Search for posts by Patrova

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Ik open mijn ogen verbaast als ik mijn naam hoor. Maar de tovernaar is niet terug. Het is die stomme jongen. Omdat ik zo moe ben, blijf ik eventjes liggen. 'Ga weg,' grom ik wat sacherijnig. Ik zucht diep als hij voor me neer hurkt en me overeind wil helpen. Ik duw hem echter hard van me af en kom dan wat moeizaam overeind. Langzaam strek ik mijn spieren eventjes. 'Ja.. Ik bloedde. Maar het is alweer genezen,' zeg ik dan, en ik wuif zijn worgen weg. Rustig haal ik de stof van mijn schouder af en laat ik de blote, gave huid zien. Mensen die niet weten wat ik ben, zouden denken dat er niks gebeurd is. 'Net zoals met het zonlicht, genees ik heel snel,' leg ik dan maar wat mokkend uit, als ik besef dat ik hem niet meteen weg krijg. Dan begint hij weer te praten. Hij zegt dat hij een "bloed"serieuze vraag heeft. Eventjes kijk ik hem spottend aan. 'Serieus.. Je hebt geluk dat ik al gegeten heb,' mompel ik wat sacherijnig. Ik duw mezelf van de vloer af, en trap de houtstukken aan de kant. Via een spiegel kijk ik naar het gat in mijn jurk dat nu gemaakt is. Ik vloek zacht, en kijk naar het bloed dat over de rug van mijn jurk zit. Nu moet ik weer iemand vinden die in de midden van de nacht een jurk wil verkopen aan me. Ik kijk kort naar de jongen, die zich duidelijk ongemakkelijk voelt. Maar dan verbluft hij me met zijn woorden. 'Uhh.. Wat? Ben je gek geworden,' vraag ik dan en ik rol mijn ogen. Ik schiet spontaan in de lach, en haal mijn handen kalm door mijn haar heen. Dat bind ik kalm weer op mijn hoofd en met een klem zet ik het vast. 'Waarom ren je niet gewoon naar huis, zoals de meeste mensen doen? Ik heb je niet nodig en ik blijf bij wat ik eerder zei. Als je niet snel bent, zal ik bezoek brengen aan jouw thuis. Kijken hoe je dat vind. Ik heb je hier niet uitgenodigd, jonkie,' zeg ik rustig, maar met een dreigende blik. Als je alleen naar mijn uiterlijk zou kijken, zou je zeggen dat ik jonger ben. Maar schijn bedriegt. Ik word alleen niet meer ouder. Helaas. Dit is hoe ik er de rest van mijn leeftijd uit zal zien. Dan loop ik op een kaars af, en begin ik mijn route naar de bieb weer voort te zetten. Ondertussen steek ik met mijn kaars andere aan. Pas in de bieb, waar ik wat olielampen heb staan, zet ik hem neer, zodat ik in vampiersnelheid door de ruimte kan schieten. Ondanks dat het nu weer pikkedonker is, zie ik alles perfect. Het ene moment sta ik op de ene plek, en steek ik daar een olielamp aan, de volgende seconden steek ik aan de andere kant van de ruimte de olielamp aan. Zo schiet ik door de kamer, tot er weer een beetje licht is, verspreidt over de vijf verdiepingen. Voor een mens niet genoeg om bij te lezen. Voor een vampier prima, als sfeer licht. Ik pak mijn boek van de werktafel af, schrijf vlug met mijn quill iets in het boek en zodra het droog is, schiet ik naar de bank toe, waar ik plaats neem. Ik heb het als vampier zijnde nooit koud, maar toch trek ik de deken over me heen. Ik kijk even liefevol naar de deken en richt me dan op het boek. Ik negeer het feit dat de jongen er nog is en sla de pagina om. Ik zoek al jaren naar een manier om van de tovernaar af te komen. Sinds de afgelopen honderd jaar, was ik het zo zat om mensen te verliezen, ouder te worden en de mensen zien weg te vallen. Of zo veel honger te hebben, dat je instinct het overneemt. Dat je je ogen opent, en alleen maar het lijk en het bloed van je beste vriendin ziet liggen. Ik knijp mijn ogen even dicht als ik het beeld weer voor me zie, om het kwijt te raken, zucht diep, en concentreer me maar weer op het boek. Ik heb haar en alle andere beloofd wraak te nemen door de tovernaar te vermoorden. Er moet hier ergens een manier in de boeken staan. 

Re: ORPG] On purpose

Megara

Ik grinnik zachtjes als hij toegeeft dat hij zelf het alarm gestart kan hebben. Kan iedereen gebeuren. Ik stap naar binnen toe, zodat hij de deur achter me kan sluiten. Dan wacht ik eventjes tot hij klaar is en kijk ik de winkel rond, deze keer echt naar de winkel kijkend. Naar de sieraden die nog in de glazen vitrines liggen, her en der nog een vergeten stukje gebroken glas. De grote gebroken glasplaten zijn verder zo goed als opgeruimd. Mijn mensen hebben daar weer mensen voor, om dat vlug op te ruimen. En sommige stukken zijn dus naar de afdeling bewijs gegaan. Ook kijk ik naar de balie, van koel en glad steen. Het past allemaal bij elkaar en geeft een chique effect. Hij houdt zijn zaak in ieder geval netjes. Hij lijkt me een harde werker en ergens ben ik nieuwsgierig hoe hij op zo'n jonge leeftijd aan zo'n zaak is gekomen. Als ik eventjes naar hem op kijk, zie ik zijn verwarde blik. Ik lach kort, en grijnzend loop ik op hem af, als hij om mijn hulp vraagt. Hij is wat.. Stuntelig. Maar op een schattige manier. Rustig kijk ik naar het kastje en na eventjes nadenken druk ik een knop in. 'Toets nu je code in, dan zal hij stoppen. En voor het slapen druk je deze knop weer in, toets je je code in, en na 2 minuten gaat hij aan. Mocht je 's ochtends dan binnen komen, heb je 2 minuten om de code weer in te toetsen. Zodat hij niet af gaat. Het is een standaard beveiliging,' leg ik kalm uit. Ik draai me naar hem toe, en kijk hem aan, waardoor ik zie dat ik daardoor best wel dicht bij hem ben komen staan. Dichterbij dan welke man dan ook de afgelopen jaren is gekomen. Ik ben het niet meer gewend, maar het doet wel oude verlangens opkomen. Verlangens die ik had, toen ik nog een normaal leven had. Werk, relatie en een kindje. Samen een gezin zijn, gelukkig en met een goede kans op een lang, gelukkig leven. Ik kijk recht in zijn groene ogen, laat mijn blik eventjes over hem heen gaan, naar de zwarte krullen op zijn hoofd en zijn verzorgde baardje. Hij ziet er nog zo jong uit, maar heeft een vriendelijk gezicht. Dan pas besef ik dat ik naar hem staar. Mijn wangen worden wat rood en ik grinnik eventjes wat akward. 'Eum.. De code,' zeg ik dan maar vlug, en ik glimlach nogmaals flauwtjes, voor ik aan de kant stap. Ik stap van hem weg, om mezelf wat te herpakken, maar zie dan ook in een spiegel dat mijn gezicht lichtjes rood is geworden. Ik leidt mezelf even af en concentreer me maar weer eventjes op de siraden in de vitrines. Ik glimlach eventjes als mijn aandacht bij een ketting blijft hangen. Hij doet me denken aan die van mijn moeder. Zij droeg zulke dingen. Ik zie haar in gedachten en sluit kort mijn ogen bij die gedachten. Zij had rood haar, net zoals ik. Onbewus pak ik een plukje van mijn rode haren vast, en laat ik de rode haren door mijn vingers glijden. Sieraden zijn normaal niks voor mij, maar deze is sierlijk, zonder overdreven te zijn. En dan denk ik aan Maddy. Mijn blik word droevig terwijl ik aan mijn kleine meid denk. Hetzelfde rode haar. Ik zie haar nog zo voor me, die grote blauwe ogen, kijkend om het hoekje van de deuropening en hoor de kleine voetstapjes bijna over de vloer gaan, op weg om bij ons in bed te kruipen. Eventjes geniet ik van die herinneringen voor ik terug denk, aan de andere nacht. De nacht dat mijn leven instortte. Vanaf die dag verloor ik alles. Zij is het belangrijkste van mijn leven. Mijn baby. En haar vader nam me haar af. Ik zucht zacht, maar besef dan dat ik niet alleen ben. Nu mag ik mezelf niet laten voelen. Nu kan ik niet instorten. Ik moet groot zijn en ik zal haar terug winnen. Ik dwing de kalme glimlach, mijn masker weer op mijn gezicht en kijk eventjes naar de prijs. Misschien kan ik hem later voor haar kopen. Haar verjaardag komt er tenslotte weer aan. Ik beeld me haar in met de ketting. Het zou haar heel mooi staan. Ze word ouder en ik mis het allemaal. Rustig denk ik er nog eventjes over na. Het geld kan ik tenslotte missen. Dan draai ik me weer naar hem toe, besluit ik later een keuze te maken en loop ik weer langzaam door de zaak heen, wachtend op een uitnodiging om boven te komen. 'U heeft een mooie zaak,' begin ik dan, terwijl ik mijn vingers over het koude steen van de balie laat glijden. 'Jammer van de inbraak natuurlijk, maar ik neem aan dat de verzekering dat betaald,' ga ik dan vlug verder. Aangezien het er normaal natuurlijk beter uit ziet. Ik glimlach en kijk de man dan weer onderzoekend aan, mijn hoofd lichtjes schuin, iets wat ik vaak onbewust doe als ik mensen probeer te snappen. Als ik het verhaal achter de persoon probeer te ontdekken. Hij ziet er gespierd uit en erg goed, ondanks dat hij in zijn pyjama staat. Ik laat mijn ogen over zijn lichaam gaan, tot ik besef dat ik het doe en vlug weer naar hem op kijk, naar die groene ogen. Plotseling heb ik het heel warm. Wat heb ik vanavond toch. Ik probeer niks te laten merken, maar deze gedachten laten me niet gauw los. 'Lukt het,' vraag ik dan maar, over het beveiligingssysteem.