Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 11/25/2018 07:49 PMCamille
Ik was toch redelijk gemakkelijk in slaap gevallen, met Xavier's armen om me heen, maar dat was ook niet vreemd aangezien ik al langere tijd niet geweldig goed sliep. Mijn lichaam had de rust hard nodig. Ik was dan ook niet wakker geworden toen hij het bed had verlaten om de laatste watch op zich te nemen, maar werd 's ochtends vroeg wel wakker toen ik merkte dat het bed koud begon te worden. Mijn arm strekte zich uit naar de plek waar Xavier normaal lag te slapen en toen ik hem niet voelde, opende ik langzaam mijn ogen. Ik rekte met even uit en kwam toen overeind waarna ik de kamer rondkeek. Xavier's spullen waren weg, wat alleen maar bevestigde dat hij waarschijnlijk beneden was. Ik kwam overeind en kleedde me om voor ik een blik uit het kleine raam wierp. Er was nog niets te zien, maar dat wilde niet zeggen dat er niets zou gaan gebeuren. Het was immers niet alsof ze een tijd hadden benoemd waarop ze binnen zouden komen vallen. Na een lichte zucht, liep ik de kamer uit en liep de trap af. Er heerste een akelige stilte, vond ik toen ik terug de hoofdruimte inliep. 'Xavier?' vroeg ik zachtjes toen ik hem zo snel niet zag. Er waren hier en daar al wel wat mensen wakker die voorbereidingen leken te treffen, maar het leek erop dat de meesten nog lagen te slapen. Ik had ook werkelijk geen idee met hoeveel man we eigenlijk zouden zijn om de taverne te verdedigen, want de avond ervoor waren mijn gedachten nogal opgeslokt geweest door de Spanjaard uit Courdemanche. Nog steeds maakte het me nerveus als ik eraan dacht. Had hij hier ook mee te maken of was dat puur toeval? Had hij ons misschien gevolgd? Ik sloeg mijn armen over elkaar en wilde me net omdraaien toen er iets door een van de ruiten werd gegooid en deze kapot barste. Instinctief hurkte ik op de grond en beschermde mijn hoofd met mijn armen. Ik hoorde dat er boven paniek uitbrak bij de mensen die nog hadden geslapen en zag hoe velen van hen de trap af kwamen rennen. 'Women and children in here!' riep de tavern-eigenaar terwijl hij naar een ruimte achter de bar wees. Ik kwam, enigszins vertraagd, overeind en begon hem te helpen met het naar binnen loodsen van het kleine aantal vrouwen en kinderen en daarna ook een aantal mannen die al behoorlijk op leeftijd waren. Daarna keek ik om me heen. Waar was Xavier?
ReplyRe: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 11/25/2018 07:31 PMFlorence
In de afgelopen dagen had ik me alleen maar ongemakkelijker gevoeld in het bijzijn van James. Het was duidelijk dat mijn opmerking hem had laten schrikken, maar ik had het ook niet terug kunnen nemen. Het was dan ook fijn geweest dat hij de dag erna terug naar huis had gekund, al hadden ze de agent die voor zijn deur had moeten staan nog altijd niet gevonden. In plaats van één agent stonden er daarom altijd twee en hadden ze ook een tweede surveillance auto in de straat geplaatst. Ook werd ik geacht hem letterlijk altijd te volgen, zelfs tot aan de wc-deur. Vreselijk ongemakkelijk. Tot overmaat van ramp was mijn ex-verloofde de afgelopen dagen te vinden geweest in the Home Office, omdat hij zaken had te bespreken vanuit the House of Lords. We hadden niet echt gesproken - ik had, ongemakkelijk, opgemerkt dat hij er goed uit zag, waarop ik te horen had gekregen dat ik nog altijd dezelfde kille, afstandelijke bitch was en daar was het gesprek opgehouden - maar ik had constant zijn blik op me gevoeld, alsof hij gewacht had tot ik zou breken of iets dergelijks. Nee, er was overduidelijk nooit echt wat tussen ons geweest en ik had dan ook zoveel mogelijk mijn best gedaan om hem te negeren.
Later op de middag was James' PA naar me toegekomen met een kledingzak over haar schouder. 'What's that?' vroeg ik met opgetrokken wenkbrauwen waarop zij begon te glimlachen. 'Your dress. For the gala tonight.' antwoordde ze alsof het vreselijk voor de handliggend was. En dat zou het ook geweest zijn, ware het niet dat ik het op het rooster had zien staan en het direct had verdrongen. Nee, gala's waren niets voor mij. Toen ik nog met Carter samen was geweest, had ik er helaas niet onderuit gekund, maar sinds we uit elkaar waren, was ik altijd ver van dat soort evenementen weggebleven. 'No. No way. That isn't my scene. I'll get someone else to go in place.' sprak ik haar dan ook tegen waarna ze de kledingzak alsnog in mijn handen duwde. 'Too late. The dress is paid for and the car leaves in half an hour.' zei ze dan ook voor ze wegliep. Geweldig. Ik keek even om me heen om te zien of ik James ergens zag, misschien dat ik hem ervan kon overtuigen iemand anders te laten regelen, maar toen bedacht ik me dat die zich waarschijnlijk ook aan het omkleden was. Ik vloekte binnensmonds, wat een paar mensen deed opkijken van hun bureaus, voor ik naar het damestoilet liet om me dan ook maar om te kleden. Met een zucht had ik de kledingzak opengeritst waarna ik met moeite de donkergroene jurk aan had gekregen. Hij was werkelijk prachtig, maar ik wist nu al dat ik me er vreselijk oncomfortabel in zou voelen. Daarnaast voelde ik me ook vreselijk naakt, want waar moest ik het zendertje kwijt? Waar moest ik mijn pistool kwijt? Uiteindelijk besloot ik maar om het zendertje achterwege te laten en om het holster dat normaal rond mijn enkel zat rond mijn bovenbeen te dragen. Dat was misschien minder prettig, maar het zou niet opvallen en ik was absoluut niet van plan om zonder te gaan. Dat vertikte ik. Ik wierp net een blik in de spiegel om mijn haar in een staart te doen toen James' PA weer binnen kwam lopen. 'Oh no. Absolutely not. You cannot wear a beautiful dress like that, look dropdead gorgeous and wear your hair in a ponytail. Honestly...' schudde die haar hoofd waarna het elastiekje uit mijn handen pakte en mijn haar los over mijn schouders liet vallen. 'Wait a minute!' zei ze voor ze weg liep en al snel weer terugkwam met iets wat leek op een make-uptasje en een krultang. 'I keep it in my locker.' verklaarde ze toen ze mijn opgetrokken wenkbrauwen opmerkte. 'Right. I keep guns in mine. I suppose that's the difference between the two of us.' deed ik een poging tot een grapje waar ze gelukkig wel om moest lachen. Ik voelde me gewoon zo buiten mijn comfortzone op dit moment dat ik haar maar liet beslissen wat te doen met mijn haar en dergelijken. 'Can't you go? You seem to enjoy this sort of thing.' vroeg ik waarna ik kort keek naar de minimale make-up die ze bij me op had gedaan en de manier waarop ze mijn haar had gekruld in iets wat ik bijna vintage waves zou noemen. Ik herkende mezelf haast niet en dat maakte de ongemakkelijkheid alleen maar erger. 'I could, but I don't think James is very safe with me.' lachte ze.
Na nog wat laatste finishing touches en een paar geleende hakken, waar ik gelukkig wel op kon lopen, had ik mijn jas over mijn jurk aangedaan en was ik vast naar de auto gelopen om zaken met de chauffeur te bespreken. Na een formele en afstandelijke begroeting naar James toe toen deze in was gestapt, waren we naar een prachtig historisch gebouw vertrokken waar het gala zou worden gehouden. Buiten was een loper uitgerold en werden er wat pers-dingen gedaan - waar ik me zo veel mogelijk op de achtergrond probeerde te houden, want het laatste wat ik wilde was opgemerkt worden - voor we binnen ontvangen werden door de Earl of Derby en zijn vrouw die het gala organiseerden. De binnenkomst voelde vreselijk formeel, vooral omdat iemand me uit mijn jas hielp en James werd aangekondigd toen hij de grote zaal waar het gala zich voornamelijk afspeelde wilde betreden, maar al snel realiseerde ik me dat het niets anders was dan de keren dat ik met Carter mee was geweest. Voor de mensen van buitenaf moest het allemaal vreselijk formeel en serieus overkomen, maar in werkelijkheid was het een gewoon feest waar toevallig geld bij elkaar werd verzameld voor een goed doel en waar een paar fotografen rondliepen. Er had beveiliging bij de voordeur gestaan, er stond beveiliging bij de andere deuren die naar buiten leidden dus ik begreep eigenlijk niet zo heel goed wat ik hier deed, wat het ongemak alleen maar erger maakte. 'Please, sir, just do what you would normally do. I will stay in the background.' zei ik op zachte toon tegen James. Ergens hoopte ik dat ik ergens een plekje zou kunnen vinden van waar ik goed overzicht had over de zaal, maar waar ik ook goed naar de achtergrond kon verdwijnen tot het einde van de avond. Oh, wat vond ik dit verschrikkelijk!
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 11/20/2018 11:17 PMVictoria had een heerlijke middag en avond gehad, ondanks dat ze zich af en toe enigszins overvallen was door alle gevoelens en emoties die Artur bij haar deed opborrelen. Het was heerlijk geweest om te dansen - dat had ze vreselijk gemist sinds het begin van de oorlog want vanaf dat moment had het simpelweg niet meer gepast geleken en als er nog sociale gelegenheden georganiseerd waren, waren er amper mannen aanwezig geweest om mee te dansen. Gewoon de muziek tot je laten spreken en daarop reageren vond ze heerlijk. Niet na hoeven denken, maar je er volledig aan over kunnen geven- maar daarnaast had ze ook meer geleerd over de man die haar zo in zijn greep had. Ze vond alles aan hem rete interessant en was blij met ieder klein stukje informatie dat hij vrijgaf aangezien hij een vrij gereserveerde en ook wel wat mysterieuze man leek. De Fransman die haar eerder lastig had gevallen, had dat niet nogmaals gedaan, al had ze wel gemerkt dat hij haar continu in de gaten had gehouden waardoor ze Artur af en toe iets steviger vast had gepakt dan misschien nodig was geweest.
Na de Tea Dance was het alweer tijd geweest voor het diner en ook dat was erg gezellig verlopen. Ergens had ze zich even schuldig gevoeld over het feit dat zij zo heerlijk had zitten dineren - hoe het hotel het voor elkaar had gekregen met alle rantsoenen was haar een raadsel, maar de gerechten en de kwaliteit daarvan hadden haar haast doen vergeten dat het oorlog was - terwijl er tientallen kilometers verderop mannen voor hun leven en de vrijheid van hun land vochten op minimale maaltijden, maar dat had ze van zich af weten te zetten. Al wekenlang deed ze niets anders dan een helpende hand bieden dus nu mocht ze ook wel een keer genieten. Ze had dan ook lachend opgemerkt dat haar moeder haar zou vermoorden als ze wist dat ze uiteten was met een man zonder chaperon en dat ze ook niet eens er echt voor gekleed waren. Thuis kleedde ze zich over het algemeen drie keer per dag om en er ging geen diner voorbij zonder dat de mannen in white tie gekleed gingen en de vrouwen avondjurken droegen. Het was altijd vreselijk formeel geweest, maar het was traditie in families zoals die van hen dus had ze er nooit wat tegenin kunnen brengen. Gelukkig was het etentje met Artur niet van die standaard waardoor ze er veel meer van had kunnen genieten. Een aantal keer was de verlegenheid haar meester geworden en had ze haar ogen neergeslagen, maar over het algemeen was het haar goed gelukt om zich niet helemaal gek te laten maken door de gevoelens die in haar onderbuik groeiden. Ze had hem daarom altijd netjes met zijn titel aangesproken, al had zijn naam ook een aantal keer op het puntje van haar tong gelegen.
Met een glimlach keek ze op door zijn woorden waarna ze zijn hand aannam om zich overeind te laten helpen. 'Yes, me too, Captain.' knikte ze op zijn opmerking dat hij het graag nog eens over zou willen doen. 'Surely you're not driving all the way back to camp now? That would be too dangerous. Do you have a place to stay?' vroeg ze aan hem terwijl ze de gang in liepen, in volle overtuiging dat ze daar afscheid zouden nemen. Echter verscheen er een dankbare glimlach rond haar lippen toen Artur toch ook naar de trap bewoog en er op leek te staan om haar naar haar kamer te brengen. Dat was galant van hem. 'I am glad you have. I had a lovely time too.' reageerde ze op zijn woorden waarna ze een ontsnapte lok haar uit haar gezicht streek. Toen ze bij haar kamer aankwamen keek ze naar de man voor zich. Door de stilte in de gang en de gedimde verlichting, begon haar hart sneller te kloppen en leek dat, op hun ademhalingen na, het enige geluid te zijn dat ze kon horen. Hoe moest ze dit doen? Ze wilde niets aannemen, misschien was hij wel getrouwd of verloofd, maar ze moest iets doen met haar gevoelens voor ze helemaal gek werd. Na enige twijfeling ging ze dan ook wat op haar tenen staan, omdat hij groter was dan haar, en streek zachtjes met haar vingers over zijn wang voor deze op zijn schouder landde en ze haar lippen teder op zijn wang drukte. Voor even sloot ze haar ogen waardoor het misschien langer duurde dan gebruikelijk was bij een kus op de wang, maar toen ze zich realiseerde wat ze deed sloeg ze haar ogen neer en deed een stapje naar achteren. 'Thank you, Artur.' zei ze zachtjes, deze keer wel zijn naam gebruikend. Haar wangen kleurden rozig en ze werd helemaal warm. Dit had ze al veel langer doen. Ze had al meer langer willen doen, maar ze durfde niet. Dit had ze alleen echt niet in bedwang kunnen houden en alles wat ze gevoeld had, leek nu al duizendmaal heftiger dan daarvoor.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 11/18/2018 12:36 PMVictoria glimlachte even op het moment dat Artur aangaf blij te zijn dat ze het niet erg vond om met hem te dansen en liet daarna haar blik varen van zijn gezicht. Ze keek langs zijn schouder naar de zaal en de dansende stellen daar. Een eindje verderop zag ze een ouder stel. Ze schatte hen halverwege de zeventig, maar ze dansten alsof ze nog middenin hun leven stonden en er verder niemand anders op de dansvloer was. Ze hadden echt alleen maar aandacht voor elkaar en leken nog net zo verliefd als tieners. Het bracht een glimlach op haar gezicht. Wat moest dat geweldig zijn! Wat moest het geweldig zijn om iemand te hebben waar je zo vreselijk veel van hield dat je niets anders nodig had. Ze vond het niet erg dat er een stilte tussen Artur en haar viel nadat ze haar vraag gesteld had, al zorgde het er wel voor dat haar blik naar hem gleed en ze hem even aankeek. Ze knikte even toen hij begon te praten. 'Paris? How wonderful! I've never been there, but I've heard wonderful things about it. Were you born there?' vroeg ze met een glimlach nadat ze even met hem mee had gelachen. Ze luisterde naar de rest van zijn verhaal en knikte. Ze kon zich voorstellen dat het vreselijk vervelend was geweest. Gelukkig was ze zelf niet zo heen en weer geslingerd, maar op sommige dagen was het ook zo'n chaos dat niemand tijd had om haar te vertellen wat er die dag van haar verwacht werd en wat ze moest doen. 'I suppose that's the problem with war. They need all the help they can get, but when it arrives, they can't decide where it is needed most.' zei ze met een zwakke glimlach. Het was iets wat ze zelf ook ondervonden had op het kamp; ze waren dolblij met de hulp, maar hadden geen idee waar ze haar het beste in hadden kunnen zetten, waar ze het hardst nodig was geweest. Haar blik was wat afgezakt naar zijn borst, maar toen hij haar een vraag stelde, keek ze weer op. 'Me? Haven't you heard? I'm the spoilt aristocrat who is only here for charity and to distract everyone from the fact that my family, and others, get richer while the common folk get poorer.' antwoordde ze met een spottend lachje waarna ze even met haar ogen rolde. Het was natuurlijk niet waar, dat was helemaal niet de reden dat ze hier was, maar dat was hoe een hoop collega's het leken te zien op het kamp. Ze zou hier niet zijn om te helpen, maar om te doen alsof de rijken ook hun rol speelden binnen de oorlog. Het was te idioot voor woorden, maar ze vond het niet meer de moeite waard om er iedere keer op te reageren. De mensen die die mening hadden, konden toch niet overgepraat worden. 'No, I wanted to do my bid. I wanted to help.' verduidelijkte ze dan ook maar met een glimlach. 'My father is a doctor. He's an Earl, but he spends his day-to-day life in the local hospital. I, however, have been stuck on our estate for a long as I can remember. We do the season in London, but most of the year I'm in Yorkshire, visiting my mother's friends and going to dinnerparties and basically being horribly bored. So, when the war started and nothing seemed to change, I convinced my father to let me do the nurse training program. It took some time to convince him and then it took him forever to convince my mother. Maybe it was a selfish reason for joining the program, as I just craved the adventure of it, but I got started and I really enjoyed it. Whilst I was training, letters started to arrive and most of the men I've ever danced with were being sent off to the front. Not long after I finished my training, we received a letter from our neighbours. Their son, who I considered to be like a brother, had died in a field hospital. There had not been enough supplies or staff to tend to his wounds and he died. My father had been trying to get my a place at a local convalescence hospital, but Lewis's death changed my mind. I wanted to be here, in France, where I could truly help people. It took some time convincing my parents, my mother still doesn't agree, but when my father agreed, there was only ever one place for me to go and that was this hospital. He helped setting it up when the war began and Matron is a friend of his, so this was the only place he allowed me to go.' vertelde ze verder waarbij ze haar ogen neer had geslagen, omdat ze merkte dat Lewis's dood toch nog wel pijn deed. 'It is hard work. Obviously it's not as important as your job because we only make tea and change sheets and that sort of stuff, but I enjoy it. It is good to be useful for once.' vervolgde ze met een kleine glimlach. Nee, ze maakte zich echt geen voorstellingen. Artur had een veel moeilijkere en zwaardere baan en daar was die van haar niet mee te vergelijken, maar toch. Het was ook niet altijd makkelijk om de gewonde soldaten binnen te zien komen met bloed en gapende wonden overal. Sommigen waren zo vreselijk verbrand dat amper te herkennen was dat ze mensen waren en anderen waren mentaal weer zo van het padje af dat je ze moest behandelen alsof het kinderen waren. Iedere soldaat had zijn eigen verhaal en hoe meer Victoria ze leerde kennen, hoe meer ze zich was gaan beseffen hoe ongelofelijk goed ze het altijd had gehad. Ze keek weer even op naar Artur en voelde zich weer helemaal warm worden van binnen. Het waren zulke donkere en onzekere tijden, maar hij kon haar dat laten vergeten leek het wel. Ze sloeg haar ogen neer toen haar gedachten zich helemaal met hem vulden, hoe graag ze zijn armen om haar heen wilde voelen, hoe ze zijn lippen op de hare wilde voelen. Er verschenen rozige blosjes op haar wangen en ze slikte even. Hier moest ze nu echt niet over na denken. Wat nu als hij helemaal niet hetzelfde voelde? Ze moest afstand nemen, ervoor zorgen dat ze rationeel kon denken in zijn bijzijn, maar hoe? Ze had hem immers mee uit eten gevraagd voor die avond dus daar kon ze niet onderuit. Wat moest ze in hemelsnaam doen? Het werd steeds moeilijker om hem uit haar gedachten te bannen, maar wat deed ze er tegen? 'Are you staying in town tonight, Captain? Or will you drive back after dinner?' vroeg ze toen maar, zijn titel gebruikend om dan maar de afstand te creëren. Dat was even het enige wat ze zich kon bedenken, want hoewel ze ook fysiek wat meer afstand zou kunnen nemen, merkte ze dat ze haar lichaam daar niet voor in beweging kreeg.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 11/06/2018 11:57 AMVictoria had haar ogen neergeslagen toen Artur op was gesprongen, al was ze blij om te horen dat hij niet uit zijn vel sprong, maar nog blijer dat de andere Fransman het daar ook bij liet. Ze liet zich door Artur overeind helpen en liep met hem naar de dansvloer waarop ze haar hoofd schudde. 'Well.. It is certainly a new experience to be cursed at by a Frenchman, but no... It didn't offend me. I know it to be false, so why should I be offended? But thank you anyway.' beantwoordde ze zijn vraag met een lichte glimlach. Nee, het had haar niet echt beledigd, want ze wist dat de woorden die hij geroepen had niet waar waren en leugens beledigden haar niet. Daarnaast kon het haar werkelijk niets schelen wat een onbekende van haar over haar dacht. Wat wist die nu? Als het nu iemand was geweest die ze goed kende, had het waarschijnlijk wel pijn gedaan, maar in dit geval deed het haar weinig. 'I'm fine.' verzekerde ze hem waarna ze hem even aankeek. 'And I don't mind.' vervolgde ze met een glimlach, al merkte ze al snel dat ze smolt onder zijn blik waardoor ze haar ogen neersloeg. Nee, ze vond het absoluut geen probleem om weer met hem te dansen. Het bracht wel veel gevoelens naar boven, gevoelens waarvan ze niet goed wat ze er mee moest doen, maar de warmte die ze voelde door hem was meer dan prettig en dat wilde ze niet loslaten. Ze was even stil, genietend van de muziek en de manier waarop ze stonden te dansen, maar ze besefte zich ook al snel dat ze niet weer in stilzwijgen tijd met hem door wilde brengen. Ze wilde meer over hem weten, wilde hem beter leren kennen. Mogelijk zou dat het alleen maar lastiger maken om hem los te laten op het moment dat bleek dat de gevoelens niet wederzijds waren, maar ze kon zich niet inhouden. Ze was nieuwsgierig naar deze rustige man die haar betoverd had. Ze dacht wel eens verliefd te zijn geweest, maar wat ze toen gevoeld had, was niets in vergelijking met nu. Met enige regelmaat werd ze 's nachts wakker, met hem in haar dromen, en zodra hij dezelfde ruimte binnen stapte was ze zich ineens heel erg bewust van wat ze deed en kreeg ze het warm. Ook nu voelde het alsof ze gloeide, al hoopte ze van harte dat dat slechts inwendig was en hij daar niets van kon merken. 'So, Captain... How did you end up here? At the camp I mean... Have you always been a surgeon?' vroeg ze terwijl ze hem weer aankeek. Zolang ze zich een beetje vast zou grijpen aan de formaliteiten en titels en daarmee afstand zou bewaren, zou ze zichzelf niet compleet gek maken.
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 11/04/2018 10:00 PMVictoria had, erg niet-ladylike, haar elleboog op de tafel geplaatst en leunde met haar hoofd op de rug van haar hand terwijl ze naar de dansende paren keek. Het was fascinerend om te zien hoe iedereen door elkaar heen bewoog in een waltz, alle klassen en leeftijden samen en niemand die zich aan een ander leek te storen. Waarschijnlijk was dit voor hen ook een lichtpuntje in donkere tijden. De muziek werd dan wel niet live gespeeld zoals het eigenlijk hoorde, maar de platenspeler voldeed ook prima om de zaal met muziek te vullen. Ze hoorde wel wat voetstappen naast haar tafeltje, maar keek in eerste instantie niet op. Echter hoorde ze op dat moment een wel heel bekende stem. Artur. Ze draaide haar hoofd zijn kant op en glimlachte. 'Yes, indeed!' knikte ze, even niet zeker wat ze anders kon zeggen. Ze kreeg het meteen een stuk warmer doordat hij naast haar stond. 'Yes, of course. Please, sit.' antwoordde ze toen hij vroeg of hij bij haar kon komen zitten en ze schoof te stoel dan ook wat naar achteren met haar voet. Haar blik was weer afgegleden naar de dansers die zojuist aan een nieuwe waltz waren begonnen toen ze zijn opmerking hoorde. Ze slikte even en keek hem toen aan. 'Thank you. That's very kind of you.' bedankte ze hem met blozende wangen. Om zichzelf een houding te geven en te voorkomen dat ze hem eindeloos in de ogen zou staren pakte ze de theepot op en schonk ook een kop voor hem vol waarna ze de theepot weer neerzette en haar eigen kop en schotel oppakte om een slok te nemen. Ze wilde hem net vragen hoe hij hier terecht was gekomen toen er een andere man aan hun tafel verscheen. Waarschijnlijk had hij een deel van hun gesprek opgevangen, want na een Franse 'Madamoiselle' ging hij in, gebrekkig, Engels verder. 'Come. Dance with me.' zei de man terwijl hij haar arm vastpakte. Het was niet eens een vraag of verzoek, maar een bevel en daar hield Victoria niet van. 'No, thank you.' antwoordde ze, al was de man al bezig om haar uit de stoel te trekken. 'I said "No, thank you!". Is that not clear, sir?' vroeg ze dan ook terwijl ze haar arm lostrok en weer ging zitten. Dit zorgde ervoor dat de man weer overging op het Frans en er een vloed aan scheldwoorden uit zijn mond kwam. Nu had Victoria die natuurlijk niet aangeleerd gekregen door haar governess, maarze had de taal vaak genoeg gehoord om te weten wat salope, casse-toi, pétasse en garce betekende. Echter wist ze niet wat ze terug moest zeggen of kon doen. Ze was bang dat als ze op zou staan, hij haar alsnog mee zou slepen naar de dansvloer maar van blijven zitten terwijl hij boven haar uittorende werd ze ook niet erg blij. Niet dat ze daadwerkelijk bang was voor de man - dit was niet zo'n situatie net als met Corporal Leech - maar ze was simpelweg nog nooit zo erg uitgescholden en wist dus niet hoe ze daarmee om moest gaan.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 11/04/2018 08:47 PMCamille
Ik glimlachte door Xavier's woorden. Zijn schorre stem zorgde voor tintelingen die door mijn ruggegraat gingen. Ik kuste hem terug en bewoog mijn hand wat meer naar zijn hand toe toen hij daarmee over mijn wang streek. De woorden die volgden zorgden ervoor dat mijn hart sneller begon te kloppen en mijn wangen rozig kleurden. Ik wist even niet wat ik moest zeggen. Ik wist dat hij van me hield, dat we van elkaar hielden hadden we al vaker uitgesproken, maar op de een of andere manier deed dit nog meer met me. Toen hij me opnieuw kuste nam in zijn gezicht tussen mijn hand terwijl ik de kus wat dieper maakte en hem direct weer kuste toen hij zich wat terugtrok. Met een brede glimlach rond mijn lippen liet ik me dichter naar hem toe trekken waarna ik hem aankeek. Mijn duim streek zachtjes over zijn gezicht, beginnend bij zijn voorhoofd en daarna via zijn wenkbrauw en slaap over zijn jukbeen, wang en via zijn kaak naar zijn lippen voor ik daar nog een zachte kus op drukte. 'I'm at a loss for words.' gaf ik fluisterend toe toen ik nog altijd geen woorden kon vinden om terug te zeggen. De gevoelens die hij me bezorgde kon ik ook amper beschrijven, maar ze waren zeker aanwezig en iedere keer op momenten als deze werden ze sterker. 'I feel absolutely and utterly safe when I'm with you, like nothing can ever hurt me again. And I feel wanted and loved and valued.' wist ik er na een tijdje toch uit te krijgen terwijl ik hem aankeek, mijn voorhoofd leunend tegen het zijne.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 11/04/2018 08:33 PMFlorence
Ik moest toch even lachen om James' opmerking. Ja, we hadden ieder ons eigen vak, al liepen die in sommige gevallen dus door elkaar heen. Ik nam nog een slok bier en haalde mijn schouders op door wat hij zich hardop afvroeg. Schuldig. Onschuldig. Het waren slechts woorden die alleen waarheid waren vanuit iemands perspectief. Een persoon die voor mij onschuldig was, kon door een ander weer als schuldig worden gezien waardoor we nooit echt wisten wat die persoon nu was. Ik was er niet trots op, maar ik had waarschijnlijk ook mensen gedood die het niet verdiend hadden. Ik sloeg dan ook mijn ogen neer toen hij opmerkte dat hij waarschijnlijk wel uit zou kunnen vogelen hoe een wapen werkte, maar dat hij niet wilde weten waar de kogel dan eindigde. Ja, daar had ik altijd weinig keuze in gehad. Je kreeg je opdrachten van hogeraf en die voerde je uit. Geen vragen. Geen tegenstribbelingen. Anders lag je eruit. Je deed wat je werd opgedragen. Dat was alles wat er van je gevraagd werd. Je werd niet geacht na te denken en al helemaal niet om dingen te voelen. Niet dat dat inhield dat het me nooit iets gedaan had, maar vaak was het dan al te laat geweest. Dat was het nare van wapens: je kon de effecten niet omkeren. Het waren geen woorden waar je je excuses voor aan kon bieden of acties die je terug kon draaien. Eenmaal geschoten was het effect blijvend. Ergens merkte ik dat ik het onzettend mistte om helemaal niet met emoties bezig te zijn, om gewoon een eenduidige opdracht te ontvangen en deze uit te voeren om daarna weer verder te gaan met de volgende, maar aan de andere kant vond ik het vreselijk dat ik zo makkelijk de knop om kon zetten, dat ik van het een of het andere moment ijskoud kon worden en alles van me af kon zetten. Het was echter wel duidelijk dat ik toch nooit meer terug zou gaan, dat was me duidelijk genoeg gemaakt, dus het had geen nut om het te missen. Ik moest me aan zien te passen aan de nieuwe situatie. 'The trick is not to look.' mompelde ik dan ook op zijn opmerking, al realiseerde ik me al snel hoe ongelofelijk hard en koud dat klonk. 'Sorry. That was ... Harsh.' schudde ik mijn hoofd waarna ik nog een grote slok bier nam. Het was moeilijk om over zulke zaken te praten met iemand die niet wist hoe het in werkelijkheid was, die niet begreep dat je je gevoelens wel uit moest zetten als je wilde overleven in het vakgebied. Mijn moeder had het ook nooit begrepen. Nog een reden waarom we zo slecht met elkaar overweg konden. 'If you wish to go to bed, you should go. Don't let me keep you up.' zei ik waarna ik de rest van mijn bier in mijn mond goot. Mijn nacht zou sowieso vreselijk kort zijn, want er waren nog een aantal zaken die ik op wilde zoeken en daarnaast merkte ik dat mijn frustratielevel weer erg hoog lag waardoor ik waarschijnlijk flink wat tijd in de gym nodig had de volgende ochtend om dat kwijt te raken.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 11/04/2018 07:45 PMCamille
Ik had me even tegen Xavier aan voelen smelten, maar toch lukte het niet om de zorgen los te laten. Ik haatte de onzekerheid van de situatie. Mijn leven in Courdemanche was dan niet perfect geweest en had me op veel momenten verschrikkelijk verveeld, maar ik had er wel zekerheid gehad. Ik had iedere dag geweten wat me te wachten stond en hoe de dag zou gaan. In Parijs was ik dat een beetje kwijtgeraakt, maar nu was het natuurlijk nog erger. We wisten immers niet eens of we de volgende dag wel zouden halen. Zelfs dat wisten ze niet zeker. Ik had wat voor me uitgestaard, maar kon niet voorkomen dat er een glimlach rond mijn lippen verscheen door Xavier's woorden en al helemaal niet toen ik zijn armen weer om me heen voelde. Voor een heel kort moment bezorgde zijn armen om me heen me een paniekerig gevoel, omdat ik eerder zo levendig had gevoeld hoe de man uit Courdemanche me vast had gepakt, maar al snel zakte dat gevoel weg omdat het gevoel van zijn armen zich vermengde met Xavier's stem en een kus in mijn nek. 'I'll try.' zei ik toen maar toe, al was ik bang dat het hopeloos was. Ik zocht naar zijn hand en pakte deze even vast voor ik fatsoenlijk in bed ging liggen en op mijn zij ging liggen, mijn hoofd ondersteund door mijn arm. 'You will be careful, right?' vroeg ik hem voorzichtig. Natuurlijk wist ik dat hij zichzelf een taak gegeven had en tot het naadje zou gaan om deze uit te voeren, maar toch wilde ik uit zijn mond horen dat hij geen idiote risico's zou nemen.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 11/04/2018 07:37 PMFlorence
Ik merkte dat mijn wangen wat kleurden omdat James meteen door me heen prikte. Geweldig. De meeste mensen kenden maar een kant van me, de professionele kant, maar ik had hem een kleine glimps van mezelf laten zien en hij zag direct het verschil. Ik zei dan ook niets op zijn woorden, want het leek me duidelijk dat we dat beiden wisten. Gelukkig vond hij hij het niet erg om de vragen toch te beantwoorden en dat was wel een geruststelling. Ik luisterde naar zijn woorden en knikte af en toe. Ja, nu pastten de puzzelstukjes wel in elkaar. Het verklaarde waarom hij er niet uit zag zoals de gemiddelde, bleke Engelsman en ook waarom hij zich zo inzette voor de rechten van iedereen. Het kwam niet alleen vanuit een overtuiging, maar echt vanuit het hart. Toen hij begon over de medewerkers op het Ministerie schudde ik mijn hoofd. 'No, I'm sure it's alright. I'll just find someone else to ask that question.' zei ik, omdat ik hem niet onzeker of bang wilde maken. Hij kon er ook niets aan doen dat hij het niet wist. Ik stond op om onze borden op te ruimen, aangezien het wel duidelijk was dat we beiden uitgegeten waren, en pakte uit de koelkast nog twee flesjes bier. Een voor hem en een voor mezelf. Misschien dat dat me zou helpen om wat losser te komen. Het was immers niet dat ik zo stijf en professioneel wilde zijn, maar het was nu eenmaal wat ik het beste kende en waarvan ik wist hoe mensen erop reageerden. Als je middenin je puberteit al een bepaalde houding aanleert en in een omgeving woont waar weinig ruimte is voor ontdekking, groeide je daarin op en was dat het voornaamste wat je kende. Ik wist hoe ik met mensen om moest gaan vanuit mijn professionele rol, wist hoe ik ze, voor hun eigen of mijn veiligheid op afstand kon houden, maar het voeren van een simpel gesprek over luchtige dingen viel me gewoon zwaar. Ik ging weer terug in de fauteuil zitten en nam een slok uit mijn flesje bier voor ik naar James keek. 'I should apologise for this morning. It was clear that you knew what you were doing in going to Chelsea and I was wrong in trying to stop you from going. I'm sorry. I don't think I realised what kind of politician you are.' zei ik nadat ik een tijdje stil was geweest. 'And I am sorry if my wearing weapons on me makes you feel uncomfortable. It's just... Well...' begon ik mijn vervolg waarna ik even stil was. Waarom droeg ik eigenlijk twee pistolen? Ja, het was veiliger, maar was dat de enige reden? Waarom twee? Waarom was één niet voldoende? Ik vond het antwoord bij mezelf. Het gaf mij een veiliger gevoel, gaf mij zelfvertrouwen en bovenal voorkwam het dat ik me kwetsbaar voelde, want dat was een gevoel waar ik een hekel aan had. Dat was ook wat ik zo verschrikkelijk vond aan mensen ontmoeten buiten mijn professionele rol; ik voelde me zo kwetsbaar als ik mensen leerde kennen als mezelf. 'It is safer. For you and for me.' besloot ik uiteindelijk mijn zin af te maken. Het was geen leugen, maar een verdraaing van de waarheid.