Orpg || So tell me, where shall I go?

Orpg || So tell me, where shall I go?

So tell me, where shall I go? To the left, where nothing is right? Or to the right, where nothing is left?

Met Sanne 

Caleb Jonathan Rough  

But my darlin', I'll be rooting for you 

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

Caleb
Het was zo ver, het moment was eindelijk daar dat Caleb zijn familie weer te zien kreeg. Zo vaak had hij verlangd naar dat moment, het moment dat hij zich weer thuis zou voelen. Veilig zou voelen. Toch wist hij dat hij teleurgesteld zou zijn, er was namelijk één iemand die waarschijnlijk niet in de aankomsthal te wachten stond. Annabelle. Via een raam tussen de ruimte waar je je bagage op kon halen en de aankomsthal zag hij ze al staan. Ze hadden hem nog niet gezien, wat hem vreugde opleverde, zo kon hij ze namelijk uitgebreid bekijken want God wat waren ze veranderd. De laatste keer dat hij Nadine zag was ze een plank, nu zag hij overal waar hij keek rondingen. Borsten die voor zijn vertrek nog lang niet in zicht waren en taille die een beetje te goed te zien waren in dat naveltruitje. Ze was ontzettend gegroeid. Hetzelfde gold voor Mitchell, de jongen z'n schouders waren minstens twee keer zo breed geworden. En was hij nou langer dan hun vader?! Nog even en zijn kleine broertje haalde hem in qua lengte. Caleb's vader was daarentegen niks veranderd, hij was nog altijd de hark zoals Caleb hem ook herinnerde. Zoals altijd droeg hij een geruite blouse met daarover een zwart colbertje en daaronder een zwarte broek. Zijn bril was het enige dat verandert was aan hem, en het was geen vooruitgang. Het ding op zijn neus was nog lelijker dan zijn knobbelige neus zelf. En dan was er nog mam. Ze was ouder geworden. Hier en daar zag hij wat grijze uitgroei, iets wat ze voorheen altijd zo snel mogelijk over verfde zodat niemand het zag. Het leek erop dat ze wat minder moeite deed om te verbergen dat ze oud was, ook qua kleding zag ze er niet meer uit zoals eerst. Het was niet iets wat Caleb van haar gewend was, kleding was immers altijd al een obsessie voor haar geweest.
Er waren zoveel dingen die hij gemist had in de afgelopen 13 maanden, zoveel ontwikkelingen waar hij niet bij had kunnen zijn. Het deed meer pijn dan hij in eerste instantie gedacht had.
Hoe langer hij daar stond hoe meer moeite hij kreeg om zijn ledematen te bewegen. Het was pas toen hij zag dat zijn gezin doorkreeg dat hij door het raam naar hun keek dat hij zijn voeten ging bewegen. Hij tilde zijn zak met spullen van de loopband en zwiepte deze over zijn schouder heen. Veel had hij niet meegenomen. Er zaten slechts wat kleren in met nog wat fotolijstjes waar hij voor het slapen gaan naar keek, op de een of andere manier werkte dat altijd rustgevend, het kijken naar de foto's. Dan wist hij weer waar hij het allemaal voor deed, het participeren in het leger.
"Hey Rough! Tot de volgende keer man.' Caleb draaide zich om toen hij een hand op zijn schouder voelde. "Ja, tot ziens en geniet van je vrijheid,' zei hij en hij gaf de jongeman een klap tegen zijn schouder. Hij en Randy waren de enigen die in hetzelfde deel van het land woonden en dus hetzelfde vliegtuig moesten nemen. Het was al een lange reis, maar al dat geklets van Randy maakte het een ondraagbare reis. Hij was opgelucht dat hij dat gepraat voor een lange tijd niet meer aan hoefde te horen. Randy was een goede soldaat, maar hij praatte nogal graag over zichzelf en over hoe goed hij was, niet begrijpend dat dat hem alleen nog maar dommer maakte.
"CALEB!" Nog voor het moment dat hij zich om kon draaien om te zien waar de schreeuw vandaan kwam had Nadine haar armen én benen al om hem heen. Hij liet zijn tas op de grond vallen en sloeg zijn armen om zijn zusje heen. "Hey N, hoe gaat het met je?" Vroeg hij zachtjes terwijl hij haar nog steeds stevig knuffelde. Het voelde goed om weer zo'n knuffel te krijgen en niet weer een klopje op de rug. "Goed, heel goed, nu jij terug bent," zei ze en ook al kon Caleb haar gezicht niet zien, hij wist dat ze glimlachte en huilde tegelijk. De mooiste combinatie. Voorzichtig liet hij Nadine zakken aangezien hij zag hoe erg zijn moeder stond te popelen om haar armen ook om hem heen te slaan. En ja hoor, de warmte van Nadine was nog niet verdwenen of het werd vervangen door de warmte van zijn moeder, ook in tranen. "Ik heb je zo erg gemist," bracht ze uit. Caleb wreef even over haar rug. Na zijn moeder was Mitchell aan de beurt. Caleb opende zijn armen. "C'mon I know you've missed me," zei hij grijnzend. Mitchell lachte en het eerste wat hem opviel was zijn lage stem. "Oh God, heb je een kou gevat, je klinkt niet zo lekker," zei hij grijnzend terwijl hij zijn broertje knuffelde. "Ha-Ha-Ha." Caleb kon niet geloven dat hij dit ook al had gemist, zijn broertje had de baard in de keel. Na een tijdje liep zijn vader op hem af en gaf hem ook een stevige knuffel. Woorden waren verder niet nodig.
Het was toen hij in de auto zat toen hij het voor het eerst zag. De vrouw in de boerka, alles bedekt behalve haar ogen. Haar ogen keken hem doods aan, precies zoals ze keek toen hij een kogel door haar hart boorde. Verschrikt draaide hij zich om, om de vrouw te volgen terwijl ze langs haar reden. Maar ze was weg. Caleb's hart bonkte als een bezetene en hij wreef in zijn ogen. Het was niet echt wat hij net gezien had. Hij was veilig hier. "Caleb?" Hij zag nu pas dat iedereen in de auto naar hem keek. "We vroegen of je het lekker vond....dat we pasta met rode saus voor je hebben gemaakt...." Het duurde even voordat Caleb's hersens de woorden die Nadine had uitgesproken hadden verwerkt. "Uh...ja, zeker lekker," zei hij. "Goed zo, want iets anders krijg je niet," zei Nadine en ze gaf hem een stootje tegen zijn buik.
Inmiddels zaten ze met z'n allen aan de tafel. Caleb aan het hoofd van de tafel en de rest aan de zijkanten. "Je gelooft het of niet, maar Mitchell heeft een vriendinnetje," zei zijn moeder na een tijdje stilte. Caleb's blik ging van zijn eten naar Mitchell toe. "Vertel." Terwijl Mitchell een uitgebreide beschrijving gaf over zijn vriendin, hij vertelde nog net niet de kleur van haar onderbroekje, werd Caleb's aandacht getrokken naar wat beweging achter het raam. Het begon te schemeren en voor een moment dacht hij dat hij achter de bosjes iets zag zitten. Of beter gezegd iemand. Voor een moment zat hij niet meer aan de eettafel, maar zat hij weer in Afghanistan. Zijn hart bonkte in zijn keel toen hij ze zag bewegen, zijn doelwitten, hij volgde ze met zijn ogen. Hoe dichter bij ze kwamen hoe harder zijn hart begon te kloppen. Het was pas toen ze 5 meter verwijderd waren dat hij zich realiseerde dat hij geen wapen had. Zijn spieren spanden zich aan en hij hield zijn adem in toen hij zag dat er een geweer op hem gericht stond. "CALEB!" Het was de tweede keer die dag dat iemand zijn naam zo hard schreeuwde, weer was het Nadine. Iedereen keek hem verward aan. "Gaat alles goed, schat? Moet ik wat water voor je pakken?" vroeg zijn moeder. Het was tot dit moment dat hij zich nog niet beseft had dat hij al die tijd zijn adem in had gehouden. "Nee, nee," zei hij en hij stond op van zijn stoel. "Ik moet gewoon even naar buiten." Hij stond op van zijn stoel, schoof deze aan en liep zonder verder nog een woord te zeggen naar buiten.
Het was koud buiten, maar Caleb kon het wel gebruiken. Hij had het immers ontzettend benauwd gekregen van zojuist. Onbewust liep hij weer naar het kleine parkje aan het Dullen Lake, een meertje waar hij vroeger ook vaker kwam om tot rust te komen. Een meertje waar hij meer dan één goede herinnering aan had, het had altijd rustgevend gevoeld, alsof hij thuis kwam. Zo voelde het nu ook. Hij nam plaats op de grond en keek naar de avondrode zon die in het water weerkaatste. Misschien was dit wel het thuis-gevoel waar hij naar op zoek was geweest en was hij niet zijn gezin, iets waar hij zich nu best wel schuldig over voelde. Maar het was waar, toen hij eenmaal het meer te zien kreeg vonden zijn spieren eindelijk een manier om niet meer de hele tijd gespannen te zijn.

But my darlin', I'll be rooting for you 

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

Annabelle
'Nee, ik weet het écht zeker. Geniet nou maar van de tijd samen eerst, ik kom vanzelf wel eens aan de beurt.' druk ik Nadine nog eens op het hart. Sinds Caleb weg is gegaan, is ze steeds meer naar me toe getrokken. Toch is onze band nooit zo geworden als de vriendschap tussen Caleb en mij. Ik zie haar meer als een nichtje, misschien wel als een zusje, hoewel ik dat nooit tegen Caleb zou zeggen. Nadine is me al weken aan het overhalen om ook te komen als Caleb aankomt op het vliegveld. Hoewel mijn argumenten logisch lijken, is het grootste argument een die ik niet hardop zeg. Dat is het simpele en laffe argument dat ik bang ben. Bang voor de veranderingen in Caleb, bang voor de veranderingen in onze band, onze vriendschap. Vroeger hebben we naast elkaar gewoond, gingen we samen naar school en spendeerde we elke vrije minuut samen. Dat veranderde amper toen mijn moeder en ik verhuisde naar een ander huis, een paar straten verderop. Hoewel we niet echt meer samen naar school liepen, zagen we elkaar het moment dat de bel ging. Er was niet veel nodig tussen ons om het gezellig en leuk te houden. Al toen we klein waren en allebei het heel vies vonden als mensen verliefd waren, hadden we afgesproken dat wij dat niet zouden worden. Vrienden alleen. Door de jaren heen, vooral de laatste paar jaren, werd dat lastiger. We gingen allebei om met meerdere mensen, compleet verschillende mensen. Zo werd ik meer richting de kunstzinnige groep getrokken, vooral door mijn passie voor fotografie en schilderen. Het is dan ook niet verrassend dat ik op dit moment een deeltijd opleiding aan de kunstacedemie volg voor literaire historie van kunst. Klinkt als een hele mond vol, maar het was de enige opleiding die vooral bestond uit leerstof, in plaats van de hele dag een beetje kliederen op een canvas doek en er vervolgens een week samen met medestudenten erg lastig en bedenkelijk naar kijken.
Hoewel ik Nadine nog geen twee uur geleden gesproken heb, heb ik de afgelopen twee uur aan niets anders gedacht dan hoe het zou gaan. Zou Caleb bruin zijn geworden van de hete zon? Zou hij een vreemd accent hebben opgepikt? Nadine dacht dat hij nog helemaal heel was, maar zou hij al zijn ledematen en uiteindes nog hebben, zoals tenen en vingers? Wat als hij plots kaal is geworden? Zijn opa pestte hem altijd met het feit dat hij op zijn 25e al kaal was en dat Caleb of Mitchell datzelfde lot te wachten stond. Een van de twee, nooit allebei, maar een van hen zal met de tijd ook overvallen worden door de kaalheid. Opmerkelijk genoeg is dat Calebs vader, Hank, gespaard is gebleven van de kaalheid en nog steeds een kop met haar heeft. Met een zucht zak ik wat weg in de stoel. Op de tafel voor me staan twee bakjes met Chinees erin, omdat ik geen zin had om te koken. Mijn moeder werkt al zo lang ik me kan herinneren zich een slag in de rondte, maar wel aan iets wat ze leuk vind. Mijn affiniteit met kunst komt niet zomaar uit de lucht vallen, aangezien ze de top tien van de meest succesvolle galleries in het hele land bezit. Daarbij ook een groot aantal van de top 20. In totaal staan er 17 galleries onder haar, waar ze ontzettend druk mee is het allemaal te runnen.
Wanneer ik de stokjes opnieuw naar mijn mond breng en wat eten naar binnen slurp, hoor ik mijn telefoon gaan. Met een volle mond sta ik op en loop erheen. "Hij is weg gelopen, tijdens het eten." staat er verlicht op mijn scherm met Nadine haar naam erbij. Zonder dat ze iets hoeft toe te voegen, weten we allebei al wat ik ga doen. Ik hoef niet eens te reageren, sterker nog, ik heb er geen tijd voor en geen handen voor vrij, aangezien ik mijn jas aantrek en in mijn schoenen schuif. Vanaf hier is het even lopen, een minuut of tien, dus dat geeft Caleb perfect de tijd om zijn gedachten wat bijeen te krijgen en te kalmeren, voor de volgende bom op hem valt: mijn aanwezigheid. Pijnzend trek ik de deur achter me dicht, terwijl ik me bedenk dat woorden als "bom" misschien niet echt een goede keuze zijn in zijn bijzijn.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

Caleb
Het was het geluid van het meertje, het rustig kabbelende water, dat de ruis uit zijn hoofd even liet verdwijnen. Alsof hem eindelijk wat tijd werd gegund om helder te worden, om zijn gedachten even netjes te sorteren. Maar in plaats van te denken over alles, koos hij ervoor om te denken over niets. Het was een gave die hij al sinds jongs af aan had weten te ontwikkelen, het niet-denken. Hij had nooit gedacht dat hij het zo hard nodig zou moeten hebben op bepaalde momenten, de laatste tijd ging het echter vanzelf. Dan zag hij de omgeving wel, maar was hij zich er niet bewust van wat er allemaal om zich heen af speelde. Het was relaxed en beangstigend tegelijk. Het was relaxed omdat hij eindelijk eens rust kreeg in zijn hoofd, omdat hij zich eens geen zorgen hoefde te maken over alles wat zich in de wereld afspeelde. Het was beangstigend omdat het steeds vaker gebeurde, ook op momenten dat het bepaald niet handig was. Zo bevroor hij tijdens het schieten op hun doelwitten, een paar Afghaanse soldaten. Iets waar hij nog iedere dag aan terug kan denken dankzij het litteken op zijn schouder. Het kwam niet altijd van pas, maar de laatste tijd begon hij het steeds meer te waarderen, het niet voelen, niet denken, en vooral het niet drukmaken over...eigenlijk alles.
Hij liet zijn hoofd op het gras zakken terwijl hij zijn blik op de hemel had gericht. Het zag er nog precies hetzelfde uit als een paar dagen geleden, toen hij op dezelfde manier op de grond lag, maar dan in een heel ander continent. Niet alles was dus verandert. Het was een enorm cultuurverschil, als je dan wel over cultuur kon praten in Afghanistan. Eerst was het enige dat hij zag zand, medesoldaten en wapens, nu zat hij alleen aan een meer met niks in zijn handen. Het voelde leeg, geen wapen vast te hebben, niets vast te hebben. Dat hij niet alert hoefde te zijn was ook nog niet helemaal tot hem doorgedrongen. Het was misschien naïef van hem om te denken dat zodra hij thuis was alle spanning van hem af zou vallen, dat hij weer dezelfde jongen zou worden als voorheen. Luchtig, relaxed en grappig. In plaats daarvan zag hij alleen maar dat hij deze jongeman na probeerde te doen, terwijl het zo duidelijk was dat hij er gewoon niet meer in zat. Hij was dood gebleven in de strijd en de restanten waren alleen zijn negatieve karaktertrekken.
Het was pas tot het moment dat hij voetstappen naast zich hoorde dat hij echt omhoog keek, voorheen had hij namelijk alleen maar wat zitten staren naar de donkere lucht. Naast hem stond iemand die hij veel te goed kende en iemand die hij eigenlijk veel te veel had gemist op zijn missie in Afghanistan. Nog voordat hij een woord uitsprak bekeek hij haar, zoals hij ook bij zijn familie had gedaan. Ze zag er tevreden uit, gelukkig. Haar gezicht had een wat volwassenere vorm gekregen en haar haar was een stuk langer geworden. Ze leek slanker. Was ze afgevallen? God, wat was ze mooi. Misschien nog wel mooier dan hij zich herinnerde. Misschien ook wel mooier dan de foto die hij mee had genomen waar ze allebei opstonden.
"Hey," kwam er uit zijn mond toen hij zich besefte dat hij misschien wel iets te lang naar haar had gekeken. Hij duwde zichzelf op van de grond, klopte zijn handen af aan zijn broek. What's next? Hij voelde een sterke drang om haar te knuffelen, maar het feit dat zij degene was die hun relatie had beëindigd hield hem tegen. Er vielen meer dingen op, ze was nog altijd kleiner dan hij was, haar ogen waren nog altijd even mooi, ze straalden leven uit, energie, iets wat hij altijd leuk aan haar had gevonden.
Hij en Annabelle hadden een ingewikkelde relatie gehad. Of nou ja, ingewikkeld was het eigenlijk helemaal niet. Jongen ontmoet meisje, worden bevriend, worden verliefd, meisje beëindigd de relatie. End of story. Maar makkelijk zo voelde het totaal niet. Er waren nog zoveel emoties die niet waren gestild, zoveel woorden die nog gezegd moesten worden en zoveel vragen die nog beantwoord moesten worden. Om te beginnen met de vraag waarom ze niet meer bij hem wilde zijn...in ieder geval niet op de manier waarop hij bij haar wilde zijn.
"Ik mis je" "Hoe gaat het met je?"

But my darlin', I'll be rooting for you 

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

Annabelle
Eenmaal in het park aangekomen, begint het te schemeren. Na een diepe zucht loop ik het park in, direct richting het meer waar we meer tijd door hebben gebracht dan op school, of misschien zelfs wel meer tijd dan thuis. De afgelopen paar maanden ben ik hier heel vaak geweest ook, vooral in het begin. Elke dag maakte ik me meer zorgen om Caleb, waardoor ik uiteindelijk niet meer terug kon naar het meer, omdat er te veel herinneringen hingen van vroeger. Al die keren dat we hier hebben gezeten. Hebben gepraat en zelfs hebben gezoend. Het voelt als een leven terug, alsof het twee hele andere mensen waren. Dat gevoel wordt alleen maar benadrukt als ik Caleb zie liggen in het gras, starend naar de lucht. Direct herken ik de blik in zijn ogen, het staren zonder te zien. Hij heeft die blik zelf uitgevonden en zo te zien gebruikt hij hem nog steeds. Even blijf ik op afstand staan en kijk naar hem. Hij is twee keer zo breed als toen hij weg ging, maar ziet er op een andere manier gebroken uit. Voorzichtig loop ik op hem af en kijk onderzoekend naar zijn lichaam, om te zien of er iets mis is. Om te zien of ik me zorgen heb gemaakt om niets.
Allebei kijken we naar elkaar, zonder iets te zeggen. 'Hi.' reageer ik als hij me gedag zegt en op begint te staan. Ik volg zijn handelingen met mijn ogen, nog steeds zoekend naar iets wat mis is. Als hij eenmaal rechtop staat, zie ik dat hij inderdaad twee keer zo breed is, maar dat er ook iets mis is. Toch is het enige wat ik wil hem voelen, het is zo lang geleden dat we afscheid hebben genomen. Wanneer mijn ogen die van hem vinden, weet ik zeker dat we toen inderdaad allebei andere mensen waren. Zonder erover na te denken overbrug ik de laatste ruimte tussen ons en vlieg op hem af, om hem stevig vast te pakken. Omdat hij een stuk groter is, sla ik mijn armen rond zijn middel en leg mijn hoofd tegen zijn borst. Ondanks dat ik mezelf zo streng toe had gesproken dat ik niet mocht huilen, voel ik hoe mijn ogen vochtig worden onder mijn gesloten oogleden. Zijn geur is zelfs anders dan eerst. Voorheen rook hij altijd naar wasmiddel en vers gemaaid gras. Nu heeft zijn geur iets kruidigs, iets scherps maar mannelijks. 'Ik heb je gemist.' pers ik eruit, hem nog steeds niet loslatend. 'Onder omstandigheden goed.' geef ik dan antwoord op zijn vraag en hef mijn hoofd op, om hem aan te kijken, nog steeds niet in staat hem los te laten. De angst dat als ik dat zal doen, dat hij dan zal verdwijnen is te groot. 'En met jou? Ben je nog heel?' vraag ik en leg mijn voorhoofd weer tegen zijn borst, om zijn hartslag te horen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

Caleb
Haar daar zo zien staan deed iets met hem. Het zorgde voor de brok in zijn keel die zich nog zo lang had weten te verschuilen achter de leugen die hij zichzelf steeds maar weer vertelde, dat het goed met hem ging, dat hij zich goed voelde en lekker in zijn vel zat. Toen Anna haar armen om hem heen sloeg twijfelde hij geen moment om zijn armen ook om haar heen te slaan. Hij drukte haar stevig tegen zich aan, had zijn armen achter haar rug gekruist en zijn ene hand op haar hoofd liggen en zijn andere hand op haar schouder. Ze was nog altijd kleiner dan hij was, maar goed ook, anders zou hun knuffel tien keer zo slecht gevoeld hebben...nou dat ook weer niet, maar op deze manier pasten ze precies in elkaar. Zachtjes kneep hij even in haar schouder en streelde hij over haar hoofd. Het voelde zo goed om dat weer te kunnen doen. Alles leek op zijn plek nu.
Toen Annabelle hem vertelde dat ze hem gemist had glimlachte hij zwakjes. 'Ik jou ook, heel erg zelfs,' zei hij tegen haar. 'Fijn,' zei hij tegen haar en hij glimlachte, het ging redelijk met haar, dat was beter dan slecht. Ze keek hem aan en Caleb haalde even een haartje weg uit haar gezicht om deze vervolgens achter haar oor te schuiven. 'Ik ben zeker nog heel,' zei hij tegen haar. 'En het gaat goed met me,' zei hij tegen haar. Hij had soldaten gezien die er slechter aan toe waren dan hij, een vriend van hem die zijn been had moeten laten amputeren aangezien er tot drie keer toe in zijn dij geschoten werd. De arme jongen zat nu in een rolstoel en thuis te wachten totdat hij een kunstmatig been aan kon. Verder was er nog iemand die gek was geworden en die zichzelf door z'n kop had geschoten ook iets wat Caleb allemaal live had mogen meemaken. Dat waren de dingen waar hij 's nachts niet van had kunnen slapen. Je wist nooit wat er zou gebeuren de dag erna, zelfs beste vrienden konden dingen doen waarvan je dacht dat ze er nooit toe in staat waren.
'Hoe gaat het met je opleiding?' Vroeg hij aan haar, het liefst wilde hij dat ze nu gewoon over haar zouden praten, over wat er allemaal gebeurd is hier, niet over wat hij gezien of gedaan had in Afghanistan. Hij had afleiding nodig van die nare flashbacks en verschrikkelijke verhalen.

But my darlin', I'll be rooting for you 

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

Annabelle
Het is onbeschrijvelijk hoe goed het voelt om Caleb weer te omhelzen. Hoewel ik nog steeds mijn eigen beslissing support dat ik niet mee ben gegaan naar het vliegveld om hem op te halen, heb ik er ook wel spijt van. Op dit moment heb ik veel te lang moeten wachten. Er zijn veel te veel slapeloze nachten overheen gegaan, momenten van pure angst als er iets op het nieuws kwam wat oorlog-gerelateerd was. Nu valt alles weer op zijn plaats. Tenminste, op dat vlak. Op een ander vlak voel ik direct hoe ik lichamelijk reageer op Caleb. Iets wat ik mezelf kwalijk neem. Hij is letterlijk nog geen paar uur terug en nu al zit ik mezelf alweer helemaal gek te maken met hoe ik me voel tegenover hem. Ondanks de lichamelijke reactie, weet ik dat er dingen anders zijn. Caleb is anders, het leger heeft hem gevormd tot een hele andere jongen als die ik kende. Daarnaast ben ik op mijn eigen manier ook gevormd. School heeft me tot nu best goed behandeld, maar thuis is het een en ander mis gegaan. Toch zal ik daar niet over beginnen, in ieder geval niet nu. Ook al zegt Caleb dat het goed met hem gaat, meerdere onuitgesproken dingen vertellen me het tegenovergestelde. De afgematte blik in zijn ogen, zijn aangespannen spieren en zijn hele ietwat gestresste uiterlijk.
Wanneer Caleb zegt dat hij mij ook heel veel heeft gemist, voel ik tot mijn eigen verbazing dat er tranen in mijn ogen opwellen. Met een glimlach op mijn gezicht veeg ik ze snel weg, maar wend mijn blik geen enkel moment af van hem. 'Ik ben gewoon zo blij om je te zien, veilig en in een stuk.' leg ik de tranen uit, waarna ik mezelf streng toespreek dat ik me niet zo moet aanstellen. Ik probeer mezelf er keer op keer aan te herinneren dat het niet om mij gaat maar om hem. Toch is dat lastig, omdat onze levens voorheen zo dicht op elkaar geweefd waren, dat het af en toe leek alsof we niet zonder elkaar konden. De afgelopen paar maanden waren daarom een extra koude douche voor me, toen de eenzaamheid me langzaam aan begon te nekken. Dat mijn moeder haar bedrijf bijna kapot is gegaan nadat haar nieuwe relatie zowat al onze rekeningen had leeggetrokken, hielp ook niet echt bij mijn mentale stabiliteit.
Het simpele en vertrouwde gebaar van Caleb die een plukje haar uit mijn gezicht strijkt, zorgt voor een golf van emoties die door mijn lichaam vliegt, maar ik angstvallig onderdruk. Uiteindelijk is het tijd om Caleb los te laten, voor het vreemd gaat worden. Wanneer ik hem weer los laat en op de grond zak, zorg ik dat ik mijn ogen geen enkel moment van Caleb af haal. 'Het gaat goed. Voltijd werd me even te veel het afgelopen jaar, dus ik studeer nu deeltijd. Toch ben ik al bijna klaar hiermee, maar ik wil graag nog wat anders doen. Geen idee wat alleen.' vertel ik en begin met het plukken van het gras, zoals ik altijd al heb gedaan, hoelang ik me kan herinneren, elke keer dat we hier in het park zaten. Vele grapjes zijn gemaakt over het feit dat ze geen grasmaaier nodig hadden als ik hier elke dag zou komen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

Caleb
Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht. Het was lang geleden geweest dat hij deze kalme warmte had gevoeld, dit warmtebronnetje in zijn buik dat hem van binnenuit helemaal verwarmde. Annabelle deed dat met hem, die gave had ze altijd al gehad. Pas wanneer Caleb zich niet meer zo zou voelen in haar bijzijn zou het verdacht zijn en raar zijn. Wanneer hij ziet dat er tranen in Anna's ogen staan voelt hij zijn eigen ogen ook vochtig worden. Oh god, wat voor emoties hij allemaal ervaarde alleen al door in haar ogen te kijken.
Toen ze hem losliet verween plotseling een hele hoop warmte, hij had haar nog langer vast willen houden. Het liefst had hij haar plat geknuffeld, hij zou immers nooit genoeg krijgen van het knuffelen met Anna, zoals hij al zei, hun knuffels waren perfect. Niemand kon daar tegenop.
Caleb zakte met haar mee op de grond en keek naar haar bewegingen. Ze plukte in ieder geval nog altijd gras, ze was gelukkig niet zo veel veranderd dat ze daarmee was gestopt.
'Ach ja, als je de opleiding uiteindelijk maar hebt afgerond, daar gaat het om,' zei hij. Het was verbazingwekkend wat de afstand tussen hun met hem deed. Hij wilde korterbij haar zitten, zijn arm om haar heen slaan. Ze hadden immers een lange tijd om in te halen op dat gebied. Ondanks dat hij vermoedde dat Annabelle hetzelfde voelde, hield hem iets tegen om dat toch niet te doen. Het feit dat ze een paar weken voordat hij vertrok had gezegd dat ze dit niet meer wilde, was waarschijnlijk dat 'iets'. Nog altijd was het voor hem onduidelijk waarom ze dat gedaan had. Hoe ze hier zo met hem zat, hoe ze hem niet omhelsde, Caleb was toch niet de enige die voelde dat het vuur tussen hun nog lang niet gedoofd was? Maar goed, die vraag was misschien beter voor een andere keer, ze moesten het nu positief houden. Maar positief zijn na zoveel gezien en gevoeld te hebben was lastiger dan verwacht.

But my darlin', I'll be rooting for you 

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

Annabelle
'Misschien dat ik ook wel bij het leger ga, dan hoef ik je niet meer zo lang te missen.' zeg ik, als grapje bedoelt. Het floept eruit voor ik er erg in heb, iets wat me niet vaak gebeurd. Vaak zijn mijn woorden juist goed overwogen, over nagedacht. Dit is precies wat Caleb met me doet. Hij zorgt ervoor dat mijnbrein niet meer werkt zoals het hoort te werken. Helemaal nu ik heb zo lang niet heb gezien. Het lijkt wel alsof alles zich heeft opgestapeld en heeft gewacht tot hij terug was om er nu allemaal uit te komen. In stilte spreek ik mezelf streng toe, ik moet beter nadenken. Een opmerking als deze kan zo maar het verkeerde in hem triggeren. Tegenwoordig komt elke soldaat terug met PTSS, tot het tegendeel is bewezen. En ik mag dal wel geen studente in psychologie zijn, maar het is vrij duidelijk dat het niet goed met hem gaat. Dat hij gestresst is en op het punt van uitbarsten. Het is geen geheim dat ik me zorgen maak om hem.
Terwijl ik het gras pluk en een hoopje ervan maak, draai ik me wat naar hem toe, om vervolgens het gras op zijn been te leggen, als een dekentje. Opnieuw iets wat ik altijd al heb gedaan. Als kind vroeg zijn moeder wel eens hoe hij altijd aan die grasvlekken kwam, maar al snel werd het duidelijk dat er geen geheimen verklikt zouden worden. Haast alles wat er tussen mij en Caleb is gebeurd en gezegd, is ook altijd tussen ons gebleven. Niets is doorverteld, of over geroddelt. Precies hoe het zou moeten zijn. Zacht zucht ik en kijk op van het dekentje van gras, naar zijn gezicht.
Het is hoekiger, scherper dan eerst. Zijn ogen zijn echter nog steeds hetzelfde en zorgen er zoals altijd voor dat mijn blik wordt vastgezogen aan die van hem. 'Wat is er gebeurd, thuis?' vraag ik dan, zacht, alsof ik het haast niet durf te vragen. Dit is het moment dat ik me pas echt realiseer dat niet alles is zoals vroeger. Vroeger had ik dit direct gevraagd, was ik daar zelfs mee begonnen. Maar het is anders. Ik ben anders, maar vooral hij is anders. Het lijkt op het eerste gezicht alsof alles hetzelfde is, maar hoe beter je kijkt, hoe beter je oplet, is het alsof er sommige stekkertjes in andere stopcontacten zitten, alsof het net allemaal anders werkt. Het verward me, dat ik Caleb niet meer zo kan lezen als vroeger. Ik vraag me af of hij mij nog kan lezen zoals vroeger, het zou me eigenlijk vrij weinig verbazen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you