ORPG] On purpose

Re: ORPG] On purpose

Meg

Ik kijk hem onderzoekend aan, en zie dat hij er slaperig uit ziet. Hmm Vreemd. Ik schud mijn hoofd lichtjes, en richt mijn zaklamp weer op de binnenkant van de winkel. 'Uw alarm ging af. Bent u zelf beneden geweest of heeft u iets verdachts gehoord,' vraag ik hem. Ik kijk rustig door de winkel, maar het ziet er niet verdacht uit. Eventjes kan ik het niet laten om te gapen. Ik ben veel te vroeg naar mijn werk terug gegaan.

Re: ORPG] On purpose

Joey:
Ik kneep mijn ogen bijna dicht toen ze met de zaklamp in mijn gezicht scheen en was blij toen ze deze weer op de winkel richtte en mijn pupillen zich weer aan het donker aan konden passen. 'Ik heb van alles gehoord. Gedacht te horen...', zei ik tegen haar en keek met haar mee de winkel in. 'Toen ben ik gaan checken of het wel écht zo was', gaf ik toe. Ik zag dat ze moest gapen en glimlachte wat. Ze was ook maar een mens gelukkig. 'Koffie?', bood ik net als de avond ervoor aan.

Re: ORPG] On purpose

Megara

Ik luister weer naar hem, en knik dan zwakjes. Hmm.. 'Kan het zijn dat u dan zelf het alarm heeft gestart,' vraag ik. Ik stop mijn wapen en zaklamp terug, en wil eigenlijk weer terug naar de zaak gaan, maar dan biedt hij koffie aan. Eventjes twijfel ik, maar dan glimlach ik toch dankbaar. 'Een kopje koffie kan geen kwaad, neem ik aan,' zeg ik rustig. Nog een keer kijk ik naar de winkel, maar het ligt er rustig bij. 'Maar vergeet het alarm niet,' zeg ik nog eventjes en ik grinnik. Op de zaak heb ik toch niks beters te doen. Ik stap de winkel in, en wacht tot hij me voor gaat.

Re: ORPG] On purpose

Joey:
Ik keek naar haar en luisterde naar haar vraag. 'Niet expres...', antwoordde ik eerlijk. 'Maar het zou wel kunnen. Ik weet zelf niet exact waar ze de lasers gezet hebben', legde ik uit. Ik had zoveel aan mijn hoofd gehad vandaag dat het me allemaal een beetje duizelde en van alles door elkaar liep. Een chronologische volgorde zat er niet meer in. 'Koffie niet nee', zei ik tegen haar en liet haar binnen. Ik sloot de deur achter haar en liep als eerste naar het kastje van het alarm toe. Verward krabbelde ik boven mijn oor toen het klepje open stond. Hoe werkte het ook alweer? 'Het spijt me, u heeft vast vaker alarmsystemen gezien. Ik ben even kwijt hoe het werkte, de handleiding ligt boven ergens.', legde ik uit in de hoop dat zij me kon wijzen hoe ik het gemakkelijk aan of uit kreeg, zodat ze op het bureau niet de hele tijd last zouden hebben van mijn nachtelijke perikelen.

Re: ORPG] On purpose

Megara

Ik grinnik zachtjes als hij toegeeft dat hij zelf het alarm gestart kan hebben. Kan iedereen gebeuren. Ik stap naar binnen toe, zodat hij de deur achter me kan sluiten. Dan wacht ik eventjes tot hij klaar is en kijk ik de winkel rond, deze keer echt naar de winkel kijkend. Naar de sieraden die nog in de glazen vitrines liggen, her en der nog een vergeten stukje gebroken glas. De grote gebroken glasplaten zijn verder zo goed als opgeruimd. Mijn mensen hebben daar weer mensen voor, om dat vlug op te ruimen. En sommige stukken zijn dus naar de afdeling bewijs gegaan. Ook kijk ik naar de balie, van koel en glad steen. Het past allemaal bij elkaar en geeft een chique effect. Hij houdt zijn zaak in ieder geval netjes. Hij lijkt me een harde werker en ergens ben ik nieuwsgierig hoe hij op zo'n jonge leeftijd aan zo'n zaak is gekomen. Als ik eventjes naar hem op kijk, zie ik zijn verwarde blik. Ik lach kort, en grijnzend loop ik op hem af, als hij om mijn hulp vraagt. Hij is wat.. Stuntelig. Maar op een schattige manier. Rustig kijk ik naar het kastje en na eventjes nadenken druk ik een knop in. 'Toets nu je code in, dan zal hij stoppen. En voor het slapen druk je deze knop weer in, toets je je code in, en na 2 minuten gaat hij aan. Mocht je 's ochtends dan binnen komen, heb je 2 minuten om de code weer in te toetsen. Zodat hij niet af gaat. Het is een standaard beveiliging,' leg ik kalm uit. Ik draai me naar hem toe, en kijk hem aan, waardoor ik zie dat ik daardoor best wel dicht bij hem ben komen staan. Dichterbij dan welke man dan ook de afgelopen jaren is gekomen. Ik ben het niet meer gewend, maar het doet wel oude verlangens opkomen. Verlangens die ik had, toen ik nog een normaal leven had. Werk, relatie en een kindje. Samen een gezin zijn, gelukkig en met een goede kans op een lang, gelukkig leven. Ik kijk recht in zijn groene ogen, laat mijn blik eventjes over hem heen gaan, naar de zwarte krullen op zijn hoofd en zijn verzorgde baardje. Hij ziet er nog zo jong uit, maar heeft een vriendelijk gezicht. Dan pas besef ik dat ik naar hem staar. Mijn wangen worden wat rood en ik grinnik eventjes wat akward. 'Eum.. De code,' zeg ik dan maar vlug, en ik glimlach nogmaals flauwtjes, voor ik aan de kant stap. Ik stap van hem weg, om mezelf wat te herpakken, maar zie dan ook in een spiegel dat mijn gezicht lichtjes rood is geworden. Ik leidt mezelf even af en concentreer me maar weer eventjes op de siraden in de vitrines. Ik glimlach eventjes als mijn aandacht bij een ketting blijft hangen. Hij doet me denken aan die van mijn moeder. Zij droeg zulke dingen. Ik zie haar in gedachten en sluit kort mijn ogen bij die gedachten. Zij had rood haar, net zoals ik. Onbewus pak ik een plukje van mijn rode haren vast, en laat ik de rode haren door mijn vingers glijden. Sieraden zijn normaal niks voor mij, maar deze is sierlijk, zonder overdreven te zijn. En dan denk ik aan Maddy. Mijn blik word droevig terwijl ik aan mijn kleine meid denk. Hetzelfde rode haar. Ik zie haar nog zo voor me, die grote blauwe ogen, kijkend om het hoekje van de deuropening en hoor de kleine voetstapjes bijna over de vloer gaan, op weg om bij ons in bed te kruipen. Eventjes geniet ik van die herinneringen voor ik terug denk, aan de andere nacht. De nacht dat mijn leven instortte. Vanaf die dag verloor ik alles. Zij is het belangrijkste van mijn leven. Mijn baby. En haar vader nam me haar af. Ik zucht zacht, maar besef dan dat ik niet alleen ben. Nu mag ik mezelf niet laten voelen. Nu kan ik niet instorten. Ik moet groot zijn en ik zal haar terug winnen. Ik dwing de kalme glimlach, mijn masker weer op mijn gezicht en kijk eventjes naar de prijs. Misschien kan ik hem later voor haar kopen. Haar verjaardag komt er tenslotte weer aan. Ik beeld me haar in met de ketting. Het zou haar heel mooi staan. Ze word ouder en ik mis het allemaal. Rustig denk ik er nog eventjes over na. Het geld kan ik tenslotte missen. Dan draai ik me weer naar hem toe, besluit ik later een keuze te maken en loop ik weer langzaam door de zaak heen, wachtend op een uitnodiging om boven te komen. 'U heeft een mooie zaak,' begin ik dan, terwijl ik mijn vingers over het koude steen van de balie laat glijden. 'Jammer van de inbraak natuurlijk, maar ik neem aan dat de verzekering dat betaald,' ga ik dan vlug verder. Aangezien het er normaal natuurlijk beter uit ziet. Ik glimlach en kijk de man dan weer onderzoekend aan, mijn hoofd lichtjes schuin, iets wat ik vaak onbewust doe als ik mensen probeer te snappen. Als ik het verhaal achter de persoon probeer te ontdekken. Hij ziet er gespierd uit en erg goed, ondanks dat hij in zijn pyjama staat. Ik laat mijn ogen over zijn lichaam gaan, tot ik besef dat ik het doe en vlug weer naar hem op kijk, naar die groene ogen. Plotseling heb ik het heel warm. Wat heb ik vanavond toch. Ik probeer niks te laten merken, maar deze gedachten laten me niet gauw los. 'Lukt het,' vraag ik dan maar, over het beveiligingssysteem. 

Re: ORPG] On purpose

Joey:
Toen ik bij het alarmkastje aangekomen was had ik met mijn blik de agente gevolgd. Ik geloofde dat haar naam Meg luidde als ik het gisteravond goed onthouden had. Het schoot me te binnen dat ze me een visitekaartje afgegeven heeft en deze op de keukentafel lag in mijn appartement boven de winkel. Misschien zou ik daar zometeen snel langs kunnen lopen om te checken of ik bij het bij het juiste eind had. Ondertussen was de dame dichterbij komen staan en ik was iets opgeschoven om haar de ruimte te geven. Anders had ik het zicht op het kastje geblokkeerd en zou het nog veel langer duren. Ik volgde haar en deed oprecht mijn best om opnieuw op te letten, net zoals ik had gedaan bij de firma toen ze dit alarmsysteem kwamen hangen. Na de inbraak van de vorige nacht had ik dan ook meteen actie ondernomen om de resterende sieraden te beschermen tegen hetzelfde lot. Ik knikte als een teken van begrip en bekeek eerst de knoppen om met mijn vingers zacht over de zojuist ingedrukte toetsen te laten gaan om ze in een volgorde te kunnen onthouden. Ik was meer een type van het doen. Zaken doen, met mijn handen werken, onderhandelen voor een prijs... Daar haalde ik mijn voldoening uit, naast het verzorgd houden van de winkel. Kort keek ik op toen ik de blik van de roodharige dame op me voelde rusten en kruisten onze blikken elkaar. Een kleine glimlach was even om mijn lippen gekruld voor ik de code intoetste en de juiste knoppen wist te raken doordat ik bevestiging kreeg van een klein lampje wat in het kastje verwerkt was. Mooi zo, daar hadden we geen last meer van. 
Het uitzetten van het alarmsysteem had me de tijd gegeven om naar haar te kijken, gezien ze diep in gedachten verzonken leek met haar blik op één van de etalages gericht. Er lag een ketting in en ik kon aan haar zien dat het meer met haar deed dan elke willekeurige andere ketting die ik had liggen. Misschien zou ik de ketting achter kunnen houden en bij het oplossen van de zaak aan haar kunnen schenken voor het harde werk. 
Toen ze weer begon te spreken had ze de rode pluk haar losgelaten en gleed ze met haar hand over de balie van de winkel heen. 'Dat klopt, er zullen veel herstelwerkzaamheden uitgevoerd moeten worden en de collectie moet terug aangevuld worden.', zei ik tegen haar. 'Ik mag inderdaad blij zijn met de verzekering, ze vergoeden het meeste', legde ik aan haar uit. Echter was het toch een flinke hap die uit je portomonnee genomen werd door zoiets. Je moest toch geld voorschieten, investeren, lange dagen maken zonder enige bron van inkomsten en daarnaast opnieuw je zakenpartners benaderen om de winkel te vullen.
Opnieuw kruisten onze blikken waarna ze me algauw vroeg of het me gelukt was. 'Ja, het alarm is eraf. En aan zetten werkt op dezelfde manier als ik het goed begrepen heb?', controleerde ik of ik haar uitleg goed begrepen had. 'Zullen we dan maar door naar boven voor de koffie?', stelde ik aan haar voor en zette enkele stappen in de juiste richting.

Re: ORPG] On purpose

Megara

Ik luister naar zijn uitleg en knik zwakjes. Het runnen van een zaak heeft nooit echt mijn interesse gehad, maar toch heb ik respect voor de mensen die zoals hij, juwelier zijn. Iedereen weet dat de kans is dat je beroofd word. Maar toch, als het je passie is, dit iets is waar jij je leven aan wilt besteden. Ondanks dat risico toch iets doet wat je leuk vind.. Ergens zijn we daarin wel hetzelfde. Ik kijk hem weer recht aan en kan een vage glimlach niet verbergen. Ik zou elk moment neergeschoten kunnen worden tijdens mijn werk. Maar het is juist die spanning, avondtuur en mijn passie om mensen te helpen, te beschermen, waarom ik dit werk doe. Momenteel is het met de nachtdiensten niet heel spannend allemaal. Vroeger was het pas fijn. Mijn undercover werk. Daar heb ik tijdelijk afstand van moeten doen, maar het is mijn doel om ooit terug te gaan naar dat werk. Ik wil meer actie. Ik wil de adrenaline voelen stromen.. Zelfs neergeschoten worden, ondanks de pijn, gaf me een kick. Ik grinnik bijna onhoorbaar in mezelf, schud mijn hoofd en concentreer me dan weer op de man voor me. Hij antwoordt dat het alarm er af is en vraagt me dan nog een keertje voor de zekerheid of hij het goed onthouden heeft. Ik glimlach weer en knik. 'Precies. Niet al te moeilijk toch,' vraag ik dan plagend. Hij stelt dan toch voor om naar boven te gaan, waarop ik rustig achter hem aan loop. Ergens voelt het vreemd. Ik loop in de midden van de nacht door iemands huis. Niet vanwege werk, ook niet echt vanwege mijn persoonlijke leven. Het zit er heel erg tussen in. Ik kijk deze keer niet als een detective naar zijn huis. Maar als gewoon.. Ik. Hij is erg verzorgd, dat is zeker. En hij heeft smaak.. Ik kijk naar de meubels, naar de foto's die er staan, en probeer het onopvallend te doen. Het is misschien een soort tik, maar ik probeer in een blik altijd zo veel mogelijk over een persoon te weten te komen. Uit nieuwsgierigheid, maar ook om mezelf te beschermen. 'Zou u eigenlijk niet moeten slapen,' vraag ik me dan, plotseling beseffend dat ik zijn nachtrust verstoor. Bij dit kijk ik hem dan ook een beetje onzeker aan. Ik ben het gewend om midden in de nacht wakker te zijn, met mijn werk. Maar hij, heeft een omgekeerd leven. Zijn leven is overdag, en normaal zou hij nu geslapen te hebben. 'Ik hoop dat ik uw nachtrust niet te veel verstoor,' ga ik dan verder, terwijl ik mijn ongemakkelijkheid probeer te verbergen. 

Re: ORPG] On purpose

Upje

Re: ORPG] On purpose

Joey:
Ik keek naar haar en grinnikte kort. Het was wel een aardige dame die in was voor een grapje merkte ik. Ook al was het midden in de nacht, hoewel het voor haar ook normaal kon zijn dat ze 's nachts werkt. 'Nee, eigenlijk niet, maar je moet het wel even weten', zei ik met een knipoog en een glimlach. Ik de levendigheid in de nacht wel waarderen. 'Zou ik eigenlijk niet moeten', herhaalde ik toen ze me de vraag gesteld had en draaide me vanuit het koffiezetapparaat naar haar toe. 'Hmmm... eigenlijk wel, maar ik kon de slaap niet vatten na wat er afgelopen nacht gebeurd is.', zei ik tegen haar. 'Onrust, je bent toch bewuster aan het luisteren of je iets verdachts hoort', zei ik en haalde mijn schouders op. 'Gaat wel weer over. De komende dagen kan de winkel toch nog niet open, dus als ik zou willen, zou ik wel uit kunnen slapen', zei ik tegen haar. 'Dat is dan weer het voordeel', zei ik en leunde tegen het aanrecht aan terwijl ik op de koffie wachtte. 'Maar nee, je verstoort mijn nachtrust niet, ik kon al niet slapen', zei ik vriendelijk voor ik haar het kopje overhandigde. Misschien was het niet verstandig om zelf ook te nemen, maar de kopjes waren nu eenmaal al gevuld. 'Neem gerust plaats, je weet de weg sinds gisteren', zei ik en liep zelf naar de bank toe. 'Zijn jullie al iets verder gekomen met de zaak?', vroeg ik geïnteresseerd en leunde wat naar achteren tegen de rugleuning.