ORPG | Should I smile because you're my friend

ORPG | Should I smile because you're my friend

Should I smile because you're my friend, or cry because that's all you'll ever be?


Vincent La Fayette

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Kai Valentino Palmer

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

'Tijd voor Truth or Dare!' werd er geroepen door de woonkamer waar de tieners zich bevonden. De groep tieners bestond uit vrienden en vrienden van. Het was één grote chaos, maar deze zou nog groter worden door het spel dat ze zouden gaan spelen.
Onder deze tieners bevond zich ook Kai, een vriend van degene die het feest had gegeven. Ze waren met bijna twintig mensen, dus was het nogal druk. Kai hield zich daarom ook wat meer op de achtergrond, want hij hield er niet van om in het middelpunt te staan. Daarnaast hield hij eigenlijk niet van Truth or Dare. Het begin was altijd leuk, maar uiteindelijk begonnen mensen grenzen op te zoeken en daar hield hij niet van. Zeker niet omdat zijn crush zich bij de groep bevond. Daarnaast vond Kai het ook best gezellig in zijn kast.
'Kan ik nog weg?' vroeg Kai aan Tom, degene die het feest had georganiseerd. 'Kom op Kai, het zal heus wel meevallen,' had Tom gezegd, terwijl hij zijn hoofd schudde. Een zucht verliet Kai's mond, waarna hij toch stil op een bank ging zitten. Kai leunde achterover om zich zo ver mogelijk te verschuilen. 'Iedereen kent de regels van Truth or Dare. Als je iets niet besluit te doen, wordt de straf verzonnen door degene die je de vraag stelde. Let the game begin!' had Tom gezegd, waarna hij zijn blik eigenlijk meteen op Kai liet vallen. Kai stuurde hem een boze blik terug, maar Tom leek deze niet te zien. 'Kai, Truth or Dare?' vroeg Tom aan de jongeman. 'Ik haat je,' zuchtte Kai, waarna hij opkeek naar Tom en wat rechterop ging zitten. 'Laten we maar simpel beginnen met een Truth,' zei Kai, waarna hij vragend naar Tom keek. Tom leek even na te denken, voordat hij glimlachte en naar zijn goede vriend keek. 'Al ontmaagd?' vroeg Tom met een brede grijns. Kai keek hem met grote ogen aan en voelde hoe meerdere blikken op hem vielen. Hij voelde hoe zijn wangen warmer werden en hij zcuhtte even. 'Nee,' zei hij wat zacht, waarna hij kwaad naar Tom keek. 'Aw Kai, komt allemaal goed,' hoorde hij een vrouwenstem zeggen, die hij kende als Tessa. Kai keek op naar Tessa en rolde zijn ogen. De spot had hij in haar woorden kunnen horen.
Kai keek de kring rond en liet zijn ogen dan ook rusten op Tessa. 'Tessa, Truth or Dare?' vroeg hij aan de jongedame. 'Dare, natuurlijk,' zei ze meteen, waarna ze lachte. 'Zoen met Tom voor minimaal twintig seconden,' had Kai grijnzend gezegd. Hij wist dat de twee een hekel aan elkaar hadden. Tessa keek hem dan ook laaiend aan, maar Kai lachte alleen. Payback, vormde hij met zijn mond, waarna hij keek hoe ze naar Tom toeliep.

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Het was vandaag een uitputtende dag op school geweest, maar daar viel nu niks meer van te merken. Hoe afgepeigerd iedereen naar huis was gegaan, zo vol energie waren ze op het feestje op komen dagen. Het was vrijdagavond, dus iedereen keek met enthousiasme uit naar het weekend. Of beter gezegd: drinken en feesten. Vincent was al snel nadat hij op het feestje verschenen was met wat vrienden op de bank neergestreken, waar ze dronken, praatten en lachten. Hij was net gierend van het lachen tegen de jongen naast hem gerold door een hilarische opmerking die hij zelf had gemaakt, toen iemand iets door de kamer schreeuwde wat niemand kon negeren. Truth or dare. Als vanzelf dromden de tieners om de bank heen, omdat die nou eenmaal middelpunt van de kamer bleek te zijn. Ze hadden perfecte plaatsen, dus. Sommige aanwezigen leken enthousiaster dan anderen, maar er hing zo'n speelse sfeer in de lucht dat het bijna onmogelijk was om je er niet aan over te geven en lollig mee te doen. De enige die er al meteen de pest in leek te hebben, was Kai. Wat waarschijnlijk ook de reden was waarom Tom hem meteen besloot te stangen. De ergernis en tegenzin waren van mijlenver van zijn gezicht te lezen. Het was best zielig om te zien hoe het schaamrood op zijn kaken verscheen bij die eerste vraag, maar hij moest toch lachen om Tessa's opmerking en nam een slok van zijn bier. Hij beschouwde Kai als een van de betere vrienden die hij had. Op school zaten ze vaak met een klein groepje waaronder hij, Kai en nog een viertal anderen. Maar hoe beter de vriendschap, hoe makkelijker het was om de ander uit te lachen. Zeker op een moment als deze en zéker met al een aantal biertjes op.
Tessa was er zo een die alles deed om niet in haar eer gekrenkt te worden. Daag haar uit, en ze zou het doen. Hoe erg ze er ook de pest in zou hebben. Dus volgden alle ogen haar terwijl ze naar Tom toeliep, die haar met een mengeling van twijfeling en amusement in zijn ogen liet komen. Tessa zuchtte nog eens diep om haar onwilligheid uit te drukken en boog zich toen naar voren om haar lippen, stijf op elkaar gedrukt natuurlijk, op die van Tom te drukken. Vincent, samen met de helft van de groep, begon te joelen en luid af te tellen van twintig naar nul. Nog bij een luid 'één!' rukte Tessa zich los en veegde haar mond af met haar mouw. "Dat was geen zoen, dat was een kus! Valsspelen!" riep Vincent door de kring, wat hem een middelvinger en een sneer van Tessa's kant opleverde. Grijnzend nam hij het in ontvangst en nam nog een tevreden slok van zijn drankje. Tessa zat nog niet of ze keek triomfantelijk zijn kant op terwijl ze zijn naam riep. "Vincent, jouw beurt. Truth or dare?"
Hij had het al verwacht. Als je je aanwezig maakte bij dit spel, was je de lul. "Truth," antwoordde hij dus vol overtuiging. Tessa trok een gezicht dat veel weghad van 'bah, mietje', maar stelde hem toch een vraag. "Heb je zelf nou echt niet door dat die broek veel te strak is om hetero te lijken, of vind je dat oprecht mooi?" vroeg ze op een toon waar de walging vanaf droop. Ja hoor. Laat het maar aan goeie ouwe Tessa over om snerende opmerkingen te maken. Hij wierp een blik op zijn broek en zakte iets onderuit om zijn benen te spreiden. "Toevallig vind ik dit een hele mooie broek, en daar mag je het best mee oneens zijn van mijn part." Tessa, die het alleen leuk vond wanneer iemand in de verdediging schoot, trok haar wenkbrauwen ongeïnteresseerd op en keek een andere kant uit. "Adrian, truth or dare?" zei hij dus maar, zich richtend tot de jongen waar hij naast zat en die tevens zijn beste vriend was.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Met veel tegenzin had Tessa haar lippen op die van Tom geplant. Het was dan ook geen echte zoen, want hun lippen bleven stijf tegen elkaar. Kai hoorde een jongensstem en hij hoefde niet eens te kijken wie het was geweest. Die stem herkende hij uit duizenden. Vincent had een opmerking naar Tessa geworpen, waar hij een middelvinger voor terugkreeg. Een glimlach was op Kai's mond verschenen. Hij zag al snel hoe Tessa vervaarlijk Vincents kant opkeek. Het was zijn beurt voor Truth or Dare.
De vraag die Vincent kreeg, liet Kai's ogen iets groter worden. Zijn blik ging meteen naar Vincent en hij lette op elke beweging die zijn gezicht maakte. Kai had zelf ook zijn twijfels gehad over de seksualiteit van de jongen, maar hij bleek altijd hetero te zijn. Kai hoopte natuurlijk dat het anders was. Anders zou hij nog lang stil moeten zijn over zijn crush voor Vincent.
Vincent verzon een goed weerwoord en Kai zuchtte even. Bijna. Hij had bijna geweten hoe het nou precies zat met Vincent. De vraag ging al snel over naar Adrian. Kai schudde zijn hoofd en stond op. 'Ik ga even wat drinken pakken,' zei hij enkel, waarna hij de kamer uitliep om naar de keuken te gaan.
In de keuken was het stil, naast het gelach dat van de tieners te horen was. Weer verliet een zucht de mond van Kai, terwijl hij naar de koelkast liep en deze opentrok. Hij staarde even naar alle soorten drank, waarna hij toch maar voor een biertje ging. Kai ging weer rechtop staan en sloeg de koelkast net iets te hard dicht. In een lade rommelde hij naar een flesopener, die hij gelukkig snel vond. Na het dopje eraf gehaald te hebben, zette hij de fles aan zijn mond en nam hij vier flinke slokken. Het brandde in zijn keel, maar hij wist zeker dat hij het nodig zou hebben voor de avond.
Kai nam plaats op het keukeneiland en richtte zijn blik op het flesje. Zou hij ooit eerlijk kunnen zijn over zichzelf? Ergens was hij bang voor afwijzing. Zeker van Vincent. Misschien zouden ze hem raar vinden. Zijn familie zou er zeker niet blij mee zijn. Om zijn gedachten te stoppen, nam hij nog eens een paar flinke slokken en besloot hij terug te lopen naar de woonkamer met zijn biertje. Hij zou wat meer losser worden en dat zou nog wel eens voordelig kunnen zijn.

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Heel even volgde hij met zijn blik Kai, die stilletjes de kring verliet om wat te gaan doen. Hij leek echt geen plezier in het spel te hebben. Heel eventjes overwoog hij om hem te volgen – zijn flesje was namelijk ook al bijna leeg – maar bleef toch zitten waar hij zat. Adrian had net antwoord gegeven op zijn vraag en gaf de beurt aan een ander. Vincent rustte tegen de leuning van de bank en volgde het spel met een vermoeide interesse, het spel had een opening voor de inkakker van de avond gemaakt.
Er waren al een paar beurten geweest toen hij uit zijn roes werd gehaald door iemand die zijn naam noemde. Deze keer was het Tom, die hem triomfantelijk aankeek. Met duidelijke tegenzin werkte Vincent zich rechtop en trok een gezicht. "Alweer? Driekwart van de kring is nog niet eens geweest," protesteerde hij, hoewel hij wist dat het geen zin had. Hij zou óf een van de twee opties moeten kiezen, óf de rest van de avond kippengeluiden naar zijn hoofd krijgen. "Wat, ben je soms te bang?" grijnsde Tom, die natuurlijk ook allang had bedacht wat er net in Vincents hoofd was omgegaan. En wat maakte het ook uit, eigenlijk. Het was maar een spelletje. Een stom spelletje, maar toch een spelletje. "Dare," sneerde Vincent een beetje pissiger dan hij eigenlijk bedoeld had. Iets wat hij beter niet kon doen, misschien. Tom was een hele aardige gozer, zolang je maar aan zijn goede kant bleef. De jongen hoorde de irritatie in Vincents stem en leek daardoor te besluiten dat wat hij eerst ook in gedachten had, niet genoeg was voor een dare. Hij bedacht net in stilte een opdracht toen Kai weer terug kwam, met een halfleeg flesje bier in zijn hand. Een emotie die Vincent niet zo goed thuis kon brengen, verscheen kort op Toms gezicht. "Ik daag je uit om een maand een relatie te faken..." begon hij met een grijns. Zijn blik schoot van Vincent naar Kai, die net weer was gaan zitten. "Met Kai."
Triomfantelijk alsof hij net eigenhandig de Eiffeltoren gebouwd had, leunde hij achterover. Vincent gnuifde en nam een laatste slok van zijn bier. "Oh, ha-ha. Vet grappig, Tom. Dat ga ik niet doen."
"Zal ik dan maar een straf bedenken?" antwoordde Tom zonder erover na te moeten denken. Die gozer had hier echt plezier in, leek het. Maar hij had een punt. Als Vincent dit weigerde, moest hij een straf ondergaan. Die waarschijnlijk nog tien keer erger was. Met een zucht aanvaardde hij zijn lot en keek Kai aan. "Sorry, man." Verontschuldigde hij zich, hoewel er voor hem niets was om zich voor te verontschuldigen. "Ik doe het, maar alleen als jij het ermee eens bent. Anders niet."

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Het was hem al snel duidelijk dat de vraag weer bij Vincent terecht gekomen was. Een frons was op het gezicht van Kai ontstaan, want de vraag was wel snel teruggekomen. De jongeman liet zijn blik dan ook op Tom vallen, die al grijnzend voor zich uit keek. Hij had een idee in zijn hoofd en zou die maar al te graag uitvoeren. Vincent ging echter van een Dare, waar Tom van op leek te kijken. Zijn blik veranderde meteen, alsof hij diep aan het nadenken was. Kai besloot wat meer voorover te gaan zitten en wierp een blik op Vincent om zijn gezichtsuitdrukking te zien.
De vraag werd gesteld, waardoor Kai ineens Toms blik op hem voelde. Hij kon niet ontkennen dat zijn mond ietwat openviel. Was zijn vriend serieus? Kai's ogn schoten meteen naar Vincent, terwijl hij voelde hoe zijn hart wat sneller begon te kloppen. Het bloed steeg naar zijn wangen, al probeerde hij het te verbergen. Op het eerste ogenblik wees Vincent de Dare af, maar Tom kwam al snel met een vraag die redelijk intimiderend overkwam. Door Toms vraag keek Vincent alweer Kai's kant op, waardoor de jongen zijn hart nog sneller voelde kloppen. Vincent wilde het doen, als Kai ook wilde. De jongen moest eens weten hoe hard het hart van Kai klopte op het moment. Kai knikte wat afwezig en keek naar Tom. 'Wanneer gaat dit in?' vroeg Kai met een ietwat trillende stem, die hij meteen probeerde te verbeteren door even te kuchen. 'Maandag op school,' zei Tom met een knik, terwijl een duivelse blik op zijn gezicht kwam te staan. 'Die relatie willen we natuurlijk wel in het openbaar merken,' grijnsde hij, waardoor er een paar andere jongeren begonnen te lachen. 'Zoenen om een muurtje!' riep Tessa het hardst van iedereen. Kai keek haar geïrriteerd aan en lachte. 'Zien we jou en Tom daar dan ook?' kaatste hij terug, waar Tessa boos van opkeek.
'Een maand,' mompelde Kai zacht in zichzelf. Hij kon zijn spanning en zenuwen haast niet onder controle houden. Het was niet dat hij nooit eerder in een relatie was geweest, maar dat waren meiden waar hij eigenlijk niet heel veel gevoelens voor had. Al redelijk snel merkte Kai dan ook dat hij helemaal niet viel op meiden, maar juist op jongens. Sindsdien had hij geen relatie meer, omdat hij alleen jongens wilde, maar hij wilde het aan niemand vertellen. Het was iets ingewikkelds waar hij ook nog niet helemaal uit was. Misschien zou dit juist helpen bij het normaal uit de kast komen.

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Een maand. Vier weken. Vijf, op zijn ergst. Dat viel toch wel te overleven? Hij had nog geluk dat hij de uitdaging met Kai door moest zien te bluffen, Kai mocht hij immers. In hun omgang met elkaar zou er waarschijnlijk niet veel veranderen. De stomme grapjes, de af en toe diepe gesprekken, de feestjes en de kattige opmerkingen, die zouden allemaal hetzelfde blijven. Het enige andere zou zijn dat ze, in plaats van tegenover elkaar te zitten, waarschijnlijk naast elkaar moesten gaan zitten. Dat viel best te overzien. Waar hij liever nog niet aan wilde denken, was het moment dat de rest (en voornamelijk Tom) meer van hen zou verwachten. Lichamelijk contact. Handjes vasthouden, een hand om het middel, een kus. Daar dacht hij nog liever niet aan. Alleen al bij de gedachte gingen zijn nekharen overeind staan en liep er een rilling over zijn rug. Hij walgde niet van Kai, echt niet, maar hij hoefde het zich maar voor te stellen en hij voelde hoe zijn spieren aanspanden.
Een laag grommend geluid kwam uit zijn keel toen hij heel even zijn hoofd op zijn handen liet rusten aan de keukentafel, maar toen overeind kwam en zijn koffie in één slok naar binnen goot. Hij was als eerste wakker in het huis, waar hij nu wel dankbaar voor was. Niemand om zijn zenuwen te zien en te vragen waar ze vandaan kwamen. Hoe moest hij zich in hemelsnaam gaan gedragen op school?

Het bleek een kwestie van 'fake it until you make it'. Met opgeheven kin en meer zelfvertrouwen uitstralend dan hij eigenlijk had, liep hij over het schoolterrein. Hij zag Kai nog nergens, maar zijn vriendengroep was al wel aanwezig en stond in een klein groepje bij een bankje te kletsen. Toen ze hem zagen, keerden een paar gezichten zijn kant op. Lucy, die er het afgelopen feestje niet bij was geweest, gunde hem geen moment rust. Zodra hij zich bij de groep had gevoegd, keek ze hem kwaad aan en begon op gepikeerde toon tegen hem te zeuren. "Waarom heb je dat in vredesnaam gedaan, die deal met Kai?!" sneerde ze. "Dit is belachelijk! Wát een haantjesgedrag." Walgend sloeg ze haar armen over elkaar, maar Vincent haalde zijn schouders op. "Het is maar een maand. Kai heeft er zelf ook mee ingestemd. En het is niet alsof we nou zó anders met elkaar om moeten gaan. Je ziet de stelletjes hier ook niet constant in elkaars armen liggen." Het was zelfverdediging en dat wist hij, maar ergens wist hij dat hij gelijk had. Zelfs nu ze een relatie zouden moeten faken, zou dat niet al te veel in hun gedrag tegenover elkaar veranderen.
"Nou, kus je vriendje dan maar goedemorgen," spotte Lucy ontevreden met een knikje naar iets achter Vincent. Hij hoefde zich niet om te draaien om te weten wie eraan zou komen.

Wil je me lijmen als ik breek?

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Die avond van het feest had hij een slapeloze nacht gehad. Kai had naar het plafond gestaard, terwijl hij zich liet bezinken wat er nou gebeurd was. Hij zou een relatie moeten faken met Vincent, op wie hij altijd al een crush had gehad. De twee waren dan ook gewoon vrienden geweest, maar voor Kai werd het al redelijk snel een onesided love.
De tijd was voor zijn gevoel snel gegaan, want het was alweer tijd om naar school te gaan. Kai had Vincent sinds het feestje niet meer gesproken, wat hem tien keer nerveuzer maakte dan waarschijnlijk nodig was. Hij liep het schoolplein op, zoals hij normaal deed. Zijn gezicht stond strak, net zoals zijn blik. Het was een soort masker die hij altijd droeg, want eigenlijk was hij veel onzekerder dan die blik vertelde.
Zijn blik gleed zoekend over het schoolplein. Bij elke stap die hij naar voren zette, voelde hij hoe zijn hartslag versnelde. Ergens kreeg hij het ook wat benauwder, maar hij hield zijn gezicht strak. Het was maar te hopen dat niemand anders wist van de deal. Kai wist dat Vincent niet zo geaard was, dus zou het voor hem misschien hartstikke oncomfortabel kunnen zijn.
Al snel zag hij Vincent en besloot hij gewoon op hem af te stappen. Hij ging naast hem staan en zag dat Lucy er ook stond. Kai glimlachte even naar haar, waarna hij naar Vincent keek. 'Kan ik je even spreken? Alleen?' vroeg hij, waarna hij Lucy duidelijk aankeek. Ze zuchtte en bleef gewoon staan. 'Lucy, alsjeblieft?' vroeg Kai vriendelijk, maar hij klonk geïrriteerder dan hij wilde. 'Geez, goed dan,' zuchtte Lucy, waarna ze wegliep.
Kai draaide zich om naar Vincent en glimlachte naar hem. 'Ik wilde alleen even zeggen dat we dit niet hoeven te doen, hè? Ik zou het snappen als je je hier oncomfortabel bij zou voelen.. Ik bedoel, ik had het ook niet verwacht,' zei Kai glimlachend, waarna hij even ongemakkelijk in zijn nek krabte. Het was niet dat het heel erg zou opvallen als ze niet zo lovey-dovey deden als hun vrienden zouden willen.

Re: ORPG | Should I smile because you're my friend

Kais gezicht stond alsof hij net in een citroen had gebeten, maar dat koste wat het koste probeerde te verbergen. Dat beloofde weinig goeds. Vincent had nou ook niet bijzonder veel zin in al dit gedoe, maar Kai leek er echt volledig de pest in te hebben. Even overwoog hij om grappend zijn arm om de jongen te slaan, maar hij overrompelde Vincent juist. Niet met een gebaar of zo, maar met zijn vraag. "Eh, ja, tuurlijk," antwoordde hij, een beetje verbijsterd door diens serieuze toon. Zeg, zó'n ramp was het toch niet om hem als nepvriendje te hebben? Maar zijn toon verzachtte toen Lucy weggelopen was. Godzijdank, zijn irritatie was niet op Vincent gericht.
Toch was hij niet helemaal gerustgesteld. Kai leek zich heel ongemakkelijk te voelen bij het idee dat ze dit echt door zouden zetten. Zijn oren kleurden rood en zijn lichaamstaal straalde uit dat hij allesbehalve hier wilde zijn. Waarschijnlijk had hij ook nog klamme handen. Maar toch glimlachte hij naar Vincent. Hij sloeg zijn armen over elkaar, rustte zijn gewicht op zijn linkerbeen en ontblootte zijn tanden in een lach. "Chill. Hoor eens, ik had dit zelf ook nooit uitgekozen, maar ik doe alles om er nooit achter te komen wat onze straf zal zijn als we dit niet volhouden. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar volgens mij kan Tom nog heel wat dingen bedenken die erger zijn dan dit. We kennen elkaar tenminste al goed, toch?" Hij stopte even met praten om Kais reactie te peilen, maar daar viel nog weinig uit op te maken. Als dit al een normale opdracht was voor Tom, wilde hij écht niet weten wat hij als straf zou bedenken. En natuurlijk, die zouden ze gewoon kunnen weigeren als ze zouden willen. Het was maar een spelletje. Maar Tom nam dit soort dingen heel serieus, misschien een beetje té. "Zullen we anders afspreken dat we bepaalde dingen wel en niet doen? Ik bedoel, ik vind het niet erg om een kus op de wang te geven of te krijgen, je hand vast te houden of een arm om je heen te slaan of zo. Van die kleine dingetjes, daar zal 'ie ook wel tevreden mee zijn." En dan was het te hopen dat dat genoeg was. Een kus op de wang was net zoals op een verjaardag, hield hij zichzelf voor. Niks geks aan, toch? Naast het feit dat hij dat normaliter alleen bij vrouwen deed.

Wil je me lijmen als ik breek?