ORPG] How we need that security!
Erste Seite | « | 1 ... 3 | 4 | 5 | 6 | 7 ... 8 | » | Letzte
[ Nach unten | Zum letzten Beitrag | Thema abonnieren | Neueste Beiträge zuerst ]
Re: ORPG] How we need that security!
von PoppyRedx am 15.10.2018 11:10Florence
Ik had net nog wat te eten in mijn mond gestopt toen James vroeg of ik het misschien met hem wilde delen. Ik haalde kort mijn schouders op. Het was niet iets wat geheim was of iets dergelijks. Mijn verloving had immers in de krant gestaan. Ik slikte mijn eten door en legde mijn bestek toen op mijn bord. 'It's not like it's a secret or anything...' zei ik waarna ik nog een slok thee nam. 'I was engaged to someone. We were engaged for three years, in a relationship for four, but I was never in love with him. Maybe I thought I was or I wanted to think I was, but it was never real.' begon ik waarna ik met mijn vingers nog wat frietjes op mijn bord verplaatste zodat ik iets had om me op te focussen. Het voelde vreemd om dit aan iemand te vertellen, om iemand te vertellen hoe ik me voelde. Dat was niet echt mijn ding. Emoties waren iets om dicht bij me te houden en niet om met anderen te delen. 'My mother has never really agreed with my career in the army, so when I met Carter on leave one time she was absolutely thrilled. She thought that I might finally settle down and be a wife and mother and all that sort. And even more perfect, he was the son of an earl, the Earl of Coventry. My mum was convinced that I would get to live the fairytale she never got and more of that nonsense.' vervolgde ik met een lachje om die laatste zin. Mijn moeder was niet ongelukkig geweest met mijn vader, maar ik wist ook dat ze dingen op had moeten geven voor zijn carriére en voor het feit dat er kinderen waren gekomen. Mijn vader was geen sprookjesprins geweest en mijn moeder had gewoon gewild dat ik die wel zou vinden. Een zoon van een Earl, iemand van adel, was daarom in haar ogen perfect geweest. 'We dated for about a year, though we hardly saw each other because I was in Iraq and Afghanistan, but we lasted through that. I knew he wasn't truly faithful to me, but I could hardly blame him because I didn't truly love him. Yet, for some reason, he asked me to marry him, I agreed and we were engaged for quite some time, even though for most of the time I was abroad and he had some more affairs.' vertelde ik waarna ik kort mijn schouders ophaalde. 'In my heart I had known, right from the start, that it wasn't the right thing to do, but my head felt like maybe I needed to settle, that perhaps I should make my mum proud and marry him and be a wife. We were two completly different characters too. He wanted to control me and I felt he had no right to do that. He wanted to take care of me, but I wanted to be independent. We just weren't right for each other and I think we both knew that, but we had different reasons to stay together. In the end, I decided that I was tired of it. I was done with pretending. He lived in a world of benefitgalas, champagne and vast estates and I drank beer from a bottle and walked around in uniform most of the time. So... I broke off the engagement, put an end to our relation and basically fled into my work. My mum was furious. She thought I was ruining my only chance of happiness and I was angry with her for trying to force a certain life on me, so... We're still not really on speaking terms.' eindigde ik, dat laatste met een klein lachje, maar ook een lichte zucht voor ik een halfkoud frietje in mijn mond stak. Het was niet mijn bedoeling geweest om een heel betoog te geven, maar ik had het nog nooit echt met iemand besproken en uiteindelijk had hij er zelf zo'n beetje om gevraagd. Ik zette mijn bord op de salontafel en leunde wat verder achterover in mijn stoel. Mijn verhaal was niet echt hetzelfde als dat van hem, maar ik had ook op een kruising gestaan: hart vs hoofd.
Antworten
Re: ORPG] How we need that security!
von CupCake am 04.11.2018 02:45James:
Stil had ik geluisterd terwijl ik maar af en toe wat van de friet pakte, omdat ik niet onbeleefd wilde lijken. Ik wilde niet hebben dat ze me zou inschatten om iemand die om entertainment vroeg die geamuseerd luisterde met een bak popcorn op schoot. Nee, ik ben niet zo'n type en ik zou het vreselijk vinden om me anders voor te moeten doen of anders ingeschat te worden dan de werkelijkheid. 'I can understand that feelings.', zei ik tegen haar toen ze klaar leek te zijn met haar verhaal. Ik vond het überhaupt knap dat ze het zo lang had volgehouden. Bij mij was de opluchting met Emily ook groot geweest toen ze eindelijk een eigen plek had. Tijd om na te denken, jezelf weer te kunnen zijn en niet steeds op je tenen te hoeven lopen. 'You need to have courage to take a decision like that after years.', zei ik tegen haar. Het was niet zomaar iets om je relatie stop te zetten terwijl je verloofd was, ook al ben je niet verliefd op de ander. Je bent toch jaren aan elkaar gebonden geweest - voor zover ze elkaar zagen. 'Do you know how your mother is now?', vroeg ik voorzichtig aan haar. 'I mean... maybe she just needed time to deal with it.', zei ik tegen haar. 'But that situations are always difficult.', verzuchtte ik. Relaties waren vaak maar ingewikkeld.
Re: ORPG] How we need that security!
von PoppyRedx am 04.11.2018 03:12Florence
Ik haalde mijn schouders even op toen James zei dat het dapper was om toch zo'n beslissing te maken. Zo zag ik dat zelf niet, want ik vond mezelf eerder een lafaard dat ik het niet direct had gedaan, maar goed. Waarom zou ik er tegenin gaan? Wat had dat voor nut? Het was ook niet echt mijn bedoeling om hier mijn hart uit te storten bij een man die ik amper kende en daarbij ook nog eens mijn baas was. Het zou ook niet goed zijn voor mijn positie als we teveel van elkaar wisten. Het was genoeg om met elkaar door een deur te moeten, maar meer hoefde in principe ook niet. Als ik teveel in hem geïnteresseerd raakte, zou dat hem in gevaar kunnen brengen en mijn alertheid kunnen beïnvloeden en andersom zag ik simpelweg niet in waarom hij dat zou willen. Ik keek op door zijn vraag en schudde mijn hoofd. 'I received a Christmas card last year and that's it. Well... We had a phone conversation some time ago, about.... Matters but we haven't seen each other in two years.' antwoordde ik. Ik was even stil gevallen, niet zeker om mijn woordkeuze. Ik had namelijk nog minder zin om met hem te bespreken waarom ik in Engeland was. Dat hoefde verder niemand te weten en dat mijn moeder me niet geloofde wilde ik al helemaal niet delen. 'What about your parents? Do you see them often? Where do they live?' vroeg ik terwijl ik wat rechter in mijn stoel ging zitten en mijn kop thee weer oppakte. Ik merkte dat ik meteen weer in mijn professionele rol schoot, maar dat kon me eigenlijk weinig schelen. Dat was stukken makkelijker dan mezelf moeten zijn. Daarnaast waren er nog steeds een hoop dingen over hem die ik nog niet wist, maar die me wel zouden kunnen helpen. 'Are all of your staf screened? Have they been checked for criminal records et cetera?' vroeg ik dan ook. Het maakte me niet uit dat hij eerder die avond verzocht had om te relaxen en mezelf te zijn. Als hij het er echt niet mee eens was, moest hij dat maar laten weten.
Re: ORPG] How we need that security!
von CupCake am 04.11.2018 07:11James:
Het was duidelijk dat Florence er liever niet verder op in wilde gaan. Dat moest ik respecteren, zeker gezien het de bedoeling was dat we nog veel vaker met elkaar zouden moeten werken en uren op elkaars lip konden zitten als het tegen zou zitten. 'You know it's spare time, no work time, hmm? But I will answer your questions.', begon ik terwijl ik haar voor enkele seconden onderzoekend aankeek. Schaamde ze zich voor zichzelf? Wat was er aan de hand dat ze zich zo graag afsloot en een rol droeg? 'My parents... that's dependend on the time of the year. My grandparents are from Spain, they immigrated when my mother was 16 years old, to give her a better future. But they missed the warmth and moved years laters back to Spain. In the winter my parents often are in Spain, it's a little warmer out there and they love to celebrate Christmas together.', vertelde ik haar. 'They have a house in Crawley that's big enough for the whole family when they come over. Maybe it's better to call it a little farm for it's size and the beautiful garden. They use to stay there at the moment that they're here', vertelde ik haar. 'We do call or visit when we know we're near eachother, it's enough. We celebrate things together, Spaniards are family-people and love to party. Don't give them a reason for it, because they will be there', zei ik lachend. Mijn moeder had ondanks de kans die haar ouders haar gegeven hadden toch moeten knokken voor haar plek in de maatschappij als immigrant, zoals velen. Zij was dan ook één van de redenen waarom ik deze mensen hoop wilde geven. 'I don't know anything about the staff, they worked there before I came.', zei ik schouderophalend. 'I used to think that was okay, before you asked.', zei ik tegen haar. 'I mean... I hope they are before they got their jobs at the Home Secretary.', antwoordde ik eerlijk.
Re: ORPG] How we need that security!
von PoppyRedx am 04.11.2018 07:37Florence
Ik merkte dat mijn wangen wat kleurden omdat James meteen door me heen prikte. Geweldig. De meeste mensen kenden maar een kant van me, de professionele kant, maar ik had hem een kleine glimps van mezelf laten zien en hij zag direct het verschil. Ik zei dan ook niets op zijn woorden, want het leek me duidelijk dat we dat beiden wisten. Gelukkig vond hij hij het niet erg om de vragen toch te beantwoorden en dat was wel een geruststelling. Ik luisterde naar zijn woorden en knikte af en toe. Ja, nu pastten de puzzelstukjes wel in elkaar. Het verklaarde waarom hij er niet uit zag zoals de gemiddelde, bleke Engelsman en ook waarom hij zich zo inzette voor de rechten van iedereen. Het kwam niet alleen vanuit een overtuiging, maar echt vanuit het hart. Toen hij begon over de medewerkers op het Ministerie schudde ik mijn hoofd. 'No, I'm sure it's alright. I'll just find someone else to ask that question.' zei ik, omdat ik hem niet onzeker of bang wilde maken. Hij kon er ook niets aan doen dat hij het niet wist. Ik stond op om onze borden op te ruimen, aangezien het wel duidelijk was dat we beiden uitgegeten waren, en pakte uit de koelkast nog twee flesjes bier. Een voor hem en een voor mezelf. Misschien dat dat me zou helpen om wat losser te komen. Het was immers niet dat ik zo stijf en professioneel wilde zijn, maar het was nu eenmaal wat ik het beste kende en waarvan ik wist hoe mensen erop reageerden. Als je middenin je puberteit al een bepaalde houding aanleert en in een omgeving woont waar weinig ruimte is voor ontdekking, groeide je daarin op en was dat het voornaamste wat je kende. Ik wist hoe ik met mensen om moest gaan vanuit mijn professionele rol, wist hoe ik ze, voor hun eigen of mijn veiligheid op afstand kon houden, maar het voeren van een simpel gesprek over luchtige dingen viel me gewoon zwaar. Ik ging weer terug in de fauteuil zitten en nam een slok uit mijn flesje bier voor ik naar James keek. 'I should apologise for this morning. It was clear that you knew what you were doing in going to Chelsea and I was wrong in trying to stop you from going. I'm sorry. I don't think I realised what kind of politician you are.' zei ik nadat ik een tijdje stil was geweest. 'And I am sorry if my wearing weapons on me makes you feel uncomfortable. It's just... Well...' begon ik mijn vervolg waarna ik even stil was. Waarom droeg ik eigenlijk twee pistolen? Ja, het was veiliger, maar was dat de enige reden? Waarom twee? Waarom was één niet voldoende? Ik vond het antwoord bij mezelf. Het gaf mij een veiliger gevoel, gaf mij zelfvertrouwen en bovenal voorkwam het dat ik me kwetsbaar voelde, want dat was een gevoel waar ik een hekel aan had. Dat was ook wat ik zo verschrikkelijk vond aan mensen ontmoeten buiten mijn professionele rol; ik voelde me zo kwetsbaar als ik mensen leerde kennen als mezelf. 'It is safer. For you and for me.' besloot ik uiteindelijk mijn zin af te maken. Het was geen leugen, maar een verdraaing van de waarheid.
Re: ORPG] How we need that security!
von CupCake am 04.11.2018 08:08James:
Ik had het flesje bier met enkel een knikje aangepakt toen ze nieuwe had meegenomen nadat ze de borden had weggezet. Ik had even mijn ogen gesloten nadat ik ze nogmaals een rondje door het appartement had laten gaan. Ik keek op toen ze uit zichzelf begon te praten. Ik was verrast door haar excuses. Ik kon alles bij haar verwachten, maar ondertussen had ik begrepen dat ze persoonlijke zaken liever voor zichzelf hield. Ik had uit automatisme emoties daar ook onder gerekend, waardoor ik dit niet aan had zien komen. 'Everybody his or her profession.', antwoordde ik haar. 'I will interfere with politics, you with security.', zei ik met een knipoog. 'But I have to say, I was a little stubborn this morning. I didn't listen to you and that's not nice of me too.', zei ik tegen haar. Gezien mijn uitspraak "ieder zijn vak", klopte dat ook niet, gezien ik absoluut niet naar haar advies geluisterd had. 'Yes, I maybe am a little impulsive...', zei ik en haalde mijn schouders op. Misschien was dat iets van het Spaanse temperament wat door mijn bloed stroomde. 'I can't stand situations like that. We have to treat eachother as equal. Why attack or murder the innocent people around you?', vroeg ik me hardop af. Met een zucht nam ik een slokje bier. Ik kon er gewoon niet bij. Ik glimlachte toen ze zich tevens verontschuldigde voor de wapens. 'It's allright.', stelde ik haar gerust. 'It's part of the job. I have to deal with it. That are the kind of things I don't think about', legde ik aan haar uit. Daar werd je mee geconfronteerd of daar ging je vanuit dat het geregeld was. 'Maybe it's the lack of knowledge about it.', zei ik tegen haar. 'If you give me a weapon, I can guess how to use it, but I don't want to know where the bullet will end.', zei ik met een iets ongemakkelijk lachje. Misschien zou training nog niet zo gek zijn, al was het maar om me wat veiliger te voelen. Maar... had ik Florence en haar collega's daar niet voor? Het zou vast onzin zijn, ik kon mijn tijd beter besteden. Mijn schema was al zo vol.
Re: ORPG] How we need that security!
von PoppyRedx am 04.11.2018 08:33Florence
Ik moest toch even lachen om James' opmerking. Ja, we hadden ieder ons eigen vak, al liepen die in sommige gevallen dus door elkaar heen. Ik nam nog een slok bier en haalde mijn schouders op door wat hij zich hardop afvroeg. Schuldig. Onschuldig. Het waren slechts woorden die alleen waarheid waren vanuit iemands perspectief. Een persoon die voor mij onschuldig was, kon door een ander weer als schuldig worden gezien waardoor we nooit echt wisten wat die persoon nu was. Ik was er niet trots op, maar ik had waarschijnlijk ook mensen gedood die het niet verdiend hadden. Ik sloeg dan ook mijn ogen neer toen hij opmerkte dat hij waarschijnlijk wel uit zou kunnen vogelen hoe een wapen werkte, maar dat hij niet wilde weten waar de kogel dan eindigde. Ja, daar had ik altijd weinig keuze in gehad. Je kreeg je opdrachten van hogeraf en die voerde je uit. Geen vragen. Geen tegenstribbelingen. Anders lag je eruit. Je deed wat je werd opgedragen. Dat was alles wat er van je gevraagd werd. Je werd niet geacht na te denken en al helemaal niet om dingen te voelen. Niet dat dat inhield dat het me nooit iets gedaan had, maar vaak was het dan al te laat geweest. Dat was het nare van wapens: je kon de effecten niet omkeren. Het waren geen woorden waar je je excuses voor aan kon bieden of acties die je terug kon draaien. Eenmaal geschoten was het effect blijvend. Ergens merkte ik dat ik het onzettend mistte om helemaal niet met emoties bezig te zijn, om gewoon een eenduidige opdracht te ontvangen en deze uit te voeren om daarna weer verder te gaan met de volgende, maar aan de andere kant vond ik het vreselijk dat ik zo makkelijk de knop om kon zetten, dat ik van het een of het andere moment ijskoud kon worden en alles van me af kon zetten. Het was echter wel duidelijk dat ik toch nooit meer terug zou gaan, dat was me duidelijk genoeg gemaakt, dus het had geen nut om het te missen. Ik moest me aan zien te passen aan de nieuwe situatie. 'The trick is not to look.' mompelde ik dan ook op zijn opmerking, al realiseerde ik me al snel hoe ongelofelijk hard en koud dat klonk. 'Sorry. That was ... Harsh.' schudde ik mijn hoofd waarna ik nog een grote slok bier nam. Het was moeilijk om over zulke zaken te praten met iemand die niet wist hoe het in werkelijkheid was, die niet begreep dat je je gevoelens wel uit moest zetten als je wilde overleven in het vakgebied. Mijn moeder had het ook nooit begrepen. Nog een reden waarom we zo slecht met elkaar overweg konden. 'If you wish to go to bed, you should go. Don't let me keep you up.' zei ik waarna ik de rest van mijn bier in mijn mond goot. Mijn nacht zou sowieso vreselijk kort zijn, want er waren nog een aantal zaken die ik op wilde zoeken en daarnaast merkte ik dat mijn frustratielevel weer erg hoog lag waardoor ik waarschijnlijk flink wat tijd in de gym nodig had de volgende ochtend om dat kwijt te raken.
Re: ORPG] How we need that security!
von CupCake am 25.11.2018 02:14James:
Mijn mond betrok toen ze het antwoord gaf waar waarschijnlijk iedereen met haar achtergrond geen problemen mee zou hebben, maar ieder ander wel. Het kwam voor mij des te meer als een harde klap aan, gezien ik het eigenlijk op een andere manier bedoeld had. Ik kon vast uitvogelen hoe ik de trekker over moest halen, maar ergens op richten en je doel ook daadwerkelijk raken? Mijn kwaliteiten lagen waarschijnlijk ergens anders. Ik keek ook pas op toen ze zich ervoor verontschuldige. 'I didn't expect that response, that's all', probeerde ik mezelf ook te verdedigen terwijl de woorden toch door mijn hoofd bleven spoken. Mijn blik gleed naar haar handen. Hoe vaak zouden haar vingers al een trekker hebben overgehaald? Hoe vaak zou ze hebben raakgeschoten, hoe vaak zou iemand zijn overleden door haar handelen? Het moest verschrikkelijk zijn om daarmee rond te moeten lopen. Hoe verwerk je zoiets? Zou ze daarom misschien wat kil en afstandelijk zijn? 'No, no, you won't', verzekerde ik haar terwijl ik mijn blik afwendde door haar aan te kijken. 'It's allright', zei ik tegen haar, terwijl ik me misschien niet helemaal zo voelde. Ik moest haar ook niet met meer lastig vallen dan nodig was. Uiteindelijk zou alles onder de geheimhoudingsplicht vallen en had ze alleen maar meer te verbergen. Maar wie zat er onder die schil? Wie is de dame die onder die harde buitenkant schuil gaat? Waarom laat ze niemand binnen? Als ik terug dacht aan de laatste twee dagen waren het eigenlijk alleen maar beleefdheden geweest die we hadden uitgewisseld. Niet veel meer dan nodig of hooguit noodzakelijk om een redelijke werkrelatie te behouden. Het bleef uiteindelijk ongemakkelijk stil waardoor ik mijn keel schraapte en toch maar opstond. 'Maybe you're right. It was a heavy day. I'm going to have some sleep. Would you keep me updated about the situation?', vroeg ik aan haar. Ik zou toch graag willen weten waarom ik niet naar huis gekund had en wat dat voor de toekomst zou betekenen.
Re: ORPG] How we need that security!
von PoppyRedx am 25.11.2018 07:31Florence
In de afgelopen dagen had ik me alleen maar ongemakkelijker gevoeld in het bijzijn van James. Het was duidelijk dat mijn opmerking hem had laten schrikken, maar ik had het ook niet terug kunnen nemen. Het was dan ook fijn geweest dat hij de dag erna terug naar huis had gekund, al hadden ze de agent die voor zijn deur had moeten staan nog altijd niet gevonden. In plaats van één agent stonden er daarom altijd twee en hadden ze ook een tweede surveillance auto in de straat geplaatst. Ook werd ik geacht hem letterlijk altijd te volgen, zelfs tot aan de wc-deur. Vreselijk ongemakkelijk. Tot overmaat van ramp was mijn ex-verloofde de afgelopen dagen te vinden geweest in the Home Office, omdat hij zaken had te bespreken vanuit the House of Lords. We hadden niet echt gesproken - ik had, ongemakkelijk, opgemerkt dat hij er goed uit zag, waarop ik te horen had gekregen dat ik nog altijd dezelfde kille, afstandelijke bitch was en daar was het gesprek opgehouden - maar ik had constant zijn blik op me gevoeld, alsof hij gewacht had tot ik zou breken of iets dergelijks. Nee, er was overduidelijk nooit echt wat tussen ons geweest en ik had dan ook zoveel mogelijk mijn best gedaan om hem te negeren.
Later op de middag was James' PA naar me toegekomen met een kledingzak over haar schouder. 'What's that?' vroeg ik met opgetrokken wenkbrauwen waarop zij begon te glimlachen. 'Your dress. For the gala tonight.' antwoordde ze alsof het vreselijk voor de handliggend was. En dat zou het ook geweest zijn, ware het niet dat ik het op het rooster had zien staan en het direct had verdrongen. Nee, gala's waren niets voor mij. Toen ik nog met Carter samen was geweest, had ik er helaas niet onderuit gekund, maar sinds we uit elkaar waren, was ik altijd ver van dat soort evenementen weggebleven. 'No. No way. That isn't my scene. I'll get someone else to go in place.' sprak ik haar dan ook tegen waarna ze de kledingzak alsnog in mijn handen duwde. 'Too late. The dress is paid for and the car leaves in half an hour.' zei ze dan ook voor ze wegliep. Geweldig. Ik keek even om me heen om te zien of ik James ergens zag, misschien dat ik hem ervan kon overtuigen iemand anders te laten regelen, maar toen bedacht ik me dat die zich waarschijnlijk ook aan het omkleden was. Ik vloekte binnensmonds, wat een paar mensen deed opkijken van hun bureaus, voor ik naar het damestoilet liet om me dan ook maar om te kleden. Met een zucht had ik de kledingzak opengeritst waarna ik met moeite de donkergroene jurk aan had gekregen. Hij was werkelijk prachtig, maar ik wist nu al dat ik me er vreselijk oncomfortabel in zou voelen. Daarnaast voelde ik me ook vreselijk naakt, want waar moest ik het zendertje kwijt? Waar moest ik mijn pistool kwijt? Uiteindelijk besloot ik maar om het zendertje achterwege te laten en om het holster dat normaal rond mijn enkel zat rond mijn bovenbeen te dragen. Dat was misschien minder prettig, maar het zou niet opvallen en ik was absoluut niet van plan om zonder te gaan. Dat vertikte ik. Ik wierp net een blik in de spiegel om mijn haar in een staart te doen toen James' PA weer binnen kwam lopen. 'Oh no. Absolutely not. You cannot wear a beautiful dress like that, look dropdead gorgeous and wear your hair in a ponytail. Honestly...' schudde die haar hoofd waarna het elastiekje uit mijn handen pakte en mijn haar los over mijn schouders liet vallen. 'Wait a minute!' zei ze voor ze weg liep en al snel weer terugkwam met iets wat leek op een make-uptasje en een krultang. 'I keep it in my locker.' verklaarde ze toen ze mijn opgetrokken wenkbrauwen opmerkte. 'Right. I keep guns in mine. I suppose that's the difference between the two of us.' deed ik een poging tot een grapje waar ze gelukkig wel om moest lachen. Ik voelde me gewoon zo buiten mijn comfortzone op dit moment dat ik haar maar liet beslissen wat te doen met mijn haar en dergelijken. 'Can't you go? You seem to enjoy this sort of thing.' vroeg ik waarna ik kort keek naar de minimale make-up die ze bij me op had gedaan en de manier waarop ze mijn haar had gekruld in iets wat ik bijna vintage waves zou noemen. Ik herkende mezelf haast niet en dat maakte de ongemakkelijkheid alleen maar erger. 'I could, but I don't think James is very safe with me.' lachte ze.
Na nog wat laatste finishing touches en een paar geleende hakken, waar ik gelukkig wel op kon lopen, had ik mijn jas over mijn jurk aangedaan en was ik vast naar de auto gelopen om zaken met de chauffeur te bespreken. Na een formele en afstandelijke begroeting naar James toe toen deze in was gestapt, waren we naar een prachtig historisch gebouw vertrokken waar het gala zou worden gehouden. Buiten was een loper uitgerold en werden er wat pers-dingen gedaan - waar ik me zo veel mogelijk op de achtergrond probeerde te houden, want het laatste wat ik wilde was opgemerkt worden - voor we binnen ontvangen werden door de Earl of Derby en zijn vrouw die het gala organiseerden. De binnenkomst voelde vreselijk formeel, vooral omdat iemand me uit mijn jas hielp en James werd aangekondigd toen hij de grote zaal waar het gala zich voornamelijk afspeelde wilde betreden, maar al snel realiseerde ik me dat het niets anders was dan de keren dat ik met Carter mee was geweest. Voor de mensen van buitenaf moest het allemaal vreselijk formeel en serieus overkomen, maar in werkelijkheid was het een gewoon feest waar toevallig geld bij elkaar werd verzameld voor een goed doel en waar een paar fotografen rondliepen. Er had beveiliging bij de voordeur gestaan, er stond beveiliging bij de andere deuren die naar buiten leidden dus ik begreep eigenlijk niet zo heel goed wat ik hier deed, wat het ongemak alleen maar erger maakte. 'Please, sir, just do what you would normally do. I will stay in the background.' zei ik op zachte toon tegen James. Ergens hoopte ik dat ik ergens een plekje zou kunnen vinden van waar ik goed overzicht had over de zaal, maar waar ik ook goed naar de achtergrond kon verdwijnen tot het einde van de avond. Oh, wat vond ik dit verschrikkelijk!
Re: ORPG] How we need that security!
von CupCake am 25.11.2018 08:12James:
Precies op tijd was ik in de auto gestapt naar het gala toe waar mijn chauffeur en Florence zich al leken te bevinden. Het nachtelijke verblijf in haar appartement had onze band er niet beter van gemaakt. Waar ik eerder nog had gepoogd de hardheid te doorbreken of contact te leggen, leken we ons allebei terug te trekken in onze taken. Meer dan een formele begroeting na elkaar was er dan ook niet vanaf gekomen in de auto toen ik instapte. Doordat ik naar Chelsea was gegaan, was mijn schema alleen maar drukker geworden en misschien maar goed ook. Ik hield van het contact met mensen en het stak me dat ik het bij Florence niet voor elkaar had weten te krijgen om een diepgaand gesprek met haar te voeren, desnoods maar een luchtig gesprek. Na het voorval bij mij thuis, wat overigens nog een raadsel leek te zijn voor mij, had ik geen serieuze toenaderingspoging meer gedaan gezien ik er simpelweg geen tijd meer voor had gehad. Via de achteruitkijkspiegel had ik haar zien zitten in een donkergroene jurk die haar goed stond en een contrast maakte met haar blanke huid, het blonde haar en de blauwe ogen. Het had op mijn lippen gelegen om er iets over te zeggen, maar gezien het voor de rest stil was in de auto, hield ik mijn mond ook maar.
Aangekomen bij de rode loper had de chauffeur, volgens protocol, eerst mijn deur geopend en daarna die van Florence om haar te helpen met uitstappen. Nog iets waar ik een hekel aan had, als je een bepaalde functie had, wilde dat niet zeggen dat je ineens de kleine dingen als een deur openen niet meer kon. Echter hoorde het erbij. Ik had een enkele keer diep in en uit geademd voor ik de pers en alle flitsen tegemoet was getreden en rustig een woordje hield waar het me gevraagd werd. En uiteraard, als er geld ingezameld werd, kon ik niet achterblijven. Overal had ik nogmaals de noodzaak benadrukt van het inzamelen voor ik naar binnen ging. Het was maar goed dat ik me had ingelezen over het onderwerp, wetende dat het vragenvuur van buiten nog niks zou zijn in vergelijking tot de ambassedeurs die me binnen ongetwijfeld nog te wachten stonden.
Voor de dichte deur van de grote zaal trok ik mijn mouwen nog eens recht voor ik mijn hoofd rechtte en knikte naar de persoon die mijn komst zou aankondigen. Eenmaal binnen had Florence algauw toenadering gezocht voor ze naar de achtergrond verdween. 'Just smile, even when you're not comfortable. That's my trick', had ik haar zacht teruggefluisterd met een kleine verwijzing naar enkele dagen eerder. Ik hoopte dat het goed over zou komen dat ik niet kwaad was en dat we er ook gewoon over moesten kunnen praten. Ik werd al snel door de organisator apart genomen met het verzoek of ik op het einde van de avond een tussenuitslag bekend kon maken. Ik had instemmend geknikt, 'Sure, I hope the sum will continue the grow after the party ends', sprak ik mijn hoop uit. Vervolgens werd ik langs verschillende tafels geleid om de eerste mensen te ontmoeten en kort naam en functie te horen - al duizelde me dat snel. Enkele gezichten kwamen me bekend voor van andere gelegenheden en algauw werd ik door de eerste mensen aangesproken.