gaan? En hoe vaak was ze daadwerkelijk weggegaan? Ze knielde voor hem neer en nam hem in haar armen. Zijn kin rustte over haar schouder, waardoor ze hem niet kon aankijken. Dat hoefde ze ook niet. Ze wist wat er door hem heen ging en ze wist dat hij het haatte als ze hem zo gebroken zag, maar ze wist ook dat dit erbij hoorde. Ze was er voor hem om hem te steunen zoals hij er was voor haar in de nacht. Hoe vaak was ze niet gillend overeind geschoten met tranen in haar ogen? Of was ze rusteloos in de keuken gaan zitten voor een mok warme melk in de hoop dat ze weer zou kunnen slapen? Hij was er altijd geweest om haar te knuffelen, haar te sussen of om haar terug naar bed te brengen. Ze gaf hem vaak vermoeiende nachten, maar hij nam het voor lief. En zo nam zij het voor lief dat hij haar shirt compleet nat maakte met zijn tranen. "Ik laat je nooit alleen, Chris," fluisterde ze zacht. "Niet vrijwillig. Je bent niet meer alleen, niet met mij."
Ze zou nooit willen dat hij zich alleen voelde. Nu waren ze samen, een item en binnenkort zouden ze die verbinding leggen. Zacht streelde ze met haar vingers over zijn rug. "Het is oké. Laat het gaan."

Re: O|| They can capture our body, but not our spirit.

Met tegenzin was Chris overeind gekomen. Hij had helemaal geen zin om alles weer op te moeten ruimen, niet nadat hij zo lekker op de bank had gezeten met Ellie. Maar hij moest aan het werk. Dat was tenminste tot hij Ellie haar stem hoorde. Ze had hem wel vaker geroepen, maar dat was nooit op deze manier geweest. Er klonk nood in haar stem. Chris twijfelde er dan ook niet aan om de afwasborstel te laten vallen en met natte handen de keuken uit te rennen naar de slaapkamer. Ellie stond bij de oude, ondertussen 5e hands, tv gebogen. Op het scherm was een klein kind te zien met een hond en een man. Fronsend kwam hij naast Ellie zitten.
"Wie zijn dit?" vroeg hij verbaasd. Hij herkende de man niet en het kind al helemaal niet. Nieuwsgierig bleef Chris kijken totdat hij opeens zijn eigen naam hoorde. Zijn bruine ogen werden groot en zonder dat hij het zelf doorhad schoof hij dichter naar de tv. Opeens leek hij alles te herkennen. De man was zijn vader, de hond zijn oude herders hond Tasha en de vrouw achter de camera zijn moeder. Chris had zijn neus tegen de tv geduwd. Hij wilde de gezichten kunnen zien, maar de kwaliteit was te slecht om het goed te kunnen zien. Het zicht werd alleen maar slechter toen grote tranen zijn ogen vulde. Zonder schaamte liet hij zijn tranen lopen toen de camera weggezet werd en zijn moeder in beeld kwam om Chris op te tillen.
"Laat me alsjeblieft alleen," zei Chris met een gebroken stem. Hij wilde niet dat Ellie hem zo zou zien. Hij wilde juist alleen zijn in zijn verdriet. Zijn tranen laten lopen zonder dat hij zich druk hoefde te maken over haar. Gefrustreerd veegde Chris de tranen uit zijn ogen. Hij wilde het goed kunnen zien.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven