Search for posts by CupCake

Re: ORPG] Cursed

from CupCake on 01/10/2018 08:49 PM

Samuel:
Voor de zoveelste nacht op rij was ik in de vroege avond op pad gegaan om het kasteel te vinden. Het moest hier ergens zijn, niet al te ver weg van de bewoonde wereld. Gewapend met kleine lamp die ik aan een ring voor me uit hield liep ik door het bos heen. In de schemering kon ik ook verder weg nog wat contouren onderscheiden. 'Hebbes', zei ik zachtjes, maar euforisch terwijl ik kort bleef staan om het kasteel te bestuderen en in gedachten na te gaan hoe ik gelopen had om er te geraken. Zo stil mogelijk, om het monster niet te wekken begon ik in een grote cirkel, verscholen tussen de bomen en het struikgewas, om het kasteel te lopen. Ik merkte daar al aan dat binnendringen moeilijker zou worden dan gedacht door de flinke begroeiing van planten in de loop der jaren. Echter had het monster zich nog niet getoond. Mogelijk was het overmoed, maar iets in me drong erop aan dat ik toch in een spiraal ging lopen steeds dichter naar het kasteel toe tot ik de poort genaderd was en deze op een klein kiertje vond. Met lichte twijfeling duwde ik deze wat verder open en naderde ik het kolossale bouwwerk. Was dit het nou waar men zich zo'n zorgen om maakte? Hadden ze me werkelijk gek proberen te maken door verhalen te vertellen? Dan was het ze bij deze nog gelukt ook! Echter bleef ik het vreemd vinden dat iedereen ongeveer iets gelijks vertelde. Mijn zachte voetstappen waren hoorbaar op de stenen en het gekraak van takken en bladeren van overwoekering. Ik stopte weer voor de deur, kon ik niet beter een andere avond terugkomen, beter voorbereid op de situatie, of zou ik het aandurven om naar binnen te gaan - of zelfs om op de deur te kloppen om aandacht te trekken van hetgeen zich daar ook mocht bevinden.

Re: ORPG] Cursed

from CupCake on 01/10/2018 08:48 PM

Amberle

Ik kijk voor een laatste keer naar buiten, de zon komt langzaam op. Als de eerste zonnestralen op mijn erf komen, laat ik de gordijnen vlug dicht vallen. De eerste keer, voor ik wist wat de zon deed, brandde ik me, toen ik naar buiten wilde gaan. Het genas snel, maar het deed zo veel pijn. Ik zucht diep, en loop rustig terug naar de bieb, de boeken zijn de enige gezelschap die ik heb. Ik lees veel, slaap wat, maar leef vooral in de bibliotheek. Overdag moet ik binnen blijven. In de nacht, kan ik buiten rennen. En jagen. Een soort van. Ik zoek mensen die dronken zijn, zodat ze te verdoofd zijn om te schreeuwen. In het eerste jaar, was het moeilijk. Ik vermoorde de eerste persoon die ik tegen kwam. Honger was alles waar ik aan kon denken. Maar dat heb ik na zoveel tijd onder controle gekregen. Omdat ik alleen in het donker naar buiten kan, moet ik drinken, om dat zo te houden. Maar ik hou ze momenteel altijd in leven. En niemand weet na te vertellen wat er is gebeurd. Ook heb ik een keer roddels verspreidt, toen ik een drankje besloot te doen in een bar. Over het monster in mijn kasteel. Zodat niemand hier heen komt. Ik wil geen mensen pijn doen. Maar niemand mag me zien zoals ik echt ben. Gelukkig valt het niet op wat ik ben, op het eerste gezicht tenminste. Maar zodra de honger over neemt, krijg ik donkere ogen en groeien mijn messcherpe tanden uit. Ik kijk tijdens het langs lopen even in de spiegel. Ik ben bleek, door het gebrek aan zonlicht, en ik zie er zo moe uit. Ik zie nog steeds wie ik was, maar dat ben ik echt niet meer. Tranen springen in mijn ogen. Ik grijp de spiegel, en gooi die naar de grond toe. Dan loop ik weer hard door. In de bibliotheek ga ik op mijn bank liggen. Plotseling ben ik heel erg moe. Mijn deken trek ik over me heen, en dan sluit ik rustig mijn ogen.

ORPG] Cursed

from CupCake on 01/10/2018 08:47 PM

Can contain 18+

Naam: Amberle
Leeftijd: 18 maar zo oud is ze al heel lang.
Background: Amberle is vervloekt, en daardoor een vampier. Haar vader beloofde zijn eerste dochter aan een tovernaar, die hem hielp om de oorlog te winnen. Later kwam hij er achter dat de tovernaar slecht is. Toen Amberle 18 jaar was, kwam hij haar halen. Ze weigerde, door te zeggen dat ze wilde trouwen voor ware liefde. Uit woede vervloekte hij haar. Hij veranderde haar in een vampier, zodat ze voor eeuwig kan wachten op ware liefde. Haar familie is ondertussen gestorven, ze was enigs kind, het geld raakte na een tijdje op en nu is ze alleen. Langzaamaan begon het kasteel overwoekerd te raken met planten, en deels in te storten, door gebrek aan onderhoud. Nu is het kasteel op de legendes na vergeten. De tovernaar komt soms langs om te vragen of ze al van gedachten is veranderd. Elke keer weer probeert ze hem te vermoorde, maar hij is haar te slim af, met zijn magie. Ze moet van mensen drinken om te overleven, en kan alleen in de nacht naar buiten toe. Pas als zij true love vind, zal ze weer menselijk worden. Amberle heeft het verhaal rond verspreid dat er een monster over het kasteel waakt. Vroeger was het kasteel rijk en geliefd door de mensen.




Naam: Samuel (Sam) Wood
Leeftijd: 22
Background: Samuel is een rustige, maar soms ook roekeloze jongeman. Hij is recht voor zijn raap en zal je vertellen waar het op staat en wat zijn mening is over een onderwerp. Enkele maanden geleden heeft hij opgevangen dat er een kasteel is in de bossen. Sindsdien is hij bij diverse mensen informatie gaan inwinnen. Zodoende is hij erachter gekomen dat er het gerucht gaat dat er een monster zit nu die de rijkdommen van de verdwenen familie bewaakt. Al enkele nachten gaat hij tegen de schemer als de werkdag erop zit op pad om het kasteel te vinden. Hij is bereid om het monster onder ogen te komen en te verslaan voor de gemeenschap. Als het even meezit pikt hij graag nog een graantje mee van de rijkdommen, gezien het gezin waarin hij is opgegroeid niet veel te besteden heeft en ze in de wintermaanden creatief de eindjes aan elkaar moeten knopen.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/10/2018 08:42 PM

Xavier:
Onderweg naar boven hoorde ik enkele keren op de wenteltrap wat gestommel en was ik gestopt. Echter gaf Camille me geen kans om haar overeind te helpen en vervolgde ze steeds zelf haar weg. Ze is een sterke dame. Toen de deur eenmaal open was, volgde Camille me naar binnen toe en hielp ze de Koningin overeind, waarna ik hetzelfde deed bij de Koning. Hij deed zijn mond open om iets te zeggen, echter schudde ik mijn hoofd. 'We have to get away first. With or without the other guests. Our safety is in great danger', herhaalde ik nogmaals. 'Back in the palace, I will send the Musketeers for the stragglers.', legde ik hem uit. Ik liet hem dan ook pas los op het moment dat ik erop vertrouwde dat zijn eigen benen zijn lichaam zouden kunnen dragen en ging het gezelschap voor naar de trap zonder verder nog op de slachtoffers te letten. Geen prioriteit, niks meer aan te doen. Het was nu aan de orde om de Koning, de Koningin en Camille in veiligheid te brengen. In de deuropening bleef ik wachten tot Camille klaar was met het sluiten van de ogen en het toedekken van de overledenen. Ik knikte even en liep de trap weer af zonder enig probleem. 
Traag vonden we onze weg door het klooster heen richting de ingang. Eenmaal buiten stonden er nog enkele koetsen, echter waren de koetsiers in velden en wegen niet te bekennen. Ik hielp één voor één iedereen in de koets om zelf op de bok te gaan zitten. Ik was van plan om zelf te gaan mennen, echter merkte ik bij de eerste bewegingen dat het een ramp was voor mijn armen en ik het niet lang vol zou gaan houden. Ik stopte al gauw aan de kant en liep naar de deur van de koets toe. 'Good folks', kondigde ik mezelf aan. 'Camille, did you ever drive horses before?', vroeg ik terwijl ik in de deuropening stond. 'I can't bring us back to the palace. Not in this state. I drive the horses for a big part of the road, but I fear I can't bring us to the palace all by myself.', sprak ik mijn vermoedens uit. Ik kon maar beter op tijd aan de bel trekken. Het was pijnlijk om het toe te geven, maar wegkomen was het enige wat telde.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/10/2018 08:24 PM

Camille
Ondanks Xavier's woorden ter geruststelling voelde ik me niet bepaald rustiger worden, hoe hard ik dat ook probeerde. Het was de combinatie van angst, verwarring door dit alles en onbegrip wat ervoor zorgde dat ik niet echt kon kalmeren. Mijn ademhaling trilde dan ook lichtelijk en het kostte me moeite om ervoor te zorgen dat het niet te hoorbaar was. Gelukkig bleef het aan de andere kant van de deur stil en durfde Xavier na een tijdje te kijken of alles veilig was. Met enige tegenzin volgde ik hem, verder met onze zoektocht. Ik bleef telkens een paar passen achter Xavier op de trappen en keek af en toe over mijn schouder om er zeker van te zijn dat we niet gevolgd werden. Dit resulteerde erin dat ik me een keer verstapte en met mijn scheen tegen de stenen trede knalde. Ik vloekte binnensmonds, maar stond meteen weer op. 'I'm fine.' mompelde ik voor Xavier ook maar de kans zou krijgen er naar te vragen. Zachtjes volgde ik hem de wenteltrap op en ik had bijna mijn hulp aangeboden met de deur toen ik zijn gepijnigde gezicht zag, maar dat was niet meer nodig. Tot mijn grote opluchting zag ik daar de koning en koningin en ik kon een zucht dan ook niet inhouden. Ze waren in ieder geval nog in leven. Dat was het aller belangrijkste. Voorzichtig stapte ik ook naar binnen zodat ik de koningin overeind kon helpen waarna deze me al snel omhelsde. 'I'm so very glad to see you, Camille. I'm glad you're alive and well.' mompelde de vrouw zacht en ik merkte meteen hoe erg ze stond te trillen en beven. Ik hield haar daarom nog wat langer vast, hopend dat ik haar zo wat kon steunen al trilde ik zelf ook, tot Xavier zei dat we hier zo snel mogelijk weg moesten komen. Ik liet de koningin voor me de deur uitstappen en liet mijn blik toen even naar de twee levenloze lichamen op de grond glijden. Echter wendde ik mijn blik ook meteen weer af. Ik had ze nooit gemogen, maar dit hadden ze ook niet verdiend. Na enige twijfeling ging ik dan ook door mijn knieën om met een trillende hand hun ogen te sluiten. Daarna maakte ik de lichtblauwe cape van mijn jurk los en legde deze zo goed als dat ging over hen heen. Dit was wel het minste wat ik voor hen kon doen. Ik beet op mijn lip en merkte dat ik toch tranen opwelden in mijn ogen dus wendde ik mijn blik van hen af. Toen pas realiseerde ik me dat ik de anderen aan het ophouden was en dat dat niet bepaald verstandig was in deze situatie. Ik slikte even en kwam toen weer overeind om de ruimte te verlaten, de lichamen achterlatend met de hoop dat ze niet te veel geleden hadden en nu rust konden vinden.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/10/2018 08:24 PM

Xavier:
Ik keek zoekend rond en bleef staan toen Camille antwoordde. Vaag verscheen de contour die ze schetste als een plattegrond in mijn hoofd voor ik haar volgde. Echter kwam er niet veel terecht van volgen. Enkele momenten nadat we een hoek omgeslagen hadden, klonken er voetstappen en de reactie van Camille gaf me duidelijk aan dat ze niet op een confrontatie stond te wachten. Een zachte kreun was over mijn lippen gekomen door de plotselinge ruk aan mijn armen die doortrok naar mijn rug. 'Easy, milady', fluisterde ik zachtjes tegen haar toen we naast elkaar in de kleine ruimte stonden. 'We will work this out together', probeerde ik haar gerust te stellen. 'If they come to search us in here, which I wouldn't believe, then they have to go past me first.', zei ik met een warme glimlach. Vervolgens legde ik mijn eigen vinger op mijn lippen om aan te duiden dat de voetstappen dichterbij kwamen en het beter was als we beiden even niet zouden praten. Ik spitste mijn oren en probeerde samen met het geluid en de lengte van de gang in te schatten wanneer het weer veilig zou zijn om tevoorschijn te komen.
Ik had al een poosje niks meer gehoord toen ik de deur op een kiertje zette en de buurt verkende voor ik er genoeg vertrouwen in had dat Camille ook veilig was en we onze weg naar de torens voortzette. Ze had ons beiden aardig goed de richting kunnen wijzen en verder was het vrij logisch. Trappen volgen die naar boven gingen tot we bij één lange, stenen wenteltrap waren. 'I'll go first', zei ik haar. Wie wist immers wat ons boven te wachten stond? Waar we geweest waren, daar "kenden" we het inmiddels en op de trappen zouden we iemand aan moeten kunnen horen komen. Eenmaal boven was er ook maar één deur met een zware schuif vanaf de buitenkant ervoor. Ik schudde mijn hoofd voor ik deze met kracht en een met pijn vertrokken gezicht de schuif aan de kant duwde. Zo'n beveiliging kon niet veel meer betekenen dan dat er iemand achter moest zitten. Met een zwaai trok ik de deur open. De koning en de koningin waren terecht. Echter was er toch minder goed nieuws toen ik ook twee anderen levenloos zag liggen op de vloer. Ik stapte vlug naar binnen toe om de twee uit hun benarde positie te bevrijden. 'Hurry, we have to get away from here as soon as possible. No matter how'

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/10/2018 08:24 PM

Camille
Ik reageerde maar niet op Xavier's woorden, al herkende ik het wel. Ik had het idee dat ik hier alles gezien had, maar gelijktijdig ook helemaal niets. Toen we ineens stopten, schrok ik op. Ik wilde mijn hoofd schudden toen Xavier me de degen gaf, maar ik wist ook wel dat het beter en veiliger was. Misschien maar schijnveiligheid, want ik had geen idee hoe ik het moest gebruiken, maar het ging om het idee. Terwijl Xavier hardop nadacht, leunde ik wat tegen een van de pilaren, proberend om me iets te herinneren van de gangen die ik had doorlopen. Tegelijkertijd merkte ik ook dat ik me verschrikkelijk vermoeid voelde door dit alles, al probeerde ik dat natuurlijk niet te laten merken. We hadden immers nog een doel te bereiken en ik wilde koste wat kost de koning en koningin vinden. Pas bij Xavier's vraag keek ik weer op, opgeschrokken uit gedachten. Het duurde even voor de vraag tot me doordrong en daarna nog even voor ik over een antwoord had nagedacht. 'Yes... There were two towers on the east side, in the front, and one facing south in the back. All of them were on the right hand side..' antwoordde ik toen. Had ik dat goed gezegd? Had ik het goed onthouden? 'A few... This way, I believe.' vervolgde ik daarna om terug de gang in te lopen waar we vandaan kwamen. Daar sloeg ik een andere hoek om en zag ik al snel een trap opdoemen. Echter hoorde ik ook voetstappen en niet die van mezelf of Xavier. Geschrokken draaide ik me dan ook naar hem om. Wat moesten we nu doen? Ondanks dat hij me een wapen had gegeven, voelde ik me er niet zekerder of veiliger door. Toen viel mijn blik op een dunne houten deur, slechts een paar passen van ons verwijderd. Ik greep Xavier's arm vast en trok hem mee, de deur door. Niet dat er heel veel ruimte was, want het bleek een voorraadkast of iets dergelijks te zijn waardoor we nogal dicht tegen elkaar aan stonden. Misschien was dit een laffe optie geweest, maar ik merkte dat ik het doodsbenauwd kreeg door het idee dat ik me zou moeten verdedigen tegenover wie er dan ook door de gang liep.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/10/2018 08:24 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en knikte. 'It's all blur by me too. The only thing I remember is darkness, devils and a lot of horns', reageerde ik. 'Lots of angles, halls, rooms...', mompelde ik terwijl we voort maakten, maar eigenlijk niet goed wisten welke kant we op moesten. Het bleek namelijk dat onze linten waarmee we weggelokt waren van de rest allemaal weg waren. Ik nam aan dat de twee ontsnapte lui daarvoor verantwoordelijk waren. Als ik ze tegen kwam, dan gingen ze er ook nog aan. Op de volgende hoek bleef ik staan waarna ik één degen aan haar gaf. 'Here, for security. We will never know what is going to happen next. It's a weird day', zei ik en legde haar handen om het handvat heen om het haar kort te laten voelen. Ze moest zichzelf kunnen verdedigen, mochten we opnieuw gescheiden worden van elkaar. En het liefst met zoveel mogelijk afstand tussen haar en haar belager.
Langzaam werden de gangen iets lichter en vlamde er weer wat hoop op. 'Follow the light', mompelde ik meer tegen mezelf dan tegen Camille. Zodoende kwamen we in een ruimte terecht waar nog meerdere linten lagen, ook losgeknipt, maar niet opgeruimd. Zodoende konden we die steeds stukjes terug volgen tot ik redelijk zeker was dat we ons in de buurt van de ingang bevonden. 'Let me see', sprak ik dit maal hardop voor ik een ronde om mijn as maakte. 'Where would I hide someone...', waarna het even stil bleef. 'In the basement, dungeons or towers...', vervolgde ik en keek Camille aan. 'Did this monastery have any towers?', vroeg ik haar. 'Did you saw a lot of stairs to upper floors?', vroeg ik haar. Ik was voornamelijk naar een kelder of gelijkvloers geleid als ik dat achteraf bedacht.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/10/2018 08:23 PM

Camille
Ik kreeg het voor elkaar een zwakke glimlach rond mijn lippen te toveren toen Xavier zich afvroeg of ik echt voor hem stond en zijn vingers door mijn haar liet gaan. Toen hij zich begon te verontschuldigen, schudde ik mijn hoofd. 'Don't apologise.' was het enige wat ik zei, verder ook niet vragend naar meer uitleg of iets. We hadden beiden heel goed door dat dit daar niet het juiste moment voor was. Wel trok ik lichtelijk verward een wenkbrauw op toen hij zei blij was om te zien dat ik uit die kamer ontsnapt was. Hoe wist hij dat? Had hij mij gezien zoals ik hem had gezien? Door de spiegels? Was dat überhaupt mogelijk? Ik kreeg echter niet veel tijd om daarover na te denken, want op dat moment begon Xavier over iets wat ook al door mijn hoofd gespookt had; we moesten de rest zoeken. We moesten de koning en koningin in veiligheid brengen. Dat was het allerbelangrijkste. Ik knikte en liet het dan ook toe dat hij mijn hand vastpakte om me verder mee te nemen. 'No, it's all a big blur. I tried to keep track of it all, but I couldn't...' antwoordde ik terwijl ik om me heen keek. Was er geen enkel punt van herkenning? Er moest toch iets zijn wat ik me kon herinneren? Ik groef diep in mijn geheugen, maar kon me echt niets herinneren. De gangen klonken nu nog stiller dan daarvoor, wat voor koude rillingen zorgde. Nu ik wist wat er hier gebeurde, wat er op het spel stond, was de plek alleen nog maar doodeng te noemen en kon ik vele plekken bedenken waar ik nu veel liever zou zijn. Hoe gingen we de koning en koningin ooit vinden? Waren ze überhaupt wel samen? Zouden ze iets weten van wat er gaande was? Misschien waren we wel te laat om hen te redden. Ik probeerde er maar niet te veel over na te denken, maar een leeg gevoel begon op te spelen in mijn maag.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/10/2018 08:23 PM

Xavier:
Ik spreidde mijn armen om Camille te kunnen ontvangen en haar tevens wat op afstand te kunnen houden om mijn rug wat te sparen. Mijn gezicht vertrok echter toch even van de pijn. De druk op de zweepslagen was alles behalve prettig. 'You too, I can not believe my eyes. Is it really you, Camille?', sprak ik zachtjes terwijl mijn vingers zacht door haar haren gleden. Het kon niet anders, ze was het werkelijk.
Mijn handen gleden over haar bovenarmen naar beneden toe toen ze wat afstand nam en ik voelde haar ogen prikken toen ze naar me keek. 'I'm sorry you have to see me like this', verontschuldigde ik mezelf. 'I'll be allright', verzekerde ik haar toen ze vroeg wat ze met me gedaan hadden. 'They played a nasty game', was de enige toelichting die ik haar voor het moment gaf. Ik gunde mezelf de aandacht niet op dit moment. In mijn ogen had zij het een stuk zwaarder gehad gezien zij met gemak had kunnen sterven met het vuur en de rook. 'You don't know how happy I am to see that you escaped from that room', zei ik tegen haar. 'I feared the worst...', zei ik zacht.
Op dat moment schoot tevens de gedachten aan de andere gasten te binnen. Hierdoor schakelde ik wat terug op de automatische piloot en reageerde ik mogelijk wat koeler. 'We have to go and search the rest of the guests, especially the King and the Queen. They are in great danger', zei ik tegen haar voor ik haar hand pakte om met haar de gangen in te gaan. Voordat ik vertrokken was had ik de kap van de pij nog terug uit geslagen, echter had ik de man niet herkend. Iets waar ik van baalde, gezien ik nu niet kon voortborduren op een bekend gezicht om meer kwaad te voorkomen. 'Do you still remember any of the halls?', vroeg ik aan haar.