Search for posts by WordsAintEnough

Re: ORPG || When I'm with you, I feel safe from the things that hurt me inside.

Met een klein knikje beantwoorde hij haar toen ze zei dat hij de kussens kon laten liggen. Het was ook niet zo alsof hij van plan was iets anders te gaan doen, daarvoor kostte opstaan te veel moeite. Haar volgende woorden wuifde hij weg. 'Geeft niet, beter dat dan het tegenovergestelde,' zei hij, al wist hij niet helemaal zeker of dat zo was. In het leger kreeg hij, samen met zijn medekadetten, een training die bepaald geen zachte behandeling was. Daar werden ze niet geholpen, maar gepusht. Het verschil tussen het leger en het ziekenhuis, waar iedereen zo liefjes deed, kon niet groter zijn. De harde behandeling had hem altijd erg geholpen. Hij hield er niet van als mensen om zaken heen gingen draaien, gevoelens gingen besparen. De harde aanpak had meer effect op hem gehad. Althans, op de meeste gebieden.
'Yes, zal ik doen,' zei hij met een kleine glimlach. Hij had nu nog niks nodig en had ook niet het idee dat hij de rest van dit uur -het zou toch een uur duren? - niets meer nodig zou hebben.
De eerste vraag was eentje die Daniel al aan zag komen. Waarom lag hij hier? 'Door een tibiaplateau fractuur, zo noemt de dokter het. Mijn knieschijf was verbrijzeld en is dus vervangen moeten worden door een aantal platen en schroeven,' zei hij tegen haar, vrij nuchter. 'Het herstel zal waarschijnlijk maanden duren, maar over een aantal weken is het al veilig voor me om naar huis te gaan.' Hij probeerde het zo optimistisch mogelijk te laten klinken, maar iedere keer als hij het hardop zei leek zijn wereld even te draaien. Het zou nog zo lang duren voordat hij weer de oude kon zijn. Zo lang voordat hij weer zichzelf kon zijn. Want zelfs als al die maanden voorbij zouden gaan, dan zou hij zich nog niet als vanouds kunnen bewegen. Het was een verschrikkelijke gedachte, eentje waarvoor Daniel altijd al had gevreesd. Maar hij mocht van geluk spreken, vertelde hij zich altijd. Andere soldaten waren er veel slechter aan toe. Sommige had hij gezien met een kunstbeen, een arm minder, verlamd...Daniel zou tenminste wel nog kunnen lopen. Hij moest blij zijn dat dit het enige was wat er aan de hand was.
Toen zijn moeder te horen had gekregen dat hij in het ziekenhuis lag had ze direct haar spullen laten vallen en was ze naar hem toe gekomen. Ze had hem altijd al gezegd dat ze het maar niks vond dat hij het leger in ging, dat ze voelde dat er iets ergs met hem zou gebeuren. Iedere keer als hij weer moest vertrekken moest hij zijn moeder bijna van zich afduwen zo stevig hield ze hem vast. Zijn vader daarentegen vond het leger maar niks op een hele andere manier. Hij noemde het een logische uitweg voor iemand met geen opleiding. En misschien was het dat ook wel. Daniel had de keuze impulsief gemaakt toen hij ten einde raad was wat betreft werk, hij was verleid geworden door een van zijn vrienden die ook had besloten het leger in te gaan en voordat hij het wist stond hij op de trainingsbaan. Hij werd goed in wat hij deed. Leerde eindelijk iets nuttigs voor zijn gevoel en vond het interessant. Na al een aantal jaar in dienst te hebben gezeten werd hij gevraagd om commandant te worden, iets waar hij al die tijd al naar toe had gewerkt. En toen, op zijn eerste missie met zijn nieuwe titel, gebeurde het. Hij had slechts een vleugje van het succes kunnen proeven en dat was zo veel erger dan dat hij het nooit had kunnen proeven. Hij was gemaakt voor de rol als commandant en nu was al zijn training voor niks geweest.

 

But my darlin', I'll be rooting for you 

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

Caleb
Het was het geluid van het meertje, het rustig kabbelende water, dat de ruis uit zijn hoofd even liet verdwijnen. Alsof hem eindelijk wat tijd werd gegund om helder te worden, om zijn gedachten even netjes te sorteren. Maar in plaats van te denken over alles, koos hij ervoor om te denken over niets. Het was een gave die hij al sinds jongs af aan had weten te ontwikkelen, het niet-denken. Hij had nooit gedacht dat hij het zo hard nodig zou moeten hebben op bepaalde momenten, de laatste tijd ging het echter vanzelf. Dan zag hij de omgeving wel, maar was hij zich er niet bewust van wat er allemaal om zich heen af speelde. Het was relaxed en beangstigend tegelijk. Het was relaxed omdat hij eindelijk eens rust kreeg in zijn hoofd, omdat hij zich eens geen zorgen hoefde te maken over alles wat zich in de wereld afspeelde. Het was beangstigend omdat het steeds vaker gebeurde, ook op momenten dat het bepaald niet handig was. Zo bevroor hij tijdens het schieten op hun doelwitten, een paar Afghaanse soldaten. Iets waar hij nog iedere dag aan terug kan denken dankzij het litteken op zijn schouder. Het kwam niet altijd van pas, maar de laatste tijd begon hij het steeds meer te waarderen, het niet voelen, niet denken, en vooral het niet drukmaken over...eigenlijk alles.
Hij liet zijn hoofd op het gras zakken terwijl hij zijn blik op de hemel had gericht. Het zag er nog precies hetzelfde uit als een paar dagen geleden, toen hij op dezelfde manier op de grond lag, maar dan in een heel ander continent. Niet alles was dus verandert. Het was een enorm cultuurverschil, als je dan wel over cultuur kon praten in Afghanistan. Eerst was het enige dat hij zag zand, medesoldaten en wapens, nu zat hij alleen aan een meer met niks in zijn handen. Het voelde leeg, geen wapen vast te hebben, niets vast te hebben. Dat hij niet alert hoefde te zijn was ook nog niet helemaal tot hem doorgedrongen. Het was misschien naïef van hem om te denken dat zodra hij thuis was alle spanning van hem af zou vallen, dat hij weer dezelfde jongen zou worden als voorheen. Luchtig, relaxed en grappig. In plaats daarvan zag hij alleen maar dat hij deze jongeman na probeerde te doen, terwijl het zo duidelijk was dat hij er gewoon niet meer in zat. Hij was dood gebleven in de strijd en de restanten waren alleen zijn negatieve karaktertrekken.
Het was pas tot het moment dat hij voetstappen naast zich hoorde dat hij echt omhoog keek, voorheen had hij namelijk alleen maar wat zitten staren naar de donkere lucht. Naast hem stond iemand die hij veel te goed kende en iemand die hij eigenlijk veel te veel had gemist op zijn missie in Afghanistan. Nog voordat hij een woord uitsprak bekeek hij haar, zoals hij ook bij zijn familie had gedaan. Ze zag er tevreden uit, gelukkig. Haar gezicht had een wat volwassenere vorm gekregen en haar haar was een stuk langer geworden. Ze leek slanker. Was ze afgevallen? God, wat was ze mooi. Misschien nog wel mooier dan hij zich herinnerde. Misschien ook wel mooier dan de foto die hij mee had genomen waar ze allebei opstonden.
"Hey," kwam er uit zijn mond toen hij zich besefte dat hij misschien wel iets te lang naar haar had gekeken. Hij duwde zichzelf op van de grond, klopte zijn handen af aan zijn broek. What's next? Hij voelde een sterke drang om haar te knuffelen, maar het feit dat zij degene was die hun relatie had beëindigd hield hem tegen. Er vielen meer dingen op, ze was nog altijd kleiner dan hij was, haar ogen waren nog altijd even mooi, ze straalden leven uit, energie, iets wat hij altijd leuk aan haar had gevonden.
Hij en Annabelle hadden een ingewikkelde relatie gehad. Of nou ja, ingewikkeld was het eigenlijk helemaal niet. Jongen ontmoet meisje, worden bevriend, worden verliefd, meisje beëindigd de relatie. End of story. Maar makkelijk zo voelde het totaal niet. Er waren nog zoveel emoties die niet waren gestild, zoveel woorden die nog gezegd moesten worden en zoveel vragen die nog beantwoord moesten worden. Om te beginnen met de vraag waarom ze niet meer bij hem wilde zijn...in ieder geval niet op de manier waarop hij bij haar wilde zijn.
"Ik mis je" "Hoe gaat het met je?"

But my darlin', I'll be rooting for you 

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

Caleb
Het was zo ver, het moment was eindelijk daar dat Caleb zijn familie weer te zien kreeg. Zo vaak had hij verlangd naar dat moment, het moment dat hij zich weer thuis zou voelen. Veilig zou voelen. Toch wist hij dat hij teleurgesteld zou zijn, er was namelijk één iemand die waarschijnlijk niet in de aankomsthal te wachten stond. Annabelle. Via een raam tussen de ruimte waar je je bagage op kon halen en de aankomsthal zag hij ze al staan. Ze hadden hem nog niet gezien, wat hem vreugde opleverde, zo kon hij ze namelijk uitgebreid bekijken want God wat waren ze veranderd. De laatste keer dat hij Nadine zag was ze een plank, nu zag hij overal waar hij keek rondingen. Borsten die voor zijn vertrek nog lang niet in zicht waren en taille die een beetje te goed te zien waren in dat naveltruitje. Ze was ontzettend gegroeid. Hetzelfde gold voor Mitchell, de jongen z'n schouders waren minstens twee keer zo breed geworden. En was hij nou langer dan hun vader?! Nog even en zijn kleine broertje haalde hem in qua lengte. Caleb's vader was daarentegen niks veranderd, hij was nog altijd de hark zoals Caleb hem ook herinnerde. Zoals altijd droeg hij een geruite blouse met daarover een zwart colbertje en daaronder een zwarte broek. Zijn bril was het enige dat verandert was aan hem, en het was geen vooruitgang. Het ding op zijn neus was nog lelijker dan zijn knobbelige neus zelf. En dan was er nog mam. Ze was ouder geworden. Hier en daar zag hij wat grijze uitgroei, iets wat ze voorheen altijd zo snel mogelijk over verfde zodat niemand het zag. Het leek erop dat ze wat minder moeite deed om te verbergen dat ze oud was, ook qua kleding zag ze er niet meer uit zoals eerst. Het was niet iets wat Caleb van haar gewend was, kleding was immers altijd al een obsessie voor haar geweest.
Er waren zoveel dingen die hij gemist had in de afgelopen 13 maanden, zoveel ontwikkelingen waar hij niet bij had kunnen zijn. Het deed meer pijn dan hij in eerste instantie gedacht had.
Hoe langer hij daar stond hoe meer moeite hij kreeg om zijn ledematen te bewegen. Het was pas toen hij zag dat zijn gezin doorkreeg dat hij door het raam naar hun keek dat hij zijn voeten ging bewegen. Hij tilde zijn zak met spullen van de loopband en zwiepte deze over zijn schouder heen. Veel had hij niet meegenomen. Er zaten slechts wat kleren in met nog wat fotolijstjes waar hij voor het slapen gaan naar keek, op de een of andere manier werkte dat altijd rustgevend, het kijken naar de foto's. Dan wist hij weer waar hij het allemaal voor deed, het participeren in het leger.
"Hey Rough! Tot de volgende keer man.' Caleb draaide zich om toen hij een hand op zijn schouder voelde. "Ja, tot ziens en geniet van je vrijheid,' zei hij en hij gaf de jongeman een klap tegen zijn schouder. Hij en Randy waren de enigen die in hetzelfde deel van het land woonden en dus hetzelfde vliegtuig moesten nemen. Het was al een lange reis, maar al dat geklets van Randy maakte het een ondraagbare reis. Hij was opgelucht dat hij dat gepraat voor een lange tijd niet meer aan hoefde te horen. Randy was een goede soldaat, maar hij praatte nogal graag over zichzelf en over hoe goed hij was, niet begrijpend dat dat hem alleen nog maar dommer maakte.
"CALEB!" Nog voor het moment dat hij zich om kon draaien om te zien waar de schreeuw vandaan kwam had Nadine haar armen én benen al om hem heen. Hij liet zijn tas op de grond vallen en sloeg zijn armen om zijn zusje heen. "Hey N, hoe gaat het met je?" Vroeg hij zachtjes terwijl hij haar nog steeds stevig knuffelde. Het voelde goed om weer zo'n knuffel te krijgen en niet weer een klopje op de rug. "Goed, heel goed, nu jij terug bent," zei ze en ook al kon Caleb haar gezicht niet zien, hij wist dat ze glimlachte en huilde tegelijk. De mooiste combinatie. Voorzichtig liet hij Nadine zakken aangezien hij zag hoe erg zijn moeder stond te popelen om haar armen ook om hem heen te slaan. En ja hoor, de warmte van Nadine was nog niet verdwenen of het werd vervangen door de warmte van zijn moeder, ook in tranen. "Ik heb je zo erg gemist," bracht ze uit. Caleb wreef even over haar rug. Na zijn moeder was Mitchell aan de beurt. Caleb opende zijn armen. "C'mon I know you've missed me," zei hij grijnzend. Mitchell lachte en het eerste wat hem opviel was zijn lage stem. "Oh God, heb je een kou gevat, je klinkt niet zo lekker," zei hij grijnzend terwijl hij zijn broertje knuffelde. "Ha-Ha-Ha." Caleb kon niet geloven dat hij dit ook al had gemist, zijn broertje had de baard in de keel. Na een tijdje liep zijn vader op hem af en gaf hem ook een stevige knuffel. Woorden waren verder niet nodig.
Het was toen hij in de auto zat toen hij het voor het eerst zag. De vrouw in de boerka, alles bedekt behalve haar ogen. Haar ogen keken hem doods aan, precies zoals ze keek toen hij een kogel door haar hart boorde. Verschrikt draaide hij zich om, om de vrouw te volgen terwijl ze langs haar reden. Maar ze was weg. Caleb's hart bonkte als een bezetene en hij wreef in zijn ogen. Het was niet echt wat hij net gezien had. Hij was veilig hier. "Caleb?" Hij zag nu pas dat iedereen in de auto naar hem keek. "We vroegen of je het lekker vond....dat we pasta met rode saus voor je hebben gemaakt...." Het duurde even voordat Caleb's hersens de woorden die Nadine had uitgesproken hadden verwerkt. "Uh...ja, zeker lekker," zei hij. "Goed zo, want iets anders krijg je niet," zei Nadine en ze gaf hem een stootje tegen zijn buik.
Inmiddels zaten ze met z'n allen aan de tafel. Caleb aan het hoofd van de tafel en de rest aan de zijkanten. "Je gelooft het of niet, maar Mitchell heeft een vriendinnetje," zei zijn moeder na een tijdje stilte. Caleb's blik ging van zijn eten naar Mitchell toe. "Vertel." Terwijl Mitchell een uitgebreide beschrijving gaf over zijn vriendin, hij vertelde nog net niet de kleur van haar onderbroekje, werd Caleb's aandacht getrokken naar wat beweging achter het raam. Het begon te schemeren en voor een moment dacht hij dat hij achter de bosjes iets zag zitten. Of beter gezegd iemand. Voor een moment zat hij niet meer aan de eettafel, maar zat hij weer in Afghanistan. Zijn hart bonkte in zijn keel toen hij ze zag bewegen, zijn doelwitten, hij volgde ze met zijn ogen. Hoe dichter bij ze kwamen hoe harder zijn hart begon te kloppen. Het was pas toen ze 5 meter verwijderd waren dat hij zich realiseerde dat hij geen wapen had. Zijn spieren spanden zich aan en hij hield zijn adem in toen hij zag dat er een geweer op hem gericht stond. "CALEB!" Het was de tweede keer die dag dat iemand zijn naam zo hard schreeuwde, weer was het Nadine. Iedereen keek hem verward aan. "Gaat alles goed, schat? Moet ik wat water voor je pakken?" vroeg zijn moeder. Het was tot dit moment dat hij zich nog niet beseft had dat hij al die tijd zijn adem in had gehouden. "Nee, nee," zei hij en hij stond op van zijn stoel. "Ik moet gewoon even naar buiten." Hij stond op van zijn stoel, schoof deze aan en liep zonder verder nog een woord te zeggen naar buiten.
Het was koud buiten, maar Caleb kon het wel gebruiken. Hij had het immers ontzettend benauwd gekregen van zojuist. Onbewust liep hij weer naar het kleine parkje aan het Dullen Lake, een meertje waar hij vroeger ook vaker kwam om tot rust te komen. Een meertje waar hij meer dan één goede herinnering aan had, het had altijd rustgevend gevoeld, alsof hij thuis kwam. Zo voelde het nu ook. Hij nam plaats op de grond en keek naar de avondrode zon die in het water weerkaatste. Misschien was dit wel het thuis-gevoel waar hij naar op zoek was geweest en was hij niet zijn gezin, iets waar hij zich nu best wel schuldig over voelde. Maar het was waar, toen hij eenmaal het meer te zien kreeg vonden zijn spieren eindelijk een manier om niet meer de hele tijd gespannen te zijn.

But my darlin', I'll be rooting for you 

Re: ORPG || When I'm with you, I feel safe from the things that hurt me inside.

Daniel glimlachte gegeneerd. 'Ja klopt, de doktersjas,' zei hij tegen haar. En het feit dat ze een prachtige vrouw was, maar goed dat ging hij niet hardop tegen haar zeggen. Hij wilde niet meteen overkomen als een fixer, dat zou de psycholoog-patiënt relatie niet ten goede doen. Bovendien zou Daniel niet in staat zijn om subtiele hints te gaan droppen, daarvoor zat zijn hoofd te vol met andere gedachtes.
Toen Estelle hem vroeg of ze ook wat wilde drinken, schudde hij zijn hoofd. 'Nee, dank je,' zei hij tegen haar met een kleine glimlach. Hij had zojuist zijn lunch gehad en daar had hij wat thee bij gekregen en een groot glas water. Dat was voldoende geweest. Het was zelfs zodanig voldoende dat hij het gevoel had dat hij zo dadelijk naar het toilet zou moeten, een verschrikkelijke onderneming als je het aan hem vroeg.
'Nee, klopt,' reageerde hij op haar toen ze zei dat hij niet erg positief had geklonken. Het gaat was eigenlijk het beste wat hij zich tot nu toe had gevoeld. Gisteren had hij om pijnstillers gevraagd en die had hij die ochtend bij zijn ontbijt gekregen. Hij was er heilig van overtuigd dat 'het gaat' medemogelijk werd gemaakt door deze pijnstillers. Hij was nu minder bewust van de pijn in zijn knie, voelde zich minder helder en minder alert dan hij eerder was. Dit gaf hem toch wat meer rust in zijn hoofd, iets wat hij aan de ene kant fijn vond, maar aan de andere kant ook niet. Hij wilde juist alert zijn, het gevoel dat er ieder moment iets kon gebeuren had hem niet verlaten sinds zijn tijd in het leger.
Daniel had nooit echt geloofd in psychologen. Toen de dokter hem een tijd geleden toen hij met verlof was ook had aangeraden om een psycholoog te spreken had hij hem haast uitgelachen. Nee, het waren gewoon afzetters. Uiteindelijk bleef je zo lang met ze praten dat je niet eens zeker wist of het de psycholoog was die je beter had gemaakt, of dat je gewoon 'genezen' was door de tijd die ondertussen was verstreken. Hij was er erg sceptisch over en zag, zoals de meeste mannen, niet echt in hoe praten je veel verder bracht. Actie ondernemen, voor afleiding zorgen, dat was de manier waarop Daniel hiervan af zou komen. Niet door constant op een bed te liggen en wat over zijn 'gevoelens' en nachtmerries te praten. Hij hoopte dan ook dat hij met zo kort mogelijke antwoorden er sneller vanaf zou komen, misschien dat de sessie dan wat minder lang zou duren en dat hij vandaag nog eens kon proberen om vanuit zijn bed naar de deur te lopen. Dit was hem gisteren niet gelukt, vol schaamte was hij terug gekropen naar zijn bed en had hij zich eraan opgetrokken om vervolgens met waterige ogen van de pijn weer op bed te belanden.
Daniel keek op toen Estelle vroeg of hij nog een kussen nodig had en hij wilde net antwoorden toen ze al opstond van haar stoel en de kamer uitliep. Hij had geen extra kussen nodig, daar was hij vrijwel zeker van. Als hij al iets nodig had, dan waren het minder kussens. Estelle plaatste het kussen achter hem en alhoewel hij wist dat ze het niet bedoeld had, voelde hij zich hier niet prettig bij. De laatste paar weken werd hij vaker behandeld als patiënt dan gewoon als mens, het voelde verschrikkelijk dat nu zelfs iemand een kussen voor hem moest halen omdat hij er zelf niet toe in staat was. 'Hmm, nee het voelt niet echt beter...ik denk dat ik het gewoon zo doe...' zei hij en hij haalde beide kussens achter hem vandaan en gooide deze aan het voeteneind, iets waardoor een van de kussens van het bed af viel. Geen slimme actie dus. Hij ging weer wat beter zitten en zette een glimlach op z'n gezicht. 'Dit is beter.'
Daniel knikte naar Estelle toen ze vrijwel direct door had dat wat hij zei niet klopte. Hij zag echter niet in hoe een kleine leugen, als zeggen dat je goed geslapen hebt, zo'n ramp kon zijn. Hij bespaarde haar van het werk en zichzelf van het uitleggen hoe het precies zat. Het was een win-win situatie. 'Oke, is goed,' zei hij tegen haar. 'Ik zal het proberen.'
Toen ze zei dat alles goed met haar ging verscheen ook een glimlach op zijn gezicht. 'Dat is fijn,' zei hij tegen haar. 'Prima,' zei hij toen ze zei dat ze rustig zou beginnen. Dat vond hij helemaal niet erg.
 

But my darlin', I'll be rooting for you 

Re: ORPG | Beyond Souls.

Isidor
Isidor had geen nee als antwoord genomen van Jonah. De jongen was maar eventjes onderweg van zijn kamer naar deze bar, dan zou hij vast nog tijd over hebben om hem op te halen. Anders was Jonah egoïstischer dan hij dacht. Niet veel later kwam Sophie ook binnen, het was al vrij snel te zien dat ook zij met de auto was gekomen. Wat een luxe. Isidor keek toe naar hoe ze haar jas uittrok en deze op de bar legde. Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht. 'Heel graag, ik heb Jonah zojuist al overtuigd dat hij me op komt halen de volgende keer, maar nu ik een keuze heb kies ik toch liever voor jou,' zei hij en hij wierp haar ongegeneerd een knipoog toe. Hij liep naar haar toe en drukte zijn lippen voor een moment op de hare. 'Zou je me vanavond niet ook al naar huis kunnen blijven? En dan misschien nog even blijven om te...kletsen,' stelde hij aan haar voor, zich compleet ervan bewust dat Jonah alles kon horen. Hij voelde gewoon geen schaamte tegenover hem, de twee hadden al veel samen meegemaakt, bovendien wist hij zeker dat Jonah zich ook zo zou gedragen als hij een vriendin had.
'Mja, dat vroeg ik me ook al af, anders had ik net zo goed de bus van een half uur later kunnen pakken. Had me behoorlijk wat stress bespaart voor m'n vertrek,' merkte hij op. Het weer van vandaag had hem geen goed humeur geleverd, al maakte Sophie het al weer een stukje beter.
Ze hadden ongeveer een jaar een relatie en Isidor voelde zich er erg goed bij. Bij de vorige relaties die hij had gehad was hij van het begin af aan niet zeker geweest of het wel het juiste was om te doen. Bij Sophie bestond die twijfel niet, zelfs nu niet. Het hielp dan ook heel erg dat ze eerst vrienden waren geweest, Isidor kende haar al vanbinnen en van buiten, er zou eigenlijk niks meer mis kunnen gaan.
Toen de deur nog een keer open ging draaide Isidor zich om naar de deur om te kijken wie de volgende was die de regen had overleefd. Een kort gegrinnik kwam over zijn lippen toen Annabelle zo vrolijk aankondigde dat ze er was. 'Nog niet eens zo laat, congrats!' zei Isidor tegen de bijna altijd late Anna. 'Oh ja, het was heerlijk. Ik hoef nu tenminste niet meer te douchen straks,' zei hij met een grijns.

Jonah
Jonah wierp Sophie een knikje toe toen ze binnen kwam lopen en glimlachte even naar haar. Hij nam nog wat slokjes van zijn bier en besloot toen het flesje weg te gooien in de prullenbak onder de bar. Toen hij hoorde wat Isidor zei trok hij even een gezicht naar de jongen, hij verkoos Sophie over zijn vriend, nou dan kon hij geen ritje terugverwachten van Jonah. Er subtiel was Isidor niet bezig vandaag, zelfs Jonah begreep wat zijn intenties waren met Sophie die avond en om heel eerlijk te zijn, had hij dit liever niet geweten. Het maakte hem nog bewuster van hoe single hij nu eigenlijk was en hoe lang al, het was best wel triest. Natuurlijk had hij nog wat korte relaties gehad, sommigen van slechts een nacht, maar dat was het toch niet helemaal.
Jonah liet de twee tortelduifjes maar even alleen en ging alvast zijn gitaar stemmen op het kleine podium dat ze tot beschikking hadden. Hij plugde de kabel in de versterker en draaide het volume zo zacht mogelijk zodat hij wel nog zou kunnen horen of de tonen vals waren, maar de rest niet zou storen.
Van jongs af aan speelde Jonah al gitaar, vanaf het begin beleefde hij er al de grootste lol aan. Het was voor hem een manier om zich even helemaal af te schakelen van de rest van de wereld. Het kalmeerde hem terwijl het hem tegelijkertijd ook heel veel energie gaf. De motivatie om te blijven oefenen en te blijven proberen was ook niet ver te zoeken. Het jammere was alleen dat ze nu, met Beyond Souls, niet echt veel optredens hadden. Een keer in de maand vonden ze wel een plekje waar ze konden spelen, dit was dan ter vergoeding van ongeveer 100 euro, soms nog minder. Deze kosten waren ze al snel kwijt aan het vervoer er naartoe. Tot nu toe speelden ze eigenlijk alleen voor de ervaring, wat ook tof was, maar Jonah zou het niet erg vinden als ze nu nog een stapje hogerop zouden komen.
Jonah keek op toen de deur openging en zag Annabelle naar binnen stappen. Zelfs met dit weer zag ze er nog aantrekkelijk uit, hoe deed ze dat toch? 'Hey,' zei Jonah die haar even een glimlach toewierp en zich daarna weer stortte op zijn gitaar.
Niet veel later na het sarcastische gesprek over het 'mooie' weer kwam Bart binnen gestormd. Hij was compleet buiten adem en het leek er erg op alsof hij hierheen was gerent. 'Jongens...' hijgde hij. 'Fantastisch...nieuws!' Jonah keek hem fronsend aan. 'Bart ga eerst even zitten,' zei hij tegen hem, maar Bart schudde wild zijn hoofd. 'Sunset Fest,' ging hij verder. 'We gaan spelen op...' Het leek erop dat Bart bijna ging flauwvallen. 'Sunset Fest.' Het duurde even voordat Jonah de woorden begreep. Pas toen ze tot hem door drongen sperde hij zijn ogen wijd open. 'Wat?!' Hij zette zijn gitaar neer en liep terug naar de groep. 'Holy shit Bart, hoe dan?' Vroeg hij, niet wetend wat hem overkwam. Ze zouden gaan spelen op een van de grootste festivals in Engeland.

But my darlin', I'll be rooting for you 

Re: ORPG || When I'm with you, I feel safe from the things that hurt me inside.

Daniel
Het was nog niet zo lang geleden dat Daniel te horen had gekregen dat hij tijdelijk, en misschien wel blijvend, dienstongeschikt was verklaard. Zijn knieschijf was zodanig verbrijzeld geworden door een verdwaalde kogel dat hij direct naar huis gestuurd werd en klaar werd gemaakt voor een operatie. In het ziekenhuis werd zijn knieschijf verwisselt met een metalen schijf. Het was een operatie die van de buitenkant niet te zien was, pas als hij opstond was duidelijk wat er aan de hand was. De paar keer dat hij had proberen te lopen na de operatie was de onverdraaglijke pijn niet uit te houden. Het duurde slechts seconden de tijd dat hij fatsoenlijk op zijn benen kon staan. Het werd Daniel al snel duidelijk dat wat de dokters hadden gezegd, echt klopte. Hij zou nooit meer hetzelfde kunnen lopen. Zijn linkerbeen zou altijd een beetje trekken, trappenlopen zou pas weer mogelijk zijn na uren en uren van training en rennen...dat kon hij wel vergeten. Hij was niet meer nuttig in het leger, ze hadden hem niet meer nodig. Beter man te weinig dan een kreupele in het veld.
De tijden dat hij in het ziekenhuisbed lag en er geen vrienden of familieleden op bezoek waren, ging hij nadenken over wat hij dan zou kunnen worden nu hij niet meer het leger in kon. Echter, iedere keer als hij hierover nadacht kwam hij op niks. Zijn brein leek dan compleet te bevriezen. Hij was nergens geschikt voor. Zijn middelbareschooltijd had hij niet afgemaakt. Hij had geen enkele opleiding, geen hobby's behalve sporten. En ja, zo nu en dan schreef hij weleens, maar dat was zo amateuristisch dat hij hier nooit zijn carrière uit zou kunnen maken. Hij begon te vrezen voor de tijd dat hij ontslagen zou worden van het ziekenhuis. Want wat moest hij dan?
Verschrikt keek Daniel op toen hij geklop op de deur hoorde. Hij verwachte geen bezoek, tenminste niet dat hij wist. Misschien dat zijn zusje in een opwelling had besloten hem te verrassen, maar had zij geen college op het moment? Zijn moeder kon het ook niet zijn, die was deze week op vakantie gegaan met haar nieuwe 'minnaar'. Haar woorden, niet de zijne. Zijn pa zat nu ergens anders in het land en zijn opa en oma's die hadden geen vervoer nu zijn ouders weg waren.
De deur ging open en er kwam een jongedame binnen gelopen. Het raadsel werd met de seconde groter. Wie was deze vrouw en wat deed ze in zijn kamer? De frons op Daniel's gezicht werd groter toen ze zijn naam ook nog wist en hij keek naar de hand die ze uitstak. Pas toen ze uitlegde dat ze de psycholoog was begon een belletje bij hem te rinkelen. Natuurlijk! Dat was hij compleet vergeten. Hij schudde haar hand en glimlachte kleintjes. 'Sorry, ik had de connectie even niet gelegd,' zei hij tegen haar, als verontschuldiging dat hij haar niet direct had herkend en natuurlijk ook voor de rare blikken die hij haar had gegeven. Hij keek toe naar haar handelingen. Ze was best aantrekkelijk voor een psycholoog, iets wat zeker weten ook deel had uitgemaakt van zijn verwarring. Als er nou een oudere man met een dikkere buik binnen was komen lopen, én een doktersjas, dan had hij waarschijnlijk direct begrepen waar hij voor kwam. Nu was hij blij dat hij niet meer in zijn 'ziekenhuisoutfit' in bed lag. De dokters hadden toegestaan dat hij een losse joggingsbroek aandeed en een T-shirt of trui. Iedereen kon zich wel voorstellen dat hij liever niet had dat deze aantrekkelijke dame hem in een jurk had gezien. 'Het gaat,' kwam er over zijn lippen en hij duwde zichzelf wat rechter omhoog. Die verdomde kussens van het ziekenhuis waren zo groot en zacht dat hij om de minuut weer omlaag zakte. Het lag totaal niet comfortabel. Zeker niet voor iemand die het liefst buiten was en eigenlijk nooit langer dan nodig was in bed lag. Het bed was duidelijk gemaakt voor oude en krakemikkige mensen, iets wat Daniel als een belediging opvatte. Het liefst lag hij nu gewoon op een matje, zoals hij dat aan het front ook altijd moest doen. Hij had deze 'luxueuze' behandeling echt niet nodig. 'Ja, zeker,' antwoorde hij op de vraag of hij lekker had geslapen. Ook dit was een leugen. Hij had slechts drie uur geslapen vannacht, hij had gevochten tegen de slaap. Iedere keer als hij zijn ogen sloot werd hij namelijk overvallen met beelden van aan het front. Herinneringen die hem 's nachts lieten zweten, lieten schreeuwen en lieten schrikken. Iedere nacht was er wel een verpleegster die hem wekte omdat hij andere patiënten wakker hield met zijn gekrijs. Het ergste was nog dat het allemaal onbewust gebeurde. Hij koos er niet voor om die beelden te zien, ze waren er gewoon. Altijd.
'Hoe gaat het met jou?' Vroeg hij aan haar, dat was wel zo beleefd. Ze mocht hier dan wel voor hem zijn, maar zij verdiende ook een beetje aandacht. Bovendien was dit een perfecte vraag om het even niet over zichzelf te moeten hebben. Daniel had het namelijk nooit graag over zichzelf. Hij was een meester wat betreft het vooropstellen van anderen, en hiermee zijn eigen behoeftes af en toe compleet te vergeten.

 Zijn outfit ;) 

But my darlin', I'll be rooting for you 

ORPG || When I'm with you, I feel safe from the things that hurt me inside.

Daniel Nathan Reiff
 

But my darlin', I'll be rooting for you 

Orpg || So tell me, where shall I go?

So tell me, where shall I go? To the left, where nothing is right? Or to the right, where nothing is left?

Met Sanne 

Caleb Jonathan Rough  

But my darlin', I'll be rooting for you 

Re: ORPG | Beyond Souls.

Isidor
De muziek galmde door zijn hoofd en Isidor was er vrijwel 100 procent zeker van dat hij een gehoorbeschadiging op zou lopen als hij dit volume voor een kwartier op zou laten staan. Maar daar had hij nu even schijt aan. Hij trommelde wat meer op zijn schoot en knikte met zijn hoofd mee op de maat. Dit was pas lekkere muziek, hier kon hij zo erg van genieten. Het was voor zijn gevoel al veel te lang geleden dat hij een nieuwe, en goede, band had ontdekt. Zodra hij weer een nieuwe had, dan kon hij niet stoppen met luisteren totdat hij vrijwel alle nummers van hun had gehoord. Het logische gevolg was natuurlijk dat hij te veel van hun had gehoord en dat hij zijn interesse begon te verliezen, maar daar dacht hij pas aan als het leed al geleden was. De band waar hij nu naar luisterde was The New Caledonia, de drumpartijen waren ongelofelijk. Het was iets waar Isidor maanden op zou moeten oefenen, maar wel iets dat hij zou willen kunnen. Hij moest het kunnen.
Hij werd uit zijn trance gehaald toen hij voelde dat iemand op zijn schouder tikte. Hij haalde één oortje uit zijn oor en draaide zich om. 'Sorry meneer, zou u misschien het geluid wat zachter kunnen zetten?' Een vrouwtje van, tja wat zal het zijn, 70 jaar oud keek hem met priemende ogen aan. Haar woorden konden dan wel zacht en aardig zijn, maar haar blik zei al genoeg. Hij had niet veel keus. 'Natuurlijk,' zei hij met een verontschuldigende glimlach. Hij pakte zijn mobiel uit zijn broekzak en zette de muziek uit, hij wilde immers niet dat het hele effect verloren zou gaan nu hij het op een zachter volume moest luisteren.
Ongeveer zo'n half uurtje zat hij nog in de bus, zijn kamer zat veel te ver weg van de bar waarin ze konden oefenen, het was best wel frustrerend. Zeker omdat hij geen auto had waar hij gebruik van kon maken, iets wat Jonah wel had en die woonde slechts op een kwartiertje afstand! Toen de bus tot stilstand kwam stond hij op en liep hij de bus uit, nadat hij natuurlijk nog even geknikt had naar de vrouw die hem zojuist had aangesproken. Het was ongeveer vijf minuutjes lopen vanuit de bushalte naar de bar en Isidor zag geen andere mogelijkheid dan door de regen te rennen. Hij gebruikte zijn rugzak als een paraplu, wetende dat dit alleen zijn hoofd zou beschermen van nat worden, en zette hem op rennen. Met grote vaart rende hij door de plassen waardoor zijn broek compleet nat werd aan de onderkant. Compleet buiten adem kwam hij aan bij de bar en zocht hij naar de sleutel, iets wat hij snel wilde doen en wat daarom niet zo snel lukte. Toen hij de sleutel eenmaal had maakte hij opgelucht de deur open. 'De volgende keer haal je me op!' Zei hij tegen Jonah die vrijwel compleet droog op een van de barkrukken zat. Isidor liep verder naar binnen en mompelde wat over het slechte weer. Hij was helemaal doorweekt, overal waar hij liep liet hij plasjes achter op de grond. Dat was echter nog niet het ergste, het ergste was de kou die erbij kwam kijken. Hij voelde even aan de verwarming en toen deze aan stond zuchtte hij diep. Hij trok zijn schoenen uit en zette deze onder de verwarming om vervolgens zijn broek uit te trekken en deze ook over de verwarming heen te leggen. 'Ik had niet veel keus,' zei hij, schouder ophalend naar de fronsende Jonah.

Jonah
Regendruppels dropen van de daken af om vervolgens in grote plassen op de grond tot rust te komen en plaats te maken voor nieuwe druppels die in dezelfde cyclus waren beland. Het had altijd iets vredigs, vond Jonah, alleen al het idee dat de stad voor een moment gereinigd werd bracht hem rust. Nog niet eens te spreken over het heerlijke geluid dat het maakte als het op het dak van de auto kletterde. Het bracht hem terug naar zijn jeugd, naar de tijden dat hij veilig binnen zat terwijl er buiten een storm gaande was. Dikwijls zat hij dan in de woonkamer, achter de kachel met zijn gitaar en speelde hij hier wat zelfverzonnen riedeltjes op. Toen ervaarde hij nog geen druk om te presteren. Nu leek het wel alsof alles wat hij deed een toekomst zou moeten hebben. Jonah had tussen zijn bachelor en master een tussenjaar genomen en inmiddels voelde hij echt een druk op zijn schouders. Hij zou over een paar jaar al werk gevonden moeten hebben, al moeten weten waar zijn leven naar toe zou gaan. Hij had echter geen enkel idee wat hij zou willen doen. Zelfs nu hij een groot deel van zijn studie al af had gerond voelde het niet als het juiste om te doen. Hij had Electrical Engineering gestudeerd, maar wist vrijwel zeker dat dit niet hetgeen was wat hij later wilde doen. Nee, hij wilde muziek maken.
Jonah parkeerde zijn auto vrijwel direct voor de deur zodat hij niet een heel stuk door de regen hoefde te rennen. Hij pakte zijn gitaartas van de achterbank en zijn rugzak van de bijrijdersstoel en probeerde daarna zo snel mogelijk te handelen zodat zo min mogelijk spullen nat werden. Eerst opende hij de deur en stapte hij snel uit, hij sloot de auto af en rende het kleine stukje naar de deur van het pand. Pas toen hij veilig onder het afdakje stond zocht hij naar de sleutel die hij had gekregen van Bart. Bart had geregeld dat ze in een bar van een vriend van hem konden oefenen op de dagen dat deze gesloten was. Al de apparatuur stond al op het kleine podium dat ze hadden en dat kwam heel erg handig uit. Dit was echter wel tegen een kleine vergoeding, maar dat hadden ze allemaal wel over voor een goede oefenplek. Toen hij de deur eenmaal open had gekregen stapte hij naar binnen en liep hij naar een tafeltje waarop hij al zijn spullen legde. Het korte sprintje in de regen had hem toch niet volledig drooggehouden, tot zijn grote spijt, dus hing hij zijn natte jas over de stoel die bij de tafel stond. Er was verder nog niemand dus liep hij even naar de bar, pakte een flesje Heineken om vervolgens hiermee aan de bar te gaan zitten en wat slokjes ervan te nemen. Technisch gezien mocht dit niet van de eigenaar, maar goed, als hij gewoon alle flesjes naar voren zou schuiven dan zou hij er niets van merken. Het was namelijk niet de eerste keer dat hij dit deed.
Toen hij de deur open hoorde gaan draaide hij zich om, zijn bier verstoppend voor het geval dat het Bart zou zijn. Het was Isidor maar. Jonah keek hem grijnzend aan. De arme stakker was compleet doorweekt door de regen. Zijn broek was kletsnat en drupte aan alle kanten. 'Deal,' zei hij tegen hem toen hij hem bijna opdrong om hem de volgende keer te komen halen. Hij keek toe hij Isidor naar de verwarming toe liep en had eigenlijk aan moeten zien komen wat zijn volgende stap was. Typisch Isidor dit. Jonah schudde lachend zijn hoofd waarna hij nog een slok van zijn bier nam.

But my darlin', I'll be rooting for you 

Re: ORPG | Beyond Souls.

Isidor Adamo Osmann

Jonah Ayers
 

But my darlin', I'll be rooting for you