Search for posts by Patrova
1 | 2 | » | Last
Search found 12 matches:
ReplyIn a world without magic. Met Ariella
from Patrova on 01/12/2018 08:59 PM
Katharina Petrova - 20
Komt van een land waar zij haar magie leert beheersen, maar ze is erg ongeduldig. Ze is koppig, vurig en doet vaak toch wel wat ze zelf wilt. Ze is echter wel bijna altijd vrolijk, ziet overal het positieve en plezier in. Problemen ziet ze niet vaak, of ze maakt zich er geen zorgen om.
(And I might feel a twist coming. But that's for later in the story.)
Alex(ander) - 21
Komt van aarde en heeft geen enkel idee van magie. Hij is avondtuurlijk en laat zich door niks stoppen. Als hij eenmaal iets in zijn hoofd heeft, laat hij het niet meer los, tot hij bereikt heeft wat hij wilt. Hij is vriendelijk en zorgzaam van aard, en zal alles doen om je te helpen, of om je dag te maken.
Re: ORPG] On purpose
from Patrova on 01/12/2018 06:32 PMMegara
Ik luister naar zijn uitleg en knik zwakjes. Het runnen van een zaak heeft nooit echt mijn interesse gehad, maar toch heb ik respect voor de mensen die zoals hij, juwelier zijn. Iedereen weet dat de kans is dat je beroofd word. Maar toch, als het je passie is, dit iets is waar jij je leven aan wilt besteden. Ondanks dat risico toch iets doet wat je leuk vind.. Ergens zijn we daarin wel hetzelfde. Ik kijk hem weer recht aan en kan een vage glimlach niet verbergen. Ik zou elk moment neergeschoten kunnen worden tijdens mijn werk. Maar het is juist die spanning, avondtuur en mijn passie om mensen te helpen, te beschermen, waarom ik dit werk doe. Momenteel is het met de nachtdiensten niet heel spannend allemaal. Vroeger was het pas fijn. Mijn undercover werk. Daar heb ik tijdelijk afstand van moeten doen, maar het is mijn doel om ooit terug te gaan naar dat werk. Ik wil meer actie. Ik wil de adrenaline voelen stromen.. Zelfs neergeschoten worden, ondanks de pijn, gaf me een kick. Ik grinnik bijna onhoorbaar in mezelf, schud mijn hoofd en concentreer me dan weer op de man voor me. Hij antwoordt dat het alarm er af is en vraagt me dan nog een keertje voor de zekerheid of hij het goed onthouden heeft. Ik glimlach weer en knik. 'Precies. Niet al te moeilijk toch,' vraag ik dan plagend. Hij stelt dan toch voor om naar boven te gaan, waarop ik rustig achter hem aan loop. Ergens voelt het vreemd. Ik loop in de midden van de nacht door iemands huis. Niet vanwege werk, ook niet echt vanwege mijn persoonlijke leven. Het zit er heel erg tussen in. Ik kijk deze keer niet als een detective naar zijn huis. Maar als gewoon.. Ik. Hij is erg verzorgd, dat is zeker. En hij heeft smaak.. Ik kijk naar de meubels, naar de foto's die er staan, en probeer het onopvallend te doen. Het is misschien een soort tik, maar ik probeer in een blik altijd zo veel mogelijk over een persoon te weten te komen. Uit nieuwsgierigheid, maar ook om mezelf te beschermen. 'Zou u eigenlijk niet moeten slapen,' vraag ik me dan, plotseling beseffend dat ik zijn nachtrust verstoor. Bij dit kijk ik hem dan ook een beetje onzeker aan. Ik ben het gewend om midden in de nacht wakker te zijn, met mijn werk. Maar hij, heeft een omgekeerd leven. Zijn leven is overdag, en normaal zou hij nu geslapen te hebben. 'Ik hoop dat ik uw nachtrust niet te veel verstoor,' ga ik dan verder, terwijl ik mijn ongemakkelijkheid probeer te verbergen.
Re: ORPG] Royal mix-up
from Patrova on 01/11/2018 06:36 PMDimitri
Ik kijk haar onderzoekend aan, maar laat het dan maar eventjes. Het zou heel normaal kunnen zijn voor mensen onder het volk. Daar heb ik dan geen verstand van. Glimlachend knik ik. 'Okay. Dat is fijn. Als jullie bescherming willen, kunnen we vast wel eventjes blijven hangen,' zeg ik waarna ik kort naar mijn broer kijk. Dan kijk ik weer terug naar haar. 'Hey, ik zag dat je thee gevonden had? Als je wilt kan ik de ketel boven het vuur hangen,' stel ik dan voor. Afwachtend kijk ik haar aan. Meteen maak ik er gebruik van om haar van top tot teen te bekijken. Ze is erg knap. Dit is een beetje wat ik me voorstelde tijdens onze lessen over de goden of engelen. Ik glimlach weer bij deze gedachte en besef dan dat ik naar haar staar. Rustig kijk ik weg, terug naar het vuur waar ik het vlees nog eventjes op draai. Tegenwoordig heb ik niet echt veel lessen meer. Mijn broer heeft de meeste lessen en ik.. Ik weet meestal te ontsnappen. Ze proberen het niet eens meer met mij. Vaak mis ik dan ook allerlei officiele dingen, omdat het me toch te saai is. Ik staar eventjes in het vuur, terwijl ik nadenk. Ondanks dat het mijn eigen schuld is, zit het me soms wel eens dwars dat ze het zo makkelijk hebben opgegeven. Omdat ik niet de belangrijke broer ben.. Mijn ouders lijkt het soms niet eens meer te boeien. Ik zucht zacht, onbewust van het feit hoezeer het opvalt dat ik pieker. Daarom ga ik meestal naar zulke plekken. Waar ik dit kan doen, zonder dat het op zal vallen.
Franceska.
Ik luister naar hem en zijn plannen. Het zit me een beetje dwars dat ze niet echt een direct plan hebben om morgen verder te trekken. Maar dan kijkt hij me aan en kan ik het niet laten om te glimlachen als hij zegt dat ze geen onaangenaam gezelschap hebben. Mijn wangen worden rood, iets wat ik niet van mezelf gewend ben. Ik probeer het te verbergen door weg te kijken en de deken hoger op te trekken. Wat heb ik toch? Hoe vaak heb ik niet de complimenten van een of andere koninklijke kerel afgewezen. Het antwoord is, alle keren dat iemand het probeerde. En hier zit ik nu. Ik heb twee vreemde kerels binnen gelaten en ik zit als een soort burgelijk meisje te blozen omdat hij me een compliment geeft. Meteen word ik boos op mezelf. Het zal gewoon de vermoeidheid zijn. Ik trek de muur weer wat op en staar wat afwezig voor me uit. Ik moet geen mensen binnen laten. Mensen zijn uit op je geld, of op je troon. Meer niet. Mensen gebruiken je alleen. Ik zucht zacht, en friemel aan een lusje van de deken. Ik heb niemand nodig. Niemand! Ik begin langzaam mijn vingers door mijn lange lokken te halen. Iets wat ik doe als ik gestresst ben. Ik kan moeilijk op mijn nagels bijten of mijn lippen kapot bijten. Al die trekken zijn iets voor burgers. Ik ben van adel, ik moet er altijd goed uit zien. Alle druk waar ik voor ben gevlucht, alles komt in eens terug. Ik frons, terwijl ik nadenk. Ik voel me eventjes in de war. Plotseling besef ik wat ik heb gedaan. Ben ik nu nog wel van adel? Als ze ons vinden, hoe erg zal vader me dan straffen? Onbewust knijp ik in de stof van mijn rok en maak ik een vuist, terwijl ik nog steeds nadenkend voor me uit staar.
Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.
from Patrova on 01/11/2018 06:05 PMMatthew
Ik speel een beetje met het ding. Dan ontdek ik dat het ideaal is als catapult, en trek ik aan de elastieke bandjes. Rustig ga ik op zoek naar iets om af te schieten. Uiteindelijk schiet ik een prop papier op haar af met de bh. 'Ideaal. Al is het wel een beetje ingewikkeld waarom er twee van die ronde dingetjes zitten. Ze zijn wel zacht,' ga ik rustig verder. Maar vervolgens word het uit mijn handen getrokken. Een beetje beteuterd kijk ik haar aan, waarop ik nadenkend mijn gezicht frons als ik ontdek dat het een soort kleding is, maar dan grijns ik weer en zweef ik weer door de kamer, op zoek naar iets leuks om mee te spelen. Ik pak een teddy bear van het bed en besluit daar dan neer te ploffen. 'Hmm. Je hebt een prima bed. Jammer dat het een beetje opvalt als we die mee nemen. Bovendien denk ik niet dat hij door het raam past,' zeg ik grijnzend. Ik kijk haar vrolijk aan, en als ze dan klaar is met inpakken en vraagt hoe dit werkt, spring ik op om op haar af te zweven. Onderweg maak ik de beweging alsof ik door de lucht zwem. Ik stop bij haar en neem de tas rustig aan. Die hang ik dan op mijn rug voor ik recht ga vliegen, zodat ik haar op kan tillen. 'Pff.. Samen met je tas ben je wel zwaar. Reis je altijd met zo veel spullen,' vraag ik dan en ik grinnik eventjes. 'Hou je goed vast. Ik vlieg je naar het eiland toe. En als de elfen het dan willen, zullen ze het je leren,' leg ik uit. Ik knipoog naar haar, en sla mijn armen stevig om haar heen. Rustig zweef ik naar het raam toe, waardoor ik ook naar binnen ben gekomen. 'Niks vergeten? Want dan gaan we nu,' zeg ik nog een keer. Ik ga op het vensterraam staan, hou haar stevig vast en grijns uitdagend naar haar, voor ik ons van het randje laat vallen. Eventjes laat ik ons gewoon neerstorten, tot heel dicht bij de stoep, om te plagen, voor ik met een boog omhoog trek, en de lucht in schiet. Genietend vlieg ik rond, eventjes naar het uitzicht kijkend, voor ik richting de twee sterren toe ga. Mijn haar wappert door de wind en ik voel me licht als een veertje.
Re: ORPG] Back to the stars. Perhaps I'll find you there.
from Patrova on 01/11/2018 05:07 PMKatharina
Zijn gespierde armen houden mij stevig vast, zorgen er voor dat er geen ontkomen aan is. Niet dat ik nu echt zin heb om me los te trekken zodra we straks door de lucht vallen. Ik schud mijn hoofd heftig als hij zegt dat ik het zal leren maar dat hij ons voor nu zal vliegen. 'Ik heb geen interesse om het te leren,' fluister ik schor, met een snik in mijn stem. Hij blijft maar over dat stomme eiland praten. Mijn hart klopt veel te snel in mijn borst. Volgens mij is dit het moment dat ik dood ga. Een of andere gek die besluit dat hij kan vliegen en mij mee wilt nemen. 'Leuke grap, maar laat me nou terug naar binnen. Het is niet grappig,' snauw ik. Ik weiger om in dit hele vliegen gebeuren te geloven. Ik wil gewoon van deze rand af. De koude wind waait langs mijn rug, wat de bevestiging geeft dat we echt in het raam staan en dat dit echt gaat gebeuren. Ik bijt hard op mijn lip, en proef even later bloed in mijn mond. Er rolt nog een traan over mijn wang heen en mijn lichaam trilt nu van zowel de angst, als de kou. Hij zegt nog dat hij me goed vast zal houden, en slaat zijn armen steviger om me heen. Daarop wil ik reageren dat het geen zin heeft, dat we toch wel ter pletter zullen vallen, maar dan vallen we al van het venterbank af. Ik heb het gevoel alsof ik stik. Van schrik hou ik mijn adem in en ik knijp mijn ogen dicht, terwijl ik met moeite een gil in hou. Mijn lange losse haren worden alle kanten op geblazen, en kietelen mijn gezicht. Maar ik durf hem niet los te laten. Alsof het echt een verschil zou maken. Ik snik weer van de angst en durf pas weer naar adem te happen als we ineens omhoog gaan. Ik heb geen idee waarom ik nog geen klap van de straat gekregen heb, maar ik heb ook geen zin om het uit te zoeken. Ik voel hem lichtjes ontspannen, alsof hij hier echt plezier in heeft. Ugh.. En dan hoor ik hem praten. Meteen schud ik mijn hoofd weer heftig. 'Nee, echt niet,' protesteer ik, met nog steeds dichtgeknepen ogen. 'Waarom denk je dat ik bij deze kant van het raam weg bleef? Ik heb hoogtevrees,' fluister ik boos. 'Het mag dan nog zo mooi zijn, ik ga echt niet naar beneden kijken,' ga ik net zo fel verder. 'Bovendien is deze stad helemaal niet zo mooi,' ga ik koppig verder. Op de een of andere manier zorgt het praten voor afleiding. Wel merk ik dat het steeds benauwder word, alsof we veel te hoog gaan en het zuurstofgehalte steeds minder word. Ik raak lichtjes buiten adem en voel me duizelig. Zijn haar en baart kriebellen mijn gezicht lichtjes. Hoewel ik het ergens vervelend vind, is het toch weer een beetje afleiding. Hij ruikt naar strand, zee en bos. Vreemd.. Ik weet geen plek in de buurt die al die dingen heeft. Met moeite blijf ik bij bewustzijn. Mijn lichaam rilt maar ergens vind ik de frisse lucht hier wel fijn. Veel schoner dan ik gewend ben van waar ik woon. Na een tijdje ben ik toch een beetje nieuwsgierig. Ik open langzaam mijn ogen, en gluur langzaam rond. Maar zodra ik de hoogte zie, word ik weer bleek en het volgende moment word mijn lichaam slap, het word zwart om me heen, en mijn gezicht rolt opzij.