ORPG] How we need that security!

ORPG] How we need that security!

Re: ORPG] How we need that security!

Florence
Ik was die ochtend al vroeg opgeweest. Om vijf uur was mijn wekker gegaan en ik was direct uit bed gesprongen om me om te kleden in sportkleding waarna ik naar de gym in mijn appartementencomplex was vertrokken. Daar had ik me 45 minuten uitgeleefd op een boksbal, gevolgd door een half uur aan de slag met gewichten en daarna nog een halfuur non-stop rennen op de loopband. Het was een dagelijkse routine geworden na mijn terugkeer uit Afghanistan en het hielp me om fit te blijven voor mijn werk binnen de anti-terreur taskforce van de Metropolitan Police. Op dit tijdstip had ik de gym altijd voor mezelf en pas op de trappen terug naar mijn appartement kwam ik andere sportievelingen tegen. Deze werden begroet met een knikje of glimlach voor ik me verder haastte op de acht trappen naar mijn appartement zodat ik een douche kon nemen. Vandaag zou ik echter niet terugkeren naar de taskforce. Nee, een aantal weken geleden was me even tussen neus en lippen door verteld dat ik een nieuwe taak had gekregen. Een zogenaamde uitdaging, maar toen me verteld was wat het was, had ik moeite moeten doen om mijn chef niet in zijn gezicht uit te lachen. Bodyguard voor de Home Secretary, Minister van Binnenlandse Zaken, een uitdaging? Wat was daar nu uitdagend aan? Ik had echter braaf geknikt en had mijn aanwijzingen en instructies netjes aangehoord. Ik zou de Home Secretary gedurende de hele dag volgen en in de gaten houden. 's Avonds zou ik met hem en zijn chauffeur meerijden naar zijn woning, deze controleren op eventuele risico's en daarna was het afhankelijk van wat hij zou willen. Als hij langer mijn aanwezigheid zou wensen, bleef ik langer en anders niet. Dat ik veel te goed gekwalificeerd was voor deze functie leek men te vergeten. Het zal ook wel. We wisten allemaal de echte reden waarom ik überhaupt terug in Londen was en niet als Captain aanwezig was in Syrië of Irak of Afghanistan. 

Na een warme en ontspannende douche had ik me omgekleed in een bordeauxrode pantalon met wijduitlopende pijpen, een witte blouse - met daaronder uiteraard een dun kogelwerend vest - en een blazer in dezelfde kleur rood. Aan mijn voeten trok ik een paar zwarte enkellaarzen met blokhak en mijn halfopgedroogde haar vlocht ik strak in. Na nog wat mascara, eyeliner en een laagje lipbalsem verliet ik de badkamer om mijn tas te pakken en de inhoud te controleren. Ik ging nog even door mijn knieën om mijn enkelholster vast te maken en daar ook een pistool te plaatsen. Het was alleen voor echte noodgevallen, maar je kon maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Ik had snel wat koffie gezet en vulde mijn thermosbeker voor ik van huis vertrok. Ik liep naar het metrostation, nam de Northern Line naar London Bridge, haalde snel wat ontbijt bij een koffietentje daar voor ik de Jubilee Line weer nam naar Westminster. Omdat het nog redelijk vroeg was, was het nog rustig in de Underground en dat gaf mij ook weer rust. Hoewel ik Londen helemaal geen onaardige stad vond, vond ik het ook wel vreselijk druk. Altijd maar die mensenmassa's, altijd maar die herrie. Op sommige dagen maakte het me vreselijk onrustig, maar inmiddels had ik wel mijn plekjes in de stad ontdekt waar ik kon kalmeren. Eenmaal aangekomen in Westminster was zowel mijn ontbijt als mijn koffie op, maar die laatste zou ik zo wel weer bij kunnen vullen. Het was een klein kwartiertje lopen naar het Ministerie van Binnenlandse Zaken en al snel zag ik het enorme gebouw voor me opdoenen. Ik liet het pasje dat een paar dagen eerder via de post was binngenkomen zien bij de ingang, onderging de detectiepoortjes en het fouilleren wat daarop volgde. Al snel kwam de PA van de Home Secretary aanwandelen waarna ze zich voorstelde en me wegwijs maakte in het gebouw. De helft van haar woorden gleed langs me heen terwijl ik mijn ogen door het gebouw liet glijden. Een veiligheidsscan. Af en toe bleef mijn blik wat langer bij bepaalde personen hangen of bleef ik even staan om uit het raam te kijken waar we vanuit het gebouw op uit keken voor ik haar weer achterna liep. We hadden al snel de lift naar de twaalfde verdieping genomen terwijl ik wat ongeduldig met mijn voet tikte. Ik knikte maar op haar vragen of schonk haar een halve glimlach en gelukkig kwamen we al snel op de verdieping zelf aan.

De liftdeuren gingen open en mijn blik schoot meteen door de grote open ruimte die we inliepen. Er was slechts een ruimte "afgezet", maar deze bestond ook volledig uit glas. Er leek wel iets van jaloezieën te hangen zodat er enige privacy kon worden gecreeërd, want ik kon wel raden waar de ruimte voor bedoelt was. Het kantoor. 'Wait here a second, Miss Palmer.' werd me gezegd waarna ik netjes bleef staan. Ik zag hoe de PA naar het kantoor liep en op de glazen deur klopte. Van een afstandje zag ik haar mond bewegen en al snel werd ik gewenkt en verzocht om te komen. Met trage passen liep ik erheen, mijn blik nog altijd de ruimte scannend. 'So this is your new... Bodyguard, so to speak.' werd ik voorgesteld terwijl ik het kantoor in liep. Ik plakte een glimlach op mijn gezicht en stak mijn hand uit. 'A pleasure to meet you. Florence Palmer.' stelde ik mezelf voor, voor mijn blik ook kort door het kantoor gleed voor ik weer naar de man voor me keek. Ik wist dat ik fysiek misschien niet echt intimideerde en ik was dan ook anderhalve kop kleiner dan hem, maar die onderschatting had me vaak geholpen in moeilijke situaties. Hopelijk zou het me hier ook helpen.

Re: ORPG] How we need that security!

Re: ORPG] How we need that security!

James:
Ik was al even aan het werk en diep in de papieren gedoken toen er op de deur geklopt werd. Met een vragende blik keek ik op toen de deur open ging. Ik knikte terwijl de PA me herinnerde aan het feit dat ik een bodyguard toegewezen had gekregen. Dagen, zo niet weken geleden, had ik wel een brief voorbij zien komen. Ik had deze enkel vluchtig doorgelezen en verder geen oog meer waardig  gegund. Meer informatie dat er iemand per vandaag zou komen stond er toch niet in. 'Please come in, both of you', verzocht ik haar voor ik mijn bureaustoel iets naar achteren schoof en mijn handen even over mijn broek liet glijden. 

Toen de bodyguard de ruimte in kwam moest ik mijn best doen om een verbaasde blik te verbergen. Mijn ogen dwaalden direct af naar de PA met een vragende blik. Was dit de goede? Was dit een slechte grap? Als een vrouw mijn bodyguard moest zijn, kon ik net zo goed zonder af. Alleen ging het misschien net zo goed. Ik dwong mezelf om hartelijk naar haar te glimlachen en stak mijn hand naar haar uit terwijl ik op stond. Ik schudde de hare en knikte bij haar naam. 'Nice to meet you, miss Palmer', antwoordde ik. 'Did you already give her something to drink?', richtte ik me naar de PA. Sinds me zoveel administratie en bezoeken als minister van Binnenlandse Zaken te wachten stond was het de druppel geweest voor de hulp van een PA. Niet dat ik me er te goed voor voelde, maar simpelweg omdat ik mijn tijd aan andere dingen dan koffie halen moest besteden. 'Excuse me, madame', richtte ik me weer tot de jongedame die zojuist aan me voorgesteld was als mijn nieuwe bodyguard. 'Don't get me wrong, but...', bleef ik even stil. 'I stand for equality, but I didn't expect a women when I got the letter that announced your arrival. Are you sure you can do this job, that it isn't too hard for you? I can fix something else for you?', bood ik haar aan. Ik hoopte maar dat ik het voorzichtig genoeg had gebracht zonder haar te beledigen. Ik moest behoorlijk wennen aan het idee om door een vrouw beveiligd te worden. Ik had een kleerkast van een man verwacht en geen jonge vrouw. Ik zou het wel even aankijken. Het paste bij mijn gedachten om Engeland te hervormen en voor iedereen aantrekkelijk te maken en te houden. Inclusief minderheden en vrouwen. Ze moesten niet onder doen voor mannen, maar ik merkte toch dat ik enige moeite had met de komst van miss Palmer als bodyguard en betrapte mezelf erop dat mijn idealen in de praktijk toch anders uit konden pakken dan verwacht. Wat een vooroordelen men wel niet kon hebben. Ik moest in elk geval zorgvuldig omgaan met de situatie en doordacht antwoorden om me niet direct door de mand te laten vallen. Als ze inderdaad getraind zou zijn, zou ze zo door de woorden en de non-verbale communicatie heen prikken.

Re: ORPG] How we need that security!

Florence
Zodra ik de man aankeek wist ik het. Ik was niet wat hij verwacht had. Waarschijnlijk ook niet wat hij gewenst had. In zijn ogen was ik een kleine, tengere vrouw die onmogelijk de taak kon vervullen die me te wachten stond. Geweldig. Ik had er nu al zin in. Ik liet hem dan ook mijn hand schudde voor ik mijn rug rechtte en mijn handen achter mijn rug in elkaar vouwde. Een militaire houding die er zo ingestampt zat dat ik het meestal deed zonder er ook maar een seconde bij na te denken. 'No... I haven't.' hoorde ik de PA stamelen op de vraag van haar baas voor ze zich naar mij omdraaide. 'Can I get you anything, Miss Palmer?' vroeg ze waarna ik mijn hoofd schudde. 'No, thank you. I had a coffee on my way in.' glimlachte ik waarna zij al snel de ruimte verliet, de vraag van haar baas ziend als een teken om hem verder te voorzien van iets te drinken. Ik keek haar even na voor ik mijn blik op James richtte omdat hij het woord nam. Door zijn vraag moest ik mijn best doen om niet te lachen, maar tegelijkertijd probeerde ik mijn blik neutraal te houden zodat hij niet kon zien dat de vraag me ergens ook kwaad maakte. Het was altijd hetzelfde. Overal waar ik kwam, werd er aan me getwijfeld. Was ik niet te emotioneel voor een dergelijke baan? Kon ik het fysiek wel aan? Wat als een van mijn collega's gewond raakte? Kon ik deze wel in veiligheid brengen? Zou ik me wel staande kunnen houden tussen de voornamelijk mannelijke collega's? Het was allemaal complete bullshit. Waarom zou ik minder goed mijn werk kunnen doen door iets wat biologisch bepaald was en waar ik geen invloed op had gehad? Ik had het niet voor niets tot Captain geschopt. Ik keek James echter met een glimlach aan. 'I am sure I am quite capable, sir.' knikte ik. Meer hoefde hij niet te weten, hoefde ik hem niet te vertellen. Ik hoefde me hier niet te gaan verdedigen. Dat vertikte ik. 'However, if it does not please you, I think you ought to contact the Metropolitan Police and ask for someone else. If you think they'll be better suited...' vervolgde ik, met nadruk op de laatste woorden. Het was niet persé professioneel van me om zo'n trap na te geven, hoe subtiel dan ook, maar ik kon het toch niet laten. Ik wilde hem wel even laten weten dat ik niet bepaald zat te wachten op zijn vooroordelen en twijfels. Ik liet mijn blik opnieuw even door het kantoor glijden. Welke idioot had deze indeling nu weer bedacht? Het grootste deel van glas, grote ramen, een gebouw aan de overkant met kleine ramen. Als ik de opdracht zou krijgen om de Home Secretary om te brengen, zou ik het binnen vijf minuten gepiept hebben. Ik keek op toen de PA weer binnenkwam lopen met een mok voor James. 'Do you have time to go through your planning today, sir? There have been some changes. Meetings cancelled, new meetings plannend.' vroeg deze terwijl ze naar het bureau liep. 'I will need a copy of the Secretary's diary.' wierp ik haar in de schoot waardoor ze verbaasd naar me keek. Dat ik nu aannam dat ik zou mogen blijven zonder dat dat bevestigd was, nam ik maar even voor lief. 'Why? Why would you - ?' vroeg de PA waarop ik moeite moest doen niet met mijn ogen te rollen. Het was wel duidelijk dat er nog niet eerder een bodyguard was geweest, althans geen fatsoenlijke. 'I need to be able to assess any risks of any event.' verklaarde ik daarom ook met een strakke blik. Ik hield een diepe zucht in. Hopelijk zou ik me verder niet teveel uit hoeven leggen. Werkelijk... Wat deed ik hier?

Re: ORPG] How we need that security!

James:
Ik keek naar de jongedame toen ze haar rug rechtte en me vertelde dat ze er zeer zeker van was dat ze geschikt was voor de baan. Ik moest me inhouden om niet met mijn ogen te rollen en sloot enkel kort mijn ogen toen ze me een trap nagaf. 'Exact these things are the things I want to remove. You are nothing less than anybody else. I'm sorry that I made you feel so.', bood ik gemeend mijn excuses aan. 'It had overrun me', zei ik eerlijk. Soms lag de kracht in eerlijkheid. We zouden uiteindelijk constant op elkaars lip zitten, dat ging anders niet lukken. 
Op dat moment kwam de PA binnenlopen met ene nieuwe mok koffie. Ik had het kunnen weten. Het was een schat van een dame, maar soms snapte ze mijn stille hints niet. Koffie kon geen kwaad gelukkig, integendeel dronk ik het best veel. Ik knikte en keek op naar Florence toen ze bij de PA aangaf dat ze een kopie nodig had van het schema. 'Give it to her. She works for me now. She will need it to do the job. Every morning.', zei ik tegen de PA die zich meteen haastte om een extra schema uit te printen en mee te nemen. 'Do you want the scheme daily, weekly? What do you prefer?', vroeg ik aan haar. 'I'm not the professional in this.', vertrouwde ik op haar deskundigheid. Dat was het enige wat ik kon doen. Ik moest haar vertrouwen zien te winnen en zij het mijne, al moest ze wel de kans krijgen om haar werk goed te kunnen doen. Toen de PA weer binnenkwam knikte ik naar de stoelen aan de andere kant van het bureau. 'Take a seat, please. Both of you', zei ik waarop ook ik me weer liet zakken en de papieren waar ik mee bezig was geweest opzij schoof en mijn ogen over de planning gleden.

Re: ORPG] How we need that security!

Florence
Een klein, tevreden glimlachje verscheen rond mijn lippen op het moment dat James zijn excuses aanbood. Hij was in ieder geval niet zo'n idioot dat hij mijn trap na niet begrepen had - iets wat regelmatig met mijn mannelijke collega's gebeurd was - en hij had het lef om zijn fout ook toe te geven. Misschien dat hij dan toch niet zo erg was als ik gevreesd had, maar dat moet mettertijd nog blijken. 'Apology accepted, sir.' zei ik dan ook waarbij ik hem kort aankeek voor mijn blik weer naar de PA was geschoven. 'Thank you, sir.' zei ik toen hij haar de opdracht gaf om me een kopie te geven van het schema. In ieder geval niet nog meer tegenspraak. 'Weekly will be fine, sir, though I think you understand I need to know daily if there are any changes. I will handle that with your assistant.' beantwoordde ik zijn vraag met een klein glimlachje om zijn opmerking. Nee, hij was hier niet de professional. Dat waren we beiden niet. Ik begreep ook nog altijd niet waarom ik op deze positie was geplaatst, want het lag niet echt in lijn met de taken die ik normaal uitvoerde, maar we moesten het er maar mee doen. Als het aan mij had gelegen was ik nog altijd uitgezonden, maar iemand hogerop - en ik wist exact wie - had besloten dat ik niet langer geschikt was. Het was te verwachten geweest. Ik had een van zijn mannen beschuldigd en dat kon uiteraard niet door de beugel terwijl de man zelf nog altijd vrij rondliep. Het was te idioot voor woorden, maar het was een mannenwereld en daar had ik als vrouw niets in te zeggen, had ik geen stem. Echter was ik niet iemand om me daarbij neer te leggen en was dat waarschijnlijk de reden waarom ik nu hier stond. Ze wilden geen last meer van me hebben. Dan hadden ze mooi pech, want ik ging het hier nog altijd niet bij laten zitten. Ik nam met een dankbare glimlach de planning aan van de PA en nam vervolgens naast haar plaats op een stoel tegenover James. Mijn ogen gleden snel over de regels waarna ik kort knikte. 'Seems pretty straightforward.' zei ik waarna ik nogmaals de planning bekeek. Nee, vergaderingen, een lunch met collega's, een paar werkuren op kantoor en wat toespraken zouden niet al te lastig moeten zijn. 'And you are aware, sir, that I am to accompany you and your driver to your home and do a safetycheck before you enter? Every night?' vroeg ik toen ik van het papier opkeek en hem aankeek. Ik hoopte toch maar dat hem dat verteld zou zijn, want ik had geen zin in zijn waarschijnlijk geïriteerde reactie als hij er nog niets van wist. Ik kon het me goed voorstellen, want het leek mij ook vreselijk irritant als iemand me constant zou moeten volgen op het werk en vervolgens ook nog thuis het een en ander in de gaten moest houde, maar het was nu eenmaal een taak die erbij hoorde en ik kon er niets aan veranderen. Naast de veiligheidscheck die ik deed, zou er ook ten alle tijden iemand voor de deur staan om zaken in de gaten te houden en zou iets verderop in de straat ook een auto staan met daarin een wisseling van agenten om te kunnen bij springen als het nodig was. Het was een heel gedoe, maar het hoorde er allemaal bij. 'And I thought perhaps that we could discuss anything else I need to know tonight as it looks like you have a meeting in five minutes and I do not wish to delay you.' vervolgde ik waarbij ik hem opnieuw aankeek. Nee, deze introductie was simpelweg te kort om alles te kunnen bespreken en gedurende de dag zou hij volgens de planning amper tijd hebben. Tevens waren er misschien wel zaken die hij niet wilde bespreken met zijn PA in de buurt en hoewel hij haar natuurlijk weg kon sturen, wist ik niet zeker of hij dat zou doen. Het was alleen wel belangrijk voor mij om alles te weten. Had hij familie? Een gezin? Een vrouw en kinderen? Woonden die bij hem of waren die ergens anders? Had hij zelf zaken waar hij zich zorgen over maakte? Voelde hij zich veilig in zijn eigen huis? Hoe zag hij mijn rol? Allemaal dingen die besproken moesten worden, maar waar nu geen tijd voor was.

Re: ORPG] How we need that security!

James:
Ik was allang blij dat ze mijn excuses had aanvaard, echter zo vertelde ze mij. Ik knikte toen ze liet blijken dat een wekelijks schema met een dagelijkse update voldoende zou zijn en ze het verder met de PA af zou handelen. Helemaal prima, dat scheelde mij weer geregel. Ik keek op van het schema toen ze me direct aan leek te spreken. 'No, I wasn't', beantwoordde ik haar vraag. 'Maybe it's better this way.', zei ik tegen haar. 'And in the morning? Are you the one who picks me up, or do we meet at the office?', informeerde ik en keek op van de papieren toen mijn telefoon begon te rinkelen. Privénummer. Even twijfelde ik of ik op moest nemen, ik werd vaker door een privénummer gebeld en meestal was dat niet de persoon die ik wilde spreken of nodig had. Ik negeerde de oproep en schakelde het toestel uit. Zodoende kon ik tijdens een vergadering ook niet gestoord worden. 'I'll leave my phone here.', zei ik tegen de PA en tevens tegen Florence. Ik knikte toen ze me eraan hielp te herinneren dat de eerste vergadering over vijf minuten begon. 'Thanks for the reminder', liet ik haar mijn dank blijken voor ik op stond en nog een enkele slok koffie dronk. Stiptheid was niet mijn sterkste punt. Over het algemeen was ik op tijd, maar aan de late kant en een enkele keer nét te laat. Ik knoopte de knoopjes van het jasje dicht om aan het dagprogramma te beginnen.
Aan het einde van de dag toen ik het kantoor weer binnen kwam lopen trok ik als eerste het jasje en de stropdas uit. Aan het einde van de dag benauwde het me, waardoor ik vaak alles wat in mijn ogen onnodig was uittrok en enkel nog in een broek, blouse en schoenen zat om nog even door te werken voor het genoeg was geweest. 'Time to leave. The day has been long enough, for you too.', knikte ik naar Florence. 'Do we need to discuss a lot of things?', informeerde ik bij haar terwijl ik het jasje,de stropdas en mijn telefoon die ik ondertussen weer opstartte in mijn laptoptas stopte en deze om deed. Als het veel was, konden we misschien toch beter vanavond alles afhandelen. Ze moest toch mijn huis al controleren, hoeveel kwaad kon het om haar verder even binnen uit te nodigen en met een drankje wat dingen door te spreken?

Re: ORPG] How we need that security!

Florence
Ik knikte langzaam toen James aangaf dat het hem niet eerder verteld was dat ik hem iedere avond zou vergezellen naar huis. Gelukkig leek hij niet al te veel bezwaar te maken. Wat dat betreft hadden we beiden ook geen keus. Hij had beveiliging nodig en ik was op die positie geplaatst. Daar moesten we het mee doen. 'No, someone else shall accompany you on your way in. I live on the other side of London, so it wouldn't make any sense if I did it. However, of course, if you wish to change that, you need to talk to my superiors.' beantwoordde ik zijn vraag terwijl mijn blik ook naar zijn telefoon gleed omdat het scherm oplichtte. Het koste me maar een seconde om te zien dat het voor hem een onbekende was aangezien er een nummer in beeld kwam en geen naam. Mijn blik gleed even langs hem terwijl hij de telefoon uitschakelde voor ik weer naar de papieren keek. 'You're welcome, sir.' zei ik als reactie op zijn bedankje voor ik ook opstond, klaar om hem te volgen naar welke plek hij dan ook heen moest. Ik zou niet tijdens vergaderingen zelf aanwezig mogen zijn, want daar werd nu eenmaal gevoelige informatie besproken die mij niet aanging, dus zou ik buiten de vergaderruimten blijven staan om daar de omgeving te scannen en zaken in de gaten te houden. Ik kon me alleen maar voorstellen dat het dodelijk saai was, maar dat was prakisch alles als je jaren aan een stuk op voornamelijk adrenaline en spanning had geleefd.

Gedurende de dag had ik het kantoor en daarmee de basis van het Ministerie van Binnenlandse Zaken goed kunnen observeren. Ik had alle werknemers waar James direct mee te maken had voorbij zien komen en hen zien communiceren met hem. Inmiddels wist ik ook hoeveel tegels het systeemplafond van de grote, open ruimte had en welke medewerkers het vaakst treuzelden bij het halen van een kop koffie of thee. Gelukkig had ik ook nuttige zaken kunnen observeren. Ik wist de plaatsing van alle nooduitgangen, brandalarmen en dergelijken. Ook had ik James zelf redelijk kunnen bekijken aangezien de meeste vergaderzalen hier ook minstens een glazen muur hadden. Hierdoor kon ik zien hoe hij zich tegenover zijn collega's gedroeg, hoe hij was tegenover zijn werknemers, maar waarschijnlijk was het interessantste nog wel hoe hij deed wanneer hij alleen was. Dit was ook een aantal uur het geval geweest toen hij in zijn kantoor had zitten werken. Ook hier was ik buiten de ruimte blijven staan, maar het was een goede kans geweest om hem te observeren en dat had ik dan ook gedaan. Halverwege de dag was iemand van de Metropolitan Police nog een oortje af komen leveren bij me zodat ik ten alle tijden hun hulp op kon roepen en tegelijkertijd kon horen waar zij de hele dag mee bezig waren. Haast alle oproepen die gedurende een dag werden gedaan werden ook naar mij gecommuniceerd. Eigenlijk had ik deze al moeten hebben voordat ik aan de baan begonnen was, maar het had speciaal voor mij gemaakt moeten worden zodat deze zo onzichtbaar mogelijk was. Men wilde namelijk niet dat het landelijk op zou vallen dat de Home Secretary een bodyguard had, omdat ze niet wilden dat het voor onrust onder de bevolking zou worden of dat het juist een doelwit op zijn rug plakte. Vandaar dat ik ook verzocht was om gewoon nette kantoorkleding aan te doen en niet het zwarte, strakke pak dat andere bodyguards droegen. Helaas verminderde de verplichting van het kogelvrije vest dat ik droeg de keuze enorm waardoor ik uiteindelijk alsnog in pak liep, ware het niet dat ik er dan maar het beste van probeerde te maken en andere kleuren droeg dan zwart. 

Ik liet mijn blik wegglijden van de lift toen ik James's stem hoorde aankondigen dat het tijd was om te gaan. De rest van de afdeling was dan ook al helemaal leeg - was dat anderhalf uur geleden al geweest - en op sommige plekken was de automatische verlichting al uitgegaan omdat er al te lang geen beweging meer was geweest. 'Yes, sir.' knikte ik toen ik naar de deuropening van zijn kantoor was gelopen terwijl ik toekeek hoe hij zijn spullen opruimde. 'That rather depends on what you wish to share and what questions you have, sir.' beantwoordde ik zijn vraag voor ik mijn blik nogmaals over de uitgestorven afdeling liet gaan en daarna via mijn zender aan de chauffeur meldde dat we eraan kwamen. 'Ready when you are, sir.' zei ik waarna ik hem voorging naar de lift en alvast op de liftknop drukte. In de lift drukte ik op de knop naar de parkeergarage waarna ik mijn pasje moest scannen om daar toegang tot te krijgen. Zodra de liftdeuren opengingen, stond de auto al voor ons klaar en nadat ik de portier voor James had opgehouden en daarna weer dicht had gedaan, plaats had genomen naast de chauffeur en in een paar seconden met hem de route had besproken waren we onderweg. Onderweg was ik stil en probeerde de route in me op te nemen terwijl ik af en toe een blik wierp in de achteruitkijkspiegel om te controleren of alles nog oké was bij James. Het voelde toch enigszins vreemd om dit te doen, vooral omdat hij niet veel ouder was dan ik, en het sowieso wat ongemakkelijk was om constant iemand in de gaten te moeten houden. Ik probeerde daarom maar überprofessioneel te doen, hoewel dat misschien weer wat onpersoonlijk en koud overkwam. Het was een baan. Dat was alles. Ik hoefde hem niet aardig te vinden en hij mij ook niet. Mijn enige taak was om hem in leven te houden. Volgens de navigatie begonnen we langzaam James' huis te naderen. Mij was amper wat verteld over zijn woning. Sowieso was me van te voren maar weinig verteld, behalve zijn naam en beroep en de wijk waar hij woonde. Greenwich was in ieder geval niet voor arme sloebers, maar dat was je natuurlijk ook niet als je een hoge functie zoals hem had. Ik was dan ook aangenaam verrast toen de chauffeur stopte bij een vrijstaand huis. Het had wel iets weg van een cottage aan de voorkant, maar ik zag al snel dat het velen malen groter was. 'Thank you.' glimlachte ik naar de chauffeur voor ik uitstapte en de portier weer voor James opende. 'Could I have the key, please, sir?' vroeg ik waarna ik mijn hand uitstak. Toen hij deze gaf, liep ik naar de voordeur en knikte even naar de agent die daar gestationeerd stond. 'Please wait here, sir.' zei ik tegen James toen ik de deur opengedraaid had en de voordeur open duwde. Voorzichtig liep ik naar binnen en klikte in iedere ruimte het licht aan om vervolgens de gordijnen, kasten en andere verstopplekken te controleren op indringers. Zoals ik al verwacht had, was het van binnen veel groter dan het leek, maar desalniettemin had ik de taak redelijk snel gefixt en liep ik terug naar de voordeur. 'All clear, sir. You can come in now.' deelde ik James mee waarna ik ook via de zender aangaf dat alles oké was en dat de taak voor vandaag klaar was. Opgelucht trok ik het oortje dan ook uit mijn oor. Ondanks dat het op maat gemaakt was, was het toch niet prettig om zoiets de hele dag te dragen. Ook mijn kogelvrije vest begon te knellen en ik kon voelen dat mijn hele rug erdoor plakte. 

Re: ORPG] How we need that security!

James:
Ik keek naar haar en had geknikt om haar antwoord. 'I was just asking', zei ik tegen haar. 'It's fine. It has to be do-able for you too.', zei ik tegen haar. 'If the days may be too long, I can understand that at some busy times. Feel free to fix something with collegues', raadde ik haar aan. Soms zaten er ook gewoon lange dagen tussen waar we niet onderuit konden en dan vond ik het wel zo eerlijk dat ze wat zou kunnen regelen met haar collega's. Niet dat ik van haar af wilde, maar omdat ik wist hoeveel het van je kon vragen. 
Eenmaal thuis had ik rustig de huissleutel afgegeven en had ik onder het afdakje bij de voordeur gewacht tot ze terug was. 'I believe there is only one thing for me that has a hurry to tell you.', zei ik tegen haar en liep de gang door naar een volgende kamer terwijl ik Florence wenkte. Hierdoor waren we buiten gehoorsafstand van de bewaker die aan de deur stond waardoor we enige privacy hadden. 'Please don't call me "sir" all the time. I hear that often enough. I'm not that old. If everybody continues to call me sir at any moment, I'll become crazy one day', zei ik hoofdschuddend terwijl een grijns om mijn lippen spelen. 'So please, when we're alone or only we can hear eachother, you can call me James, or Jay if you prefer that.', zei ik tegen haar. Jay was een bijnaam die vrienden me hadden gegeven als James te lang voor ze was, het riep ook een stuk gemakkelijker. Soms werd zelfs mijn achternaam afgekort waardoor ik werd aangeduid als "Ed". Het kon me weinig schelen, maar ik had er een hekel aan om het feit dat je een bepaalde functie had je meteen zo afstandelijk aangesproken diende te worden. Ik snapte dat het netjes was om dat in de openbare gelegenheden te doen, maar verder? 'Do you have other things?', vroeg ik aan haar toen we nu toch bezig waren.