ORPG] How we need that security!

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 12/10/2018 07:34 PM

Florence
Ik zette net een mok thee op James' nachtkastje toen hij opnieuw opmerkte dat ik huilde. 'I'm fine.' mompelde ik hoofdschuddend terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg en mijn rug rechtte, maar het leek erop dat hij het niet los zou laten. Het was immers ook niet alsof hij veel anders had te doen. Ik beet even op mijn lip en liep toen om het bed heen om de deur inderdaad dicht te gaan doen - ik wilde niet dat iemand mee zou kunnen luisteren - en kwam daarna weer terug bij het bed. 'It's got nothing to do with what happened today. Or at least... Not really.' zei ik hoofdschuddend toen hij uitsprak dat hij niet boos op me was door wat er vandaag gebeurd was. Ik merkte nog steeds die vreselijke onrust in me en had dan ook niet het idee dat ik al op het bed kon gaan zitten. Ik pakte daarom nog wat extra kussens en hielp James wat meer overeind zodat hij daadwerkelijk kon zitten. Van de keren dat ik in de schouder geschoten was, wist ik nog wel dat ik vreselijk pijn in mijn rug had gekregen al dat liggen en half onderuit hangen. Soms was het veel prettiger om ook even daadwerkelijk rechtop te zitten. Toen ik dat ook had gedaan, in stilte, wist ik dat ik er niet meer onderuit kon. Ik kon nog honderden excuses maken om er niet over te praten, maar wat was daar het nut van? Ik kon het niet uit blijven stellen. Met enige tegenzin ging ik dan ook op het bed zitten en trok een been op waarna ik even op mijn lip beet. 'It's about that man who was on the TV. He... He was at the gala too.' gaf ik uiteindelijk toe waarna ik een pluk haar uit mijn gezicht streek. Nu het toch los zat en de kamer vrij warm was, droogde het velen malen sneller dan thuis waar ik het ook altijd vast droeg. 'He was a colleague of mine. In the army. He was in a different squadron, but we were on the same base in Iraq, Syria and Afghanistan.' vervolgde ik waarna ik mijn ogen neersloeg. Hoe moest ik dit in hemelsnaam vertellen? Tegen mijn moeder, mijn commanding officer en Isaac's commanding officer was ik heel erg direct en misschien ook wel wat matter-of-fact geweest omdat ik niet direct als "emotionele vrouw" bestempelt wilde worden en op dat moment ook niet goed had geweten hoe ik me erbij moest voelen, maar zij hadden met niet gelooft of het simpelweg in de wind geslagen dus hoe moest ik het nu aanpakken? 'About two years ago, we were stationed in Iraq and there was a party at the base. Things had been tough, we had lost a number of people, so they decided we should enjoy some time off and just have a change to relax. I went with a few of my female colleagues and we were just chatting and dancing a bit when he came over and asked me to dance. I hadn't really intended on staying long, but I was quite enjoying myself, so I agreed and we danced for a bit. He then offered me a drink, which I accepted, and then we danced some more...' begon ik toen te vertellen en ik beet even op mijn lip. 'After a little while, maybe no more than ten minutes, I started to feel... Drunk, I suppose. I felt like I was really, really drunk. My vision became a bit blurry, everything around me started spinning and I just felt really tired. Normally I don't drink on the job and I hadn't had any alcohol in some time, but I can handle quite a lot, so this whole sensation was really weird. He offered to walk me to my barrack, to make sure I arrived safely in bed and I accepted because I didn't really feel like I could walk all that way on my own. I remember walking out of the building and... That's it.. After that everything is a blur. I just remember waking up the next morning, feeling like something was off, like something had gone wrong, but I couldn't remember what.' vervolgde ik met een zucht. 'I then noticed I was in my colleagues bed and not my own and I couldn't find my clothes from the night before and something was just off. I thought that perhaps I had just been really drunk, so I didn't really think about it anymore until one of my friends came up to me and asked me if I had locked the barrack when I went to bed. We normally never did that because everyone's on different shifts, so I asked her if she was sure and she told me that she had tried to get in but the door had been locked and she had heard something inside, though she wasn't sure what. So she went back to the party and when she came back later the door was open again and I was asleep in her bed. The next day another colleague found my dress under her bed, ripped and torn, and none of us could make any sense of it.' ging ik verder en ik beet hard op mijn onderlip. Ik had het mezelf veel makkelijker kunnen maken en die vijf woorden er in een keer uit kunnen gooien, maar op de een of andere manier lukte dat niet. Ik had het ook nog nooit zelf gezegd. Ik had altijd uitleg gegeven en geknikt als mensen juist gokten, maar de woorden zelf over mijn lippen laten rollen lukte nog niet echt. 'A few days later I had to see our doctor because of my shoulder injury and when she asked how I was I told her about the things that had happened and that I couldn't clearly remember anything and... I will never forget the look on her face. She... She told me that I had been... That it was highly likely... That I was drugged and raped.' wist ik uiteindelijk toch te zeggen. 'I just got so angry, furious. I went up to him to confront him and he just laughed at me. He looked me in the eye and laughed. Said that I had asked for it, that it had been my decision. I punched him in the face and broke his nose, so I had to report to my commanding officer, who wasn't willing to do anything about it either, who said that I should just leave it because it would ruin morale. I then went to his commanding officer, told him the same and he stood with him, agreed that I had probably asked for it. A few days later, I was sent home on indefinite leave and welll... Here we are.' eindigde ik, mijn schouderophalend en mijn blik op mijn schoot gericht. Ik was nog steeds zo kwaad om wat er gebeurd was, zo gefrustreerd dat het gewoon was genegeerd, maar nu ik hem vandaag weer had gezien en hem had horen zeggen dat het niets had voorgesteld, was ik vooral bang. Wat hield hem tegen om het nog eens te doen? Wat hield een ander tegen? Ik schaamde er ook bijna voor. Dat ik, als sterke, onafhankelijke vrouw, het niet tegen had kunnen houden. Ik had me altijd groot weten te houden, had oog-in-oog gestaan met terroristen en dergelijken, maar mijn eigen collega had ik niet eens tegen kunnen houden, want dat had hij me afgenomen. Ik zou blij moeten zijn dat ik van de daad zelf zo goed als niets had meegekregen - slechts geluiden in de verte of vage contouren van iemand boven me - maar het maakte me alleen maar kwader. Ik had altijd controle gehad over mezelf, mijn gedachten en mijn lichaam en dat had hij me ontnomen. 'He came up to me at the gala like nothing ever happened. I hadn't seen him in two years. I've tried not to think of him or what happened for two years, but seeing him just made me throw up and panick. I was distracted by the fact that he was in the room and that's why you were shot. Because I wasn't strong enough and I'm sorry.' verontschuldigde ik me nogmaals aan James, al lukte het me niet goed om hem aan te kijken. Oh. Ik haatte dit. Ik haatte kwetsbaar zijn en emoties laten zien. Het was zoveel makkelijker om koelbloedig te handelen, niet na te hoeven denken over hoe ik me voelde.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 12/12/2018 08:36 PM

James:
Geduldig had ik afgewacht tot het moment dat ze zich goed genoeg voelde om te vertellen wat haar dwars zat. Het was duidelijk dat die stap haar veel moeite kostte en ze er niet comfortabel bij was. Algauw begreep ik waarom. Mijn ogen werden groter en groter. Het duurde niet lang voor ik vermoedde waar het verhaal zou eindigen toen ze begon over het drankje en het dronken gevoel wat ze op dat moment gehad had. Ik moest steeds meer moeite doen om ervoor te zorgen dat mijn onderkaak niet naar beneden toe zakte en ik met open mond naar haar keek. Niet te geloven dat uitgerekend de leidinggevenden in het leger haar niet geloofd hadden. Waarom namen ze iemand als hem in bescherming? Hadden ze geen onderzoek in kunnen lasten?
'That's horrible.', zei ik zacht terwijl ik wat ging verzitten om de hand van mijn goede arm op haar onderarm te laten rusten, bang dat het te intiem zou worden. 'There is one thing I'm sure of... this is not your fault. It isn't.', herhaalde ik. 'He's an asshole.', zei ik tegen haar. 'Do you think there is something we can do about it right now? Do you think your colleagues will testify against him? Do you still have that ripped dress?', vroeg ik aan haar. Ik zou de jurk niet hebben gehouden, maar wie weet had ze ooit de hoop gehad op een eerlijk proces waarna hij zou moeten boeten voor zijn daden.
'As long as you're with me, you're safe. I won't send you away.', verzekerde ik haar. 'But if you want to quit, just be honest and I will let you go', zei ik tegen haar. Ik wilde haar ook niet tegen haar zin hier houden. 'We can banish him? Like... putting him on a kind of black list, that he can't be a guest at whatever place I go, and therefore he can't be near you at that events?', stelde ik aan haar voor. 'I don't like the idea of you freaking out every time that you'll be confronted with him because of the past. 'What an asshole...', mompelde ik fronsend. Ik kon er niet bij dat iemand dat een ander aan zou doen. 'I don't want you to be hurt.', herhaalde ik in andere woorden. 'I want you to feel comfortable and safe, at your job too.', zei ik tegen haar. 'I don't blame you for the fact that you panicked. I can't imagine what you've been going through. Probably I would have freaked out.', zei ik tegen haar. 'And that you were not in the room for a while isn't the reason that I've been shot. It's not because you're not strong, because you are the strongest woman I know. Don't feel guilty or sorry, please don't.', zei ik tegen haar terwijl mijn hand afzakte naar de hare en ik daar zacht in kneep terwijl ik haar blik opzocht. Ik wilde dat ze me geloofde en dat ze zich niet schuldig zou voelen. Het had ieder ander kunnen overkomen en zelfs al was die persoon altijd alert geweest, het was geen garantie. Als een gek een aanslag wilde plegen, dan zou het hem of haar toch wel lukken.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 12/29/2018 06:25 PM

Florence
Ik had mijn ogen neergeslagen zodra ik James' reactie had gezien. De blik op zijn gezicht zei al genoeg. Ik had mijn andere been ook op het bed getrokken waardoor ik in kleermakerszit zat, mijn armen ieder steunend op een knie. Ik gaf geen reactie toen hij zijn hand op mijn onderarm legde of toen hij uitsprak dat het niet mijn fout was. Mijn blik gleed pas omhoog toen hij vroeg of we er wat aan konden doen. Ik schudde kort mijn hoofd. 'No. There's nothing we can do. There's no proof. It's my word against his and it would be a court-martial, with his superiors ruling. There's no point in even trying because they are protecting him.' antwoordde ik waarna ik gefrustreerd een hand door mijn haar haalde. 'God... If my own mother doesn't even believe me, why should anyone else?' mompelde ik bitter. De rest van zijn woorden gingen eigenlijk alleen maar langs me heen. Ik hoorde ze wel, maar ze kwamen niet binnen en ik kon er niet echt op reageren. Het suizen in mijn oren nam weer toe, net als het gevoel van misselijkheid. Een nieuwe paniekaanval. Dit kon ik er nu niet bij gebruiken. Sinds ik terug was in het Londen was het slechts twee keer voorgekomen. De eerste keer, een paar dagen nadat ik terug was gekomen, had het uren geduurd. Ik was wakker geworden van een nachtmerrie, tranen over mijn wangen stromend, trillend en ijskoud. Vier uur lang had ik boven het toilet gehangen, misselijk van de cocktail die op mijn lippen dacht te proeven en geen adem kunnen halen door diezelfde misselijkheid. De tweede paniekaanval had ik eerder vandaag gehad, op het gala. Veel korter, maar dezelfde symptomen en nu voelde ik het weer opkomen. In door mijn neus. Uit door mijn mond. Ik probeerde me te focussen op mijn ademhaling halen, om rustig te blijven, waardoor ik al helemaal niets meer meekreeg van wat James zei. Alles was een waas voor mijn ogen en ik hoorde niets door het gesuis in mijn oren heen. Ik merkte wel dat ik het weer ijskoud kreeg en dat ik lichtelijk begon te trillen. Echter pakte James op dat moment mijn hand vast waardoor al mijn aandacht meteen naar hem toe gleed en de paniek af nam. Met enige verwarring keek ik naar hem, verward waarom hij mijn hand vast had gepakt, maar ook verward dat hij me daardoor genoeg af had kunnen leiden om me uit de aanval te krijgen, voor ik mijn blik afwendde. 'You should rest. I'm sorry, I shouldn't have bothered you with all this.' zei ik hoofdschuddend, een kleine trilling in mijn stem, voor ik aanstalten maakte om op te staan.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 01/01/2019 07:51 PM

James:
Ik zuchtte diep toen ze vertelde dat er geen bewijs was. Ze had geen poot om op te staan gezien de leidinggevenden voor hem pleitten en haar niet geloofden - of dat niet wilden. 'I do, Florence. I believe you', zei ik stellig toen ze gefrustreerd uitte dat zelfs haar moeder haar niet geloofde. Dit waren de dingen die ik de wereld uit wilde helpen. Het moest natuurlijk niet zo worden dat minderheden of vrouwen mannen alles konden maken onder het mom van misbruik, maar er moest zeker wel serieus naar geluisterd worden. Geloof mensen tot het tegendeel bewezen is of doe überhaupt moeite om het te bewijzen! 'You can't plot these things and tell someone some horrors that you didn't experience. You can't. You simply can't. It is impossible to do that, maybe without feelings. But you are hurt by being raped. Nobody should make fun out of that...', protesteerde ik zacht, maar hulpeloos in het bed. Het irriteerde me dat ik niks voor haar kon betekenen. Dat we niks konden doen om de betreffende man achter de tralies te krijgen, uit zijn functie te kunnen zetten. Hoe kon die man geloofwaardig blijven? Wat flikte hij nog meer in het leger? Is hij wel zo goed te vertrouwen en zeker op missies? Moet je een man zoals hem wel een wapen in handen geven?
Gedachten duizelden door elkaar heen, waardoor een lichte hoofdpijn ontstond waar ik wat in meegenomen werd tot na de rest van mijn "preek" Florence zich verontschuldigde en zei dat ik moest rusten. 'Maybe I should', gaf ik aan haar toe. Het voorstel klonk wel heel aantrekkelijk met de hoofdpijn die ontstaan was. 'Don't say sorry for this. Some things need to be shared, even if it's just for processing. I'm glad if I can help you with such things.', zei ik tegen haar en trok haar aan haar hand wat terug. 'Stay with me, please. If that's allright for you. I don't want to force anything.', benadrukte ik. 'But it's alone out here. No other company, I don't know if the offender is catched or not. Who can we trust or not? I mean... All the best for the doctors and nurses, but how can we believe them? If somebody finds a white uniform, anybody can sneak in...', sprak ik mijn twijfels uit. Misschien wilde ik ook niet toegeven dat ik haar gezelschap op het moment erg prettig vond. Ook al waren de onderwerpen niet om blij van te worden, het voelde minder alleen, wat veiliger... Het gaf me een beter gevoel dat er iemand op haar lette. Ook al zou ik uiteindelijk slapen, er was toch iemand bij haar.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 01/03/2019 06:34 PM

Florence
Ik glimlachte zwak om de stelligheid in James' stem bij de woorden dat hij me wel geloofde. Het was fijn om dat te horen, ondanks dat het in realiteit geen verschil maakte. Het feit dat hij me geloofde zou immers niks helpen tegen Isaac. Die strijd was al gestreden voor ik weer op Engels grondgebied was geland. Toch was het prettig om te horen, voelde het goed om te weten dat ik er toch niet helemaal alleen in stond. 'And that means a lot to me. Thank you.' fluisterde ik terug, want het lukte me niet goed om de emoties uit mijn stem te dringen. Ik had hem dan wel mijn verhaal verteld en hij had mogelijk wel wat tranen gezien, maar dat betekende niet dat ik verder niet zou proberen mijn emoties te verbergen. Het was als een tweede natuur om dingen op te kroppen en mijn hart gesloten te houden en dat zou niet snel veranderen. Het luchtte dan ook erg op om te merken dat hij niet door had gehad dat ik weer een beginnende paniekaanval had gehad toen ik nog op het voeteneind had gezeten. De staat waarin ik dan verkeerde wilde ik met niemand delen. Niemand hoefde die blinde paniek te zien, de angst voor ook maar ieder klein geluidje, lichtje of beweging en hoe fysiek ziek ik er ook van werd. Dat kon ik alleen toe laten achter de gesloten deuren van mijn appartement en hoefde met niemand gedeeld te worden. Toen hij aangaf dat ik me niet hoefde te verontschuldigen, wendde ik mijn blik af en beet op de binnenkant van mijn wang. Maar het was toch niet eerlijk om mijn verhaal zo bij hem te dumpen terwijl ik de oorzaak was van waarom hij hier lag? Of dat hij bij mij waarschijnlijk nooit een zelfde luisterend oor zou vinden als hij iemand nodig had? Ik keek echter weer op toen hij me aan mijn hand wat terug trok. 'I wasn't going to leave the room.' stelde ik hem gerust waarna ik alsnog opstond van het bed. 'You should try to sleep. I'll be right here, okay?' zei ik hoofdschuddend terwijl ik weer plaatsnam in de stoel naast zijn bed, op hetzelfde moment dat hij wat begon te ratelen. Ik begreep wel waar het vandaan kwam, maar ik had ook zo'n vermoeden dat de twijfels voortkwamen uit, onbewuste, pijn en vermoeidheid. 'I will give you some more morphine. It will help you sleep.' glimlachte ik waarna ik hem via de pomp wat meer morfine toediende en daarna een blik op de klok wierp. Vier uur 's ochtends. Dit werden nog een paar hele lange dagen.

Ik had de rest van de nacht en ochtend afwisselend in de stoel gezeten, ijsberen door de kamer, thee gezet, naast het raam gestaan met over elkaar geslagen armen en gebruik gemaakt van de toiletruimte om me wat op te frissen. Het was al meer dan vierentwintig uur geleden dat ik voor het laatst geslapen had en dat was ook maar een paar uur geweest. Ik voelde me dan ook niet bepaald fit, maar ik was het gewend en wist hoe ik mezelf scherp en alert kon houden in dit soort situaties. Gedurende de nacht waren er nog verschillende verplegers langs geweest om me toch over te halen naar huis te gaan of in een van de gastenkamers te gaan slapen, maar ik had James beloofd dat ik de kamer niet zou verlaten dus deed ik dat ook niet. Behalve de paar keer dat ik door het Ministerie gebeld was, maar toen had ik ook maar net buiten de deur gestaan. Door een staking op de vliegvelden in Spanje leek het erop dat James' ouders pas over drie dagen weer zouden kunnen komen en dan was het maar te hopen dat ze tickets konden krijgen. De Prime Minister had een privéjet die normaal gebruikt zou kunnen worden, maar die zat zelf in het buitenland. Er zat dus niets anders op dan wachten. Ik rekte me nog eens uit en stond op van de stoel naast James' bed om een kop thee te gaan maken. In het kleine keukentje - wat niet meer was dan twee aanrechtsblokken waarvan een met een kraan - stond een dienblad met wat ontbijt, maar ik had er nog niet aangezeten. Ik had geen honger en wachtte liever tot James was gegeten had. Met mijn warme kop thee in mijn handen, kroop ik terug in de stoel, trok mijn knieën op en sloot vermoeid even mijn ogen terwijl de warme stoom van mijn thee mijn gezicht in blies. Ik had nog nooit zo naar een bed verlangd, maar tegelijkertijd ook het idee gehad dat ik geen oog dicht zou doen.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 01/18/2019 08:07 PM

James:
Duf werd ik wakker en keek ik glazig om me heen. Het laatste dat ik me herinnerde is Florence die over me heen gebogen stond en aan wat knopjes had zitten prutsen. 'You druged me', mompelde ik nog voor ik haar had gezien in de ruimte. Ik had geslapen, maar gek genoeg was ik nog steeds ontzettend moe. Allerlei beelden schoten in willekeurige volgorde door mijn hoofd. 'We have to go to Chelsea', was het volgende wat over mijn lippen kwam. De kamer duizelde nog steeds waardoor ik mijn ogen weer even sloot. Ik zakte weer weg in een roesje van uitwerkende morfine voor enkele tientallen seconden voordat ik wat helderder bij kwam en de kamer scherpe contouren kreeg. 'You're still here', zei ik toen ik Florence zag zitten met een kop thee. 'Why?', vroeg ik haar. Waarom was ze hier nog steeds? Het was nota bene een ziekenhuis, een plek waar je als zieke veilig moest zijn en verzorgd zou worden. Het jeukte op mijn wang, waardoor ik wilde krabben met mijn linkerarm, echter werd ik er pijnlijk aan herinnerd waar de verwonding zat. 'Why am I here?', vroeg ik haar. Ik kon me nauwelijks meer iets herinneren. Het beeld van Florence die over me heen gebogen stond en een broeder die veel teveel had verteld - een heel verhaal waar ik uiteindelijk niks meer van wist. Het volgende wat ik deed is de dekens van me afwerken en een poging om te zitten op de rand van het bed. 'We're going home. It's only an arm or shoulder or whatever hurts on the left.', zei ik voor mijn voeten de grond raakten. Het viel me vies tegen hoe instabiel ik stond waardoor ik eerder half versuft tegen het bed aan hing. 'I'm allright', probeerde ik eroverheen te kletsen terwijl mijn goede hand in het matras klauwde om overeind te blijven en de kamer opnieuw voor mijn ogen draaide.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 02/23/2019 03:06 PM

Florence
Ik keek op toen ik beweging hoorde in het ziekenhuisbed en zette mijn mok thee weg waarna ik zag dat James wakker was geworden. Ik wilde net opstaan en vragen hoe hij zich voelde toen ik hoorde wat hij zei. Ik sloeg m'n ogen neer. Ja, dat was ook een manier om er naar te kijken. Misschien was het ook wel niet helemaal netjes geweest om het niet met hem te overleggen en de beslissing voor hem te maken. Echter wist ik maar al te goed hoe pijnlijk een schotwond was en dat het slapen vaak onmogelijk maakte. Ik wilde dat dan ook tegen hem zeggen toen hij over Chelsea begon en vervolgens weer in een soort roes leek te vallen. Met een zwakke glimlach pakte ik mijn mok thee weer op en nam een slok waarna ik me terug in de stoel liet zakken. Als ik niet uit zou kijken, zou ik zelf nog in slaap vallen. Opnieuw hoorde ik beweging in het bed waardoor ik opkeek, maar deze keer bleef zitten omdat ik al meteen merkte dat James een stuk helderder was dan daarvoor. 'Because it's my job?' gaf ik hem als antwoord waarna ik nog een slok thee nam. Het was niet alsof ik verder wat beters had te doen dus waarom zou ik naar huis zijn gegaan? Wat als er dan wat zou gebeuren? Het schuldgevoel voor het feit dat hij neergeschoten was, knaagde al genoeg aan me. Ik verzonk wat in gedachten waardoor zijn vraag me bijna ontgaan was. Echter kreeg ik geen kans op antwoord te geven, want op dat moment kondigde James aan dat hij naar huis zou gaan en deed hij een poging om uit bed te komen. Het duurde even voor het tot me doordrong wat hij nu eigenlijk aan het doen was, waardoor ik wat trager reageerde dan normaal. 'Christ!' mompelde ik waarna ik in een vloeiende beweging mijn mok neerzette en op sprong uit mijn stoel. 'Don't be an idiot, James. You were shot. You can't just go home.' viel ik haast tegen hem uit terwijl in een paar passen naar hem toe liep en hem onder zijn goede arm vastgreep. Het was niet mijn bedoeling zo fel te zijn, maar de vermoeidheid en het schuldgevoel hielpen daar niet echt bij. 'You can't discharge yourself from hospital. Being shot is serious. You need time to recover.' vervolgde ik een stuk rustiger terwijl ik probeerde mijn schouder onder zijn oksel te krijgen zodat ik hem weer rechtop kon krijgen. Ik kon flink wat gewicht tillen en had ook al vaak genoeg collega's terug naar de basis moeten tillen, maar het was toch lastig om een versufte James weer in bed te krijgen. 'That's better.' mompelde ik toen ik hem eenmaal weer in bed had. 'Do you want me to call for the doctor?' vroeg ik aan hem terwijl ik hem onderzoekend aankeek. Ik had geen idee in hoeverre hij me zou horen of begreep, want ik kon aan hem zien dat hij het weer even kwijt was door de plotseling inspanning. Ik had eigenlijk geen recht om zo kwaad op hem te worden, want ik had zelf exact hetzelfde gedaan de eerste keer dat ik neergeschoten was, maar ik had er inmiddels van geleerd.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 02/23/2019 08:33 PM

James:
'It's only an arm. I can go home', zei ik tegen haar met een stem die totaal niet zo zelfverzekerd als anders klonk. Stiekem zag ik zelf ook wel in dat zolang ik al niet stabiel op mijn benen kon staan, naar huis gaan er ook niet in zat. Echter hoopte ik dat de waarheid anders was. Dat ik simpelweg in een nachtmerrie beland was en enkel wakker moest worden. Ik wilde het niet toegeven, maar ik had Florence écht nodig om weer terug in het bed te komen. 'I'm sorry, it was foolish', gaf ik met tegenzin toe aan haar. 'Thanks for helping. I'm sorry I was an asshole to you.', zei ik tegen haar. 'I should have know better, but... if you didn't see before. I'm a little, only a little stubborn', zei ik met een sarcastische nadruk op little. Ik wist best dat ik soms een klootzak was of ontzettend koppig als ik mijn zin niet kreeg. Ik zuchtte diep voor ik met mijn blik haar zocht. 'I never knew being shot is this serious. Even if it's just a limb. Health issues are too complex for a simple politician', mompelde ik met een kleine grijns. Iedereen had zo zijn beperkingen. 'But if I could have the power to discharge myself...', probeerde ik het toch nog een keer. In een poging haar te doen geloven hield ik het enkele tientallen seconden vol voor ik knipoogde en liet blijken dat ik het niet meende. Ik was er nu wel achter dat het niet verstandig was. 'And no, please don't call for any doctor. Unless he will discharge me?', plaagde ik haar nog even. 'No, I don't need a doctor. Maybe rest is the best for my arm. Detox from the medicines if possible and going home as soon as I can.', zei ik tegen haar. 'I'm not made for lying in a bed. I need to do something...'

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 02/24/2019 02:26 PM

Florence
Ik had vragend en misschien ook wel wat verwijtend een wenkbrauw opgetrokken toen James nogmaals opmerkte dat hij wel naar huis kon. Hij had zeker niet door dat zijn stem hem verraadde en het feit dat hij bijna als een lappenpop in elkaar was gezakt hem ook niet hielp in zijn argument. 'Don't apologise. I suppose it's only natural.' schudde ik mijn hoofd toen hij zijn excuses aanbood. Ik lachte even op zijn opmerking over dat hij slechts een klein beetje koppig was. Ja, vast. Als hij een klein beetje koppig was, was ik 's werelds vriendelijkste persoon. 'Being shot sucks. I did exactly the same as you just did the first time I was shot. And the second... And third... And I suppose the fourth and fifth time weren't much different.' zei ik schouderophalend op zijn gemompel. Nee, ik was ook absoluut geen geduldige patient en waarschijnlijk was ik nog wel erger dan James. Het scheelde alleen dat ik ervaring had en ondertussen wel wist hoe ik de doktoren enigszins kon manipuleren; ik had gelogen over de hoeveelheid pijn ik had, had gelogen over eventuele familieleden die me konden helpen of tijdelijk bij me in huis konden komen terwijl dat niet zo was en nog wel meer dan dat soort dingen. Uiteindelijk was alles goedgekomen en kon ik mijn ledematen gewoon gebruiken zoals dat hoorde zonder echte problemen, maar dat vertelde ik James maar niet. Ik wilde hem niet aanmoedigen om op dezelfde manier onverantwoordelijk te doen. 'Well... If you really wanted to, you could discharge yourself. They have no right to keep you here. I'm not sure you'll be as comfortable at home and you definitely couldn't stay home unsupervised but it is an option if you really don't want to be here.' vertelde ik hem maar wel de waarheid. Het was geen verplichting om in het ziekenhuis te blijven. Het was verstandig, en dat zag hij zelf ook wel in, maar het hoefde niet. 'I could get you your laptop? Then you can do some work?' suggeerde ik toen hij opmerkte dat hij er niet voor gemaakt was om in bed te liggen. Nee, dat herkende ik. In bed moeten liggen gaf tijd voor nadenken en daar hield ik niet van.

28, female