Search for posts by PoppyRedx

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Camille:
Ik was de rest maar snel gevolgd, al was onze zoektocht naar buiten traag. Na een paar stappen had de koningin mijn hand vastgegrepen en deze had ze ook niet meer losgelaten tot we in een koets zaten. Ik had plaatsgenomen, maar merkte dat ik het niet prettig vond dat Xavier alleen op de bok zat en zat daarom op de rand van de bank, met mijn schouder tegen een van de ruiten zodat ik enigszins in de gaten kon houden wat er om ons heen gebeurde. Natuurlijk moest er iemand de koets besturen, maar mijn hoofd had toch liever dat hij het niet deed. De koning en koningin waren stil en ik kon aan alles merken dat ze nog altijd verschrikkelijk geschrokken waren. Soms merkte ik dat zijn blik op me bleef hangen, zich waarschijnlijk afvragend wat er met mij was gebeurd en tevens wat er met Xavier was gebeurd terwijl zij opgesloten hadden gezeten, maar ik zei er niets van en staarde uit het raam. Ik was gewoonweg te vermoeid, verward en angstig om over dit alles te willen praten. Hoe waren we hier verzeild in geraakt? Na een aantal maanden in het paleis was ik er echt wel achter dat de koning regelmatig gevaar liep, maar hoe waren we recht in deze val gelopen? Wie waren deze mensen? Waarom deden ze dit? Wat hadden ze gehoopt hieruit te winnen? Ik was diep in gedachten verzonken toen de koets ineens tot stilstand kwam waardoor ik opschrok. Echter was het Xavier maar waardoor mijn hartslag direct wat rustiger werd. Even was ik verbaasd door zijn vraag, omdat ik eerder zo ver weg was geweest met mijn gedachten, maar al snel knikte ik. 'I have.' antwoordde ik waarna ik opstond om de koets uit te komen. Echter legde de koningin al snel een hand op mijn arm. 'You can't go and sit out front dressed like that. You'll catch a cold. Here... Take this.' zei ze terwijl ze wat begon te rommelen met de zitting waar ik had gezeten. Al snel haalde ze er een cape uit tevoorschijn die ik toch wel dankbaar aannam. 'Thank you, Your Majesty.' antwoordde ik met een zwakke glimlach waarna ik uit de koets stapte. 'You shouldn't be driving for a minute longer. I'll drive us the rest of the way to the palace.' zei ik vervolgens tegen Xavier terwijl ik de cape om mijn schouders sloeg. Daarna liep ik naar de bok waar ik met enige moeite opklom omdat hij toch wel wat hoog voor me was. Hoe werkte dit ook alweer? Ooit had ik het van mijn broers geleerd, maar het was alweer enige tijd geleden sinds ik het gedaan had dus ik moest me even bedenken hoe ik alle teugels vast moest houden.