ORPG] Cursed

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Ik glimlachte bij mezelf toen ik het kasteel in kwam en besloot kamer voor kamer af te zoeken. Eerst links, dan rechts. Deur open, rondkijken. Overal was het donker. Oppassend sloop ik richting de ramen en trok ik overal de gordijnen open. Uiteindelijk kwam ik bij een grotere kamer met veel grote, hoge kasten tegen de muren aan. De bibliotheek. Overal waar je keek stonden boeken, oude boeken. Ook hier keek ik goed om me heen en baande ik een weg naar de eerste paar ramen om de gordijnen open te trekken. Ik draaide me om en keek met het daglicht wat er nog was de kamer rond. Er stond wel érg veel. Om stil van te worden. Ik had ontzettend veel respect voor al de schrijvers en kopieerders die de boeken met de hand opnieuw en opnieuw geschreven hebben. Na mezelf kort toegestaan te hebben om me te vergapen aan de hoeveelheid boeken ging ik alle ramen langs om de gordijnen te openen en de kamer aan het daglicht te tonen. Zonde dat het dicht had gezeten.

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Ik hou mijn adem in als hij de bieb in komt, en volg hem met mijn ogen. Mijn gezicht betrekt als hij de gordijnen open trekt. Hij komt steeds dichterbij, het zonlicht komt steeds dichterbij. Ik kijk in paniek toe, tot het moment dat hij de laatste gordijn open trekt. Op dat moment word ik geraakt met de felle stralen van de zon. Ik schreeuw het uit van de pijn, een onnatuurlijke brul. Mijn hoektanden verschijnen, mijn ogen zijn donker, haast zwart, met veins onder mijn ogen. Dan ren ik moeizaam de ruimte uit. Maar op de gang is ook alles open. Ik ren een trap op, en zak daar hijgend neer. Gelukkig word ik hier niet met direct zonlicht geraakt. Mijn ogen zijn het licht niet meer gewend. Ik voel me eventjes verblind, en mijn ogen moeten zich aanpassen. Dan kijk ik voorzichtig naar de brandwonden die op mijn lichaam zijn ontstaan, en die veel te langzaam genezen. Fuck.. Fuck. Hij weet mijn zwakte. Dit zal voor mijn dood zorgen. Ik leun met mijn hoofd tegen de muur aan terwijl ik wacht tot ik me weer goed voel. Je kan de wonden zien genezen, maar ik ben flink verbrand. Ik heb geluk gehad. Ik zal niet sterven zonder te vechten. Zittend op de trappen wacht ik af. Ondertussen hou ik de locatie van de jongen in de gaten.

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Ik schrok ontzettend van de brul die klonk toen ik het gordijn open getrokken had. Ik draaide me in één slag om met een vertrokken gezicht. Het was een verschrikkelijk geluid. Het monster... Een schim zag ik nog net de ruimte verlaten waarna ik op een afstandje volgde. Het was een trap op geschoten en zorgvuldig hield ik afstand toen ik om de hoek keek en aan de andere kant tegen de muur aan stond. Tanden, sporen onder de ogen en pijnlijk uitziende brandwonden "sierden" het "monster". Peinzend dacht ik na. Een dame met brandwonden, scherpe hoektanden... Echt een monster kon je het toch niet noemen, hoewel de brul bijna dierlijk te noemen geweest was. 'Je kunt niet tegen licht', constateerde ik zacht terwijl ik naar haar keek en op mijn hoede bleef. 'Wat doe je hier?', vroeg ik aan haar. Ze leek veel op een mens maar was het niet. Vampier... Zou het? Ik had nooit zoveel in volksverhalen geloofd, maar nu ik voor een van de wezens stond, bedacht ik me toch tweemaal.
Ik was me ontzettend bewust van de kwetsbare positie waarin ik me verkeerde. Het was het moment van de dag waarop de schemering elk moment in kon vallen en het daglicht weg zou trekken en de nacht zijn intrede zou doen. Op dat moment zou ík de zwakkeling zijn en in gevaar verkeren, hoewel ik terug kon komen. Al wist ik dan niet hoe het kasteel er op dat moment bij zou liggen en ik alles, inclusief haar, aan zou treffen.

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Ik kijk met een donkere blik naar de jongen op als hij de gang op komt, en zie zijn blik over me heen glijden. Het blijft eventjes stil, voor hij begint te praten. Ik lach sarcastisch. 'Oh, is dat wat het is,' snauw ik sarcastisch. Alsof ik dat niet weet. Ik kijk eventjes naar een van de brandwonden, en zie die dan verdwijnen. Thank god.. Vervolgens vraagt hij wat ik hier doe. Ik trek mijn wenkbrauwen op. 'Jij dringt mijn huis binnen, en dan vraag je wat ík hier doe,' ga ik dan fel verder. Ik kom overeind, en loop op hem af, maar bij de grens tussen donker en licht, blijf ik staan. 'Ik woon hier. Ik heb hier altijd gewoond. En mensen zoals jij, die hier komen, komen meestal niet meer levend buiten,' dreig ik. 'Ik drink jullie leeg. Tot de laatste druppel bloed. Mijn ogen worden donker en rood omrandt. Ik trek mijn bovenlip een beetje op waardoor je mijn hoektanden ziet. 'Vertrek nu je nog kan,' grom ik dan. De andere brandwonden trekken nu ook al gauw weg. Ik kijk kalm naar het raam, en grijns dan. 'Je hebt niet veel tijd meer. Zodra de zon onder is, zal ik op jacht gaan,' fluister ik dan, terwijl ik hem dreigend en recht in de ogen aanstaar. 'En jij zal het eerste menselijke wezen zijn dat ik tegen kom.'

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Ik hoorde het gesnauw en was blij dat ik veilig aan de andere kant stond, nog in de gang en van de trap verwijderd. Ik moest dan ook enorm mijn best doen om op mijn plek te blijven staan toen ze op me af kwam, wetende dat ik in het zonlicht stond en ze me daar niks kon maken. Niet zonder zelf te lijden tenminste. Ze zag er daadwerkelijk angstaanjagend uit met haar tanden, ogen en... alles eigenlijk. Ik luisterde naar de woorden, maar probeerde deze mezelf niet teveel aan te trekken. Als het hierbij zou eindigen, dan was het maar zo. Iemand zou zich uiteindelijk op moeten opofferen. 'Dan is het me nu duidelijk waarom er geruchten gaan over een monster in het kasteel.', probeerde ik zo rustig mogelijk te antwoorden. 'Zijn er geen andere opties dan leegdrinken of om je te beschermen tegen zonlicht? Dat mens en... wezens zoals jij', besloot ik het uiteindelijk te noemen om haar niet direct de stempel "vampier" te geven, 'vredig naast elkaar kunnen leven?', vroeg ik haar. 'Ik kan het me niet voorstellen dat het gezellig is hier, alleen, in het donker. Nooit enig leven in de buurt, behalve vlak voor je in de aanval gaat', sprak ik terwijl ik haar dreigement naast me neer probeerde te leggen.

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Ik hou met moeite een zucht in als hij niet bang is of niks laat merken. Hij begint te praten en meteen grijns ik tevreden. 'Precies. Dus waarom vertrek je niet vlug? Misschien kan je hard genoeg rennen om nog vlug je huis te bereiken,' zeg ik dan. Terwijl ik hem recht in de ogen kijk, haal ik door mijn neus diep adem. 'En als je terug komt.. Ik weet je nu altijd te vinden, door je geur. Mocht je hier terug komen, zal ik je huis vinden, en me voeden met je familie,' dreig ik dan. Mijn hele houding is puur om zo veel mogelijk mensen te beschermen. Als ik zwakte show, zullen ze niet meer bang zijn. Dan komen ze hier om me te vermoorden, of weg te jagen. Maar hij begint weer te praten. Sarcastisch begin ik te lachen. 'Vrede? Ik leef op menselijk bloed. Wat denk je zelf. Dat de mensen vrijwillig bloed aan me afstaan? Ben je gek. Die zullen een wanhopige poging doen om me te vermoorden en niet meer thuis komen,' snauw ik. 'En wat betreft het zonlicht. Ik leef in de nacht. Mijn ritme is gewoon iets anders dan die van jullie,' zeg ik verveeld. Alsof het niks is. Maar dan besef ik iets. 'Maar, je tijd raakt op. Je kan geduldig wachten en daarmee mijn avondeten worden, of je kan nu heel gauw maken dat je weg komt,' zeg ik en ik kijk hem weer met een donkere blik aan. Maar dan hoor ik iets. Ik verstijf lichtjes, mijn ogen worden wat groot, en mijn gezicht staat geconcentreerd. Mijn tanden en de lijnen onder mijn ogen verdwijnen, het rode om mijn ogen word weer wit, en mijn pupillen worden weer zacht blauw. Ik staar naar de ramen terwijl ik luister. 'Sauron,' fluister ik. Dan kom ik vlug in actie. Ondanks de zon, grijp ik hem bij zijn arm. Ik geef een kreetje van de pijn, als ik me brand en dan sleur ik hem hardhandig mee de trap op. Daar haast ik me op een kamer af. Ik duw hem de kamer in, en kijk hem streng aan. 'Blijf hier. Maak geen enkel geluid of je krijgt er spijt van,' snauw ik. Ik doe de deur dicht, en loop dan rustig de trap af. Als ik daar ga zitten, hoor ik de deur van de geheime ingang open gaan. 'Goedemiddag Amberle,' zegt de tovenaar Sauron. Ik kijk hem verveeld aan. 'Wat is er gebeurd. Zin in een kleurtje,' vraagt hij grijnzend. Ik rol mijn ogen. 'Er was een mens.. Ik heb hem leeggedronken en verbrand,' zeg ik rustig, alsof het me allemaal niet boeit. 'Hmm.. Je hebt je een beetje gebrand,' zegt hij dan, wijzend op mijn arm. Ik volg zijn blik, en haal mijn schouders op. 'Ik deed een poging om de gordijnen dicht te krijgen,' zeg ik. 'Het is niks. Door jouw vloek, geneest het snel,' zeg ik. Hij grijnst tevreden. 'Tja.. Als je met me trouwt, kan het meteen over zijn,' zegt hij dan. 'Sauron.. Het duurt al 1200 jaar. Je kan niet verwachten dat ik mijn mening verander,' zeg ik kalm. 'Op een dag zal je het zat zijn. Kijk buiten, al die zonneschijn, de festivals, je zou weer vrienden kunnen maken. En we zouden mooie kindjes kunnen maken. Je bent zo'n schoonheid. Dat heb je van je moeder,' zegt hij en hij stapt de trap op, om dichter bij me te komen. Meteen kom ik overeind, en ik laat mijn tanden groeien. Mijn ogen worden daardoor weer donker, en de veins verschijnen. 'Oh? Ik ben een schoonheid. Nee.. Niet meer sinds je een monster van me gemaakt heb. Al vraag je het me elke dag. Ik zal nooit met je trouwen,' schreeuw ik, nu boos wordend. 'En je staat in de schaduw. Je bent niet meer beschermd door de zon. Ik zou je keel open moeten snijden,' snauw ik. Ik grijp de dolk, die onder mijn jurk verborgen hangt, maar met een beweging van zijn hand, vliegt die de zon in, en gooit hij mij door de leuning van de trap heen, waardoor ook ik in de zon kom, maar te ver weg van de dolk. Ik schreeuw het uit van de pijn, en voel de tranen over mijn wangen lopen. 'Lieve Amberle.. Hoe vaak heb je al geprobeerd me te vermoorden. Hoe vaak is dat nu al mislukt,' zegt hij en hij grijnst weer terwijl hij naar me toe loopt. Ik kronkel, en probeer weer terug bij de trap te komen, maar hij houdt me tegen door op mijn hand te gaan staan. Een van de gebroken stukken hout, van de trapleuning slaat hij door mijn schouder heen. Ik hap naar adem, en hijg luid van de pijn. Twee van mijn drie zwaktes. 'Je zal ooit met mij trouwen,' zegt hij nog, voor hij weer met zijn hand beweegt. Daardoor gaan alle gordijnen in een keer dicht. Hij trekt het stuk hout uit mijn schouder, wat er voor zorgt dat ik luid kreun en loopt dan terug naar de geheime gangen. 'Ik zie je gauw, liefje,' zegt hij nog. 'Ik ben niet je liefje,' zeg ik nog schor, en dan sluit ik mijn ogen, om eventjes uit te rusten. Op mijn jurk zit weer bloed, waar het stuk hout door mijn schouder ging. Maar de wond zelf is alweer genezen.

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Ik probeerde niet al te zeer onder de indruk te zijn van haar woorden en dreigementen toen ze me ineens vast leek te grijpen, waardoor ze in het zonlicht moest komen en een kleine gil gaf. Niet-begrijpend keek ik haar aan en stommelde ik ongemakkelijk de trap op achter haar aan. Ze leek nogal haast te hebben. Was ik er dan toch geweest? Maar vanwaar die haast zo ineens? Ze opende de eerste deur die ze tegenkwam en duwde me erin met een kracht die ik niet had verwacht van een dame. De deur werd met een klap dichtgegooid en ik kreeg wat toegesist. Mijn ogen moesten wennen aan het donker en kort keek ik rond. De kamer was niets bijzonders. Maar waar was de dame? De vampier?
Toen ik echter geluiden hoorde aan de andere kant van de deur deed ik een poging om door het sleutelgat te kijken, echter was er niks te zien. Over op plan B: luistervink spelen. Veel kon ik niet verstaan maar met een bedenkelijke blik ving ik enkele woorden op: "vloek, trouwen, monster, vermoorden". Ik fronsde mijn wenkbrauwen en deed nogmaals een poging. Het klonk niet bepaald alsof het er vriendelijk aan toe ging. "Amberle" was het volgende dat ik opving en even kreeg ik weer een neutrale blik op mijn gezicht, dus zo luidde haar naam. Natuurlijk, ook vampieren of monsters zouden een naam hebben. Zou ze dan vervloekt zijn? Gedoemd tot in de eeuwigheid, levend op mensenbloed, gevangen door zijn vloek tot ze met hem trouwt? Wat vreselijk, zelfs voor een vampier...
Nadat dit kwartje gevallen was luisterde ik nogmaals, maar dit keer was het stil. Ik besloot het erop te wagen en drukte voorzichtig de klink omlaag. Mijn hoofd kwam voorbij de deurpost en keek naar buiten. De trap was half verwoest. Beneden naast de trap lag de dame, Amberle met een bebloedde jurk. Ik opende de deur verder en keek beter rond. Niks te zien. Niemand behalve haar. Ik liep stil de trap af en aarzelde kort. Nee, ik moest het doen. 'Amberle', sprak ik zacht en hurkte voor haar neer. 'Laat me je overeind helpen', probeerde ik haar te helpen. 'Je hebt gebloed...', zei ik tegen haar en zocht haar blik op. Ze moest op de een of andere manier aan bloed komen. Zou ik bereid zijn het mijne te offeren? 'Een bloedserieuze vraag...', begon ik en merkte meteen de dubbelzinnigheid die in de woorden zat. Ongemakkelijk wreef ik met één hand over mijn nek heen. 'Denk je dat het je kan lukken om iemand niet helemaal leeg te drinken?', vroeg ik aan haar en zocht naar een antwoord op haar gezicht. Ik kon een poging wagen... Verloren was ik toch al, de schemering was alleen maar verder gevorderd. Mogelijk was er een manier om hier weg te komen, enigszins heelhuids. Mogelijk kon ik de dood van dorpsgenoten besparen, haar wat helpen op het moment...

Re: ORPG] Cursed

Amberle

Ik open mijn ogen verbaast als ik mijn naam hoor. Maar de tovernaar is niet terug. Het is die stomme jongen. Omdat ik zo moe ben, blijf ik eventjes liggen. 'Ga weg,' grom ik wat sacherijnig. Ik zucht diep als hij voor me neer hurkt en me overeind wil helpen. Ik duw hem echter hard van me af en kom dan wat moeizaam overeind. Langzaam strek ik mijn spieren eventjes. 'Ja.. Ik bloedde. Maar het is alweer genezen,' zeg ik dan, en ik wuif zijn worgen weg. Rustig haal ik de stof van mijn schouder af en laat ik de blote, gave huid zien. Mensen die niet weten wat ik ben, zouden denken dat er niks gebeurd is. 'Net zoals met het zonlicht, genees ik heel snel,' leg ik dan maar wat mokkend uit, als ik besef dat ik hem niet meteen weg krijg. Dan begint hij weer te praten. Hij zegt dat hij een "bloed"serieuze vraag heeft. Eventjes kijk ik hem spottend aan. 'Serieus.. Je hebt geluk dat ik al gegeten heb,' mompel ik wat sacherijnig. Ik duw mezelf van de vloer af, en trap de houtstukken aan de kant. Via een spiegel kijk ik naar het gat in mijn jurk dat nu gemaakt is. Ik vloek zacht, en kijk naar het bloed dat over de rug van mijn jurk zit. Nu moet ik weer iemand vinden die in de midden van de nacht een jurk wil verkopen aan me. Ik kijk kort naar de jongen, die zich duidelijk ongemakkelijk voelt. Maar dan verbluft hij me met zijn woorden. 'Uhh.. Wat? Ben je gek geworden,' vraag ik dan en ik rol mijn ogen. Ik schiet spontaan in de lach, en haal mijn handen kalm door mijn haar heen. Dat bind ik kalm weer op mijn hoofd en met een klem zet ik het vast. 'Waarom ren je niet gewoon naar huis, zoals de meeste mensen doen? Ik heb je niet nodig en ik blijf bij wat ik eerder zei. Als je niet snel bent, zal ik bezoek brengen aan jouw thuis. Kijken hoe je dat vind. Ik heb je hier niet uitgenodigd, jonkie,' zeg ik rustig, maar met een dreigende blik. Als je alleen naar mijn uiterlijk zou kijken, zou je zeggen dat ik jonger ben. Maar schijn bedriegt. Ik word alleen niet meer ouder. Helaas. Dit is hoe ik er de rest van mijn leeftijd uit zal zien. Dan loop ik op een kaars af, en begin ik mijn route naar de bieb weer voort te zetten. Ondertussen steek ik met mijn kaars andere aan. Pas in de bieb, waar ik wat olielampen heb staan, zet ik hem neer, zodat ik in vampiersnelheid door de ruimte kan schieten. Ondanks dat het nu weer pikkedonker is, zie ik alles perfect. Het ene moment sta ik op de ene plek, en steek ik daar een olielamp aan, de volgende seconden steek ik aan de andere kant van de ruimte de olielamp aan. Zo schiet ik door de kamer, tot er weer een beetje licht is, verspreidt over de vijf verdiepingen. Voor een mens niet genoeg om bij te lezen. Voor een vampier prima, als sfeer licht. Ik pak mijn boek van de werktafel af, schrijf vlug met mijn quill iets in het boek en zodra het droog is, schiet ik naar de bank toe, waar ik plaats neem. Ik heb het als vampier zijnde nooit koud, maar toch trek ik de deken over me heen. Ik kijk even liefevol naar de deken en richt me dan op het boek. Ik negeer het feit dat de jongen er nog is en sla de pagina om. Ik zoek al jaren naar een manier om van de tovernaar af te komen. Sinds de afgelopen honderd jaar, was ik het zo zat om mensen te verliezen, ouder te worden en de mensen zien weg te vallen. Of zo veel honger te hebben, dat je instinct het overneemt. Dat je je ogen opent, en alleen maar het lijk en het bloed van je beste vriendin ziet liggen. Ik knijp mijn ogen even dicht als ik het beeld weer voor me zie, om het kwijt te raken, zucht diep, en concentreer me maar weer op het boek. Ik heb haar en alle andere beloofd wraak te nemen door de tovernaar te vermoorden. Er moet hier ergens een manier in de boeken staan. 

Re: ORPG] Cursed

Upje

Re: ORPG] Cursed

Samuel:
Ik keek naar haar en glimlachte kort om haar verblufde reactie. Nogmaals beet ze me toe waarom ik niet weggerend was, zoals alle anderen gedaan hadden. Maar waarom moest iedereen hetzelfde zijn? Dat was ook maar saai. Daarnaast trok ze op de één of andere manier mijn aandacht. Het abnormale leek me juist te interesseren, ook al was het misschien gevaarlijk dat ik in het kasteel was en het elk moment volledig donker kon zijn. Ik liet haar haar gang gaan en volgde de route die ze gelopen had. Dat was niet moeilijk te volgen gezien ik na een poosje een zacht licht vanuit één van de kamers de gang in zag schijnen. Toen ik mezelf in de deuropening positioneerde zag ik dat het enkele olielampen waren die het licht verspreidden. Alles wat ze deed leek ongelofelijk snel gedaan te worden. Onmenselijk, menselijk was ze ook niet. 
Een poosje had ik stil afgewacht of ze nog iets zou zeggen of doen, echter begonnen de vragen in mijn hoofd me te plagen. Vragen over haar, haar leven, hetgeen wat ik aan de andere kant van de deur vernomen had. 'Hoe is het om alles zo snel te kunnen doen?', begon ik en stapte met één enkele stap de kamer binnen. 'Kun je beter zien in het donker dan bij daglicht?', begon mijn vragenvuur. 'Hoe komt het dat je hier bent? Wie was die kerel? Wat wil hij van je? Heeft hij je gemaakt zoals je nu bent? Is er iets aan te doen?', rolden de vragen zonder enige pauze één voor één van mijn tong af. Traag zette ik nog enkele stappen in haar richting. 'Wat lees je?'