Search for posts by Woonique

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Hij had haar niet horen mokken nadat hij haar hut weer uitgelopen was, waarschijnlijk was ze nog te moe om tegen hem in te gaan. Want hij had wel verwacht dat ze een weerwoord op hem af zou vuren. Hoofdschuddend liep hij terug naar zijn hut, om wat vis te pakken die hij kon gaan roosteren voor haar. Als jongste van de kinderen zou je niet verwachten dat hij zeer zorgzaam zou zijn tegenover andere, dat was meer iets wat je van de oudste zou verwachten en toch zorgde hij nu voor haar. Zelfs als één van zijn broers ziek was, zorgde hij niet voor hun. Misschien kwam dat wel door het feit dat er genoeg personeel rond liep die dat wel deden. Het was enkel hun twee op het eiland, dan moest je wel voor elkaar zorgen. Of je het nou leuk vond of niet. Toch dacht hij nog steeds na over het feit dat hij zich zo druk had gemaakt om haar, de paniek die hij had gevoeld toen hij dacht dat ze niet meer ademhaalde en de opluchting toen ze haar armen om hem heen had geslagen nadat ze naar adem had gehapt. Terwijl hij in gedachten was geweest, had hij zijn hut alweer bereikt en pakte hij iet wat afwezig twee kleine visjes en één grotere vis uit de mand. Hij wist niet hoeveel honger ze zou hebben, dus gokte hij maar dat die drie genoeg waren. Anders ging hij gewoon nog een keer vis roosteren. De vis hield hij bij de staart vast terwijl hij weer naar buiten liep, naar hem kampvuur toe dat nog steeds vrolijk brandde. De drie vissen reeg hij aan de stok die hij voor zijn eigen vis gebruikt had, en hing deze boven het vuur. De kleinere visjes zouden natuurlijk eerder gaar zijn dan de grote, maar deze had hij daarom aan de buitenkanten van de stok geregen. De grote vis in het midden zodat die boven het vuur kon garen. Minutenlang draaide hij de vis op de stond rond, zodat niets zou verbranden. Toen hij concludeerde dat de vis gaar was, haalde hij deze van de stok af en begon met het afsnijden van het witte vlees. De kop hakte hij eraf om vervolgens de schubben, staart en graten te verwijderen, zo goed als hij kon tenminste. Kleine visjes waren altijd een rotklus als het om graten verwijderen ging. De stukken vis die hij als graatloos verklaard had legde hij op zijn bord, wat een stuk hout was. Porseleinen borden waren hier geen optie, gelukkig. Hij pikte nog snel een stukje vis van het bord af en at dat zelf op voordat hij weer naar Yuki's hut toeliet. Dat stukje rekende hij als de betaling voor het klaarmaken van haar eten.
Een gevoel van opluchting overviel hem lichtelijk toen hij zag dat ze nog steeds in haar bed zat, ze was in elk geval gaan beseffen dat ze niet gelijk weer alles kon doen waar ze maar zin in had. Hij vroeg zich kort af of iemand haar ooit wel had verteld dat je niet altijd alles kon doen. Voordat hij het bord met vis naar haar uit hield meende hij een geluidje te horen dat leek op een knorrende maag. Zijn glimlach onderdrukte hij en vervolgens hij ging weer in de stoel zitten nadat ze het bord van hem aangepakt had. Zijn plan was om te blijven zitten tot ze haar bord leeg had gegeten, als ze nog meer vis wilde zou hij dat voor haar klaarmaken maar hij ging niet weg voordat het laatste kleine beetje vis van dat bord af was. Voeding was ook een deel van je energie, met slaap alleen kreeg je het niet volledig terug. Toen ze zei dat het haar speet, keek hij haar in eerste instantie met een opgetrokken wenkbrauw aan, waarvoor bood ze haar excuses aan? Hij kon wel een paar dingen opnoemen waar ze sorry voor had kunnen zeggen maar hij besloot eerst te luisteren voordat hij vragen ging stellen aan haar. Lichtelijk verbaasd keek hij haar aan, terwijl ze zich nogmaals verontschuldigde en ook zei waarom. Dat ze niet naar hem geluisterd had, dat ze op hem had zitten mokken en dat ze bijna dood was gegaan. Een hele waslijst met dingen waarvoor je spijtig kon zijn. Terwijl zij haar ogen neersloeg, bleef hij naar haar kijken. Ze zag er zo fragiel uit, niet persé lichamelijk maar haar houding. Hij voelde medelijden voor haar, en een klein gedeelte wilde haar vasthouden. Een troostelijk gebaar. Zijn ogen volgde haar beweging toen ze het bord naast haar neer legde, en bijna had hij zijn eigen mond geopend om te zeggen dat ze de vis op moest eten maar ze was hem voor. Stil luisterde hij naar haar, naar hoe ze hem vertelde dat inderdaad nooit iemand haar erop gewezen had dat het lichaam tijd nodig had om te helen.. Omdat ze alleen was. Dat knaagde aan hem, hoe bedoelde ze alleen? Was ze een wees, of had ze er zelf voor gekozen om alleen te zijn? Haar weerwoord was echter een teken dat ze langzaam terug kwam. Háár lichaam had volgens haar geen tijd nodig om te helen, alleen water. Daar zou ze waarschijnlijk nog wel een keer op terug komen. Toch was het fijn om te horen dat hij een goede keuze had gemaakt toen hij haar de zee in gedragen had. Feitelijk had hij dus haar leven gered. Wanneer dat was vroeg ze hem, gevolgd door nog een vraag. Hij wachtte even met antwoord geven, voor het geval ze nog meer te zeggen had. Dat had ze inderdaad, een verzoek. Ze wilde terug naar het water. Tatsuo leunde achterover in zijn stoel en haalde een hand door zijn haar terwijl hij al haar woorden weer in zijn hoofd herhaalde. Ze wachtte waarschijnlijk op een antwoord van hem, of misschien niet. Nee zeggen was voor hem eigenlijk geen optie want dan zou ze namelijk zelf proberen om naar de zee te gaan. Met alle gevolgen indien. Het beeld dat door zijn hoofd schoot bezorgde hem ondanks de warmte van de avond kippenvel. Yuki, wiens benen haar gewicht niet meer konden dragen en daardoor van de trap viel.
''Apology accepted,'' begon hij zachtjes terwijl hij zijn handen in elkaar vouwde, ''for you not listening to me and mocking me I accept your apology. I do not accept your apology for almost dying. Since you don't have to apologize for that.'' Hij dacht kort na over wat hij nog meer ging zeggen, waardoor er een kleine stilte tussen hen viel.
''I'm sorry that you have been alone, that no one took care of you. But believe me when I say time is needed in the process of healing. Don't you think I ever broke a bone, or got some nasty wounds? Healing by water did not entirely saved me when I was born. Although it helped into the process, my body needed time to get the strength to survive my first few nights.'' Het voelde raar om haar te vertellen over zijn geboorte, over het feit dat hij hier waarschijnlijk niet was geweest als hij die eerste avonden niet gehaald had.
''As for the time, I took you to the sea in the morning, close to midday. And since it's evening now, maybe twelve? Maybe more.'' Hij verplaatste zijn blik van haar naar het bord met vis, en wees er vervolgens naar.
''I will take you to the lagune, not to kill that fish but the water is probably more pure there, if you finish that plate of fish. No need to argue me because I will sit here and wait until you ate it all and if you try to go there yourself I will sit on top of you to keep you here. Understood?'' Eigenlijk was er geen ruimte voor onderhandelingen. Ze kon enkel met hem instemmen.

Re: O) And remember, you musn't wander around in the woods.

De zon achter hem zorgde ervoor dat zijn schaduw voor hem uit reed, de wind speelde met zijn haren terwijl hij met zijn appelschimmel over de heuvels galoppeerde. Het paard onder hem brieste en spitste zijn oren naar voren nadat hij zijn hand iets naar voren had gedaan, een teken voor zijn appelschimmel dat hij zijn tempo op mocht voeren. De bomen vormden zich als een kroon achter hem, nadat hij de grote groep bomen had verruild voor de heuvelachtige grasvlakte waar hij op reed. Wie hem zag rijden zou denken dat hij waarschijnlijk een plezier ritje aan het maken was, maar toch was de jongeman op weg naar een plek. Hij liet zijn paard halthouden toen hij bovenop de heuvel stond die zicht gaf op het dal dat zich onder hem bevond. Het dal was doorgaans verlaten, een mooie plek om de teugels te vieren en te genieten van het gevoel dat je vloog terwijl het paard over de vlaktes denderde. Eens in de zoveel tijd, een paar maanden misschien, werd het dal overgenomen door de verschillende kleurrijke tentjes en kraampjes met verschillend koopwaar. De markt was dan terug gekomen van welke plek ze ook vandaan mochten komen. Midden in de markt, stond het provisorisch gebouwde houten podium. Op dat podium konden de rijkste kooplieden hun koopwaar showen. Veelal slaven en een enkele keer wat zeldzame dieren die meegenomen waren uit verre rijken. Rijken waar de mensen misschien wel regeerde, of een ander soort wezen. Nadat hij de markt een aantal jaar per ongelijk een keer had aangetroffen, had hij er een soort van uitstapje van gemaakt om elke keer weer terug te keren als de markt in het dal was. Meerdere keren kwam hij thuis met iets nieuws. Een wapen, een raar kledingstuk, speelgoed voor zijn jongere broertje of een nieuw huisdier. Vooral dat laatste was iets wat hij altijd leuk vond om mee naar huis te nemen. Al moest hij dan wel telkens aan zijn ouders uitleggen wáár hij het dier gevonden had, meer dan eens was dat lastig geweest om uit te leggen. Echter had elk dier dat hij op de markt gekocht had een goed leven in één van de gigantische tuinen die zijn huis omringde. De kleinste tuin was ter grote van het dal, die zich enkele kilometers voor hem uit strekte, de grootste misschien drie of vier keer zo groot. Genoeg ruimte voor een dier, al vroeg je het hem. Hij liet zijn ogen over de markt glijden, waar klanten en kooplieden rondliepen, er hier en daar wat geschreeuwd werd over de beste deal en het levende koopwaar naar het podium werd gebracht. Het leek wel een mierenhoop af en toe, met zoveel mensen die door elkaar heen liepen. Al waren het niet echt mensen, maar Fae, elven, feeën en andere soorten wezens. Hier en daar misschien ook een tovenaar of heks, maar die kwamen dan van een ander continent af. De markt was aanlokkelijk voor ieder op de planeet.
''Let's go Haïl.'' Mompelde de jongeman tegen zijn paard voordat hij zijn hielen lichtjes tegen de flanken van het paard duwde, waarna het dier in een rustige galop richting de markt ging.
Minuten later bereikte hij de rand van de markt, waar hij zijn paard aan een paal bond en de elf, met een mosgroene huid en paardenbloemen als haar, die als een soort stalhulp functioneerde een zilverstuk gaf. Kort keek de jongeman naar de paarden die aan de paal stonden. Veelal bruine of voskleurige paarden. Haïl viel heel erg op, het was dus hopen dat niemand het in zijn hoofd haalde om zijn paard van hem af te snoepen. Het zou dan namelijk een lange reis terug naar huis worden. Voordat hij de markt op liep zette hij de capuchon van zijn cape op, deze bedekte zijn gezicht niet maar gaf wel genoeg schaduw om hem wat anoniemer te maken. Gelukkig keek nooit iemand raar op van een jongeman met een grote buidel vol met goud- en zilverstukken. Hij was dan wel lichtelijk bekend onder de kooplieden, maar de dekmantel die hij gemaakt had in de jaren was perfect. De gezant van een zeer rijke heer, die exotisch waar verzamelde maar te lui was om het zelf te kopen. Slenterend liep hij langs de kraampjes die hun koopwaar hadden uitgestald op de houten plank die als toonbank functioneerde. Hier en daar zag hij iets wat zijn aandacht trok, maar als snel leek het een of ander prul te zijn dat de prijs die ervoor gevraagd werd niet waard was. In de verte speelde een trio van feeën op hun instrumenten, het nummer was speels en tegelijk ook wat uitdagend. Een Fae met de huid die van bast leek en lang lichtgroen haar danste sensueel voor het trio van muzikanten. Hij bleef kort staan om te kijken, maar liep na een paar seconden al weer door.
''Welcome everyone! Once again, we have some fine creatures for sale!'' De luide stem gleed over de markt, en trok daarbij zijn aandacht. Op het podium stond een mollige kobold, waarvan hij meende dat die bekend stond als Weasel. Terwijl hij naar het podium toe liep, en de kobold wat beter bekeek, vond hij die naam best wel bij hem passen. Zijn spitse gezicht en kleine kraalogen gaven hem een wat onguur uiterlijk en waarschijnlijk deed hij zijn zaakjes niet al te schoon. Naast Weasel stonden er nog twee uit de kluiten gewassen kleerkasten op het podium, afgaand op hun lengte en bouw, gokte hij op halfbloed reuzen. Perfect om als bewaker te functioneren, aangezien ze de kracht van hun reuzenouder vaak erfde. Om het podium stond een grote mensenmassa, blijkbaar was iedereen wel geïnteresseerd in wat Weasel die dag te koop aanbood. Zijn blik gleed over het koopwaar. Geen dieren of voorwerpen, maar wezens. Elven, druïden, een Sater, twee nimfen die elkaar angstvallig vasthield, een vampier en een wezen waarvan hij nog niet kon vaststellen wat ze was. Hij was in elk geval door haar geïnteresseerd. Waar kwam ze vandaan, haar kleding was anders dan de kleding die in zijn land gedragen werd, anders dan de kleding die hij had gezien die hier te koop werd aangeboden. Het was hem echter wel duidelijk wát Weasel verkocht op de markt: slaven. Één van de twee halfbloed reuzen, Potige noemde hij de halfbloed reus met de scheve neus bij gebrek aan een betere bijnaam, duwde het eerste stuk koopwaar naar voren. Het vampier meisje verloor haar balans en viel op haar knieën. Hij fronste kort, maar besloot niet te reageren op de manier waarop de Potige het meisje behandelde. Ze mocht dan een wezen van de nacht zijn, ze was nog steeds een meisje. Het bieden op het vampier meisje begon al snel, met lage bedragen van een enkele koperstukken door de wezens die hoopte een vampier voor een koopje mee te kunnen krijgen. Echter steeg de prijs voor het meisje in een rap tempo. Koper werd zilver en zilver maakte al snel plaats voor goud. 'Two hundred gold pieces.!'' De raspende, en misschien iet wat schorre stem van de mollige man naast hem overstemde het aanzienlijk lagere bod van een wezen verderop. De grijns die op het gezicht van de mollige man geplakt zat onthulde zijn gele en puntige tanden en de glinstering die in zijn ogen zichtbaar was kon weinig goeds voorspellen. Arm meisje, dacht hij bij zichzelf terwijl hij toekeek hoe de mollige man zich een weg naar voren baande, Weasel de zak met goudstukken overhandigde en het meisje met zich meekreeg nadat de goudstukken geteld en gecontroleerd waren. Hij keek de twee nog kort na, en zag hoe de mollige man aan het stuk touw trok wat aan de ketens van het meisje bevestigd was. Echter bij het horen van Weasel's stem draaide hij zijn hoofd terug naar het podium, waar het interessante meisje naar voren werd gehaald. Hij had haar aangekondigd als mens.. Maar dat was niet mogelijk, mensen waren al eeuwen verbannen uit het rijk. Maar toch, terwijl hij naar haar keek kon hij de imperfecties vinden die bij de beschrijving van mensen hoorden. Het ontbreken van de perfecte symmetrie was één van die dingen. Het viel hem op hoe ze keek, hoe ze zich gedroeg. Het leek wel of ze gedrogeerd was met een goedje, waardoor ze zich koest zou houden. Opnieuw begon het bieden met bodemprijzen, maar de prijzen voor het mensen meisje steeg nog sneller dan dat de boden op het vampiermeisje gedaan hadden. Hij dacht terug aan de mollige man, die het vampiermeisje gekocht had en er liep een rilling over zijn rug. Het lot van het mensenmeisje zou waarschijnlijk nog een stuk onaangenamer worden.
''Fivehundred pieces of gold.'' Zijn eigen stem rinkelde in zijn oren en terwijl hij nog moest realiseren dat hij zojuist op een mensenmeisje geboden had, keek iedereen in de menigte achterom. Naar hem. Hij boog zijn hoofd wat, waardoor er meer schaduw over zijn gezicht viel terwijl de mensen wat begonnen te mompelen. Het duurde enkele seconden, maar blijkbaar durfde niemand over zijn bod heen te gaan. ''Sold to the man with the hooded cape in the back!'' De stem van Weasel klonk ietwat ontevreden, brommend. Hij had vast gehoopt dat hij een hogere prijs zou krijgen voor een mens. Terwijl hij zelf naar voren liep, week de menigte voor hem uit terwijl ze hem allemaal aanstaarde. Hij toverde een zelfingenomen grijns op zijn gezicht, eentje die bij zijn dekmantel als gezant paste. Hij had voor de menigte zojuist een nieuw exotisch iets gekocht voor zijn Heer. Nadat hij het aantal goudstukken overhandigd had aan Weasel, die opnieuw de goudstukken controleerde op echtheid, liet het mensenmeisje naar haar toe. Hij keek naar haar armen, die deels achter haar rug zaten. Waarschijnlijk waren haar handen achter haar rug vastgebonden met een stel ketens of een touw. Hij keek nog kort naar haar, voordat hij achter haar ging staan en haar een licht duwtje in haar rug gaf met zijn hand. Een teken dat ze moest gaan lopen. Terwijl hij hen beide over de markt maneuvreerde keek hij verder niet meer naar de andere kraampjes. Hij had zojuist een mens gekocht, een mens! Wat moest hij met een mens? De grijns die hij op zijn gezicht getoverd had, bleef hij aanhouden. Zelfs toen hij bij de jongeman aankwam die op de paarden lette. Tot zijn opluchting stond Haïl nog precies op dezelfde plek als waar hij zijn paard achter had gelaten. Hij knikte naar de jongeman, liep vervolgens naar zijn paard toe en tilde het meisje in het zadel. Hij zou later wel een paard voor haar roepen, als ze in het bos waren en uit het zicht van alle nieuwsgierige ogen van de markt. Terwijl hij nogmaals naar het meisje keek, besefte hij dat ze nog geen woord gewisseld hadden.
''What's your name?'' Vroeg hij haar, met een koudere toon in zijn stem dan normaal. Hij wachtte niet op haar antwoord terwijl hij Haïl los maakte van de paal en de teugels in zijn hand nam. Hij zou lopend naar het bos gaan, en daar weer opstappen om de rest van de reis op Haïl's rug af te leggen. Hij liep weg van de markt, met het paard achter hem aan sjokkend. Haïl keek kort om, om te kunnen zien wie er op zijn rug zat terwijl hij voor hem liep. Het paard maakte er echter geen probleem van, nog niet in ieder geval. Hijzelf was de enige die Haïl ooit op zijn rug had gehad. Als het meisje zijn vraag beantwoord had, dan had hij dat niet gehoord. Hij was bezig met nadenken hoe hij moest uitleggen hoe hij aan een mensenmeisje kwam. Hij kon natuurlijk zeggen dat hij haar gered had uit de klauwen van een slechterik, wat hij in zekere zin wel gedaan had, maar dan was er nog de vraag hoe ze in het rijk terecht was gekomen. Door zijn maalstroom aan gedachten had hij niet door hoe snel hij in het bos terecht was gekomen. Pas toen hij een grijze vos voor zijn voeten weg zag sluipen stopte hij met lopen. Kort keek hij om zich heen, waarna hij zijn ene hand als een koker voor zijn mond hield en de ander tegen de opening van de koker. Hij floot en niet veel later verscheen er een voskleurige merrie tussen de bomen vandaan, gezadeld en al. Het dier draafde naar hem toe en hield halt nadat ze naast hem was komen staan. Hij draaide zich om naar het meisje, en besloot dat het misschien veiliger zou zijn als ze niet de weg naar zijn huis wist, voor het geval dat. Terwijl hij haar aankeek knipte hij met zijn vingers, en hij zag hoe haar hoofd lichtjes opzij viel. Ze sliep. Uiteindelijk besloot hij dat het teveel moeite was om haar van Haïl's rug af te halen en haar vervolgens weer op de rug van de merrie te tillen, dus steeg hijzelf op de rug van de merrie, met de teugels van HaÏl nog steeds in zijn hand. Ze was een stukje kleiner dan Haïl was, maar dat zou niet uit moeten maken. Haïl keek kort naar hem, bijna vragend waarom hij niet zelf op zijn zat.
''Sorry boy.'' Mompelde hij, waarna hij de merrie voorwaarts liet gaan en hij de snelle route naar huis nam. Dit zou een uur of drie duren, bijna de helft korter dan de normale route naar huis. Vroeger reed hij de normale route, tot hij een jaar geleden de shortcut vond die verstopt zat achter een massieve en oeroude eikenboom. Het was een route waarvan hij bijna zeker wist dat niemand die kende, hij was immers in dat jaar dat hij de route gebruikte nog nooit iemand tegen gekomen.

O) And remember, you musn't wander around in the woods.

KurtCobain and Woonique, may contain 18+ content.


Taehyun Han.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Het was hem nog niet opgevallen, maar nadat hij was gaan zitten op de stoel waar hij eerder nog in had gezeten merkte hij dat zijn kleren droog waren. Zijn blik gleed naar Yuki en hij gniffelde zachtjes. ''Thank you.'' Fluisterde hij, terwijl hij zijn blik op haar bleef hangen. Hij kon het niet ontkennen dat ze trilde, hevig trilde. Het was bijna duidelijk waarom, haar lichaam was te uitgeput om zichzelf op te warmen. Het klapperen van haar tanden vulde de ruimte en de minuten gingen voorbij. Op een gegeven moment hield het klappertanden op, en was haar ademhaling rustig. Het trillen was echter niet helemaal gestopt. Toch was hij blij dat ze in slaap was gevallen. Haar lichaam kon eindelijk zijn energie terug krijgen, de energie die naast al dit gebeuren ook werd opgevreten door het trillen en tandklapperen. Terwijl hij zo naar haar keek, zag hij haar opnieuw rillen onder het dikke deken. Een zucht verliet zijn mond. Eerlijk gezegd was hij het niet van plan geweest, maar het zou haar slaap wel bevorderen. Daarnaast was het ook de beste manier om op te warmen. Tatsuo stond op uit zijn stoel en liep naar haar bed toe. Ze lag op haar zij en had zich tot een balletje opgerold, waarschijnlijk in de hoop om zo sneller warm te worden. Hij bleef nog even naast haar bed staan. Nadenkend over wat hij was plan was wel zo slim was. Het kon hem een paar bevroren edele delen opleveren, in het ergste geval. Maar terwijl hij naar haar keek, en ze opnieuw trilde, schudde hij zijn hoofd. Tatsuo ging op het bed zitten en tilde het deken op, waarna hij er snel onder ging en ook op zijn zij ging liggen. Voorzichtig kroop hij tegen de jongedame aan, met zijn borst tegen haar rug aan. Zijn ene arm sloeg hij om haar middel heen, en trok haar nog iets dichter tegen zich aan. Zijn andere arm gebruikte hij als kussen voor zichzelf. Ook ging hij iets hoger liggen, waardoor hij met zijn kin op haar hoofd kon rusten. Ze was een stuk kleiner dan hij was, zeker als ze erbij lag als een foetus, dus het was niet erg moeilijk om haar helemaal tegen hem aan te krijgen. Om ervoor te zorgen dat niet alleen haar rug warm werd, ging hij op dezelfde manier als haar liggen. Ze zou hem vermoorden als ze erachter kwam dat hij zo naast haar lag. Zijn knieën drukte tegen haar knieholtes aan, het leek bijna alsof ze op zijn schoot zat. Echter lagen ze in bed en zaten ze niet op een stoel. Één uur, zolang zou hij hier blijven liggen om haar op te warmen. Of ging hij wachten tot het rillen zou stoppen? Beide waren prima ideeën, maar hij kon niet voorspellen wanneer zij wakker zou worden.
Terwijl de warmte van de zon de hut vulde, was het voor hem op een gegeven moment niet meer uit te houden. Hij gokte erop dat het bijna middag was, dus hij had er langer gelegen dan dat hij van plan was geweest. Misschien had hij ook wel een paar uurtjes geslapen. Echter werd het hem té warm onder het deken. Hij had het gevoel dat hij begon te zweten als een bezetene, dus kroop hij voorzichtig uit het bed, maar bleef nog wel op het randje van het bed zitten. De warmte bleef echter aan hem kleven en Tatsuo trok een vies gezicht. Misschien dat hij zodrekt een duik in de zee ging nemen om af te koelen. Hij wierp een blik op Yuki's gezicht. Vredig, alsof ze geen zorgen had. Ze was ook niet meer aan het trillen, wat betekende dat ze weer opgewarmd was en dat haar lichaam haar energie weer goed kon bijvullen. Terwijl hij naar haar keek voelde hij zijn maag knorren. Hij legde een hand op zijn onderbuik en dacht na over wanneer hij voor het laatst wat gegeten had. Ondanks dat het zeer dramatisch klonk, was het toch zeker bijna een dag geleden dat hij voor het laatst iets naar binnen had gewerkt De bessen bij de lagune. Hij had ook niet gegeten terwijl hij bij Yuki was gebleven om over haar te waken, er was toen geen moment geweest dat hij zich hongerig had gevoeld. Op dat moment was een maaltijd meer dan welkom, en aangezien hij wist dat ze buiten gevaar was durfde hij haar alleen te laten. Nadat Tatsuo was gestaan en haar hut verlaten had, keek hij nog naar de deur. Het stuk hout hing een beetje scheef en hij kon menen wat scheurtjes erin te zien. Tatsuo wreef over zijn gezicht voordat hij de trap naar beneden af liep en snel het strand over stak om naar zijn eigen hut te lopen. Haar deur zou hij later wel repareren. Desnoods sloopte hij zijn eigen deur eruit en zette hij die er bij haar in. Een deur hier was toch overbodig, het hield enkel en alleen de wind tegen die alles koeler maakte. Hij dacht niet na over enig wild dat zich op het eiland kon bevinden. In zijn hut pakte Tatsuo een mes, en zijn zelf gemaakte speer. Het mes dat hij had gebruikt om Yuki's voet mee open te snijden lag nog ergens bij de lagune. Zijn mes duwde hij onder zijn riem en de speer nam hij in de hand. Ijsvissen was iets wat hij vaak genoeg deed thuis, zij het met zijn vader of samen met zijn vrienden, en het verschil tussen ijsvissen en vissen hier leek hem niet al te groot. Als het hem daar lukte op een bootje, lukte het hem hier vast ook als hij in het water stond. Voordat hij naar buiten liep, pakte hij nog ergens een mand vandaan, daar kon hij de vis die hij gevangen had mooi in leggen. Echter moest hij nog wel een manier vinden om de mand op zijn rug te binden. Als snel had Tatsuo een idee hoe hij dat moest doen. Met het mes maakte hij twee sneden in de mand en uit een hutkoffer met de onbelangrijke spullen zocht hij naar iets wat lang en van stof was. Een broek bijvoorbeeld. De eerste en beste die hij vond sneed en scheurde hij kapot, zodat hij de broekspijp kon gebruiken om de mand op zijn rug te binden. Nadat hij de stof door de ene spleet gewurmd had, en vervolgens ook door de ander, tilde hij de mand op en plaatste deze tegen zijn rug. Het ene uiteinde van de stof ging over zijn schouder heen, de ander onder zijn arm door en voor zijn borst knoopte hij de uiteindes aan elkaar.. Althans dat probeerde hij. De broekspijp was net te kort. Al grommend en vloekend pakte hij het andere deel broekspijp en sneed daarvan het stuk af dat nog nodig was. Nadat hij alles aan elkaar had geknoopt en bevestigd had dat de mand stevig op zijn rug zat, pakte hij zijn speer weer op en liep naar buiten toe. De zon scheen vel op hem neer, waardoor hij zijn ogen met zijn hand moest afschermen voor het licht. Dat betekende ook dat het zand waarschijnlijk verschroeiend heet was. Shit... Tatsuo liep de trap af, maar bleef op de laatste trede staan. Hij zou een sprint over het zand naar de zee trekken. Daarmee hoopte hij dat het verschroeiende zand zijn voeten minder zou pijnigen.
''Drie,'' begon hij zachtjes terwijl hij zich in een startpositie begaf, ''twee,'' zijn blik was op de zee gericht terwijl hij nog een keer ademhaalde, ''één.'' Hij begon te rennen. De eerste paar stappen deden zeer aan zijn voetzolen, maar hij negeerde het en rende door. Toen hij na en paar seconden bij het nattere zand aankwam ging hij steeds langzamer, tot hij uiteindelijk opging op een normaal loop tempo. Als hij rennend het water in zou gaan dan zou hij de vissen weg jagen.

De kunst van het vissen lag bij het hebben van geduld. De ene keer had hij dat wel, de andere keer niet. Het leek daarnaast ook wel of de wereld hem wilde bedanken want hij ving wonder boven wonder de ene na de andere vis. Ze bleven maar komen en Tatsuo stopte nadat zijn mand bijna vol was. Als hij niet snel de vis uit de zon ging halen zou het gaan stinken. Er was niets erger dan de stank van rotte vis. Hopelijk kon hij ook iets vinden om de vis mee te pekelen, misschien kon hij Yuki vragen om de zout en het water van het zeewater te scheiden. Als ze dat kon tenminste. Tevreden liep hij de zee uit en hij liep naar Yuki's hut toe in plaats van de zijne. Hij wilde kijken of ze al wakker was. Terwijl hij liep dacht hij na over zijn vangst, hij had niet bijgehouden hoeveel vissen hij gevangen had maar aan het gewicht dan de mand te voelen kon hij hier waarschijnlijk wel een dag of drie van eten, als hij met haar deelde. Zo attent was hij wel. Halverwege stond hij stil, en besloot uiteindelijk om toch maar naar zijn eigen hut te gaan. Zij kon alle rust die ze kreeg wel gebruiken en ze zou het waarschijnlijk ook niet waarderen als hij daar vis ging fileren. Eenmaal binnen haalde hij de mand met vis van zijn rug af en legde deze op de grond. Hij begon na te denken over hoe hij de vis moest gaan bewaren. Op de Noordpool was dat niet zo'n groot probleem. Het was daar koud genoeg om rotting te voorkomen. Je hoefde enkel de vis in de sneeuw te begraven. Hier was het een heel ander verhaal. De warmte zou het rottingsproces alleen maar versnellen. En hij kon dus ook echt niet al die vis in één keer op gaan eten. Hier had hij beter over moeten nadenken, en hij wist wel dat hij de volgende keer minder vis zou gaan vangen maar wel genoeg om hen beide goed van te laten eten. De mand schoof hij opzij. De vis zou hij later op een stok rijgen en die boven het vuur hangen. Maar om ze te kunnen roosteren moest hij natuurlijk eerst een vuur maken. Er waren vast genoeg takken op het eiland om vuur mee te maken. Hij hoopte echter wel dat ze droog genoeg waren. Vochtig hout werkte niet als je vuur wilde maken, net zoals twijgjes.
Uren later, nadat hij genoeg hout gevonden had voor een vuur en zichzelf tegoed had gedaan aan zijn gevangen vis die hij in de buitenlucht geroosterd had, wierp hij een blik op Yuki's hut. Het werd onderhand laat, de zon was onder aan het gaan en ze had al uren geslapen. Ze moest ook wat gaan eten. Het vuur dat voor hem stond te branden was nog sterk genoeg om het nog een paar uur vol te houden, maar toch gooide hij er wat hout bij. De vlakken likte aan het maagdelijke hout en knetterde. Hij stond vervolgens op en liep naar Yuki's hut toe. Het zand was afgekoeld en voelde aangenamer aan onder zijn voeten. Al vond hij het zand tussen zijn tenen nog steeds zeer vervelend. Met twee treden tegelijk liep hij de trap op naar de deur, die hem er weer aan herinnerde dat hij dat moest gaan repareren voordat ze boos op hem werd. Echter toen hij de deur door liep, en naar haar bed keek voelde hij zijn hart zinken toen hij zag dat het bed leeg was. In eerste instantie sloeg de paniek weer toe, maar toen hij wat opzij keek zag hij haar staan. Stáán. Tatsuo snelde op haar af toen hij opmerkte dat ze hijgde en stond te trillen op haar benen.
''Why are you out of bed?" Vroeg hij haar op een toon die harder klonk dan dat de bedoeling was. Zonder ook maar op haar antwoord te wachten tilde hij haar op, dezelfde manier als toen hij haar in de zee had vast gehouden, en bracht haar terug naar bed. '' Stay in bed, your body is still healing. Don't go walking around when you're still weak.'' Beet hij haar toe, terwijl hij het deken opzij schoof met zijn voet en haar op het bed neerlegde. Nadat hij haar deken weer over haar heen had gelegd ging hij naast haar op het bed zitten.
''I leave you alone for a few hours and you go around doing stuff you should not. Has no one ever told you to rest when your body needs it? Just because you healed yourself does not mean that you can do everything you did before you got bitten by that fish. Healing takes time, even with waterbending.'' Hij keek haar aan terwijl hij sprak, en verbaasde zichzelf over de preek die hij haar gaf. Alsof hij een klein kind toe sprak, zo voelde het. Misschien was ze in een bepaald opzicht ook een klein kind. Hij zuchtte. ''I assume you might be hungry. Stay in bed, I'll get you some grilled fish. It's too cold for you to be outside right now, even by the fire.'' Vervolgens stond Tatsuo op en liep hij weg, zodat ze niet een eventuele discussie met hem aan kon gaan over wat dan ook.

Re: [O] You are my only escape in this court full of hate and lies

Nadat de man het boek had aangepakt van haar had aangepakt, bleef het even stil. Yiseul keek nog steeds niet op. Ze was niet meer zo bang dat hij haar zou gaan slaan als ze hem aankeek. De kleine glimlach die hij haar geschonken had terwijl ze door het boek was gaan bladeren zweefde nog door haar hoofd. Alsof hij het misschien niet zo erg vond dat ze aan de boeken had gezeten, maar dat kon ze hem niet vragen. Nog niet althans. Het frustreerde haar dat ze zichzelf niet kon uitten, niet kon spreken zoals de mensen hier. Er was niemand geweest op de boot waar ze aan had kunnen vragen of ze haar de taal beter konden leren. De mannen die de taal beheerste, vermoedde ze, voelden zich waarschijnlijk te goed om de andere het te leren. Slangen. Kort beet Yiseul op de binnenkant van haar wang terwijl de herinneringen van de boot door haar hoofd schoten. Het slechte weer, het tekort aan eten, de lijken van degene die de reis niet overleefde en de herinnering die telkens weer als laatste opdook, het brandmerken. Ze merkte niet op hoe haar hand langzaam naar haar sleutelbeen ging, maar halverwege liet ze haar hand weer zakken. Alsof ze het brandmerk geheim wilde houden, al wist ze dat er een dag zou komen dat iemand het zou zien. Ze had het verborgen onder haar haar nadat ze van de boot gekomen was en zelfs nadat ze haar naakt op dat podium hadden gegooid, om geveild te worden, zorgde ze ervoor dat haar lange haar het teken verborg. Ze gaf helemaal niets om het feit dat alle delen die enkel gezien mochten worden door de man met wie ze zou trouwen, volledig zichtbaar waren voor alle vreemden voor haar. De voelde nog steeds de handen die haar hadden vastgehouden, en haar hadden onderzocht. Ze kon zich niet herinneren wanneer ze zich voor het laatst zó vies had gevoeld, maar ze had geweigerd om haar afgrijzen te tonen aan al die mensen. Ze was pas gaan huilen, geruisloos en alleen, nadat ze haar in een hok hadden gestopt na de veiling. Een koude rilling liep over haar rug en haar ogen prikte, maar zelfs nu weigerde ze om nog een traan erover te laten. Snel knipperde Yiseul, zodat de tranen weg zouden gaan. De man voor haar zou het nooit kunnen opmerken, dacht ze, aangezien ze nog met haar blik naar de grond gericht stond. Toch merkte ze de bewegingen bij hem op, en het maakte haar lichtelijk nieuwsgierig naar wat de man aan het doen was.
Zijn woorden drongen bij haar naar binnen. 'Name' .. Vroeg hij opnieuw haar naam of dat van wat anders. Eindelijk keek ze op, met opnieuw een vragende blik op haar gezicht terwijl ze uit probeerde te vogelen of hij iets anders dan haar naam kon bedoelen. Echter was de man haar breinspinsels al voor. Ze keek hoe hij naam zichzelf wees en sprak. Ze wist van twee woorden wat ze betekende, de laatste was dan waarschijnlijk zijn naam. ''Lucas....'' Zei ze zachtjes, terwijl ze de klanken van de onbekende naam over haar tong liet rollen. Het klonk anders dan als hij het uitsprak, maar daar zou misschien met de tijd verandering in komen. Misschien kon ze de naam oefenen met Charlotte, het duurde ook een paar dagen voordat ze haar naam goed uit kon spreken zonder enig tongval of rare klanken. Ze keek nog kort naar de man, terwijl hij het boek terug op de plank legde. Yiseul was niet dom, ze kon één en één ook wel bij elkaar optellen. Hij had haar naam haar naam gevraagd, ze was er zeker van nadat hij zijn eigen naam aan haar gegeven had. Ze dacht terug aan de woorden die hij zei en wees naar zichzelf, net zoals hij dat had gedaan.
''My name,'' begon ze terwijl ze nadacht over het woord dat hij als derde had gezegd, ''is..'' Het ging voorzichtig, maar toen ze zeker was dat het woord juist was, sprak ze haar naam met een glimlach uit.
''Yiseul.'' Ze knikte bevestigend en boog daarna. Meer uit gewoonte, dan uit beleefdheid misschien maar het was alsnog een teken van beleefdheid. Echter verdween haar glimlach toen ze de man zijn hoofd zag schudden. Had ze het toch fout gedaan? De manier waarop hij haar aankeek maakte haar aan het twijfelen, ze had het toch goed gezegd? Ze probeerde de woorden weer terug te halen die de man had gezegd voordat hij zijn naam had gezegd.. Ja, die woorden had ze uitgesproken zodat ze zichzelf kon voorstellen. Het waren dus belangrijke woorden die ze moest onthouden. Terwijl ze man naar haar bleef kijken, wendde zij haar blik af. Het was onbeleefd om te staren en daarnaast ook nog is disrespectvol om naar iemand te staren die een hogere rang had. Ze had vaak genoeg straffen ervoor zien uit gedeeld worden. Thuis en op de boot. Pas nadat hij weer tegen haar sprak, keek ze weer naar hem. Haar wenkbrauwen fronste zich. Wat bedoelde hij? Ze herhaalde de woorden in haar hoofd, nadenkend over de woorden die we misschien zou kennen. De enige die ze herkende was 'English'. Ze wist dat dat de taal was die ze hier spraken, dat dat de taal was die zij niet machtig was. Zijn volgende woorden herhaalde ze zachtjes maar merkte dat ze met het eerste woord al heel veel moeite had. ''Le.. Lea... Learn English.'' Het laatste woord dat hij zei, 'communication' kende ze al helemaal niet, en zijn gebaren tussen hen in snapte ze niet. Uit frustratie omdat ze het niet kon begrijpen balde Yiseul haar vuisten. De man moest vast denken dat ze dom was, omdat ze zijn taal niet kon spreken. Ze wendde haar blik af en mompelde gefrustreerd wat in haar eigen taal, en ze wist dat haar gezicht boekdelen sprak. Haar moeder had haar er te vaak op gewezen. Frustratie was altijd van haar af te lezen, waar andere emoties lastiger waren. Ze wilde snappen wat de man tegen haar zei en ze wilde hem duidelijk kunnen maken dat ze hem snapte. Terwijl ze wat voor zich uit staarde leek het alsof er ineens een knop omging. 'Learn', het woord klonk ineens een stuk bekender en ze herinnerde zich dat het woord ook tegen haar gezegd werd op de boot. Ze kende dat woord! ''Learn..'' Zei ze nogmaals, echter zachtjes terwijl ze enthousiasme in zich op voelde borrelen. Ze draaide haar gezicht weer naar de man toe en keek hem recht in zijn gezicht aan.
''Learn English, yes.'' Zei ze tegen hem, met een glinstering in haar ogen van enthousiasme, hopend dat ze haar verlangen om de taal te leren over kon brengen.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Het wachten leek eeuwig te duren, wat seconden waren voelde als uren en terwijl het meisje zijn armen tegen zijn lichaam aan schokte voelde hij zijn zorg groeien en groeien. Waarom heelde ze zichzelf niet? Was ze te ver heen om te merken dat hij haar naar de zee had gebracht? Was het zeewater niet goed genoeg om mee te helen? De lagune was te ver weg om haar ernaar toe te brengen, niet dat hij haar daar ooit nog naar toe wilden brengen. Het was de lagune die ervoor had gezorgd dat ze nu dat hoopje ellende was dat hij in zijn armen hield. Hij voelde hoe de zon tegen zijn rug begon te branden, en de golven tegen hem opbeukte. Telkens weer, alsof het hem ervan wilde overtuigen om haar los te laten. Maar loslaten was iets wat hij weigerde te doen, hij zou haar stevig vasthouden tot hij zeker wist dat het allemaal goed zat.
De seconden tikte voorbij, en met elke seconden leek haar lichaam erger te trillen. Het joeg hem angst aan om haar zo te zien. Hij drukte haar in een bijna dodelijke greep tegen zich aan, alsof hij op die manier het stuiptrekken kon laten stoppen. Zijn eigen hart sloeg alle kanten op, het voelde de paniek die op kwam zetten. Waren stuiptrekkingen vaak niet de voorbode van de dood? Hij wilde er niet aan denken. In plaats daarvan sloot Tatsuo zijn ogen en concentreerde hij zich op haar ademhaling die hij tegen zijn borst aan voelde. Het onregelmatige, en soms haperende, beetje lucht dat het er nog van verzekerde dat ze leefde. Zijn aandacht was zo op haar ademhaling gefixeerd dat hij niet door had dat het stuiptrekken in zijn armen gestopt was, en te laat had hij door dat ook haar ademhaling gestopt was. Boem, boem, boem.. Het geluid van zijn eigen denderende hartslag vulde zijn oren voordat hij het in de gaten had.
''Yuki?'' Voorzichtig opende hij zijn ogen, om naar het meisje in zijn armen te kijken. Ze lag stil en haar gezicht leek grauwer dan eerst. Zelfs ze zee om hen heen hield zich koest nadat het nog een keer een golf tegen hen aan had laten duwen, eentje die zo zacht was dat het bijna een streling leek.. Alsof het de realiteit aanvoelde die Tatsuo weigerde te zien en te erkennen. Hij schudde haar in zijn armen, wat erin resulteerde dat haar hoofd slap opzij viel.. ''Yuki!'' Hij schreeuwde, schreeuwde naar haar. Alsof zijn schreeuw haar weer terug zou brengen. Zijn ademhaling ging snel, te snel. Rationeel denken ging niet meer terwijl hij verwoed om zich heen keek met het meisje dat slap in zijn armen hing. De gedachten in zijn hoofd schoten alle kanten op, zo snel dat hij er geen een uit kon maken voor wat ze waren. De onrust die hij toe liet, kroop onder zijn huid en verspreidde zich door zijn lichaam. Het water om hem heen verloor zijn rust en begon onrustig te worden alsof het hem weerspiegelde. ''No, no, no.'' Mompelde hij zachtjes, terwijl hij haar weer tegen zich aan drukte en van links naar rechts liep. Hopend op een wonder, iets. Het angstaanjagende gevoel dat in zijn borst was op komen borrelen verspreidde zich en vaag gevoel van herkenning kwam bij hem op, echter was het niet groter dan een speldenprik in het net van onrust en angst waardoor het net zo snel weer verdween als dat het op kwam. Terwijl het water om hem heen zich tergend langzaam weer terug trok, waardoor het bijna onmerkbaar was voor hem, stond hij eindelijk weer stil. Hoe moest hij dit ooit gaan uitleggen, als hij überhaupt ooit de kans zou krijgen om het uit te leggen, dat ze was gestorven in zijn armen? Wanneer zouden de schepen hem op komen halen? Wanneer zouden ze langs komen om te kijken wat zijn progressie was? Dat kon weken, al niet maanden, gaan duren. Door zijn gepieker merkte hij de donderende geluid van het water dat op hen af kwam niet op, te verzonken in die staat dat zijn instinct hem in de steek liet. De dreun die het water hem tegen zijn rug gaf voelde aan alsof iemand hem een klap gaf met een hamer. Het deed pijn en bracht hem uit balans, waardoor hij een stap naar voren zette om ervoor te zorgen dat hij niet omviel. Tatsuo gromde een vloek en kneep zijn ogen dicht terwijl hij zich op de zere plek op zijn rug focuste. ''Damned puddle of water,'' sneerde hij naar de zee terwijl hij zich naar de horizon toe draaide, ''where is that greatness that my people worship?'' Zijn stem klonk rauw terwijl hij dit naar het water voor hem schreeuwde. Hij was boos, boos op het water omdat het Yuki niet genas. Hij was boos op Yuki, die zijn waarschuwing in de wind had geslagen. Boos op zichzelf, omdat hij niets voor haar kon doen. Niet als persoon, ook niet als een zogenaamde waterstuurder. Wat had hij nou aan die 'gave' als hij er toch niet bij kon. Zijn ouders hadden het bij het verkeerde eind gehad. Ze hadden hem nooit naar dit eiland moeten sturen, met haar. Dan was ze in ieder geval nog in leven geweest op de Zuidpool. Levend... maar toch ook weer niet. Het meisje dat hij bij zijn aankomst had gezien was een totaal ander iemand geweest dan het meisje dat hij gisteren in de lagune had zien lachen. Ze zou dan misschien nog wel bitterder worden dan dat ze al was. Of niet. Voordat hij nog een belediging naar de zee kon slingeren, liet een beweging in zijn armen hem opschrikken. Zijn hart sloeg op hol en voordat hij goed kon verwerken wat er gebeurd was had ze hem vast gegrepen met haar handen. Haar ademhaling was diep, alsof ze haar longen opnieuw moest vullen met lucht. Hij voelde haar trillen in zijn armen en kon het niet laten om te zuchten van opluchting. Nadat zij haar armen om zijn nek had geworpen en zich tegen hem aan drukte, trok hij zijn armen strakker om haar heen en drukte zijn neus tegen haar kruin aan. ''Thank the avatar.'' Fluisterde hij zachtjes tegen haar kruin aan voordat ze zich wat terug trok en naar hem keek. Terwijl ze hem aankeek, keek hij terug naar haar. Nog niet eerder had hij zoveel emotie in haar ogen gezien. Het maakte hem sprakeloos en hij voelde zijn hart een slag overslaan terwijl hij haar gezicht bekeek. De kleur kwam weer terug in haar gezicht en hij kon de lichte perzikroze kleur van haar wangen niet ontkennen. Ze was terug gekomen, en hij kon de brede, misschien ook een iet wat gelukkige, grijns op zijn gezicht niet tegen houden. De woorden die ze hem toefluisterde waren zacht, gevolgd door een omhelzing. Hij voelde haar ademhaling in zijn nek en voor een moment sloot hij zijn ogen. Ze was terug, ze was terug. Nadat hij zijn ogen weer geopend had, begon hij terug te lopen naar de hutjes. Beide waren ze zeiknat, en ondanks dat de zon fel op hen scheen begon hij het een beetje koud te krijgen. Hij kon zich niet voorstellen hoe koud zij het dan wel niet moest hebben. Langzaam liep hij het water uit, het strand op en naar haar hutje. Tree voor tree liep hij de trap op, langs de nog openstaande deur naar binnen en regelrecht naar haar bed. Voorzichtig legde hij haar op haar bed, en legde vervolgens een deken over haar heen. Niet wetende wat hij moest doen stond hij maar naast haar bed, zijn blik gericht op haar gezicht.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Hij had geen idee wanneer hij precies in slaap was gevallen, en ook niet voor hoelang hij geslapen had. Het feit dat hij zich zo druk had gemaakt om haar had blijkbaar meer energie gekost dan hij had gedacht. Zijn slaap, die normaal gesproken geruisloos en droomloos was, had dit keer de droom die hij onderhand al zo vaak gedroomd had. De gigantische draak van ijs stond lag voor hem, zijn kop rustend op zijn enorme klauwen. De ijsblauwe ogen van de draak keken hem recht aan, alsof hij aan het wachten was op Tatsuo om iets te doen. De jongeman begreep het niet en zette onbewust een stap naar de draak toe, die roerloos bleef liggen en hem gadesloeg terwijl de jongeman stap voor stap dichterbij kwam. Tot hij vlak voor de draak stond. Hij zag hoe het beest ademhaalde, ondanks dat het gemaakt moest zijn van sneeuw en ijs. Hoe kon zoiets leven bevatten? Er was hem ooit verteld dat het water uit de oase de kracht had om leven te schenken, maar of dit echt waar was betwijfelde hij. Je kon toch niet zomaar een levenloos iets tot leven wekken? Ondanks dat de draak gemaakt was door kou, voelde zijn adem warm aan op Tatsuo's blote armen. Één van de snorharen van de draak, als je dit tenminste snorharen noemde, zweefde naar Tatsuo toe en raakte hem aan op zijn voorhoofd. In plaats van te verstijven en een stap naar achteren te doen, bleef de jongeman staan. Afwachtend naar wat er ging gebeuren. Echter klonk er een enkel woord in zijn hoofd, de stem in zijn hoofd klonk oud waardoor het woord meer impact op hem had. ''Danger.'' Hij fronste. Welk gevaar? Bedoelde hij de vis die Yuki had gebeten? Had hij toch niet alle gif uit haar bloed weten te krijgen? Een licht drukkend gevoel tegen zijn arm liet hem opzij kijken, waardoor de connectie met de draak verbroken werd. Maar hij zag niets naast hem staan en toen hij zijn hoofd weer naar de draak toe wilde draaien, was ook die weg. Het viel hem pas op dat moment op dat het pikkedonker om hem heen was, de draak was zijn licht in de duisternis geweest. Hoe ironisch. Het drukkende gevoel op zijn arm kwam weer terug, alsof het zijn aandacht wilde. Dit verwarde hem, in wat voor een staat bevond hij zich dat hij wel kon voelen maar niets zag? Voor zijn gevoel waren zijn ogen open, al zag hij niets door de duisternis. Toch stelde hij zich voor hoe hij zijn ogen dicht deed, zijn oogleden voelde in ene een stuk zwaarder aan en toen hij voorzichtig en langzaam zijn ogen weer open deed spilde het zonlicht naar binnen. Het duurde een paar seconde voor hij doorhad waar hij ook alweer was, en waarom. Voor een derde keer voelde hij iets tegen zijn arm drukken, wat hem het laatste zetje gaf om wakker te worden. Zijn ogen vlogen open en gehaast ging hij op zijn knieën zitten, waarna hij over Yuki heen boog. De lap lag niet meer op haar voorhoofd, waar hij het op had gelegd voordat hij in slaap was gevallen. Ook merkte hij dat haar wangen nat waren, maar dik keer niet van het zweet.
''Yuki..'' Zei hij zachtjes voordat hij zijn hand tegen haar wang legde, hij merkte hoe haar ademhaling met moeite ging en vloekte zachtjes. Er zat nog gif in haar lichaam, hoe moest hij dat er ooit uit krijgen? ''Shit!'' Gefrustreerd haalde hij een hand door zijn haar, waarna hij opstond en onrustig door haar kamer begon te ijsberen. Wat kon hij in de naam van de Avatar doen om dat gif nog uit haar te krijgen. Hij was geen heler, die met behulp van water van alles kon verhelpen.. Wacht, water! Dat was het! Snel liep Tatsuo weer naar Yuki toe, ook op dat moment merkte hij pas dat het laken dat over haar heen lag kurkdroog was, geen beetje zweet erop te vinden. Hij mocht dan wel niet kunnen watersturen en helen maar zij misschien wel. Zonder er nog verder over na te denken tilde Tatsuo Yuki op in zijn armen en hield haar stevig tegen zich aan.
''It's going to be okay.'' Fluisterde hij haar nog toe voordat hij haar hutje uit liep en over het nog koude zand liep, naar de zee. In plaats van haar neer te leggen zodra hij bij het water aan kwam liep hij met haar nog in zijn armen door totdat ze ver genoeg in het water waren zodat haar hoofd en schouders nog boven water waren. De zon die nog laag aan de hemel stond keek over hen heen, terwijl Tatsuo het meisje in zijn armen stevig vast hield, met zijn rug naar de horizon toe zodat de golven tegen hem aan zouden beuken en haar onaangeraakt zouden laten. ''Come on.'' Gromde hij met zijn tanden op elkaar terwijl hij afwachtte tot er wat ging gebeuren. Hij wist niet hoe de heling in zijn werking ging. Tuurlijk was hij zelf meerdere malen geheeld, maar hij wist niet wat de helers deden om het water helend te maken. Hij wist alleen hoe het voelde om dat water op je huid te krijgen. Hij had vaak genoeg diepe sneeën gekregen door onder andere gevechten en door jagen. Altijd had hij gebiologeerd toe gekeken terwijl hij de helers hun werk deden. Hij voelde hoe het water om hem heen weg trok, wat betekende dat er een golf aan kwam. Het meisje in zijn armen drukte hij dichter tegen zich aan, zodat haar hoofd tegen zijn borst lag. Haar ademhaling kietelde zijn vochtige huid en niet veel later voelde hij de golf tegen zijn rug aanduwen terwijl hij nog steeds wachtte op iets wat misschien niet gebeuren zou.

Re: O | I'm tired of being patient, so let's pick up the pace. Take me all the way.

December 29th 2017

De dagen tussen kerst en oudejaarsdag waren altijd hectisch voor hem geweest. Voordat hij op zichzelf was gaan wonen was het altijd een chaos in de laatste week van het jaar. Het heen en weer rijden naar familieleden om beide dagen te vieren. Zelfs vliegen zat er soms bij, als een deel van de familie te ver woonden om het af te rijden. Zijn familie zat overal en nergens over de aardbol verspreid en al leefde groot en deels zijn familie in hetzelfde land, was het af en toe toch een flinke reis van oost naar west. Dit jaar nam Uisoo niet mee aan de familie festiviteiten, ondanks dat hij de gezelligheid en het eten wel miste. Één van zijn nichten had niet al te lang geleden een baby gekregen en hij wilde met alle liefde het kindje bekijken maar toch was hij niet met zijn ouders meegegaan. In plaats daarvan begaf hij zich weer in het centrum terwijl de sneeuw zachtjes naar beneden dwarrelde en de wereld wit kleurde. Om hem heen liepen mensen met grote boodschappentassen vol met eten en andere dingen. Zich klaarmakend voor hun oudejaars diner. Hij vond dat ze wel erg vroeg begonnen maar de eerder je alles in huis had, de minder stress je waarschijnlijk had. Kerst had Uisoo niet echt gevierd, aangezien hij alleen was en al zijn vrienden in een andere stad woonde, of zelf plannen hadden. Hij had een beetje moeite gedaan om zijn kleine appartement wat sfeer te geven door het ophangen van kerstsokjes en een mini kerstboompje, maar dat was ook alles wat hij gedaan had. Uitbundig decoreren, zoals hij vroeg met zijn vader deed, had weinig zin. Daarnaast moest hij ook alles dan in z'n eentje weer opruimen en daar had hij geen zin in. Toch was hij dankbaar voor de feestdagen van December, het gaf hem die paar weken vrij die hij nodig had om goed bij te tanken. Geen huiswerk of leraren die je op de huid zaten. Heerlijk. Tuurlijk bleef hij wel aan zijn conditie werken tijdens zijn vakantie, want het zou hem niet goed uitkomen als hij die verwaarloosde. Trainingen zouden weer harder worden, hij zou sneller moe zijn en uiteindelijk op zijn kop krijgen van zijn instructeurs. Daarom spendeerde hij dagelijks minstens twee uur in de sportschool om zijn conditie op pijl te houden, daarnaast deed hij ook krachttraining zodat hij zijn spiermassa verder kon opbouwen. Hij keek er stiekem naar uit om bij de eerste training na de vakantie iedereen tegen de mat te werken. Kort grinnikte hij, wat hem een vreemde blik van een passerende man opleverde. Uisoo negeerde het en liep verder het centrum in, zijn benen brachten hem naar de plek waar hij elke vrijdag naartoe ging. De weg kon hij onderhand dromen, zelfs met zijn ogen dicht zou hij het café weten te vinden maar dan wel als de straten verlaten waren. Er liepen zo veel mensen rond dat het onmogelijk was om niet tegen ze aan te lopen. Bij het stoplicht oversteken en dan rechts, bij de volgende kruising de hoek om en dan doorlopen tot het park. Bij het park vervolgens weer oversteken en dan was het nog enkele meters lopen voor je bij het winkelcentrum aankwam, en tevens het café waar Uisoo zijn vrijdag avonden doorbracht. Toegeven, hij had met kerstavond ook in het café gezeten. Het was er gezelliger dan thuis, waar hij alleen zou zitten met de stilte om zich heen. Nee, hij vond het geroezemoes op de achtergrond van het café een stuk gezelliger. Zelfs als zat hij met zijn oortjes in, en met zijn neus ik een boek. De warmte in de ruimte was ook aangenaam, en het scheelde hem geld doordat hij thuis niet de kachel aan hoefde te zetten. Terwijl Uisoo langs het park liet wierp hij een blik op het open veldje dat ingericht was als speeltuin voor de kinderen die in de buurt woonden. Het was er prachtig wit, op de plekken na waar de sneeuw al weg geschept was voor het bouwen van sneeuwpoppen of het maken van sneeuwballen voor een ouderwets gevecht. Iets in hem wilde meedoen met het sneeuwballen gevecht, maar het zou waarschijnlijk raar zijn als een volwassen man ineens mee wil doen. Hij bleef nog enkele seconden staan om naar het park te kijken voordat hij de laatste meters naar de ingang van het café aflegde en de deur opende. Het was opvallend rustig voor een vrijdag avond, zelfs al was het bijna het einde van het jaar. Snel deed Uisoo de deur achter zich dicht, zodat de warmte niet naar buiten kon en de kou niet naar binnen glipte. De jongeman trok zijn beanie van zijn hoofd af, deed zijn handschoenen uit en als laatst deed hij zijn sjaal af en stopte die in zijn schoudertas voordat hij naar de counter toe liep om zijn bestelling te doen. De herinnering aan de vorige week was nog vers en in plaats van dat hij er vanuit ging dat ze wisten wat hij ging bestellen, keek hij dit keer wie er achter de counter stond. Het nieuwe meisje zag hij niet, maar Claire stond wel al met een beker in haar hand klaar. Ze had hem blijkbaar al gezien en had zijn bestelling al opgeschreven. Uisoo grinnikte en viste zijn portemonnee uit zijn schoudertas, waarna hij een briefje van tien dollar op de toonbank neerlegde en naar de counter toe liep. Claire riep hem nog na, maar hij draaide glimlachend naar haar toe.
''See this as my belated Christmas present for you guys. Keep the change.'' Hiervoor kreeg hij een dankbare glimlach van Claire die het wisselgeld in de fooienpot deed. Aangezien het rustig was duurde het ook niet heel lang voordat Tess hem zijn beker aangaf. ''Enjoy.'' Kwam er mompelend uit voordat ze begon met het schoonmaken van kopsfilter die ze zojuist gebruikt had. Uisoo pakte zijn koffie op en liep naar zijn stoel toe. Zijn stoel klonk misschien wel een beetje raar. Ondanks dat het zijn vaste plek was, zijn naam stond er niet op. Iedereen had het recht om op die plek te zitten maar toch kon Uisoo het niet laten om er altijd te gaan zitten. Voordat hij ging zitten legde hij zijn beker koffie op tafel, waarna hij zijn tas afdeed en zijn jas uittrok en die op de grond drapeerde, met zijn tas erbovenop nadat hij zijn boek er nog uit had gevist. Hij had veel gelezen de afgelopen week, elk moment dat hij niet in de sportschool was of met zijn moeder een de telefoon zat hij met zijn neus in de boeken of oude dossiers die hij mee had gekregen als huiswerk. Deze meeste dossiers niet afgeleid van echte onderzoeken die de politie ooit had gedaan, degene die dat wel waren vond Uisoo prachtig om in te lezen. Hij kon zich al voorstellen hoe het onderzoek zich had voortgetrokken. De details waren zo specifiek dat het leek of hij er zelf bij was. Alles werd omschreven. Sommige zouden dit als verschrikkelijk irritant zien, aangezien ze dan meer moesten lezen zonder dat ze informatie kregen. Hij daar in tegen was dit persoon zeer dankbaar en hij hoopte dat hij op een dag ook zijn dossiers zo zou schrijven zodat de generatie na hem zijn dossiers ook als huiswerk zouden krijgen. Echter was hij weer begonnen aan een Holmes boek, deze editie had hij al een keer gelezen en stiekem vroeg hij zich af of het niet tijd was om andere misdaad boeken te gaan lezen. Er was waarschijnlijk genoeg om uit te kiezen in de bibliotheek die zich in het centrum bevond. Hij dacht er nog kort over na, en besloot om de volgende dag maar een bezoekje te maken aan de bieb. Uisoo opende zijn boek op de pagina waar hij gebleven was, makkelijk te herkennen aan de ezelsoren die hij maakte in de bladzijdes, en pakte zijn beker koffie vast. Hij keek er kort naar en zag alleen het gekrabbel van Claire, waardoor hij fronste en de beker in zijn hand ronddraaide. Net als vorige week stond er wat op zijn beker geschreven en het was dus niet Claire's handschrift. Hij las de tekst en fronste zijn wenkbrauwen kort.
''Your hair looks nice.'' Mompelde hij zachtjes waarna hij in het raam keek, om zijn eigen reflectie te zien. Zodra hij zag hoe zijn haar eruit zag voelde hij zijn wangen lichtelijk warm worden en begon met zijn hand door zijn haar begon te woelen, in de hoop dat het er dan wat beter uit zou zien. Hij neigde ernaar om zijn beanie weer op te zetten, maar dan zou zijn haar helemaal er niet meer uit zien. Snel keek hij nog naar zijn eigen reflectie voordat hij wat comfortabeler ging zitten en zijn blik op het boek richtte.

Re: [O] Excuse me, have we met before?

Een onvoorziene file zorgde ervoor dat Dani naar de studio gebouwen moest rennen nadat ze haar auto op de eerste en beste parkeerplek geparkeerd had. De ochtendspits op de snelweg verschilde per dag, de ene keer kon ze zonder enig probleem doorrijden en de andere dag stond ze weer eens vast omdat mensen elkaar de ruimte niet gunde om in te voegen en daardoor nog wel eens tegen elk ander aan reden. Het was om gek van te worden, maar ze had geen tijd om zich eraan te ergeren. Dani vond het verschrikkelijk om te laat te komen, maakte haar niet uit waarvoor. Te laat komen zat gewoon niet in haar systeem. Normaal gesproken deed ze er een minuut of vijf over om van de parkeerplaats naar de studio's te lopen, maar aangezien ze rende zou ze er waarschijnlijk twee keer zo snel over doen. Dat hoopte ze tenminste. Nadat ze door de deuren van het juiste studiogebouw rende, en met twee treden tegelijk de trap op ging kwam ze net voor haar instructrice, mevrouw Tate, de zaal in. Mission accomplished, ze was nog op tijd gekomen. Dani gooide haar tas in het hoekje waar ze altijd haar spullen neerlegde tijdens haar danslessen, trok haar trui en joggingbroek aan en wisselde nog snel haar schoenen om voordat ze zich bij haar groep voegde. Ondanks dat haar groep bestond uit mensen van verschillende jaren, waren ze een hechte groep. Er waren hier geen ranken, alleen een streven naar beter worden. Ze knuffelde snel een paar mensen voordat de orde van de dag begon. Hun warm-up routine die bestond uit rek en strek oefeningen, gevolgd door een simpele routine die ze zo vaak gedaan hadden dat niemand meer hoefde te tellen. Hun instructrice zette de muziek aan en een upbeat instrumental nummer vulde de studio. Dani's lichaam bewoog instinctmatig op de muziek, maar een warming up was belangrijk. Ze nam daar ook de tijd voor. Ze begon altijd met het strekken van haar beenspieren, aangezien dat eigenlijk wel het belangrijkste deel was van haar lichaam als het op dansen aan kwam. Hun warming up nam meestal 10 minuten van hun tijd, maar aangezien Dani's groep hun warming up deden voordat de les echt begon had je meer tijd om een nieuwe routine te oefenen of een oude te verbeteren. De afgelopen week waren ze bezig geweest met een nieuwe routine op Worth it van Fifth Harmony, Dani was dol op de dans en had die ook al snel onder de knie gehad. Het herinnerde haar aan haar tijd toen ze nog in Detroit woonde bij haar ouders. Toen ze bijna elke avond uit huis glipte om met haar crew te oefenen en te battelen. Soms miste ze haar crew, en het vuur dat je kreeg met battles. Misschien kon ze een keer in de vakantie opzoeken, want ze had nog af en toe wel contact met Alexander en Marcus. Die twee hadden haar onder hun vleugel genomen toen Dani als 15-jarig meisje toevallig bij hun terecht was gekomen nadat ze van plan was om weg te lopen van huis. Dat was onderhand alweer zes jaar geleden, de tijd vloog. De groep in formatie staan en zodra de eerste klanken uit de speakers knalde begon de dans. Het was sexy, energiek en het was aanstekelijk om mee te bewegen. De groep bestond uit zowel mannelijke en vrouwelijke dansers en de mannen in de groep hadden totaal geen moeite met een vrouwelijke dans. Soms maakte ze er een dragshow van, door ineens de dans in hoge hakken te doen en het extravagant te maken. Dat waren prachtige momenten, want ze konden het dan gewoon niet meer serieus nemen. Echter deden ze dit niet heel vaak, want streven naar perfectie was hun doel. Grapjes moesten echter af en toe wel kunnen, om eventuele spanning weg te werken. Terwijl ze bijna foutloos de routine doorgingen kwam er een nieuw iemand de studio inlopen, Dani volgde de persoon met haar ogen via de spiegels voor een moment maar vestigde haar aandacht al snel weer op de spiegels voor haar. Waar de groep in bijna perfecte synchronie bewoog. Nadat de eindpose werd aangenomen en het lied afgelopen was zag Dani dat hun instructrice op de stop knop drukte. Een lichte verbazing gemengd met nieuwsgierigheid kwam opzetten en Dani draaide zich naar de persoon die niet veel eerder hun studio in was gelopen en nonchalant tegen de muur was gaan staan. Dani fronste haar wenkbrauwen en vroeg zich af of ze deze persoon al eens eerder had gezien, maar ze kon het gezicht niet plaatsen.
''Guys, this is Gwyn Jones. She'll be added to your group, with a trial period. Try to get along like always.'' Mevrouw Tate keek hun één voor één aan voordat ze zich naar Gwyn toe draaide. ''It's a bit unfortunate that you didn't came a bit earlier. The group has already learned the new choreo but I am sure they will teach you the steps. I will judge your skills, even though you were recommended. If you can't keep up with them I will have to send you to another group. Understood?'' Gwyn knikte simpel en legde haar tas op de grond. Dani fronste nogmaals, het was niet ongebruikelijk dat mensen midden in het jaar zich bij hun groep voegde. Dani was ook één van die mensen, maar vele konden het toch niet bijhouden en gingen naar een andere groep om hun dans te verbeteren. Het ging uiteindelijk om je afstudeer project. Je choreografie project die ervoor kon zorgen dat je bij de grote bedrijven aan de slag kon, als ze je goed genoeg vonden. In hun groep waren drie van de twaalf dansers derdejaars studenten, die allemaal elke vrije seconden spendeerde aan het maken van een choreografie en bepaalde of dit een solo werd op een groep. Zonder verder nog enige introductie van Gwyn af liep mevrouw Tate weer naar de stereo installatie, haar blik gericht op de groep. ''Next up is Tip Toe. Gwyn you can sit by and watch their moves. I expect you to know the choreography by next week.'' Opnieuw knikte Gwyn en ze nam plaats op de grond, voor de spiegels. Dani strekte zich nog kort voordat ze de beginpose aannam en besteedde weinig aandacht maar aan het meisje voor haar. Ze zou zich na de les wel voorstellen, iets wat de rest waarschijnlijk wel zou doen. Mevrouw Tate drukte op de play button en de muziek begon opnieuw. Al snel was het geluid van sneakers op de houten vloer te horen met af en toe een enthousiaste joel van één van de jongens.

Re: [O] We live in the water, we love by the moon.

Terwijl zij zo door het water dreef, keek hij alleen maar toe terwijl hij om de zoveel tijd een besje in zijn mond stopte en daar langzaam op kauwde. In eerste instantie explodeerde een zoete smaak in zijn mond, maar na een paar keer kauwen kwam het zuurtje van de bes opzetten. Hij vond de smaak heerlijk en vroeg zich af of hij deze bessen mee naar huis zou kunnen nemen, om ze vervolgens in de oase te planten. Áls zijn grootmoeder dat tenminste toe stond. De oase thuis was een heilige plek voor de Noordelijke waterstam. Het huisde de geesten van de maan en oceaan. Echter was er verder geen plek zonder sneeuw op de Noordpool, zover hij wist. De kans dat hij daar dan deze bessen kon laten groeien was nul komma nul. Toch zou hij een flinke voorraad van de bessen mee nemen zodra hij naar huis kon gaan, ware het om te dienen als snack op de bootreis. Misschien had hij mazzel en kon hij thuis een soortgelijke bes vinden en als dat zo was kon hij ook zijn moeder misschien vragen of ze er wat mee kon bakken voor hem. Eerlijk gezegd miste hij zijn moeders koken wel, de smakelijke en heerlijk ruikende gerechten die elke avond op tafel stonden lieten zijn mond al vollopen met water bij de gedachten eraan. Zijn maaltijden waren alles behalve smakelijk en heerlijk ruikend geweest sinds hij op het eiland gekomen was. Hij was zelf nooit echt een meester ik koken geweest, hij wist hoe hij maaltijden moest bereiden die erg goed vulde en je lang warm hielden maar dat was dan ook al zijn kennis. Kennis die in deze helse kookpot niet van toepassing was. Er was hier geen vlees van goed doorvoede dieren. Geen zeepruimen, al vond hij die dingen heel erg ranzig. Geen vers gebakken broden, met hun knapperige korst die hij zo heerlijk vond. Het zou hem niets verbazen als hij flink wat gewicht zou verliezen, maar dat betekende dat hij wel ervoor moest zorgen dat hij snel erachter moest komen wat je goed voedde en waar hij de beste vis zou kunnen vangen. Zij het met een hengel of een speer. Vissen was namelijk iets wat hij wel kon.
Tijdens zijn gepeins over de besjes en ander eten had hij het niet opgemerkt dat Yuki was gestopt met op haar rug drijven. Ze dreef op een onmogelijke manier in het water, het water was onder haar schouders, wat erop duidde dat ze zichzelf boven hield met watersturen. Hij hield haar met een half oog in de gaten, terwijl ze naar de kant toe kwam. Toen ze stil stond voor het ondiepe deel, voelde hij zijn spieren aanspannen en een zenuwachtig gevoel bekroop hem terwijl hij de situatie nog gadesloeg. Zodra ze voet zette in het ondiepe gedeelte kon hij niet langer blijven zitten, zo ongemakkelijk voelde hij zich. Niet vanwege haar, maar omdat hij zeker wist dat er iets in dat gedeelte van de lagune zat dat hoogst waarschijnlijk iets in de trant van een roofdier was.
''Don't go there!'' Riep hij naar haar, terwijl hij een paar stappen in haar richting had gedaan. Klaar om haar uit het ondiepe gedeelte te trekken als hij dat nodig vond. Maar in plaats van zijn waarschuwing serieus te nemen, sloeg ze die in de wind. Haar opmerking liet hem zijn handen tot vuisten maken, lichtelijk geïrriteerd dat ze niet naar hem luisterde.
''You don't know what's in there.'' Zei hij terug, niet reagerend op haar opmerking dat hij bang zou zijn voor prikkende stenen. Haar houding straalde iets bijdehands uit, alsof ze wel beter wist dan hij. Hij merkte op hoe ze haar mond opnieuw open deed, waarschijnlijk om hem een belediging naar het hoofd te slingeren, maar er kwamen geen woorden uit haar mond. In plaats daar van blijft ze stil, en kijkt ze naar het ondiepe water waar ze in stond. Tatsuo volgde haar blik en voelde zijn hart zinken toen er een rode kleur zich in het water verspreidde. Een grommende vloek verliet zijn mond terwijl hij kort aan de grond genageld stond. Hij hoopte stiekem dat ze op een scherpe steen had gestaan en haar voet daaraan open had gehaald, maar de woorden die ze sprak vermorzelde die hoop. Haar lichaam had moeite met balans houden en hij zag hoe de kleur van haar gezicht verdween. ''Shit.'' Siste hij, voordat hij naar haar toe rende. Terwijl zij probeerde te navigeren met haar handen, en haar laatste balans verloor kon hij haar nog net opvangen voordat ze daadwerkelijk viel. Nadat hij haar had opgevangen tilde Tatsuo haar op en bracht haar naar zijn tekentafel, waar hij haar voorzichtig oplegde voordat hij zijn aandacht naar haar voeten bracht. Met zijn vingers volgde hij het bloedspoor, terwijl hij met zijn ogen zocht naar de plek waar het bloed vandaan kwam. Twee kleine gaatjes waren zichtbaar aan de zijkant van haar voet, en Tatsuo vloekte opnieuw. Iets had haar gebeten en wat het ook was, het droeg gif bij zich. Zijn vermoedden was achteraf totaal terecht geweest, maar dat kon hij er nu niet inwrijven. In zijn hoofd draaide zijn hersenen overuren, wat moest hij doen? Wat had hij ook alweer geleerd als het ging om beten van giftige dieren? Hij had dan wel nooit zo'n situatie meegemaakt, aangezien er geen giftige dieren op de Noordpool verbleven maar hij had er wel over gelezen. Gif verspreidde zich door je lichaam door middel van je bloedbaan, waardoor het snel fataal kon zijn en de enige manier waarop je gif er misschien eruit kon krijgen, was door een snede boven de wond te maken en vervolgens te zuigen. Tatsuo haalde snel een hand door zijn haar, en overwoog zijn opties. Al snel kwam hij erachter dat hij niet echt opties had, behalve proberen om het gif eruit te zuigen. ''You should have listened.'' Gromde hij voordat hij haar voet pakte en vervolgens het kapmes uit zijn tas. Met de punt van het mes maakte hij een snede boven de bijtwond op haar voet. Zodra de snee begon te bloeden gooide Tatsuo zijn mes aan de kant en haa voet naar zijn mond bracht. Nog nooit had hij gedacht dat hij ooit aan iemands voet ging zuigen, en dat het dan ook precies háár voet moest zijn was waarschijnlijk een stomme grap van het lot. Hij haalde diep adem voordat hij zijn lippen tegen haar voet drukte en het bloed uit de wond begon te zuigen. Als snel vulde de warme metaalachtige smaak zijn mond en na een aantal keer zuigen haalde hij zijn mond van haar voet af, en spuugde het bloed uit zijn mond. Waarna hij opnieuw zijn mond op haar voet drukte en weer begon te zuigen, echter dit keer had het bloed niet een metaalachtige smaak, maar iets wat smerig smaakte. Giftig. In plaats van te stoppen, ging hij nog iets langer door voordat hij opnieuw het bloed uitspuugde en voor een derde keer zijn mond naar haar voet bracht. Hij had geen idee hoe ver het gif in haar lichaam gegaan was, hij kon enkel hopen dat het niet al te ver gekomen was en dat hij met een beetje geluk alles eruit kon zuigen. Na nog twee keer het bloed uit uitgespuugd te hebben, proefde het bloed weer naar metaal. Tatsuo besloot te stoppen, met de hoop dat hij het gif eruit had gekregen. Het bloed lag hem nog op de lippen, maar hij deed geen moeite om het van zijn lippen af te vegen. Hij had op het moment andere dingen om zich druk over te maken. Hij moest terug naar de hutten, zo snel mogelijk. Binnen enkele seconden had hij zijn spullen bij elkaar geraapt, die in zijn buidelzak gestopt en die vervolgens over zijn schouder gehesen voordat hij Yuki optilde. Één arm om haar schouders, en de ander onder haar knieën. Nadat hij haar stevig tegen zich aan had gedrukt begon hij terug te rennen naar de hutjes. Dit keer zonder zijn kaart te gebruiken, dus hoopte hij dat hij de route terug goed genoeg wist zodat hij niet zou verdwalen, want dat was iets waar hij nu geen zin in had.
De flora vloog hem voorbij terwijl hij al rennend door het oerwoud richting het strand rende en met de meters voelde hij de warmte in de lucht toenemen, wat betekende dat hij steeds dichterbij kwam. Wat hem normaal gesproken meerdere minuten kostte, rende hij nu twee keer zo snel. Hij voelde zijn longen lichtelijk brandden, schreeuwen om zuurstof maar hij dacht geen seconden aan langzamer lopen totdat hij bij de hutjes was. Wat een paar minuten leek kon misschien langer zijn geweest, of korter maar hij kon het lichtelijke opgeluchte gevoel niet ontkennen toen hij de grote blauwe plas met water zag die hij de afgelopen tijd nog vervloekt had. Met Yuki nog steeds in zijn armen rende Tatsuo het oerwoud uit en bracht haar naar haar eigen hut. Hij nam twee treden tegelijk terwijl hij de trap opliep, de deur trapte hij open. Er was volgens hem geen tijd om die netjes open te doen, en als de deur kapot was gegaan dan zou hij die later wel repareren. Nadat hij naar binnen was gelopen, verplaatste hij zich naar het bed waar hij Yuki voorzichtig op neerlegde. Zijn buidelzak gooide hij van zijn schouder waarna hij opzoek ging naar iets wat op medicijnen leek. Hij hoopte vurig dat zij wat mee had genomen, want hij was er bijna zeker van dat hij dat namelijk niet tussen zijn spullen had liggen.


De uren die volgden waren zenuwslopend voor hem geweest. Geen moment had hij van haar zijde geweken nadat hij haar op haar bed had gezet. De hoop dat hij al het gif uit haar bloed had kunnen krijgen brandde, maar toch voelde hij zijn hart af en toe zakken als het leek alsof ze niet ademhaalde. De natte lap die hij op haar voorhoofd had gelegd ververste hij om de zoveel tijd, zodat het zweet niet op haar huid bleef liggen. Het leek alsof haar lichaam in gevecht was met iets. Haar wangen waren rood, haar ademhaling onregelmatig en af en toe leek ze te ijlen. Zolang ze maar geluid bleef maken, vond Tatsuo het goed. Al wat hij kon doen was afwachten wanneer ze wakker werd, als ze überhaupt wakker werd. Voor al dat hij wist kon haar lichaam het gevecht met een beetje gif verliezen. Hij wist niet hoe giftig die beet van de vis was geweest maar alles in hem hoopte erop dat ze de avond door zou komen en de volgende morgen hem weer de mooiste bijnamen naar zijn hoofd zou slingeren. Het verbaasde hem dat hij zich zorgen om haar maakte, op dit niveau. Het was niet hij haar niet mocht, zij mocht hem niet. Tatsuo vond haar een zeur en stijf, maar toen hij haar de lagune had laten zien leek het of ze een heel ander persoon was. Iemand die diep in haar verborgen was, en dat persoon vond hij aangenaam om mee te zijn. Langzaam stond hij op uit de stoel van waaruit hij haar in de gaten had gehouden en hij liep naar haar bed toe. Voorzichtig ging hij op de rand van het bed zitten en legde zijn hand tegen haar warme wang aan. Haar huid voelde nog steeds vochtig aan onder zijn aanraking. Tatsuo pakte de lap van haar voorhoofd af en doopte deze in de kom die hij op de grond naast haar bed had gezet. Vervolgens kneep hij de lap totdat er bijna geen druppels meer vanaf kwamen. Met de lap in zijn hand depte hij het zweet van haar huid, tot deze weer zweetvrij was. Een zucht verliet zijn mond voordat hij de lap weer in de kom deed. Hij moest eigenlijk het water vervangen, maar hij wilde haar eigenlijk niet alleen laten. Het water uit de zee was te zout, en de lagune was te ver lopen.. Lichtelijk gefrustreerd balde Tatsuo zijn handen tot vuisten. Waar was dat zogenaamde watersturen als je het nodig had? Ze had het ooit gehad over het voelen van het water, dat gevoel ontbrak hem. Hij voelde helemaal niets, behalve zijn frustratie. Tegen beter weten in sloot hij zijn ogen in een poging om toch iets voor elkaar te krijgen. De seconden tikte voorbij en.. niets. Geërgerd opende Tatsuo zijn ogen weer en haalde hij een hand door zijn haar. Verdomde watersturen, hij snapte niet dat zij er zo op vertrouwde. In een lichtelijke tweestrijd beet hij op zijn lip. Het zou hem een minuut of vijftien kosten om naar de lagune te lopen, en dan nog eens datzelfde aantal minuten terug. Dat betekende dat ze minstens een halfuur alleen was, er kon een heleboel gebeuren in een half uur. De gedachte dat ze in dat halfuur weg zou zakken joeg hem angst aan. Haar dood op haar bed aantreffen wilde hij niet. Uiteindelijk besloot hij toch maar om zeewater te halen, dat was tenminste beter dan zweetwater. Tatsuo pakte de kom, kieperde die om buiten het raam en rende vervolgens naar buiten, het strand op en richting de zee waar hij de kom opnieuw vulde. Hij keek kort met een vies gezicht naar het water. Het zout en zand dat zich in het water bevonden waren niet schadelijk, maar schoon was anders. Toch nam hij het water mee naar de hut. Eenmaal weer binnen liep hij snel door naar Yuki's bed. De lap die hij op haar voorhoofd had gelegd voordat hij het water was gaan verversen lag naast haar op het bed. Haar deken was in gevecht met haar lichaam en daarnaast ook doorweekt geraakt. Voorzichtig haalde hij het laken van haar af en ging opzoek naar wat anders om haar mee te bedekken. Het enige wat hij in een oogwenk vinden kon was een warm kleed, maar dat leek hem niet zo'n goed idee. Misschien kon hij zijn eigen laken gaan halen om die over haar heen te leggen. Zonder deken zou ze waarschijnlijk kou vatten.
''Don't you dare to go anywhere.'' Fluisterde hij tegen haar voordat hij alsnog het warme kleed over haar heen legde en haar hutje weer verliet om zijn laken te halen uit zijn hut. Het was simpel heen en weer lopen, en toen hij toch in zijn hut was pakte hij nog wat andere dingen die hem wel handig leken. Nadat hij terug was gekomen verving hij het warme kleed met zijn laken. De andere spullen die hij mee had genomen legde hij naast het bed neer. Nadat hij haar gezicht nog een keer had afgenomen met de lap stof ging hij op de grond naast haar bed zitten, met zijn armen over elkaar heen gevouwen op het matras. De stilte van de nacht vulde haar kamer, en Tatsuo voelde zijn ogen langzaam zwaar worden. Hij wilde tegen zijn slaap vechten, wakker blijven en over haar blijven waken maar de vermoeidheid trad in alsof hij door een buffelyak omver was gelopen. Kort dacht hij aan zijn eigen buffelyak, die zich thuis waarschijnlijk wel verveelde zonder Tatsuo. Terwijl hij de herinneringen van alle ritjes die ze samen gemaakt hadden één voor één ophaalde, vielen zijn oogleden langzaam dicht. De slaap nam het over en voor hij het wist was hij in slaap gevallen.