Latest posts

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Liam Ridley
"Because your night is." merkte hij simpel op. Alles aan Fallon verklapte dat ze zich niet lekker in haar vel voelde, en daar had hij ook mee te maken. Niet alleen liep het niet lekker met Cullhane, hij wist dat hij het zelf ook niet heel gemakkelijk voor Fallon maakte. Al had ze zelf ook haar steentje bijgedragen om hem in dienst te laten houden. Waarschijnlijk waren ze elkaar ook tegen gekomen als Fallon zijn contract niet had verlengd, maar toch. Het feit dat ze hem nog steeds in de company wilde, betekende ook wel iets. Zijn ogen gleden richting haar lege glas. Aan haar ogen was te zien dat ze licht onder invloed was. Niet zo zeer dronken, maar wel aangedaan door de alcoholistische drankjes. Fallon suggesteerde dat hij drankjes voor hun zou bestellen. Misschien geen brilliant idee, aangezien Fallon al genoeg op had. Maar wat maakte dat extra drankje nou uit? Zelf kon hij er ook wel eentje gebruiken in deze ingewikkelde situatie. Het feit dat hij hier met Fallon zat, samen, maakte hem ook lichtelijk nerveus. Alcohol zou een wonder doen om die nervositeit te dempen. Zonder iets te antwoorden, stak hij een vinger in de lucht om duidelijk te maken dat hij iets wilde bestellen. De barkeeper kwam meteen aangesneld, en vroeg wat meneer wilde drinken. "Two tequilla's, please." Niet het gebruikelijke drankje, maar om wat sterke alcohol in een aantal slokken weg te werken, daar stond zijn zin nu naar.
Terwijl de barkeeper hun drankjes inschenkte, keerde hij zijn hoofd richting Fallon. "I brought her home. Wouldn't leave her out on the streets, would I?" sprak hij met een lichte grijns. Zo was hij niet. Een dame hoorde netjes thuisgebracht te worden, hoe dan ook. Haar volgende vraag liet hem zijn hoofd schudden. "I had a fun night." Bedoelde Fallon een 'fun night' als in naar haar huis gaan, om vervolgens verdere dingen te ondernemen? Een leuke avond hoefde voor hem niet persé te betekenen dat hij met iemand het bed in dook. Ook zo zat hij niet in elkaar. "We're friends. I brought her some. Decided to leave because I didn't want to put you into an awkward situation." Waarschijnlijk net iets te laat, want het was vanaf het begin dat de twee elkaar hadden opgemerkt al vrij ongemakkelijk. Maar hij had in ieder geval rekening gehouden met Fallon, én zelfs met Cullhane. Toch wel een aardige opoffering van Liam om de twee 'te helpen' met hun relatie door zichzelf even weg te cijferen. 
De drankjes werden inmiddels voor hun op de bar geplaatst. "Thanks." sprak Liam simpel, waarna hij het doorzichtige glas omhoog hees. "But why did your night end up bad?" Hij was wel benieuwd waarom Fallon neerslachtig was. Er moest wel iets gebeurd zijn tussen Cullhane en haar... "Cheers to... a shitty night?" zijn ogen keken haar vragend aan, wachtend totdat Fallon haar glas tegen het zijne aan liet slaan.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik had met trillende handen de snee van de man verbonden en was daarna overeind gekomen. Er waren weinig gewonden meer gevallen dus ik had niet bijzonder veel te doen gehad en dat was maar goed ook. Ik was er namelijk niet helemaal bij. Ik kon het nog steeds niet geloven. Ik had iemand vermoord. Mijn handen begonnen weer erger te trillen door het idee. 'I will get some more things upstairs.' mompelde ik tegen de taverne-eigenaar voor ik de trap op glipte. In de gang bleef ik staan. Wilde ik onze kamer wel inlopen? Ik duwde een hand in mijn zij, want ondanks dat de pijn minder leek te worden, voelde ik wel dat het bleef bloeden. Ook de snee in mijn schouder bloedde nog altijd. Met mijn vrije hand duwde ik na enige twijfeling de deur naar onze kamer open en liet me daar op de rand van het bed zakken. Ik hield mijn blik expres weg van de haard en het lichaam wat daar nog altijd lag, wetende dat ik weer misselijk zou worden als ik hem zou zien. Mijn hand liet mijn zij even los en al snel zag ik dat er bloed op zat. Xavier moest dit niet te weten komen. Helaas betekende het feit dat mijn hand bebloed was, waarschijnlijk ook dat het aan mijn jurk te zien was. Enigszins wankelend stond ik op en keek om me heen om te zien waar mijn tas gebleven was. Het eerste wat we opviel, naast het lichaam waar ik toch angstvallig van probeerde mijn blik er niet op te laten vallen, was dat de kamer een rommeltje was. Er waren dingen omgevallen en ik had het bed natuurlijk afgehaald dus de kamer zag er vreemd uit. Misschien dat ik beter niet hier kon zijn. Ik begon terug te lopen naar de deur, maar merkte dat het me toch wat moeite kostte.

De taverne-eigenaar had Camillie hoofdschuddend nagekeken, maar had er ook niets meer aan kunnen doen. Hij had even gekeken hoe het met alle vrouwen en kinderen ging en had toen Camille's taak maar overgenomen, al kwamen er weinig gewonden meer. Hij keek op toen Xavier aan kwam en knikte. 'That's alright. At least we're alive.' knikte hij. Hij had zich om willen draaien om inderdaad de kinderen en vrouwen te vertellen dat ze weer veilig waren tot Xavier naar Camillie vroeg. 'I believe she went upstairs.' antwoordde hij met enige twijfeling. Moest hij hem vertellen over het bloed? Misschien was het wel niks.

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Fallon
Het laatste wat ze deze avond nog had verwacht, was dat Liam contact met haar opzocht. Toch had hij het gedaan. Hij wilde praten, maar verder stond er niets in het berichtje. Er stond niet in waar hij over wilde praten en dat zette haar aan het denken. Fallon vroeg zich af wat hij deze avond nog wilde bespreken. Ze kon zich van alles bedenken, maar ze had geen flauw idee waar hij het dit keer over wilde hebben. Haar ogen dwaalden af naar haar telefoon die voor haar op de bar lag. Nog steeds geen reactie terug. Zou hij komen? Of was het toch niet belangrijk genoeg om nu onder ogen te komen? Stiekem hoopte ze toch dat hij kwam. Ze had de behoefte aan gezelschap. Eigenlijk verwachtte ze een berichtje terug, maar na vier minuten had ze genoeg gehad met naar haar telefoon te staren. Haar telefoon draaide ze om zodat ze niet net zo lang naar het zwarte scherm zou staren tot hij zou oplichten. Nu kon ze naar de achterkant staren, maar dat was niet interessant genoeg. Het glas alcohol tilde ze weer omhoog en drukte ze tegen haar lippen aan. Binnen enkele slokken had ze het glas alweer op. Het was typisch van haar om zich te begeven aan de alcohol wanneer ze boos, verdrietig of gefrustreerd was. Het was haar manier om haar gevoelens te verweren, want ze wilde er niet aan denken en het niet voelen. Alcohol zorgde ervoor dat ze het niet op het moment zelf moest verwerken. Ze kon het dan even aan de kant zetten.
Het was redelijk rustig aan de bar, maar de mensen die er zaten, waren onderling luid aan het praten. Met een verveeld gezicht keek ze even rondom zich. Ze was de enige die alleen zat. Er zaten twee koppels en nog een stel mannen, waarschijnlijk zakenmannen of vrienden. Ze draaide haar gezicht weer terug naar haar glas. Pas toen ze iemand naast haar plaats hoorde nemen, keek ze opzij. Liams verschijning kwam in haar beeld. Hij was gekomen! "How's your night wrecked?" vroeg ze, want zijn avond kon niet slechter zijn dan het hare. Als hij hun ontmoeting in het restaurant zou opnoemen, zou ze hem uitlachen. Haar avond was immers veel slechter afgelopen met een ruzie met Michael. Het was niet zo'n kleine ruzie, want ze leken allebei afstand van elkaar te willen houden. "I think you should order us drinks." Zelf was ze alweer toe aan een nieuw glas alcohol. Het was in totaal haar zesde glas, want ze had er tenslotte al twee op in het restaurant. "Wait, where did your date go? Didn't you like her enough to have a fun night with her?" haar blik vestigde ze op zijn gezicht.

  

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG] How we need that security!

James:
Licht schudde ik mijn hoofd toen ze ontkende dat ze huilde. Ik meende het toch echt te hebben gezien... 'No pain, not really... But I feel tired, confused, I cannot remember today...', probeerde ik mijn gevoel te beschrijven. Gedesoriënteerd zou misschien nog de beste beschrijving zijn. 'The stage?', vroeg ik aan haar. 'Where were we?', vroeg ik terwijl ik fronsde. Ik was neergeschoten. Florence was ingehuurd om me te beschermen, maar ik kon me niet voorstellen dat het haar fout was. Ik had nog nooit iemand zo toegewijd gezien aan zijn/haar baan. 'No, I don't remember anything.', zei ik tegen haar. 'Is the wound in my arm?', vroeg ik haar terwijl mijn blik ging naar mijn ingepakte arm en mitella. Ik keek op toen ik een vreemde stem hoorde en keek eigenlijk pas serieus naar Florence toen de verpleger voorstelde dat ze zich zou opfrissen. Mijn mond viel licht open toen ik zag dat ze helemaal onder het bloed zat en hoe haar haar verward zat, haar jurk kapot was en ik geen schoenen kon bekennen. 'Florence...', zei ik enkel haar naam, niet goed wetend wat ik verder tegen haar zou moeten zeggen. Was het zo erg geweest? Wat had ze gedaan. 'How are you? Do you have any wounds?', vroeg ik bezorgd aan haar voor ze ging, al zouden de vragen onbeantwoord blijven gezien de verpleger overal doorheen begon te praten en naar me toe kwam. Ik had onmogelijk nog oogcontact kunnen maken met Florence en het ontbrak me aan concentratie om me op meerdere dingen of op dingen op de achtergrond te kunnen concentreren. De verpleger ging algauw aan de gang, hij haalde onder andere mijn arm uit de mitella om het een en ander te checken en deed verder wat testjes terwijl de TV ook aangezet werd voor hem. Hij was ervan overtuigd dat het me zou helpen om dingen te herinneren of beter te begrijpen. Echter was het alleen maar afleiding van hem en moest ik toen hij weg was ook écht moeite doen om me op het beeld en geluid te concentreren. De schietpartij was hot news. 'What do the people know about this?', vroeg ik aan haar. Moesten we geen verklaring naar buiten brengen? Niet dat ik iets kon verklaren. Ik was dan wel het slachtoffer, maar ik wist nergens meer iets van en ik stond niet bepaald te wachten op een stel camera's rondom mijn bed. Misschien was iets schriftelijks wel beter. Mijn ogen vlogen van het scherm af naar florence toen ze binnen kwam. 'They will come as soon as possible. At least my mother will.', verzekerde ik haar. Als er ook maar iets gebeurde, dan was ze er als de kippen bij. 'But for now the rest is fine. Maybe it will be loneley, but I think it's better for now. She can be so... present in a room at some times.', probeerde ik het uit te leggen. Ik kon me nu al niet goed concentreren, laat staan met haar in de kamer nu het net gebeurd was. Florence begon zich al snel te verontschuldigen en met een vragende blik keek ik naar haar. 'What do you mean? Distracted? You?', vroeg ik aan haar. 'I'm sure it's not your fault. You didn't pull the trigger', probeerde ik simpel te redeneren zodat ze zich minder schuldig zou voelen. Een oordeel vellen kon ik in deze staat toch niet. 'I'm sure you did the best you could. I mean it... you looked horrible in that bloody dress before you took a shower', zei ik met een klein lachje. Echter schoten er op dat ogenblik enkele pijnscheuten door mijn schouder heen en legde ik mijn hoofd vertrokken weer neer. 
Het bleef een hele poos stil en ik richtte me weer op de uitzending waarmee ik een poging deed om de lege gaten in mijn geheugen te vullen. Echter gleed alles wat ze zeiden langs me heen, zo ook de vraag van Florence om het uit te zetten. De tweede keer hoorde ik haar wel, echter lag de afstandsbediening net buiten gebruik. Ik wilde net een poging doen om te smokkelen met de geopereerde arm in plaats van deze rust te geven en wilde deze uit de mitella halen toen Florence de afstandsbediening al had weggegrist en het toestel uitgezet had. 'Why did you turn that off? Is it traumatic? The nurse said it would be good for me to fill the gap, although... I can't remember what they said a few minutes ago', zei ik eerlijk. Het bleef gewoon niet hangen. Alleen schietpartij en schouder eigenlijk. 'Don't you think it's good for me? Was it that worse inside? Who else has been shot?', vroeg ik bezorgd toen de gebeurtenissen van Chelsea door mijn hoofd gingen. 

Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war

Re: ORPG] How we need that security!

Florence
Ik had een behoorlijke tijd naast James' bed gezeten en hoewel ik een poging had gedaan om de tranen tegen te houden, waren deze toch geruisloos over mijn wangen gaan stromen. Ik had wat voor me uit zitten staren en schrok dan ook op toen ik James hoorde. Mijn blik gleed direct naar hem toe voor ik nogmaals langs mijn ogen veegde en mijn hoofd schudde. 'I'm not.' ging ik tegen hem in, niet van plan er verder op in te gaan, terwijl ik wat rechter ging zitten in de stoel. Terug naar mijn rol, naar professionaliteit. 'How do you feel? Do you feel any pain?' vroeg ik terwijl ik hem even bekeek. Hij had geluk gehad betreft de plek waar hij geraakt was. Het had veel erger kunnen zijn, fataal zelfs als het een paar centimeter verder naar beneden was geweest, al kon ik me ook goed voorstellen dat dit voor hem al vreselijk was. 'You... You were shot. When you were walking up to the stage.' beantwoordde ik zijn vraag maar eerlijk. Het had geen nut tegen hem te liegen daarover. Als ik het hem niet zou vertellen, zouden de doktoren dat later wel doen en dan had ik toch liever dat hij het van mij hoorde. Zelfs ik kon mensen beter als mens behandelen dan sommige doktoren die ik in mijn leven had gezien. Ik herinnerde me nog al te goed hoe een van de chirurgen had gedaan alsof ik vier was, vlak nadat ik voor de tweede keer in m'n linkerschouder was geschoten. Ik had dan ook helemaal niets met ziekenhuizen, ondanks dat ik er met enige regelmaat had gelegen. 'Do you remember any of it?' vroeg ik voorzichtig waarna ik probeerde te glimlachen. Ik hoopte dat hij zich er niet veel van zou herinneren, maar ik zou zelf ook niet meer details in kunnen vullen omdat ik buiten was geweest. Ik had werkelijk geen idee waarom hij naar het podium was gelopen, wat hij daar zou gaan doen. 'Ah! The patient is awake. Perfect!' hoorde ik ineens waardoor ik me omdraaide en zag dat de verpleger die mij eerder had willen helpen naar binnen was gekomen. 'They just dropped these off for you, Miss. Why don't you take a shower while I examine Mr Edwards?' vervolgde hij terwijl hij twee tassen omhoog hield. Eentje herkende ik meteen als de tas die altijd achterin de auto stond, de tas die James ook mee had genomen toen hij een nacht in mijn huis had geslapen, en de ander was een tas uit mijn locker. In eerste instantie wilde ik weigeren, zeggen dat ik James niet uit het oog zou verliezen, maar de blik van de verpleger was onverbiddelijk. Ik stond dan ook op uit de stoel en realiseerde me toen pas weer dat ik een jurk aanhad. Een jurk die ik op allerlei plekken had gescheurd en die vol zat met bloedvlekken. Ik nam de tas over van de verpleger en liep de kamer uit, bij de deur nog een blik op James werpend. De douche-kamer had ik al snel gevonden en hoewel het warme water heerlijk was, kon ik nog altijd niet ontspannen. Ik voelde me zo vreselijk schuldig. Als ik gewoon mijn werk had gedaan, had James niet in het ziekenhuis gelegen. Het was mijn schuld dat hij hier was, dat hij neergeschoten was. Na de douche kleedde ik me om in een sportlegging en een oversized capuchontrui die in de tas hadden gezeten voor ik de make-up restjes van mijn gezicht veegde en met mijn vingers door mijn haar kamde. Ik had geen andere keuze dan mijn haar los te laten aangezien ik nergens een elastiekje of een klem had. Zonder de make-up viel het me pas op dat de kringen onder mijn ogen de afgelopen weken alleen maar donkerder waren geworden en eigenlijk dat ik gewoon uitgeput uitzag. Ik zuchtte even en liep toen terug naar James' kamer, waar de verpleger net weer uit kwam gelopen. 'Everything is as it should be. He will just need rest, loads of rest, and in time physiotherapy.' vertelde hij me voor hij verderliep. Ik liep de kamer in en wierp een korte blik op de tv die aanstond. Hij stond op de BBC, op het nieuws, en het ging uiteraard over de schietpartij. 'I asked the Ministry to fly your parents over here as soon as possible, but I am not quite sure when that will be...' zei ik tegen James nadat ik mijn jurk over een andere stoel had gehangen. Hij moest eigenlijk de prullenbak in, maar in de kamer was geen prullenbak die groot genoeg was. 'I'm really sorry, James. If I... If I had paid attention... If I had done my job right, none of this would have happened. I am so sorry. I was distracted and... I'm sorry.' begon ik toen mijn excuses aan te bieden waarna ik op mijn lip beet. Ik bleef een tijdje aan het voeteneinde staan, maar liet me daarna toch weer in de stoel naast zijn bed neerzakken. Mijn blik gleed kort naar de tv toen ik Carter's stem hoorde. Natuurlijk stond hij de pers te woord. Het kostte me moeite om niet met mijn ogen te rollen. Ik had mijn blik net weer op James gericht om hem te vragen hoe hij zich voelde toen Isaac in beeld verscheen. Mijn adem stokte in mijn keel en ik voelde haast meteen weer paniek opborrelen. 'Can you turn that off please?' wist ik uiteindelijk aan James te vragen. 'Turn it off.' kwam er al snel op geïriteerde toon achteraan toen het voor mijn gevoel niet snel genoeg ging. Toen het daarna alsnog niet snel genoeg ging, boog ik me over hem heen om de afstandsbediening te pakken en de tv zelf uit te zetten. Pas nu, met Isaac van het beeld en zijn stem die niet langer door de ruimte klonk, kon ik weer wat kalmeren.

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Liam Ridley
De drie minuten tijd die Fallon nodig had gehad om een sms'je terug te typen, voelde als een eeuwigheid. Het was nog maar de vraag of de Carrington ermee instemde om samen onder vier ogen een aantal dingen te bespreken. Wat hij precies wilde bespreken, wist hij niet eens. Hij had de drang om haar te zien, en ergens voelde hij van binnen dat zij daar ook behoefte aan had. Als hij nu een cruciale fout had gemaakt om haar 'uit te nodigen' voor een gesprek, zou dit het definitieve einde betekenen. Dan was het pas écht tijd om haar los te laten, en verder te gaan met zijn eigen leven. Tot enige verbazing las hij Fallon's positieve reactie. Ze wilde afspreken, wat betekende dat ze alleen was, en niet met Cullhane. Zou er narigheid tussen hen zijn geweest, omdat Fallon rond dezelfde tijd als hem naar de toiletten waas vertrokken? Liam perste zijn lippen even samen. Het Marrior Marquis hotel. Natuurlijk een vrij chique hotel, die goed aangeschreven stond. Waarom zat Fallon daar uberhaupt? Was ze van plan daar te overnachten? Met zijn mobiel op zijn schoot, reed hij richting het hotel. Hij realiseerde dat hij geluk had gehad om instemming te krijgen van Fallon. Wat de volgende stap voor de twee verloren zielen was, had hij geen idee van. Een diepe zucht verliet zijn keel terwijl hij zijn auto uitstapte, en de mobiel terug in het zakje van zijn nette jasje liet glippen. De reden waarom hij niet terug gesms't had, was omdat hij toch in de buurt was van het hotel. Het had hem maar een aantal minuutjes van zijn leven gekost om hier te komen. 

Liam stapte het hotel binnen. Zijn ogen gleden direct richting de bar, aangezien Fallon met detail naar hem had gesms't. Zijn voeten brachten hem richting de bar, waar haar aanwezigheid langzaam maar zeker tevoorschijn kwam. Heel vrolijk en opgelaten was hij op dit moment niet. Er hing een wat gespannen sfeer, misschien omdat beide personen niet precies wisten wat ze kwamen doen. Het voelde alleen alsof ze hier moesten zijn. Niet vanwege de omstandigheden, maar om elkaar. Voorzichtig gleden zijn ogen richting Fallon. De uitdrukking op haar gezicht zei al genoeg. Ook het lege glas wat voor haar neus stond duidde op alcoholgebruik, waar Fallon meestal voor koos als ze frustraties weg moest drinken. Liam nam plaats op de lege barkruk naast Fallon, en liet zijn ellebogen op de counter rusten. "I can tell we both had a wrecked night..." mompelde hij zachtjes, niet goed wetende hoe hij het gesprek het best kon openen. Hij voelde zich aan de ene kant rot voor Fallon, maar aan de andere kant had dit tot een nieuwe ontmoeting tussen hen geleid. En om haar weer te zien... dat voelde zó ongelofelijk goed. Het was alleen maar de vraag of Fallon hier was gekomen om hem volledig uit haar leven te bannen, of om iets compleets anders te doen.

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Fallon
Terug aan de tafel zittend, heerste er een ongemakkelijkheid die ze niet gewend was tussen Culhane en haar. Zijn vragende blik keek haar doordringend aan. "We ran into each other and said hi. That's it." was het antwoord wat ze hem gaf op zijn vraag. Een antwoord dat Michael mogelijk alsnog niet zou bevallen, sinds hij degene was die vond dat ze Liam volledig uit haar leven moest verwijderen. Hij wilde Liam niet in haar buurt hebben, wetende dat Liam gevoelens voor haar had. Fallon kon het begrijpen dat hij het niet wilde, maar hij moest vertrouwen hebben in haar. Hij had een relatie met haar en hoefde Liam niet te vertrouwen, zolang hij haar maar vertrouwde. Maar dat leek niet het geval te zijn. "Don't lie to me Fallon. You're acting weird ever since he came in our lives. I know you were talking to him. But why, Fallon? Where could you two possibly talk about?" – "I thought I was clear that I don't want him near you. I don't trust him. " doordat ze in het restaurant zaten, werden stemmen niet verheven. Het zou immers een schande zijn als ze hier tegen elkaar zouden schreeuwen. "You clearly don't trust mee either. But why should I trust you? You act like I'm the one who's not trust worthly but you are a different person ever since you're back from New York. You're acting strange and then there was that woman at the divorce party. I saw you with her and I gave you the chance to explain yourself but you didn't. And you're still acting strange and I don't know if I should trust you." Ze bracht zijn vreemde gedrag maar weer omhoog, omdat ze het toepasselijk vond. Hij probeerde het op haar af te schuiven, maar hij was degene die ze niet kon vertrouwen en zij gaf hem tenminste wel de kans om zich te bewijzen tegenover haar. "I need to clear my head. I'll see you at home." Fallon keek Michael na. Daar ging haar rit. Zuchtend sloeg ze het glas wijn achterover voordat ze afrekende en het restaurant verliet.

Fallon had haar weg gevonden naar de bar van een hotel. Ze had naar huis kunnen gaan, maar niet wetende of Michael al thuis zou zijn of niet had ze besloten om nog weg te blijven. Ze had nog wat tijd voor haarzelf nodig. Haar emoties waren overal en nergens op dit moment. Ze was boos op Michael vanwege zijn vreemde gedrag en dat hij geen vertrouwen in haar had en ze was verdrietig omdat ze weer eens ruzie hadden gehad. Vanbinnen voelde alles voor haar zo tegenstrijdig. En volgens haar was de enige manier om haar emoties nu onder bedwang te houden door zichzelf te bezatten.
Drankje nummer drie stond inmiddels voor haar neus, op de bar. Haar blauwe ogen staarden naar het alcoholistische goedje in het glas. Ze vroeg zich af of ze de verkeerde keuze had gemaakt. Of ze niet beter voor Liam had kunnen kiezen en had kunnen ontdekken wat hij voor haar betekende en wat ze samen konden hebben. Een deel van haar had dat gewild en wilde dat nog steeds. Maar een ander deel wilde Michael, omdat ze wel van hem hield en hij vertrouwd was. Ze wist wat ze aan hem had, hoewel ze zich dat de laatste tijd aan betwijfelde. Hij gedroeg zich zo raar dat ze hem soms niet meer leek te herkennen. Alsof hij een ander persoon was en dat maakte haar twijfelen aan haar keuze.
Haar telefoon trilde in haar tasje, dat op de bar lag. Met lichte tegenzin haalde ze haar telefoon uit haar tasje. Ze hoopte maar niet dat het Michael was, want ze wilde hem nog niet onder ogen komen. Tot haar verbazing was het Liam. Ze had niet gedacht nog iets van hem te horen deze avond. Hij wilde praten. Fallon besloot ermee akkoord te gaan. Haar avond was toch al rot, veel erger kon het toch niet worden?

Fallon - 7:24 PM
We can talk now? You can meet me at the bar of the Marriott Marquis hotel.
Fallon

Fifty shades of fucked-up

Re: ORPG. || "You're all I need to take over the world."

Liam Ridley
Natuurlijk zou Fallon Carrington niet toegeven dat ze hem hierheen was gevolgd. Misschien was het niet zo, en was het inderdaad wat vreemd om haar hiervan te bedenken, maar Fallon kon rare fratsen uithalen als ze ook maar iéts te nieuwsgierig was. Het werd duidelijk dat beide partijen hier onschuldig waren, en dat het inderdaad toeval was dat ze hier elkaar hadden getroffen. Om Fallon's blauwe kijkers te zien verdwalen in die van hem, liet hem zwak glimlachen. Ze was super aandoenlijk, nu ze zo aan het vechten was om niet de verkeerde (woord)keuze te maken. Ze wisten beide wel wat goed voelde, en wat ze wilden. Alleen Fallon wilde er gewoon niet aan toegeven. Ze was waarschijnlijk bang om zich aan iemand te hechten die ze niet al jaren kende. In tegenstelling tot Cullhane, die ze al jaren en jaren kende, was Liam nog vrij 'nieuw' en onbekend voor haar. Hij durfde erop te wedden dat Fallon hem opnieuw gepassioneerd wilde zoenen. De trots die ze voelde hield haar tegen, en daarbij kon ze Cullhane's gevoelens ook niet vergeten. "I hope the answers I gave you are satisfying enough." sprak hij dan, terwijl hij zijn blik niet van haar af kon houden. Ze zag er geweldig uit, zoals ze altijd deed. Liam's gevoelens sloegen inmiddels ook op hol. Deze onverwachtse verschijning van haar was een geluk bij een ongeluk. Het was minder dat ze hier met haar verloofde zat, maar om haar even te kunnen zien bracht toch weer een glimlach op zijn lippen. En hij wist dat Fallon ook moeite had om haar ogen van hem af te laten glijden. "I hope you have a good night." sprak hij voordat Fallon zich omkeerde richting haar verloofde. Het voelde zo zwaar om haar zien terug te keren naar iemand waar hij van had 'verloren.' Fallon had geen idee wat ze nu miste, en het was maar de vraag of ze ooit toe ging geven aan haar echte gevoelens.

Liam liep na een minuutje weer terug naar zijn eigen tafel. Hij wilde het niet té obvious laten lijken dat de twee met elkaar hadden staan praten. Dat zou super ongemakkelijk zijn voor zijn date, maar ook voor Cullhane. Waarschijnlijk had de donkere man al door wat er gaande was. Zijn blik was meer dan verdacht, en hij kon het ook niet waarderen dat Liam hier zat. Echter kon hij het hem niet verwijten, want het was niet de bedoeling geweest om automatisch een 'dubbeldate' te hebben. "I'm back. Sorry it took a little longer. I.. ran into someone I've seen before." Dat was een milde manier om uit te leggen dat hij zojuist had staan praten met zijn crush. Zijn ogen gleden redelijk neerslachtig naar zijn halflege glas. Om hier nu een einde aan de date te maken, voelde oneerlijk naar zijn date toe. Maar om hier nu te gaan zitten en doen alsof er niks aan de hand was, kon hij ook niet. "I'm sorry, I also received some bad news on the phone. Would you mind planning this date another day?" Liegen was niet zijn sterkste skill, maar als het moést, kon hij het wel. Hij voelde zich aardig schuldig over het feit dat hij zich nu had laten wegjagen, maar deze avond was zeker nog niet voorbij. De blik die hij in Fallon's ogen had gespot, sprak meer dan een duizend boekdelen. Zijn date knikte nogal verward, maar begreep de gelogen situatie wel. "Yeah, of course. I'm sorry to hear that, it everything okay?" Liam haalde kort zijn schouders op. "I've got a quite entertaining life." merkte hij met een lichte grijns op. 
Liam had de dame haar stoel naar achteren geschoven, nadat hij uit vrije wil de rekening had betaald. Hij had haar zelfs nog even geholpen om haar suede jasje aan te trekken, voordat hij samen met zijn date richting de uitgang liep. Zijn fel blauwe ogen hadden even richting Fallon gekeken toen ze hun tafel passeerden. Waarschijnlijk was Fallon hem ook dankbaar dat ze wat ruimte tussen hen gunde. Voor nu, dan. Hij was van plan om haar vanavond weer te zien.

Na het afzetten van zijn date, besloot Liam zijn mobieltje uit zijn broek te vissen. Het was ongeveer een uurtje later, en hij was constant in gedachte met hoe Fallon zich nu zou voelen, en of ze ook aan hem dacht. Daarom besloot hij haar een simpel sms'je te sturen. Één ding was zeker: Cullhane wasn't gonna like this.

Liam - 7:21 PM
I need to talk to you. Tonight?
Liam

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Xavier:
Uiteindelijk was het erop neergekomen dat terwijl verschillende ruiten om en om ingegooid werden, we vallen op hadden gezet. Simpele dingen als een net dat naar beneden viel als iemand een dun touw aan zou raken als hij door het raam zou klimmen. Een pot olie die vanuit de deur omlaag zou vallen als deze verder open geduwd zou worden. Veel diversiteit aan materialen was er niet, maar alles was toch beter dan niets. 
Toen het licht begon te worden en ik nog steeds voor de ramen ijsbeerde tussen de mannen in, leek er meer actie te komen. Geschreeuw kondigde een aanval aan. 'Point your weapons!', klonk mijn stem. Niet lang daarna leken vanuit verschillende kanten mannen binnen te willen dringen. Terwijl ik zelf bezig was om de twee ramen waar ik voor stond te verdedigen, vond ik het maar angstvallig stil. Er klonk zeker gebrul, geschreeuw, strijdgewoel, maar niet zoals gedacht. Er hadden maar enkele schoten geklonken en ik miste het geluid van metaal op metaal. Nadat ik korte metten had gemaakt met de twee die binnen wilde komen draaide ik me om en algauw had ik door waardoor het zo "stil" was. 'Merde', ontsnapte er uit mijn mond. Als de dreiging niet zo serieus was geweest, had het een komisch gezicht kunnen zijn. Een man hing vast in het net, een ander kwam niet vooruit of overeind in de olie en zo ging het maar door. Ik had werkelijk te maken met een stelletje "fools". 'Imbéciles!', riep ik dit keer verontwaardigd en toch ook wel kwaad uit. 'No nonsense, this isn't a playgarden!', zei ik met gebalde vuisten. Ik holde naar de mannen toe en sneed het net open en trok de andere man uit de olie. Echter leken ze niet erg actief te zijn om hun vel te redden. Ondertussen leken meer mannen de herberg binnen te willen dringen waarna ik de dichtsbijzijnde wapens greep en deze afvuurde om de eerste linie onschadelijk te maken. Het volgende moment dat ik even de tijd had om te kijken wat ze aan het doen waren - want tijd om te herladen was er niet - zag ik ze niet meer. Waren ze hem gesmeerd? Zaten ze in het complot om geld te verdienen aan de eigenaar van de taverne? Waren ze bang? Had ik iets verkeerd gedaan? 
Ik had me al te lang mee laten nemen door die gedachten. Van meerdere kanten waren er nu mannen binnen gedrongen. Het leek erop dat ik er alleen voor zou staan. No way met de dames, de kinderen en zéker met Camille binnen. Al zou het mijn kop kosten, ze kregen ze niet zonder slag of stoot te pakken. Ik trok mijn zwaard en dolk uit mijn riem en vocht met de vier mannen die om me heen stonden. Als Camille maar veilig was. Rats, daar kreeg je het al. 'Keep yourself together', mompelde ik tegen mezelf. De bezorgdheid dat Camille in gevaar was met zoveel mannen en zo weinig medewerking stond me tegen, waardoor het één van de mannen was gelukt om zijn zwaard langs mijn bovenbeen te halen. Een slimme zet, gezien iedereen met deze verwonding mank ging lopen en minder snel zou zijn, zowel met aanvallen als verdedigen. Echter lukte het me na lange tijd toch om ze één voor één te verslaan zonder verder verwondingen op te lopen op een schrammetje hier en daar na. Bezweet haalde ik mijn arm langs mijn voorhoofd en keek om me heen. Zijn ze weg? Was dit het? Moeizamer dan anders liep ik naar de andere ruimtes. Daar leken de mannen wel aardig stand te hebben gehouden. Ook zij zagen er afgepeigerd uit. Het leek een rustig moment te zijn, waardoor ik twee pistolen herlaadde en naar buiten strompelde. Ik moest zekerheid hebben of dit alles was geweest. Ik trok de deur open en met de wapens voor me uit stak ik mijn hoofd om de hoek. Niemand. Ook een ronde om de taverne heen leverde niks dan lijken of zwaargewonden op die ik uit hun lijden verlostte. Ik had een man of vijftien kunnen tellen. Het was geen grote groep geweest, maar meer dan groot genoeg voor deze plek en de gasten. Ik kwam weer naar binnen toe en liet één van de pistolen uit mijn handen glippen om de andere in mijn riem te steken en me een weg te banen naar de anderen. 'It's over. Only dead men outside now.', zei ik en keek rond. 'We did this together. Thank you for your help', zei ik en twijfelde even of ik ook nog iets over de mannen die ons hadden verraden of uiteindelijk gevlucht waren moest zeggen. Ik besloot verder mijn mond te houden en de eigenaar op te zoeken, wetende dat die zich in de buurt van de bar bevond om laatste dekking te kunnen zijn voor ze bij de vrouwen en kinderen konden komen. 'It's over. The tavern is a little damaged and a mess, but we're free.', zei ik tegen hem. 'You can let the woman and children out.', zei ik tegen hem terwijl ik voor de bar stond. 'Do you know where Camille is? Did she join the woman and children in the basement?', informeerde ik bezorgd. Ik had haar al die tijd niet meer gezien.