Latest posts

Re: ORPG / No angels could beckon me back 18+

Grijnzend was Seth op zijn plek blijven zitten bij het antwoord van Dahlia. Hij leunde iets naar de bijrijdersstoel terwijl ze de auto uit stapte.
"Watch out you don't fall over with those skinny legs. Adrenaline is a dangerous drug," riep Seth. Hij wist de eerste keer dat hij in een auto had gezeten op deze manier nog goed. Het was bij een man geweest die zich ondertussen plat had gereden tegen een muur. Seth had de deur van de auto moeten vastgrijpen toen hij na de race uit de auto stapte. Hij was als 14-jarig jongetje vrij klein geweest en de adrenaline boost had ervoor gezorgd dat hij stond te trillen op zijn benen. Nu was dat wel anders. Zijn lichaam was er compleet aan gewend. Seth duwde de deur open en stapte naar buiten. Grijnzend keek hij naar Josh, de man die hij bedonderd had door op de rem te trappen.
"Didn't know you wanted to kiss my ass this badly. Sorry I had to ruin your fun," glimlachte Seth. Hij liep om de auto heen naar Dahlia. Zijn armen had hij rond zijn borst gevouwen. Bedenkelijk keek hij haar aan. Ze had het leuk gevonden, hij kon het zien aan haar gezicht. Nieuwelingen die het leuk vonden hadden een bepaalde glow.
"You like it, didn't you?" grijnsde Seth. Hij leunde tegen zijn auto.
"Kind of disappointing that I only got honors. I think I should at least have gotten a kiss," zei Seth schouder ophalend.Hij duwde zich van zijn auto af, waarna hij met zijn handen in zijn broekzakken naar binnen wandelde. Nu hij niet meer wegging kon hij wel wel drank gebruiken.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG] It's still magic, even if you know how it's done.

Kestyn zat nog maar net op de oncomfortabele houten bank die bij de enorm lange tafel hoorde. Ze mocht blij zijn dat ze op het hoekje zat, stel je voor hoe je erover heen moest klimmen met kleren zoals die van haar. Haar gedachte werden onderbroken door de jongeman die naast haar zat en dat maakte dat ze hem kort onderzoekend aankeek. Daar had ze immers ogen voor gekregen.
''If they had put me in another house, I would've probaly cursed the one putting that hat, almost, on my head.'', bekende ze maar. Ze ging het niet onder stoelen of banken stoppen dat ze gewoonweg rechtstreeks terug naar haar school zou zijn vertrokken als dat het geval was geweest, want de scholen verschilde nogal. En het concept wat er nodig was om tot een bepaalde huis te behoren, verschilde nogal voor elkaar. Al kwamen Slytherin en Ombre Lune dicht bij elkaar in de buurt.
Haar wenkbrauw ging omhoog toen de jongeman over de kleren begon. ''Who says I'm going to give it up?'' vroeg ze zich af terwijl ze hem aan had gekeken. Ze had haar hand onder haar kin geplaatst, met haar elleboog op de tafel, terwijl ze een stuk eten naar binnen werkte.
''And don't let your eyes fool you with what you see. That I'm wearing my schooloutfit is because it is needed, just like you wear yours. It doesn't mean I like it or that it is who I really am.'' Kestyn kon een chique jurkje heus waarderen, maar een cargobroek en een sweather zaten ook heerlijk. En sneakers waren altijd nog minder kwellend dan pumps.
''However I am wondering how a brother and sister end up in different houses.'', merkte ze na een korte stilte op. Het was niet iets wat haar ontging gezien hij naar de jongedame keek en hoe langer ze keek, hoe meer ze de gelijkenissen kon opsommen. Ze stopte nog een sperziboon in haar mond.
''Kestyn by the way.'', besloot ze nog. Anders was het ook zoiets... ze wou niet bekend komen te staan als ''dat blondje''.

Kace fronste. ''Really? Well, that's a compliment for once.'', schudde hij zijn hoofd. Hij had wel verwacht dat Jun zoiets wel opgemerkt zou hebben, het was een feit dat hij behoorlijk aanwezig kon zijn en dat kon behoorlijk irritant zijn ook. Dat was het ook voor vele en het was een wonder dat een persoonlijkheid zoals Jun het met iemand zoals Kace uithield wanneer het op vriendschap aankwam. Maar weliswaar waren de verschillen ook juist wel hetgeen wat ervoor zorgde dat er een vriendschap was.
Zijn bruine ogen gingen naar een brunette die zijn naam ineens uitsprak alsof ze haperde. Zijn wenkbrauw ging kort omhoog en hij zuchtte even toen hij zag dat het Anna was. Hij duwde haar arm weg en trok Rin wat naar hem toe.
''This is one of my new best friends and she will be sitting next to me from now on.'', glimlachte hij onschuldig. Weliswaar ketende hij daar wat mee los, maar dat was dan maar zo. Mensen hier wisten dondersgoed dat ze iemand anders niet moesten gaan straffen voor iets wat hij uitlokte, dus Anna wist ook dondersgoed dat ze haar handen thuis moest houden omdat Kace het haar anders goed kwalijk zou nemen.
''Popular?'' vroeg hij zich af toen de meiden weg waren. ''I wouldn't call myself popular. More highly present in the room. I'm hard to miss.'', grinnikte hij. Hij zou zichzelf nooit populair noemen of iets... Sterker nog, hij zag zichzelf niet eens zo en hij snapte werkelijk niet waarom er überhaupt interesse in hem was. Hij wou gewoon zijn school afronden en dat was al een taak op zich. Laat staan met afleiding.
Hij stopte een hap van zijn kip in zijn mond en keek kort naar Jun die in gesprek leek te zijn met een blondine. ''But Jun has broken some hearts, yes.'', merkte hij nog op. Kace niet zo zeer, omdat hij niet zozeer geloofde in korstondige relaties daar waar anderen daar schijnbaar minder om gaven.

Re: ORPG / No angels could beckon me back 18+

Dahlia begreep nu waarom sommige mensen dit deden. Ze zat dan wel niet achter het stuur, maar op deze manier beleefde ze wel dezelfde soort adrenaline als Seth. Misschien alleen een tikkeltje minder. Dahlia keek achterom om via de achterruit te kijken naar de andere auto's, er was maar eentje die in de buurt was van de zwarte mustang van Seth. 'Jesus,' Sloeg ze uit toen Seth plotseling op zijn rem trapte. Dahlia zag de auto achter hen geschrokken remmen, waarna Seth weer vol gas gaf. De auto verdween was binnen no time uit het zicht. 'You're insane.' Zei ze, maar met een lach op haar gezicht, toen ze weer netjes in de bijrijdersstoel ging zitten. Er waren wel enkele momenten geweest dat Dahlia dacht dat haar hart even stopte met kloppen, als seth iemand afsneed en op een haar na een ongeluk voorkwam.
Het was bijna alsof ze buiten adem was, terwijl ze helemaal niks had gedaan. Ze kwamen tot stilstand op de parkeerplaats voor de garage en Seth bracht haar opmerking van eerder op. 'The honor of winning,' antwoordde ze terwijl ze haar gordel losmaakte en tussen de stoelen heen leunde naar de achterbank om haar jasje te pakken. 'And my pressence.' Voegde ze eraan toe terwijl ze terug leunde en drukte een kus op zijn wang. Met haar jas over haar schouder opende ze het portier en stapte ze weer uit. De parkeerplaats was inmiddels alweer aardig vol met mensen die al uit hun auto's waren gestapt of net aankwamen rijden.

You will love him to ruins

Re: ORPG] How we need that security!

Florence
Ik glimlachte zwak om de stelligheid in James' stem bij de woorden dat hij me wel geloofde. Het was fijn om dat te horen, ondanks dat het in realiteit geen verschil maakte. Het feit dat hij me geloofde zou immers niks helpen tegen Isaac. Die strijd was al gestreden voor ik weer op Engels grondgebied was geland. Toch was het prettig om te horen, voelde het goed om te weten dat ik er toch niet helemaal alleen in stond. 'And that means a lot to me. Thank you.' fluisterde ik terug, want het lukte me niet goed om de emoties uit mijn stem te dringen. Ik had hem dan wel mijn verhaal verteld en hij had mogelijk wel wat tranen gezien, maar dat betekende niet dat ik verder niet zou proberen mijn emoties te verbergen. Het was als een tweede natuur om dingen op te kroppen en mijn hart gesloten te houden en dat zou niet snel veranderen. Het luchtte dan ook erg op om te merken dat hij niet door had gehad dat ik weer een beginnende paniekaanval had gehad toen ik nog op het voeteneind had gezeten. De staat waarin ik dan verkeerde wilde ik met niemand delen. Niemand hoefde die blinde paniek te zien, de angst voor ook maar ieder klein geluidje, lichtje of beweging en hoe fysiek ziek ik er ook van werd. Dat kon ik alleen toe laten achter de gesloten deuren van mijn appartement en hoefde met niemand gedeeld te worden. Toen hij aangaf dat ik me niet hoefde te verontschuldigen, wendde ik mijn blik af en beet op de binnenkant van mijn wang. Maar het was toch niet eerlijk om mijn verhaal zo bij hem te dumpen terwijl ik de oorzaak was van waarom hij hier lag? Of dat hij bij mij waarschijnlijk nooit een zelfde luisterend oor zou vinden als hij iemand nodig had? Ik keek echter weer op toen hij me aan mijn hand wat terug trok. 'I wasn't going to leave the room.' stelde ik hem gerust waarna ik alsnog opstond van het bed. 'You should try to sleep. I'll be right here, okay?' zei ik hoofdschuddend terwijl ik weer plaatsnam in de stoel naast zijn bed, op hetzelfde moment dat hij wat begon te ratelen. Ik begreep wel waar het vandaan kwam, maar ik had ook zo'n vermoeden dat de twijfels voortkwamen uit, onbewuste, pijn en vermoeidheid. 'I will give you some more morphine. It will help you sleep.' glimlachte ik waarna ik hem via de pomp wat meer morfine toediende en daarna een blik op de klok wierp. Vier uur 's ochtends. Dit werden nog een paar hele lange dagen.

Ik had de rest van de nacht en ochtend afwisselend in de stoel gezeten, ijsberen door de kamer, thee gezet, naast het raam gestaan met over elkaar geslagen armen en gebruik gemaakt van de toiletruimte om me wat op te frissen. Het was al meer dan vierentwintig uur geleden dat ik voor het laatst geslapen had en dat was ook maar een paar uur geweest. Ik voelde me dan ook niet bepaald fit, maar ik was het gewend en wist hoe ik mezelf scherp en alert kon houden in dit soort situaties. Gedurende de nacht waren er nog verschillende verplegers langs geweest om me toch over te halen naar huis te gaan of in een van de gastenkamers te gaan slapen, maar ik had James beloofd dat ik de kamer niet zou verlaten dus deed ik dat ook niet. Behalve de paar keer dat ik door het Ministerie gebeld was, maar toen had ik ook maar net buiten de deur gestaan. Door een staking op de vliegvelden in Spanje leek het erop dat James' ouders pas over drie dagen weer zouden kunnen komen en dan was het maar te hopen dat ze tickets konden krijgen. De Prime Minister had een privéjet die normaal gebruikt zou kunnen worden, maar die zat zelf in het buitenland. Er zat dus niets anders op dan wachten. Ik rekte me nog eens uit en stond op van de stoel naast James' bed om een kop thee te gaan maken. In het kleine keukentje - wat niet meer was dan twee aanrechtsblokken waarvan een met een kraan - stond een dienblad met wat ontbijt, maar ik had er nog niet aangezeten. Ik had geen honger en wachtte liever tot James was gegeten had. Met mijn warme kop thee in mijn handen, kroop ik terug in de stoel, trok mijn knieën op en sloot vermoeid even mijn ogen terwijl de warme stoom van mijn thee mijn gezicht in blies. Ik had nog nooit zo naar een bed verlangd, maar tegelijkertijd ook het idee gehad dat ik geen oog dicht zou doen. 

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille
Ik glimlachte zwak toen Xavier knikte en daarmee bevestigde dat hij bij me zou komen liggen. Dan voelde ik me in ieder geval veilig, al wist ik ook dat het niet erg plezierig zou worden. Gelukkig zaten mijn wonden aan één kant van mijn lichaam waardoor ik prima op mijn linkerzij zou kunnen ligen, maar anders was dat vreselijk ongemakkelijk geweest. Een lichte kreun ontsnapte aan mijn lippen toen Xavier zich wat draaide en daarmee zijn arm bewoog langs mijn zij. Hij deed het heus niet expres, dat begreep ik, maar ik voelde het wel. Eenmaal in bed schudde ik mijn hoofd toen hij vroeg waar ik aan dacht. Ik was te verward en vermoeid om dat te antwoorden. In plaats daarvan focuste ik me op hem. 'You're hurt.' merkte ik dan ook op. Het was heus niet zo dat ik het niet gezien had. Hij liep niet soepel en leek ook langer te duren voor hij een comfortable positie in bed had gevonden dan normaal. 'What happened?' vroeg ik waarna mijn hand kort langs zijn wang streek. Het was makkelijker om me nu op hem te focussen en even niet na te denken over wat ik voelde of dacht. 'How was everyone downstairs? Did everyone survive?' vroeg ik voorzichtig nadat ik een tijd stil was geweest. Ik sloot mijn ogen en begroef mijn gezicht toen tussen zijn schouder en zijn kin waarna ik mijn ogen sloot. Wat keek ik er naar uit om dit iedere dag te kunnen doen, om iedere dag tegen hem aan te kunnen kruipen, maar dan op een veilige plek. Een plek die we beiden ons thuis noemden. Het was natuurlijk afhankelijk van wat er in Parijs op ons te wachten stond, maar er was niets wat ik liever wilde dan samen met hem zijn, hem mijn man kunnen noemen en samen een plek te delen die van ons alleen was.

Re: O|| Since knowledge is but sorrow's spy, It is not safe to know.

Met een zachte kreun had Kane het bootje van wal geduwd. Hij greep de houten spanen vast zodat hij ze verder het meer op konden brengen. Kane hield van rust. Vroeger had hij het altijd vreselijk gevonden, hij hield van commotie en drukte. Maar nu hij dat vrijwel dagelijks om hem heen had apprecieerde hij de momenten zoals deze meer. Eenmaal bij een klein eilandje aangekomen stopte Kane met roeien. Langzaam dobberde het eilandje verder.
"Vroeger deed ik dit ontzettend vaak. De toenmalige baas was de vader van één van mijn vrienden. We gebruikte eilandjes zoals deze om stiekem op te kunnen drinken en af en toe wat te gebruiken. De politie kon er toch niet komen," glimlachte Kane. Hij leunde met zijn onderarmen op zijn benen. Normaal zou hij genieten van het uitzicht. De weerspiegeling die zo ontzettend glad was dat het een spiegel leek te zijn. Maar het enige dat op dit moment zijn aandacht greep was de vrouw die voor hem zat. Wat het was wist hij niet. Kane had dagelijks prachtige vrouwen rond hem. Hij hoefde maar in zijn handen te klappen en ze deden alles dat hij wilde. De keuze was altijd zo verschrikkelijk makkelijk voor hem. Maar het was niet wat hij zocht. Hij vond de tegenspraak die Audrey regelmatig naar hem toe gooide heerlijk, hij vond het fantastisch hoe ze niet onder de indruk leek te zijn. Kane draaide langzaam zijn gezicht weg. Hij wist dat het gevaarlijk begon te worden. Hij kende zichzelf en hij wist dat hij op een punt stond om serieus gevoelens te gaan ontwikkelen als hij het zo zou laten. Kane wist alleen niet of ze überhaupt interesse had in hem op die manier. Seksueel wel, dat had ze al bewezen. Maar hij wilde niet alleen dat blijven. Hij loog. Kane had zijn ogen weer laten vallen op Audrey. Zelfs als het alleen bij seks zou blijven zou hij dolgelukkig zijn. Als die ene nacht een voorbode was voor wat zij allemaal kon zou hij daar al zo veel genot uit kunnen halen. Kane wreef met zijn hand over zijn haren. Ze speelde te veel met zijn hoofd.
"Misschien is het beter als we weer richting de kant gaan, ik zou niet willen dat ik je weer te laat thuis zou brengen," zei Kane plagend. Hij greep de spanen weer vast.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG / No angels could beckon me back 18+

Seth wist dat zijn start het belangrijkste was. Het voordeel van zijn auto was dat hij moeilijk in te halen was. En Seth was brutaal genoeg om zijn auto voor een ander te durven sturen. Al zou hij nu wel voorzichtiger moeten zijn nu hij Dahlia naast hem had zitten. Seth kneep zacht in Dahlia haar bovenbeen toen hij het gaspedaal induwde. Binnen een paar seconden was hij al voor de rest uit geschoten. Door de jaren heen hadden ze een vaste baan die ze reden. Soms veranderde ze er iets aan als de politie het door begon te krijgen. Nieuwe mensen hadden pech, ze moesten maar opletten. Bij de eerste bocht had Seth Dahlia haar bovenbeen los moeten laten. Hij had de noodrem vast gegrepen en trok die in terwijl hij het stuur omsloeg.
"This is going to be an easy game," grinnikte Seth. Kort had hij in zijn spiegel gekeken om te zien dat er één auto vrijwel op zijn bumper zat. Uitdagend duwde Seth de rem voor een kleine seconde in, gewoon om de man achter hem te kunnen laten schrikken. Lachend schoot Seth er weer vandoor. De gehele race duurde niet langer dan 20 minuten. Seth was in totaal twee keer ingehaald, maar dat had niet lang geduurd. Behendig had Seth weer zijn auto ervoor weten te duwen. De eerste positie had hij weten te behouden totdat hij over de finishlijn stoof. Driftend draaide hij de parkeerplaats weer op. Zijn lichaam zat nog vol adrenaline. Glimlachend keek hij om naar Dahlia.
"So, what again did i win, Dae?" glimlachte hij liefjes. Seth klikte zijn gordel los.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG / No angels could beckon me back 18+

Dahlia lachte en rolde met haar ogen. Natuurlijk begon hij weer over een prijs. Ze kende hem niet eens een dag en begon al in te zien wat voor persoon het was. Altijd van de grapjes en de lichtelijk seksuele opmerkingen, zulke types kende ze wel. Soms was het alleen maar een macho act, om een imago hoog te houden. 'You'll find out when you win,' glimlachte ze. Eigenlijk had Dahlia helemaal geen plannen voor als hij won, maar zijn aanwezigheid en zijn eigen uitstraling zorgde er voor dat ze mee ging in dezelfde soorten opmerkingen. Ze vond het ook helemaal niet zo erg, het was wel leuk. Bovendien, betwijfelde ze niet echt of hij zou winnen. Hij was dan wel aan het opscheppen, te pronken met zijn kwaliteiten. Maar in dit geval dacht Dahlia dat ze nog wel eens waar konden zijn. Hij had immers zijn eigen garage, hij leek daadwerkelijk van het werk te houden.
'I didn't expect anything less from you,' zei ze, opnieuw met dezelfde plagende ondertoon. Ze had echter niet verwacht dat hij zijn hand op zijn bovenbeen zou leggen, maar ze maakte geen aanstalten om hem af te wijzen. Bovendien zou hij tijdens het rijden moeten schakelen. Dahlia kon zich moeilijk op iets anders dan zijn ruwe hand concentreren, natuurlijk merkte ze wel op dat iemand voor de auto's kwam staan. Het duurde even voordat ze zag wat hij in zijn hand had: een rotje. De jongen hield een aansteker tegen het lontje aan en gooide het rotje een paar meter naar voren waarna hij een sprintje nam naar de zijkant van de weg, uit de weg van de auto's. Dahlia zag Seth alert naar de weg kijken, wachtend op het moment dat het rotje af zou gaan. Het duurde maar een paar seconden voordat het rotje met een klap ontplofte, een kleine flits en rook schoot op van de weg, en de auto's reden uit hun startpositie.

You will love him to ruins

Re: ORPG / No angels could beckon me back 18+

Met een grote, waarschijnlijk iets wat overdreven, glimlach had Seth de deur voor Dahlia opengehouden. Hij kreeg vaak reacties over zijn auto's, zeker de mustang. Seth kon ook zonder enige twijfel zeggen dat de auto's de mooiste bezittingen in zijn leven waren. Hij zou de garage, alles achter laten als het zou betekenen dat hij zijn auto's kon houden. Seth kwam naast Dahlia zitten.
"What, you have a price in mind for if i win?" grijnsde Seth. Hij legde zijn duim en wijsvinger rond Dahlia haar kin. Plagend wierp hij een luchtkusje naar haar. Seth hield van zijn mustang, maar het was een lastige auto om mee te kunnen racen. Dit model was ontzettend zwaar, dus zijn zwakke punt lag in de bochten. Zelfs met driften was het lastig. Maar het zou hem wel lukken. Hij was veel handiger dan de anderen. Seth startte zijn auto. Er verscheen een genietende glimlach op zijn lippen toen hij het gas in duwde. Het beste gevoel was wanneer hij de auto onder hem tot leven voelde komen.
"I'd hold on if i were you. This might get rough," glimlachte Seth. Hij zette de auto in z'n eerste en reed de parkeerplek uit. Omdat hij de vorige keer eerste was geworden mocht hij nu weer vooraan beginnen. Terwijl hij wachtte op de persoon die de start zou aangeven liet Seth zijn hand lui op Dahlia haar bovenbeen rusten. Als ze in zijn auto zou zitten was dit het minste dat hij zou mogen doen. Een jongere jongen kwam voor de auto's staan. In zijn hand had hij een rotje. Snel stak hij het aan en gooide het een paar meter van hem af. Zodra het rotje zou afgaan zou het betekenen dat ze mochten vertrekken.

The mind is its own place, and in itself can make a heaven of hell, a hell of heaven

Re: ORPG / No angels could beckon me back 18+

Seths woorden zorgde voor een hoop beweging in de garage. De jongens waarmee ze hadden staan praten, reageerden enthousiast en begonnen al snel het woord te verspreiden door een paar keer de mededeling te roepen. Er ontstond een soort kettingreactie: het overgrote deel van de gasten stond op en begon zich naar de parkeerplaats voor de garage te verplaatsen.
Dahlia moest toegeven dat het idee van een race ook wel iets bij haar teweeg bracht. Enthousiasme, misschien niet zo erg als bij de jongens maar wel zeker aanwezig, en ook wel nieuwsgierigheid. Ze had immers nog nooit geparticipeerd in een illegale race, waarvan ze zeker was dat dit er wel één was, of het van zo dichtbij gezien. Bovendien verwachtte ze niet dat er hier om de hoek een officiële racebaan zou zijn, zulke types waren het ook zeker niet. En dat, het feit dat wat ze zojuist gaan doen illegaal is en dat ze zo gepakt kunnen worden, zorgde ook voor weer een hoop spanning. Op een positieve manier. Dahlia gaan immers morgen zelf meedoen aan zo'n soort race.
Dae werd meegetrokken door Seth naar een prachtige zwarte mustang. 'God, you're kidding.' Zei ze bij het zien van zijn auto. Natuurlijk had hij een geweldige auto, hij had immers een garage. Ze nam plaats op de bijrijdersstoel en schudde haar leren jasje van haar schouders om die vervolgens op de achterbank te gooien. 'So, are you going to win?' Vroeg ze plagend toen hij achter het stuur was gaan zitten.

You will love him to ruins