Search for posts by CupCake
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 52 | » | Last
Search found 514 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 03/02/2019 07:04 PMXavier:
Ik knikte toen ze zei dat wanneer we de wond zouden verbinden het in orde zou zijn. Het idee om morgen pas te vertrekken leek ook mij het beste. Wonden hadden nu eenmaal rust nodig. Het zou te lang duren voor de wonden van haar als die van mij volledig geheeld zouden zijn. We zouden op deze manier richting Parijs moeten om meer problemen te voorkomen. 'Yes, let's do that', stemde ik ook mondeling in. 'We'll see tomorrow if we're good enough to ride.', zei ik tegen haar. Ik wilde haar niet teveel druk opleggen. Wat niet ging, dat ging niet. Dat zou Anne ook wel snappen. We deden immers ons best en meer dan dat kun je niet doen. Ik keek naar haar toen ze zichzelf overeind hielp met behulp van het nachtkastje. Ik knikte toen ze me vroeg of we van de man die ze vermoord had af konden komen. 'Yes, I will take care of that immediately', antwoordde ik. Hierop stond ook ik op, liep ik naar haar kant van het bed toe en tilde het levenloze lichaam op. 'I will be back in a few minutes', zei ik tegen haar. Voor ik de man had opgepakt had ik er kort over nagedacht om hem simpelweg uit het raam naar beneden te gooien, maar ondanks dat hij het wel zou verdienen. Het idee stond me toch niet aan. Ik zou hem via de trap naar beneden tillen en buiten neerleggen uit het zicht. Ik durfde er bijna voor te wedden dat Camille hem morgen bij vertrek niet nog eens wilde zien of als ze uit het raam keek. Wat onhandig opende ik de deur en liep ik met mijn kiezen op elkaar geklemd naar beneden toe. Het was niet prettig om met dit extra gewicht rond te lopen en ik zou blij zijn als ik het lichaam gedumpt had voor de wilde beesten. Op de terugweg merkte ik dat de wond weer was gaan bloeden doordat er een stroompje over mijn been begon te lopen. Ik haalde daarom mijn riem los en bond deze strak om mijn been heen voor ik weer naar binnen liep richting Camille. Nu het been afgekneld werd, stroomde het bloed niet zo snel meer en was de pijn gemakkelijker te dragen. 'Shall I get us some bandage or do you want to come downstairs?', vroeg ik Camille.
ReplyRe: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 02/24/2019 08:03 PMJames:
Ik keek naar Florence en knikte toen ik haar hoorde. Gelukkig was een reactie als gewoon op willen staan en de deur uit lopen niet zo uitzonderlijk, misschien zelfs normaal te noemen. Ik zuchtte bij haar volgende zinnen. 'It's lonely here. Not because of you, but... You lose your freedom as soon as you get here. Being stuck with all these... cords, bandage, slings... Even if I got out of bed, I wouldn't come far.', zei ik tegen haar. 'And I hate that feeling.', vertelde ik haar. Ik twijfelde er niet aan dat we meer gemeen hadden dan we toe wilden geven. Zeker niet na haar uitleg dat het haar de eerste keren dat ze neergeschoten was, precies hetzelfde had gehandeld. 'Maybe it's for the best to stay here for a while.', gaf ik uiteindelijk ook maar toe. 'But I would like a laptop, if you can fix that for me.', zei ik tegen haar. Dat was veel meer dan ik had verwacht. Ik betrapte mezelf er zelfs op dat ik haar gezelschap op dit moment prettig leek te vinden. Niet dat het prettig was dat ze ook ooit is neergeschoten, maar een lotgenoot. Iemand je die begrijpt, die weet wat je doormaakt en wat mogelijk je wensen zouden kunnen zijn. Iemand die je advies kan geven... 'But Florence... do you take good care for yourself? You have to sleep too, and eat and everything. It's almost impossible to be here all night and day. You have no restrictions. You can go wherever you want to.', zei ik tegen haar. 'Don't feel captured or locked up because of me.', zei ik tegen haar. 'I... it's good to have somebody who knows what you're going through, someone that understands. But it can't be at the expense of you.', zei ik op serieuze toon. Ik wilde haar niet tegen haar wil in het ziekenhuis houden in deze kleine kamer van enkele vierkante meters.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 02/24/2019 07:52 PMXavier:
Toen ze ging verliggen en ik haar gezichtsuitdrukking zag, voelde ik de pijn bijna zelf. Ik beet op mijn lip. 'Can I help you? Is there anything that I can do for you?', vroeg ik en kwam al half overeind toen ze de vraag stelde. Ik knikte als antwoord en liet haar uiteindelijk toch haar eigen gang gaan. Ze voelde zelf wat het prettigst voor haar was en wat ze kon. Het duurde voor mezelf ook even voor ik een houding had gevonden die niet al te vervelend voor mijn been was en waarmee ik ook goed zicht had op haar verwondingen. Voorzichtig bracht ik mijn vingers tot enkele centimeters rondom de wonden om ze te inspecteren. 'Is it bad?', hoorde ik haar vragen waardoor ik weer terug naar de realiteit gebracht werd en mijn blik naar de hare ging. 'The wounds are quite deep. But they have sharpe edges... As far as I can see, nothing important has been hit.', zei ik tegen haar. 'How do you feel?', informeerde ik bij haar. 'I think we can depend more on how we feel ourselves than how the wounds look. Like it is on the battlefield. Sometimes you feel quite fine and can do something, the other time you're not.', zei ik tegen haar. 'No matter what, you have to be careful.', raadde ik haar aan.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 02/23/2019 08:33 PMJames:
'It's only an arm. I can go home', zei ik tegen haar met een stem die totaal niet zo zelfverzekerd als anders klonk. Stiekem zag ik zelf ook wel in dat zolang ik al niet stabiel op mijn benen kon staan, naar huis gaan er ook niet in zat. Echter hoopte ik dat de waarheid anders was. Dat ik simpelweg in een nachtmerrie beland was en enkel wakker moest worden. Ik wilde het niet toegeven, maar ik had Florence écht nodig om weer terug in het bed te komen. 'I'm sorry, it was foolish', gaf ik met tegenzin toe aan haar. 'Thanks for helping. I'm sorry I was an asshole to you.', zei ik tegen haar. 'I should have know better, but... if you didn't see before. I'm a little, only a little stubborn', zei ik met een sarcastische nadruk op little. Ik wist best dat ik soms een klootzak was of ontzettend koppig als ik mijn zin niet kreeg. Ik zuchtte diep voor ik met mijn blik haar zocht. 'I never knew being shot is this serious. Even if it's just a limb. Health issues are too complex for a simple politician', mompelde ik met een kleine grijns. Iedereen had zo zijn beperkingen. 'But if I could have the power to discharge myself...', probeerde ik het toch nog een keer. In een poging haar te doen geloven hield ik het enkele tientallen seconden vol voor ik knipoogde en liet blijken dat ik het niet meende. Ik was er nu wel achter dat het niet verstandig was. 'And no, please don't call for any doctor. Unless he will discharge me?', plaagde ik haar nog even. 'No, I don't need a doctor. Maybe rest is the best for my arm. Detox from the medicines if possible and going home as soon as I can.', zei ik tegen haar. 'I'm not made for lying in a bed. I need to do something...'
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 02/23/2019 08:19 PMXavier:
De reactie die het gekriebel met haar eigen haren over haar wang teweeg bracht leek de sfeer even luchtiger te maken. Zij lachte, ik grinnikte om haar. Alsof er op dat moment niks anders was om ons zorgen over te maken. Alleen dit moment dat telde met haar. Echter was het onvermijdelijk dat er toch weer over gesproken werd. We zaten er immers nog midden in. Zou het ooit over zijn? Het zou kunnen, het zou ons ook altijd kunnen achtervolgen. 'You can't be friends with everyone. Even a Musketeer can't', zei ik tegen haar terwijl ik de haren die haar wang kriebelden had vervangen door mijn vingers die eroverheen streelden. 'I don't know, I really don't know.', beantwoordde ik haar vraag met een zucht. 'Not everyone likes that the King and Queen have the throne. If you protect them, you're an enemy for them...', zei ik tegen haar. 'Maybe it's only now, maybe it will last forever.', zei ik snel gevolgd door 'I hope it won't'. Nu we toch ons hart aan het luchten waren en Camille op zoek leek te zijn naar de waarheid, kon ik de mogelijkheden beter direct verklaren. 'Or maybe it isn't because of that. Because of them. Maybe it's because of me. You saw the fight. I don't believe Leon's the only one who hates me. Maybe I just don't know them. Or maybe I do, but they're hiding it. I don't know, Camille.', zei ik eerlijk. 'There is only little that I'm sure of. Unfortunately not these things. Maybe it's Fontaine, maybe it was the battlefield, maybe it's being a Musketeer or even be their Captain.', zei ik tegen haar. 'Maybe not. Worst case, it could be you. But I'm not letting them hurting you. Not if I can prevent that. And I'm sorry I couldn't today.', bood ik haar mijn verontschuldigingen aan. 'I hate it to see you hurt. Even if it should be with another man. I would want you to be happy.', zei ik en drukte een kus op haar voorhoofd terwijl ik de brok in mijn keel wegslikte. 'Maybe there isn't another man and Anne needs you for something different. Maybe this all was bad luck. There are so many things unsure. It's better to forget the knowledge we don't have and try to enjoy the things we do have. We have to let it go, Camille.', zei ik tegen haar. 'Nothing can brings you happiness if you have to fear at all times. That is what enemies want. For you to fear. We have to be strong. Stronger than anybody. And I'm sure, we can do this together. I never, I really never met somebody like you.', zei ik en streelde over haar wang heen. 'If anybody can do this, forget fear, fight for our future and the things you have, you are. We are.', zei ik tegen haar. 'Therefore we have to get to Paris. Depending on your wounds we can travel now or in a few hours, maybe a day or more. But we have to go. We got the letter, Anne needs you and I secretly hope that everyting will get better there. Or easier. We know the people there, we have friends over there. We should be safer in Paris, how conflicting it maybe sounds.', zei ik tegen haar.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 01/18/2019 08:07 PMJames:
Duf werd ik wakker en keek ik glazig om me heen. Het laatste dat ik me herinnerde is Florence die over me heen gebogen stond en aan wat knopjes had zitten prutsen. 'You druged me', mompelde ik nog voor ik haar had gezien in de ruimte. Ik had geslapen, maar gek genoeg was ik nog steeds ontzettend moe. Allerlei beelden schoten in willekeurige volgorde door mijn hoofd. 'We have to go to Chelsea', was het volgende wat over mijn lippen kwam. De kamer duizelde nog steeds waardoor ik mijn ogen weer even sloot. Ik zakte weer weg in een roesje van uitwerkende morfine voor enkele tientallen seconden voordat ik wat helderder bij kwam en de kamer scherpe contouren kreeg. 'You're still here', zei ik toen ik Florence zag zitten met een kop thee. 'Why?', vroeg ik haar. Waarom was ze hier nog steeds? Het was nota bene een ziekenhuis, een plek waar je als zieke veilig moest zijn en verzorgd zou worden. Het jeukte op mijn wang, waardoor ik wilde krabben met mijn linkerarm, echter werd ik er pijnlijk aan herinnerd waar de verwonding zat. 'Why am I here?', vroeg ik haar. Ik kon me nauwelijks meer iets herinneren. Het beeld van Florence die over me heen gebogen stond en een broeder die veel teveel had verteld - een heel verhaal waar ik uiteindelijk niks meer van wist. Het volgende wat ik deed is de dekens van me afwerken en een poging om te zitten op de rand van het bed. 'We're going home. It's only an arm or shoulder or whatever hurts on the left.', zei ik voor mijn voeten de grond raakten. Het viel me vies tegen hoe instabiel ik stond waardoor ik eerder half versuft tegen het bed aan hing. 'I'm allright', probeerde ik eroverheen te kletsen terwijl mijn goede hand in het matras klauwde om overeind te blijven en de kamer opnieuw voor mijn ogen draaide.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/18/2019 07:50 PMXavier:
Met een diepe zucht gaf ik toe dat ze gelijk had. Schijnbaar was ik toch niet zo goed in het verbergen van verwondingen. 'You're right', bevestigde ik na een korte stilte ook mondeling. 'Maybe we better say, what didn't happen. With all respect... the men downstairs were fools, most of them. We made boobytraps, but they got catched themselves. Then they disappeared when I released them.', legde ik haar uit hoe het strijdtoneel er beneden had uitgezien. 'Think of oil above the door and hanging webs of rope in front of the windows.', zei ik tegen haar. 'And when the sun came up, they attacked us. They came inside. Four or five at once. I ended up alone in the room with the attackers.', zei ik tegen haar. Ik vertelde haar niet dat mijn gedachten even naar haar waren gegaan en dat ik gehoopt had dat ze veilig in de kelder zat. Ik wilde het nu absoluut niet hebben dat ze zich nog schuldig of verantwoordelijk ging voelen om mijn stommiteiten. 'One of them hit my leg. It will be fine.', zei ik tegen haar. 'It's annoying, unpleasant if I move, but it's okay. I traveled and fought with more and heavier injuries.', zei ik en drukte een kus op haar voorhoofd. Als zij in staat was om richting Parijs te rijden, zou ik direct met haar meegaan. Echter was haar gezondheid nu het eerste belang. Jammer voor de Queen, maar aan een gehavende Lady in waiting zou ze niet veel hebben.
Na de uitleg was er een stilte gevallen waarna ze vroeg hoe het verder ging met de mensen beneden. 'As far as I know, yes.', zei ik tegen haar. 'I only saw attackers when I checked the rooms and outside. They didn't reach the stairs.', zei ik haar. Zacht legde ik mijn hand tegen haar gezicht aan toen ze deze op mijn borstkas legde. Haar geur werkte de adrenaline tegen, waardoor ik merkte dat ik weer langzaam tot rust kwam. 'It's all over, we're all safe', zei ik en krulde een haarlok om mijn vingers heen en kriebelde met het uiteinde zachtjes over haar wang.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 01/01/2019 07:51 PMJames:
Ik zuchtte diep toen ze vertelde dat er geen bewijs was. Ze had geen poot om op te staan gezien de leidinggevenden voor hem pleitten en haar niet geloofden - of dat niet wilden. 'I do, Florence. I believe you', zei ik stellig toen ze gefrustreerd uitte dat zelfs haar moeder haar niet geloofde. Dit waren de dingen die ik de wereld uit wilde helpen. Het moest natuurlijk niet zo worden dat minderheden of vrouwen mannen alles konden maken onder het mom van misbruik, maar er moest zeker wel serieus naar geluisterd worden. Geloof mensen tot het tegendeel bewezen is of doe überhaupt moeite om het te bewijzen! 'You can't plot these things and tell someone some horrors that you didn't experience. You can't. You simply can't. It is impossible to do that, maybe without feelings. But you are hurt by being raped. Nobody should make fun out of that...', protesteerde ik zacht, maar hulpeloos in het bed. Het irriteerde me dat ik niks voor haar kon betekenen. Dat we niks konden doen om de betreffende man achter de tralies te krijgen, uit zijn functie te kunnen zetten. Hoe kon die man geloofwaardig blijven? Wat flikte hij nog meer in het leger? Is hij wel zo goed te vertrouwen en zeker op missies? Moet je een man zoals hem wel een wapen in handen geven?
Gedachten duizelden door elkaar heen, waardoor een lichte hoofdpijn ontstond waar ik wat in meegenomen werd tot na de rest van mijn "preek" Florence zich verontschuldigde en zei dat ik moest rusten. 'Maybe I should', gaf ik aan haar toe. Het voorstel klonk wel heel aantrekkelijk met de hoofdpijn die ontstaan was. 'Don't say sorry for this. Some things need to be shared, even if it's just for processing. I'm glad if I can help you with such things.', zei ik tegen haar en trok haar aan haar hand wat terug. 'Stay with me, please. If that's allright for you. I don't want to force anything.', benadrukte ik. 'But it's alone out here. No other company, I don't know if the offender is catched or not. Who can we trust or not? I mean... All the best for the doctors and nurses, but how can we believe them? If somebody finds a white uniform, anybody can sneak in...', sprak ik mijn twijfels uit. Misschien wilde ik ook niet toegeven dat ik haar gezelschap op het moment erg prettig vond. Ook al waren de onderwerpen niet om blij van te worden, het voelde minder alleen, wat veiliger... Het gaf me een beter gevoel dat er iemand op haar lette. Ook al zou ik uiteindelijk slapen, er was toch iemand bij haar.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 01/01/2019 07:37 PMXavier:
Ik keek naar haar en glimlachte kort terug naar haar toen ze zei dat ik mijn eigen taak had gehad en dat het belangrijkste was dat we er beidne nog waren. Ik kon niet anders dan haar gelijk geven bij die woorden. Geloven en het tot je door laten dringen is echter een tweede. Ik vreesde dat dat nog wel even zou duren, als het schuldgevoel al ooit weg zou gaan. Ik zou voor Camille nog door het vuur gaan.
Toen ze antwoordde op mijn vraag, knikte ik. Ik snapte heel goed dat ze niet alleen wilde zijn. Ik draaide me voor een deel, waardoor mijn arm nog zacht om haar zij heen lag en we samen naar het bed konden lopen. Ondanks dat ik het niet altijd verborgen zou kunnen houden, deed ik mijn best om zo normaal mogelijk te lopen. Ik wilde niet dat ze zich zorgen om mij zou gaan maken, om mijn been, om het feit dat ik wat mank liep. Dat zou wel over gaan. En al zou dat niet zo zijn, dan ben je iets trager dan anderen. Als captain of Musketeer niet handig, maar je leefde nog en kon in theorie ook alles nog. Wanneer ze op bed lag, schoof ik naast haar. Zorgvuldig mijn been ontlastend en zoekend naar een houding die het prettigst was waarna ik mijn armen weer om haar heen sloeg. 'What are you thinking about?', vroeg ik haar zachtjes gezien er een stilte in de kamer was gekomen. Ik herinnerde me de verwarring nog goed de eerste dagen op het slagveld. De druk dat we stand moesten houden. Geen tijd om na te denken over wat je aan het doen was en het malen in de nachten als je alleen bent. Ik had het vreselijk gevonden, maar toch was er iets ontstaan... na verloop van tijd had ik een knop om weten te zetten. Niet met de bedoeling om koelbloedig te zijn, maar puur om er zelf mee om te kunnen gaan. Ik hoopte dan ook dat Camille ook een manier zou kunnen vinden, zodat ze deze last geheel of in elk geval gedeeltelijk los zou kunnen laten. Verder hoopte ik dat we niet vaker in dit soort situaties terecht zouden komen. Hoe vaak zou ze nog een trauma krijgen? Hoe vaak zou ze nog in gevaar zijn? Hoe vaak zou ik net als nu haar niet kunnen beschermen tegen onheil?
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 12/12/2018 08:36 PMJames:
Geduldig had ik afgewacht tot het moment dat ze zich goed genoeg voelde om te vertellen wat haar dwars zat. Het was duidelijk dat die stap haar veel moeite kostte en ze er niet comfortabel bij was. Algauw begreep ik waarom. Mijn ogen werden groter en groter. Het duurde niet lang voor ik vermoedde waar het verhaal zou eindigen toen ze begon over het drankje en het dronken gevoel wat ze op dat moment gehad had. Ik moest steeds meer moeite doen om ervoor te zorgen dat mijn onderkaak niet naar beneden toe zakte en ik met open mond naar haar keek. Niet te geloven dat uitgerekend de leidinggevenden in het leger haar niet geloofd hadden. Waarom namen ze iemand als hem in bescherming? Hadden ze geen onderzoek in kunnen lasten?
'That's horrible.', zei ik zacht terwijl ik wat ging verzitten om de hand van mijn goede arm op haar onderarm te laten rusten, bang dat het te intiem zou worden. 'There is one thing I'm sure of... this is not your fault. It isn't.', herhaalde ik. 'He's an asshole.', zei ik tegen haar. 'Do you think there is something we can do about it right now? Do you think your colleagues will testify against him? Do you still have that ripped dress?', vroeg ik aan haar. Ik zou de jurk niet hebben gehouden, maar wie weet had ze ooit de hoop gehad op een eerlijk proces waarna hij zou moeten boeten voor zijn daden.
'As long as you're with me, you're safe. I won't send you away.', verzekerde ik haar. 'But if you want to quit, just be honest and I will let you go', zei ik tegen haar. Ik wilde haar ook niet tegen haar zin hier houden. 'We can banish him? Like... putting him on a kind of black list, that he can't be a guest at whatever place I go, and therefore he can't be near you at that events?', stelde ik aan haar voor. 'I don't like the idea of you freaking out every time that you'll be confronted with him because of the past. 'What an asshole...', mompelde ik fronsend. Ik kon er niet bij dat iemand dat een ander aan zou doen. 'I don't want you to be hurt.', herhaalde ik in andere woorden. 'I want you to feel comfortable and safe, at your job too.', zei ik tegen haar. 'I don't blame you for the fact that you panicked. I can't imagine what you've been going through. Probably I would have freaked out.', zei ik tegen haar. 'And that you were not in the room for a while isn't the reason that I've been shot. It's not because you're not strong, because you are the strongest woman I know. Don't feel guilty or sorry, please don't.', zei ik tegen haar terwijl mijn hand afzakte naar de hare en ik daar zacht in kneep terwijl ik haar blik opzocht. Ik wilde dat ze me geloofde en dat ze zich niet schuldig zou voelen. Het had ieder ander kunnen overkomen en zelfs al was die persoon altijd alert geweest, het was geen garantie. Als een gek een aanslag wilde plegen, dan zou het hem of haar toch wel lukken.