Search for posts by Chouette

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Verbouwereerd had Tessa de groep achtergelaten. Wat was dat nou voor rare actie? Nog voordat iemand echt had kunnen reageren, had ze haar zegje gedaan en was ze weer weggelopen. Haar bruine haren zwiepten achter haar aan terwijl ze op tikkende hakken naar binnen liep. Ze straalde normaal al waardigheid en arrogantie uit, maar vandaag leek ze er nog een schepje bovenop gedaan te hebben.
Adrian was de eerste om te reageren, en deed dat door middel van een uitgerekt fluitje. "Oké..." reageerde Vincent ontgoocheld. "Dat was... duidelijk." Er klonk wat gegrinnik, waardoor de lading die Tessa de groep ingebracht had net zo snel wegviel als die gekomen was.
Er werd nog wat gekletst, maar al snel klonk de bel die alle leerlingen tegelijk door de te smalle deuren naar binnen deed wringen. Er werd van alle kanten geduwd en Vincent liet zich met een zucht opzij duwen door de tas van een tweedeklasser die minstens twee keer zo breed was als hij. Wat hield hij toch van deze plek. Te kleine ruimtes, te veel geschreeuw en te veel hoofdpijn.
Voor hun eerste uur hadden ze les op de tweede verdieping, wat gelukkig betekende dat de laatste trap en ook de gangen boven niet zo druk zouden zijn. Hij, Kai en Lucy liepen met zijn drieën naar het scheikundelokaal toe, de rest had een andere les om zich druk om te maken. De twee jongens gingen zoals altijd naast elkaar zitten, maar Vincent kon het niet laten om het nu als een bewuste en beredeneerde keuze te laten voelen. Nu hadden ze geen andere keus, zelfs al waren ze met een keuze nog steeds naast elkaar gaan zitten. Hij hoopte maar dat het kwam omdat het allemaal nieuw was, want hij had geen zin om alles zo geforceerd te maken en te overdenken. Sowieso kwam het nu ook wel door Tom, die een aantal tafels achter hen zat en wiens blik Vincent nu al constant in zijn rug voelde. Was er niet zo'n voorkomend verschijnsel, dat de mensen die juist het hardst lachten om homo's en de meeste grappen maakten, zelf vaak homo bleken te zijn? Een soort rare obsessie, maar dan omgekeerd als ze nog in de kast zaten. Hij dacht dat hij daar ooit eens een programma over had gezien, maar hij wist het niet meer zeker.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Zijn woorden leken gelukkig een uitwerking te hebben, Kais katachtige houding verdween en hij leek weer adem te kunnen halen. Maar ook bij Vincent leek het alsof hij net iets rustiger werd. Misschien was dat gewoon wat ze nodig hadden, een beetje duidelijkheid. Als ze wisten wat ze van elkaar verwachten konden, was het allemaal wat minder eng en raar.
Een grijns verscheen op zijn gezicht bij het horen van het koosnaampje en hij stak zijn hand uit om hun vingers te verstrengelen. Als ze het dan gingen doen, zouden ze het goed moeten doen. Voor hen was het ook maar gewoon een spelletje, net als het voor de rest van de school zou zijn. Waarschijnlijk zouden de mensen die niet van de weddenschap wisten er niet eens raar van opkijken. Hoe vaak gebeurde het wel niet dat vrienden naderhand een relatie kregen? Ze waren toch altijd al bij elkaar in de buurt geweest op school, nu waren ze gewoon nog ietsje dichter bij elkaar. Hij vond het wel een grap.
Hand in hand liepen ze terug van hun afgezonderde plekje en voegden zich bij de rest van de groep, die inmiddels al iets groter was geworden. Vincent dacht nog dat ze misschien onopvallend hun plekje in konden nemen, maar dat bleek onmogelijk. "Kijk eens aan!" riep Adrian met een grijns van oor tot oor toen ze aan kwamen lopen. "Daar is het gelukkige koppel dan." Plagend lachend keek hij Vincent en Kai aan, maar trok zijn gezicht in de plooi toen Vincent hem een dodelijke blik toewerp. Hij zou graag in bijzijn van zijn eigen vrienden wel normaal kunnen doen. De rest van de mensen in hun jaar zouden hen er waarschijnlijk al genoeg mee sarren, maar daarom moesten ze het juist zo grappend mogelijk oppakken. Zodat het voor henzelf ook nog leuk bleef. Hij haalde zijn hand los van die van Kai en liet hem losjes langs zijn zij hangen, terwijl hij nog wel dicht bij hem bleef staan.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Kais gezicht stond alsof hij net in een citroen had gebeten, maar dat koste wat het koste probeerde te verbergen. Dat beloofde weinig goeds. Vincent had nou ook niet bijzonder veel zin in al dit gedoe, maar Kai leek er echt volledig de pest in te hebben. Even overwoog hij om grappend zijn arm om de jongen te slaan, maar hij overrompelde Vincent juist. Niet met een gebaar of zo, maar met zijn vraag. "Eh, ja, tuurlijk," antwoordde hij, een beetje verbijsterd door diens serieuze toon. Zeg, zó'n ramp was het toch niet om hem als nepvriendje te hebben? Maar zijn toon verzachtte toen Lucy weggelopen was. Godzijdank, zijn irritatie was niet op Vincent gericht.
Toch was hij niet helemaal gerustgesteld. Kai leek zich heel ongemakkelijk te voelen bij het idee dat ze dit echt door zouden zetten. Zijn oren kleurden rood en zijn lichaamstaal straalde uit dat hij allesbehalve hier wilde zijn. Waarschijnlijk had hij ook nog klamme handen. Maar toch glimlachte hij naar Vincent. Hij sloeg zijn armen over elkaar, rustte zijn gewicht op zijn linkerbeen en ontblootte zijn tanden in een lach. "Chill. Hoor eens, ik had dit zelf ook nooit uitgekozen, maar ik doe alles om er nooit achter te komen wat onze straf zal zijn als we dit niet volhouden. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar volgens mij kan Tom nog heel wat dingen bedenken die erger zijn dan dit. We kennen elkaar tenminste al goed, toch?" Hij stopte even met praten om Kais reactie te peilen, maar daar viel nog weinig uit op te maken. Als dit al een normale opdracht was voor Tom, wilde hij écht niet weten wat hij als straf zou bedenken. En natuurlijk, die zouden ze gewoon kunnen weigeren als ze zouden willen. Het was maar een spelletje. Maar Tom nam dit soort dingen heel serieus, misschien een beetje té. "Zullen we anders afspreken dat we bepaalde dingen wel en niet doen? Ik bedoel, ik vind het niet erg om een kus op de wang te geven of te krijgen, je hand vast te houden of een arm om je heen te slaan of zo. Van die kleine dingetjes, daar zal 'ie ook wel tevreden mee zijn." En dan was het te hopen dat dat genoeg was. Een kus op de wang was net zoals op een verjaardag, hield hij zichzelf voor. Niks geks aan, toch? Naast het feit dat hij dat normaliter alleen bij vrouwen deed.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Een maand. Vier weken. Vijf, op zijn ergst. Dat viel toch wel te overleven? Hij had nog geluk dat hij de uitdaging met Kai door moest zien te bluffen, Kai mocht hij immers. In hun omgang met elkaar zou er waarschijnlijk niet veel veranderen. De stomme grapjes, de af en toe diepe gesprekken, de feestjes en de kattige opmerkingen, die zouden allemaal hetzelfde blijven. Het enige andere zou zijn dat ze, in plaats van tegenover elkaar te zitten, waarschijnlijk naast elkaar moesten gaan zitten. Dat viel best te overzien. Waar hij liever nog niet aan wilde denken, was het moment dat de rest (en voornamelijk Tom) meer van hen zou verwachten. Lichamelijk contact. Handjes vasthouden, een hand om het middel, een kus. Daar dacht hij nog liever niet aan. Alleen al bij de gedachte gingen zijn nekharen overeind staan en liep er een rilling over zijn rug. Hij walgde niet van Kai, echt niet, maar hij hoefde het zich maar voor te stellen en hij voelde hoe zijn spieren aanspanden.
Een laag grommend geluid kwam uit zijn keel toen hij heel even zijn hoofd op zijn handen liet rusten aan de keukentafel, maar toen overeind kwam en zijn koffie in één slok naar binnen goot. Hij was als eerste wakker in het huis, waar hij nu wel dankbaar voor was. Niemand om zijn zenuwen te zien en te vragen waar ze vandaan kwamen. Hoe moest hij zich in hemelsnaam gaan gedragen op school?

Het bleek een kwestie van 'fake it until you make it'. Met opgeheven kin en meer zelfvertrouwen uitstralend dan hij eigenlijk had, liep hij over het schoolterrein. Hij zag Kai nog nergens, maar zijn vriendengroep was al wel aanwezig en stond in een klein groepje bij een bankje te kletsen. Toen ze hem zagen, keerden een paar gezichten zijn kant op. Lucy, die er het afgelopen feestje niet bij was geweest, gunde hem geen moment rust. Zodra hij zich bij de groep had gevoegd, keek ze hem kwaad aan en begon op gepikeerde toon tegen hem te zeuren. "Waarom heb je dat in vredesnaam gedaan, die deal met Kai?!" sneerde ze. "Dit is belachelijk! Wát een haantjesgedrag." Walgend sloeg ze haar armen over elkaar, maar Vincent haalde zijn schouders op. "Het is maar een maand. Kai heeft er zelf ook mee ingestemd. En het is niet alsof we nou zó anders met elkaar om moeten gaan. Je ziet de stelletjes hier ook niet constant in elkaars armen liggen." Het was zelfverdediging en dat wist hij, maar ergens wist hij dat hij gelijk had. Zelfs nu ze een relatie zouden moeten faken, zou dat niet al te veel in hun gedrag tegenover elkaar veranderen.
"Nou, kus je vriendje dan maar goedemorgen," spotte Lucy ontevreden met een knikje naar iets achter Vincent. Hij hoefde zich niet om te draaien om te weten wie eraan zou komen.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Heel even volgde hij met zijn blik Kai, die stilletjes de kring verliet om wat te gaan doen. Hij leek echt geen plezier in het spel te hebben. Heel eventjes overwoog hij om hem te volgen – zijn flesje was namelijk ook al bijna leeg – maar bleef toch zitten waar hij zat. Adrian had net antwoord gegeven op zijn vraag en gaf de beurt aan een ander. Vincent rustte tegen de leuning van de bank en volgde het spel met een vermoeide interesse, het spel had een opening voor de inkakker van de avond gemaakt.
Er waren al een paar beurten geweest toen hij uit zijn roes werd gehaald door iemand die zijn naam noemde. Deze keer was het Tom, die hem triomfantelijk aankeek. Met duidelijke tegenzin werkte Vincent zich rechtop en trok een gezicht. "Alweer? Driekwart van de kring is nog niet eens geweest," protesteerde hij, hoewel hij wist dat het geen zin had. Hij zou óf een van de twee opties moeten kiezen, óf de rest van de avond kippengeluiden naar zijn hoofd krijgen. "Wat, ben je soms te bang?" grijnsde Tom, die natuurlijk ook allang had bedacht wat er net in Vincents hoofd was omgegaan. En wat maakte het ook uit, eigenlijk. Het was maar een spelletje. Een stom spelletje, maar toch een spelletje. "Dare," sneerde Vincent een beetje pissiger dan hij eigenlijk bedoeld had. Iets wat hij beter niet kon doen, misschien. Tom was een hele aardige gozer, zolang je maar aan zijn goede kant bleef. De jongen hoorde de irritatie in Vincents stem en leek daardoor te besluiten dat wat hij eerst ook in gedachten had, niet genoeg was voor een dare. Hij bedacht net in stilte een opdracht toen Kai weer terug kwam, met een halfleeg flesje bier in zijn hand. Een emotie die Vincent niet zo goed thuis kon brengen, verscheen kort op Toms gezicht. "Ik daag je uit om een maand een relatie te faken..." begon hij met een grijns. Zijn blik schoot van Vincent naar Kai, die net weer was gaan zitten. "Met Kai."
Triomfantelijk alsof hij net eigenhandig de Eiffeltoren gebouwd had, leunde hij achterover. Vincent gnuifde en nam een laatste slok van zijn bier. "Oh, ha-ha. Vet grappig, Tom. Dat ga ik niet doen."
"Zal ik dan maar een straf bedenken?" antwoordde Tom zonder erover na te moeten denken. Die gozer had hier echt plezier in, leek het. Maar hij had een punt. Als Vincent dit weigerde, moest hij een straf ondergaan. Die waarschijnlijk nog tien keer erger was. Met een zucht aanvaardde hij zijn lot en keek Kai aan. "Sorry, man." Verontschuldigde hij zich, hoewel er voor hem niets was om zich voor te verontschuldigen. "Ik doe het, maar alleen als jij het ermee eens bent. Anders niet."

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Het was vandaag een uitputtende dag op school geweest, maar daar viel nu niks meer van te merken. Hoe afgepeigerd iedereen naar huis was gegaan, zo vol energie waren ze op het feestje op komen dagen. Het was vrijdagavond, dus iedereen keek met enthousiasme uit naar het weekend. Of beter gezegd: drinken en feesten. Vincent was al snel nadat hij op het feestje verschenen was met wat vrienden op de bank neergestreken, waar ze dronken, praatten en lachten. Hij was net gierend van het lachen tegen de jongen naast hem gerold door een hilarische opmerking die hij zelf had gemaakt, toen iemand iets door de kamer schreeuwde wat niemand kon negeren. Truth or dare. Als vanzelf dromden de tieners om de bank heen, omdat die nou eenmaal middelpunt van de kamer bleek te zijn. Ze hadden perfecte plaatsen, dus. Sommige aanwezigen leken enthousiaster dan anderen, maar er hing zo'n speelse sfeer in de lucht dat het bijna onmogelijk was om je er niet aan over te geven en lollig mee te doen. De enige die er al meteen de pest in leek te hebben, was Kai. Wat waarschijnlijk ook de reden was waarom Tom hem meteen besloot te stangen. De ergernis en tegenzin waren van mijlenver van zijn gezicht te lezen. Het was best zielig om te zien hoe het schaamrood op zijn kaken verscheen bij die eerste vraag, maar hij moest toch lachen om Tessa's opmerking en nam een slok van zijn bier. Hij beschouwde Kai als een van de betere vrienden die hij had. Op school zaten ze vaak met een klein groepje waaronder hij, Kai en nog een viertal anderen. Maar hoe beter de vriendschap, hoe makkelijker het was om de ander uit te lachen. Zeker op een moment als deze en zéker met al een aantal biertjes op.
Tessa was er zo een die alles deed om niet in haar eer gekrenkt te worden. Daag haar uit, en ze zou het doen. Hoe erg ze er ook de pest in zou hebben. Dus volgden alle ogen haar terwijl ze naar Tom toeliep, die haar met een mengeling van twijfeling en amusement in zijn ogen liet komen. Tessa zuchtte nog eens diep om haar onwilligheid uit te drukken en boog zich toen naar voren om haar lippen, stijf op elkaar gedrukt natuurlijk, op die van Tom te drukken. Vincent, samen met de helft van de groep, begon te joelen en luid af te tellen van twintig naar nul. Nog bij een luid 'één!' rukte Tessa zich los en veegde haar mond af met haar mouw. "Dat was geen zoen, dat was een kus! Valsspelen!" riep Vincent door de kring, wat hem een middelvinger en een sneer van Tessa's kant opleverde. Grijnzend nam hij het in ontvangst en nam nog een tevreden slok van zijn drankje. Tessa zat nog niet of ze keek triomfantelijk zijn kant op terwijl ze zijn naam riep. "Vincent, jouw beurt. Truth or dare?"
Hij had het al verwacht. Als je je aanwezig maakte bij dit spel, was je de lul. "Truth," antwoordde hij dus vol overtuiging. Tessa trok een gezicht dat veel weghad van 'bah, mietje', maar stelde hem toch een vraag. "Heb je zelf nou echt niet door dat die broek veel te strak is om hetero te lijken, of vind je dat oprecht mooi?" vroeg ze op een toon waar de walging vanaf droop. Ja hoor. Laat het maar aan goeie ouwe Tessa over om snerende opmerkingen te maken. Hij wierp een blik op zijn broek en zakte iets onderuit om zijn benen te spreiden. "Toevallig vind ik dit een hele mooie broek, en daar mag je het best mee oneens zijn van mijn part." Tessa, die het alleen leuk vond wanneer iemand in de verdediging schoot, trok haar wenkbrauwen ongeïnteresseerd op en keek een andere kant uit. "Adrian, truth or dare?" zei hij dus maar, zich richtend tot de jongen waar hij naast zat en die tevens zijn beste vriend was.

Wil je me lijmen als ik breek?

ORPG | Should I smile because you're my friend

Should I smile because you're my friend, or cry because that's all you'll ever be?


Vincent La Fayette

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: (O) What's meant to be, will always find a way

Vreselijk hoe ze sinds gistermiddag dat fladderende onderbuikgevoel had dat ze weigerde te bestempelen als vlinders. Het waren geen kriebelende insecten in haar maag. Ze was gewoon een beetje nerveus. Dat was het. Echt.
Nadat ze gisteren naar huis was gegaan, was het gevoel steeds erger geworden. Het had zich opgestapeld en opgestapeld en ze moest er inmiddels elk moment van de dag aan denken, maar een uur voor de afgesproken tijd was ze ineens gevaarlijk kalm geworden. Even was ze bang dat haar zenuwen door overbelasting afgestorven waren, maar dat bleek gelukkig (of tot haar spijt) niet zo te zijn. Zodra de bel ging, plofte de steen in haar maag met alle geweld weer terug in het plekje waar hij zich genesteld had en ging het gevoel van nerveusheid bijna over in misselijkheid. Als ze maar niet ging overgeven. Gevaarlijk stil schoof ze haar boeken in haar tas en wilde opstaan, maar Lisa leek haar vreemde gedrag (dat ze al de hele dag volgehouden had) eindelijk zat te zijn en duwde haar terug in haar stoel. "Hoor eens," zei ze op een toon die evengoed grappend als serieus kon zijn. "Nou is het klaar met die stemmingswisselingen. Je lijkt wel in de overgang te zitten, zeg. Wees blij dat je één-op-één tijd hebt met een potentieel leuk meisje, weet je hoeveel mensen daar een moord voor zouden doen?" Lisa liet haar los en sjorde haar tas over haar schouder, terwijl Frederique even beduusd bleef zitten. Ze had gelijk. Maar toch. Die dingen leken altijd positiever als het een ander gebeurde. Lisa was niet degene met een steen in haar maag. Toch besloot ze haar advies te onthouden en stond op van haar stoel om richting de bibliotheek te lopen. Lisa wenste haar succes en liep de trap af, terwijl Frederique zichzelf de treden naar de tweede verdieping op forceerde. Bij elke stap sprak ze zich een woord toe en herhaalde dat steeds, als een soort mantra. Dit – wordt – leuk, steeds weer die drie woorden. Als ze het maar vaak genoeg herhaalde, zou ze het geloven.
Rond deze tijd was het niet druk in de bibliotheek. Hier en daar wat mensen die liever hier studeerden dan thuis (god mocht weten waarom) en een van de medewerkers die met een karretje vol boeken tussen de kasten liep. Het was niet moeilijk om Karolina te spotten, met haar tengere schouders en haar donkerrode haar. Frederique liep naar haar toe en schoof een stoel naar achteren om naast haar te komen zitten. "Hé," begroette ze haar met een lachje. "Druk bezig met..." ze wierp een blik op het boek dat voor haar open lag. "Natuurkunde?" Gokte ze willekeurig zodra ze een formule op de linkerbladzijde zag staan.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | The more monstrous humanity gets, the nicer monsters become

Het liefste zou hij voor altijd willen negeren dat ze er ooit uit zouden moeten om te eten en dat de tijd gewoon even stopgezet kon worden. Zodat Nira en hij hier gewoon konden blijven liggen. Geen geluid op de gangen, geen wond die zorg nodig had, geen knorrende magen en geen patiënten op de ziekenzaal. Alleen een dun kleedje en zij tweeën. Dat zou perfect zijn.
Hij kon zich niet indenken wat hij gedaan zou hebben als dit echt het einde was geweest voor haar. Het leek te onwerkelijk, een zieke grap, dat zij er bijna niet meer geweest was. Hij zou niet weten wat hij gedaan zou hebben als ze niet sterk genoeg was geweest. Zijn schuldgevoel zou immens geweest zijn, dat sowieso. Misschien was hij daar wel nooit overheen gekomen. Dat klonk dramatisch, maar zo gek nog niet. Niemand wist zoveel van hem als Nira en hij voelde zich bij niemand zo fijn en begrepen als bij haar. Hij moest er niet aan denken dat hij dat in één klap kwijt zou zijn.
Toen ze haar excuses aanbood, keek hij haar aan en schudde zijn hoofd. "Je hoeft geen sorry te zeggen," mompelde hij. Ze had een punt. Vechten voor je volk en je vrienden. Iedereen in Aliter zou het gedaan hebben. Iedereen op het veld hád het gedaan. En sommigen waren ook daadwerkelijk gestorven, zoals er altijd doden waren als ze probeerden te vechten. Hij was gewoon heel blij dat het deze keer Nira niet was, die gestorven was. Ze was zo sterk en zo goed met vechten dat het nooit echt in hem op was gekomen dat de kans ook heel reëel was dat zij dood kon gaan, net zoals alle anderen in Aliter. Gisteren had zijn ogen in dat opzicht wel geopend.
Hij volgde met zijn blik haar hand toen die boven de wond hing en keek haar toen weer aan. "Ik wil er niet meer aan denken," zei hij, zachtjes met zijn hoofd schuddend. De angst en de wat-als, ze zorgden alleen maar voor meer angst en een steen in zijn maag. "Als ik nou eens wat te eten ga halen? Volgens mij is je maag bezig zich een weg naar buiten te eten." Bij wijze van argument voor zijn woorden knorde haar maag net op het moment dat hij stopte met praten, wat een glimlachje op zijn gezicht teweeg bracht. Nog voordat ze kon protesteren als ze dat gewild had, schoof hij onder het dekentje vandaan en stond op. Bij de plotselinge kou trok er een rilling over zijn rug en heel even overwoog hij om toch weer onder de deken te kruipen, maar hij weerstond de verleiding. Ze moesten iets eten. Allebei.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: (O) What's meant to be, will always find a way

Frederiques ogen dwaalden af naar het plekje op haar arm waar Karolina zichzelf lichtjes krabde, voor ze naar haar gezicht opkeek. Haar houding straalde ineens een stuk meer onzekerheid en weifeling uit nadat Fred die vraag had gesteld, waardoor ze een beetje spijt had van haar vraag. Niet bij haar thuis dus, zoveel was al duidelijk. Zou ze er problemen mee hebben als ze bij haar thuis zou komen, of vond ze dat ongemakkelijk sinds ze elkaar nog niet echt kenden? Ze was al bezig om tientallen redenen te verzinnen waarom bij Karolina thuis geen optie was, toen het eigenlijke antwoord pas kwam. Nou ja, dan zag ze er in ieder geval niet zo teleurgesteld uit. Nu ze het antwoord al wist.
"Ja joh, de bibliotheek is prima! Daar hebben we ook meteen boeken waar we informatie uit kunnen halen," beargumenteerde ze instemmend. Het klonk onecht enthousiast in haar poging de teleurstelling er niet in door te laten schemeren, ze hoopte maar dat Karolina dat niet opmerkte of er in ieder geval niets van dacht. Vanuit strategisch oogpunt gezien was de bibliotheek ook echt beter, ze hadden boeken en databases waar ze in konden kijken, die alleen maar daar beschikbaar waren. Maar... bibliotheek betekende openbare ruimte. Niet dat ze het arme kind nou meteen wilde bespringen, maar in een slaapkamer was het iets makkelijker afdwalen van onderwerp en professionaliteit dan het in een bibliotheek was.
"Even kijken hoor, mijn laatste les is om kwart over drie afgelopen. Rond die tijd voor de bieb, dan maar?" Haar duimen stonden nog steeds gereed om te typen terwijl ze op een antwoord wachtte. Dit werd nog wat. Als ze zich bij elke vorm van afwijzing af ging vragen of Karolina haar überhaupt wel aardig vond, werd dit nog een heel, heel lang project. 'misschien kan je deze zin beter anders verwoorden' 'oh god ze haat me', ze zag het al voor zich. Maar dit lag anders dan bij anderen, bij Karolina wilde ze oprecht dat ze haar aardig vond. Normaal kon het haar vrij weinig schelen wat anderen van haar dachten, maar nu was ze zich bewust van elk woord dat ze sprak en elke beweging die ze maakte, zelfs als Karolina dat waarschijnlijk niet was. Dit zou nog vermoeiend worden.

Wil je me lijmen als ik breek?