ORPG] Tous pour un, un pour tous.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/10/2018 08:24 PM

Xavier:
Ik keek zoekend rond en bleef staan toen Camille antwoordde. Vaag verscheen de contour die ze schetste als een plattegrond in mijn hoofd voor ik haar volgde. Echter kwam er niet veel terecht van volgen. Enkele momenten nadat we een hoek omgeslagen hadden, klonken er voetstappen en de reactie van Camille gaf me duidelijk aan dat ze niet op een confrontatie stond te wachten. Een zachte kreun was over mijn lippen gekomen door de plotselinge ruk aan mijn armen die doortrok naar mijn rug. 'Easy, milady', fluisterde ik zachtjes tegen haar toen we naast elkaar in de kleine ruimte stonden. 'We will work this out together', probeerde ik haar gerust te stellen. 'If they come to search us in here, which I wouldn't believe, then they have to go past me first.', zei ik met een warme glimlach. Vervolgens legde ik mijn eigen vinger op mijn lippen om aan te duiden dat de voetstappen dichterbij kwamen en het beter was als we beiden even niet zouden praten. Ik spitste mijn oren en probeerde samen met het geluid en de lengte van de gang in te schatten wanneer het weer veilig zou zijn om tevoorschijn te komen.
Ik had al een poosje niks meer gehoord toen ik de deur op een kiertje zette en de buurt verkende voor ik er genoeg vertrouwen in had dat Camille ook veilig was en we onze weg naar de torens voortzette. Ze had ons beiden aardig goed de richting kunnen wijzen en verder was het vrij logisch. Trappen volgen die naar boven gingen tot we bij één lange, stenen wenteltrap waren. 'I'll go first', zei ik haar. Wie wist immers wat ons boven te wachten stond? Waar we geweest waren, daar "kenden" we het inmiddels en op de trappen zouden we iemand aan moeten kunnen horen komen. Eenmaal boven was er ook maar één deur met een zware schuif vanaf de buitenkant ervoor. Ik schudde mijn hoofd voor ik deze met kracht en een met pijn vertrokken gezicht de schuif aan de kant duwde. Zo'n beveiliging kon niet veel meer betekenen dan dat er iemand achter moest zitten. Met een zwaai trok ik de deur open. De koning en de koningin waren terecht. Echter was er toch minder goed nieuws toen ik ook twee anderen levenloos zag liggen op de vloer. Ik stapte vlug naar binnen toe om de twee uit hun benarde positie te bevrijden. 'Hurry, we have to get away from here as soon as possible. No matter how'

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/10/2018 08:24 PM

Camille
Ondanks Xavier's woorden ter geruststelling voelde ik me niet bepaald rustiger worden, hoe hard ik dat ook probeerde. Het was de combinatie van angst, verwarring door dit alles en onbegrip wat ervoor zorgde dat ik niet echt kon kalmeren. Mijn ademhaling trilde dan ook lichtelijk en het kostte me moeite om ervoor te zorgen dat het niet te hoorbaar was. Gelukkig bleef het aan de andere kant van de deur stil en durfde Xavier na een tijdje te kijken of alles veilig was. Met enige tegenzin volgde ik hem, verder met onze zoektocht. Ik bleef telkens een paar passen achter Xavier op de trappen en keek af en toe over mijn schouder om er zeker van te zijn dat we niet gevolgd werden. Dit resulteerde erin dat ik me een keer verstapte en met mijn scheen tegen de stenen trede knalde. Ik vloekte binnensmonds, maar stond meteen weer op. 'I'm fine.' mompelde ik voor Xavier ook maar de kans zou krijgen er naar te vragen. Zachtjes volgde ik hem de wenteltrap op en ik had bijna mijn hulp aangeboden met de deur toen ik zijn gepijnigde gezicht zag, maar dat was niet meer nodig. Tot mijn grote opluchting zag ik daar de koning en koningin en ik kon een zucht dan ook niet inhouden. Ze waren in ieder geval nog in leven. Dat was het aller belangrijkste. Voorzichtig stapte ik ook naar binnen zodat ik de koningin overeind kon helpen waarna deze me al snel omhelsde. 'I'm so very glad to see you, Camille. I'm glad you're alive and well.' mompelde de vrouw zacht en ik merkte meteen hoe erg ze stond te trillen en beven. Ik hield haar daarom nog wat langer vast, hopend dat ik haar zo wat kon steunen al trilde ik zelf ook, tot Xavier zei dat we hier zo snel mogelijk weg moesten komen. Ik liet de koningin voor me de deur uitstappen en liet mijn blik toen even naar de twee levenloze lichamen op de grond glijden. Echter wendde ik mijn blik ook meteen weer af. Ik had ze nooit gemogen, maar dit hadden ze ook niet verdiend. Na enige twijfeling ging ik dan ook door mijn knieën om met een trillende hand hun ogen te sluiten. Daarna maakte ik de lichtblauwe cape van mijn jurk los en legde deze zo goed als dat ging over hen heen. Dit was wel het minste wat ik voor hen kon doen. Ik beet op mijn lip en merkte dat ik toch tranen opwelden in mijn ogen dus wendde ik mijn blik van hen af. Toen pas realiseerde ik me dat ik de anderen aan het ophouden was en dat dat niet bepaald verstandig was in deze situatie. Ik slikte even en kwam toen weer overeind om de ruimte te verlaten, de lichamen achterlatend met de hoop dat ze niet te veel geleden hadden en nu rust konden vinden.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/10/2018 08:42 PM

Xavier:
Onderweg naar boven hoorde ik enkele keren op de wenteltrap wat gestommel en was ik gestopt. Echter gaf Camille me geen kans om haar overeind te helpen en vervolgde ze steeds zelf haar weg. Ze is een sterke dame. Toen de deur eenmaal open was, volgde Camille me naar binnen toe en hielp ze de Koningin overeind, waarna ik hetzelfde deed bij de Koning. Hij deed zijn mond open om iets te zeggen, echter schudde ik mijn hoofd. 'We have to get away first. With or without the other guests. Our safety is in great danger', herhaalde ik nogmaals. 'Back in the palace, I will send the Musketeers for the stragglers.', legde ik hem uit. Ik liet hem dan ook pas los op het moment dat ik erop vertrouwde dat zijn eigen benen zijn lichaam zouden kunnen dragen en ging het gezelschap voor naar de trap zonder verder nog op de slachtoffers te letten. Geen prioriteit, niks meer aan te doen. Het was nu aan de orde om de Koning, de Koningin en Camille in veiligheid te brengen. In de deuropening bleef ik wachten tot Camille klaar was met het sluiten van de ogen en het toedekken van de overledenen. Ik knikte even en liep de trap weer af zonder enig probleem. 
Traag vonden we onze weg door het klooster heen richting de ingang. Eenmaal buiten stonden er nog enkele koetsen, echter waren de koetsiers in velden en wegen niet te bekennen. Ik hielp één voor één iedereen in de koets om zelf op de bok te gaan zitten. Ik was van plan om zelf te gaan mennen, echter merkte ik bij de eerste bewegingen dat het een ramp was voor mijn armen en ik het niet lang vol zou gaan houden. Ik stopte al gauw aan de kant en liep naar de deur van de koets toe. 'Good folks', kondigde ik mezelf aan. 'Camille, did you ever drive horses before?', vroeg ik terwijl ik in de deuropening stond. 'I can't bring us back to the palace. Not in this state. I drive the horses for a big part of the road, but I fear I can't bring us to the palace all by myself.', sprak ik mijn vermoedens uit. Ik kon maar beter op tijd aan de bel trekken. Het was pijnlijk om het toe te geven, maar wegkomen was het enige wat telde.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/10/2018 09:01 PM

Camille:
Ik was de rest maar snel gevolgd, al was onze zoektocht naar buiten traag. Na een paar stappen had de koningin mijn hand vastgegrepen en deze had ze ook niet meer losgelaten tot we in een koets zaten. Ik had plaatsgenomen, maar merkte dat ik het niet prettig vond dat Xavier alleen op de bok zat en zat daarom op de rand van de bank, met mijn schouder tegen een van de ruiten zodat ik enigszins in de gaten kon houden wat er om ons heen gebeurde. Natuurlijk moest er iemand de koets besturen, maar mijn hoofd had toch liever dat hij het niet deed. De koning en koningin waren stil en ik kon aan alles merken dat ze nog altijd verschrikkelijk geschrokken waren. Soms merkte ik dat zijn blik op me bleef hangen, zich waarschijnlijk afvragend wat er met mij was gebeurd en tevens wat er met Xavier was gebeurd terwijl zij opgesloten hadden gezeten, maar ik zei er niets van en staarde uit het raam. Ik was gewoonweg te vermoeid, verward en angstig om over dit alles te willen praten. Hoe waren we hier verzeild in geraakt? Na een aantal maanden in het paleis was ik er echt wel achter dat de koning regelmatig gevaar liep, maar hoe waren we recht in deze val gelopen? Wie waren deze mensen? Waarom deden ze dit? Wat hadden ze gehoopt hieruit te winnen? Ik was diep in gedachten verzonken toen de koets ineens tot stilstand kwam waardoor ik opschrok. Echter was het Xavier maar waardoor mijn hartslag direct wat rustiger werd. Even was ik verbaasd door zijn vraag, omdat ik eerder zo ver weg was geweest met mijn gedachten, maar al snel knikte ik. 'I have.' antwoordde ik waarna ik opstond om de koets uit te komen. Echter legde de koningin al snel een hand op mijn arm. 'You can't go and sit out front dressed like that. You'll catch a cold. Here... Take this.' zei ze terwijl ze wat begon te rommelen met de zitting waar ik had gezeten. Al snel haalde ze er een cape uit tevoorschijn die ik toch wel dankbaar aannam. 'Thank you, Your Majesty.' antwoordde ik met een zwakke glimlach waarna ik uit de koets stapte. 'You shouldn't be driving for a minute longer. I'll drive us the rest of the way to the palace.' zei ik vervolgens tegen Xavier terwijl ik de cape om mijn schouders sloeg. Daarna liep ik naar de bok waar ik met enige moeite opklom omdat hij toch wel wat hoog voor me was. Hoe werkte dit ook alweer? Ooit had ik het van mijn broers geleerd, maar het was alweer enige tijd geleden sinds ik het gedaan had dus ik moest me even bedenken hoe ik alle teugels vast moest houden.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/11/2018 07:40 PM

Xavier:
Ik had geglimlacht toen Camille antwoordde dat ze het eerder gedaan had. Precies hetgeen waarop ik had gehoopt. Ik had de Koningin goedkeurend toe geknikt toen ze een cape aan haar lady in waiting aanbood. Ze had geen bevestiging nodig, maar ik vond het prettig om haar een blijk van waardering te kunnen geven. Ik hielp Camille uit de koets, maar voor ik haar op de bok kon helpen zat ze er zelf al op, al was het niet gemakkelijk gegaan. 'No, Camille. I can drive us, but not all the way to the palace, as I said.', legde ik nogmaals aan haar uit op het moment dat ik naast haar was komen te zitten. 
Ik bestudeerde de zijkant van haar gezicht en kon niet voorkomen dat ik moest glimlachen. Je zag haar peinzend nadenken en gek genoeg vond ik het heerlijk om te zien. Ik zou er uren naar kunnen kijken zonder verveeld te raken. 'Let me help you. Shall I drive a bit further, then we can change the bridles.', stelde ik voor. Zodoende zou ze eerst kunnen spieken hoe het moest voor ze zelf ermee aan de gang ging. 'Did you do this regulary at Courdemance?', vroeg ik geïnteresseerd aan haar terwijl ik de teugels oppakte en wat naar haar toe opschoof, zodat ik in het midden zat en beide paarden tegelijkertijd aan kon sturen. 'Just watch, I'll help you when we change positions', zei ik met een glimlach en een warme stem tegen haar. 

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/11/2018 08:03 PM

Camille
Ik keek even opzij naar Xavier. 'Honestly, you should rest...' wierp ik hem nog tegen, maar het leek wel duidelijk dat hij toch echt van plan was om zelf verder te rijden. Ik liet hem de teugels dan ook maar overnemen zonder er verder iets van te zeggen, want dit was mogelijk wel een van de minst belangrijke dingen om een discussie over te voeren, vooral na alles wat er vandaag gebeurd was. 'Not regularly, no. But my brothers taught me and I've done it a few times.' antwoordde ik misschien wat korteraf dan ik gewild had. Ik voelde er gewoon nog niet heel veel voor om over Courdemanche te praten, al helemaal niet na wat er zojuist weer gebeurd was. Mijn nachtmerries over de hele situatie waren nog steeds niet echt verdwenen en ik had zo'n vermoeden dat het nu alleen maar weer erger zou worden. Op het moment dat hij wat meer naar me toe schoof, probeerde ik hem wat meer ruimte te geven, maar realiseerde ik me niet hoe dicht ik bij de rand zat. Met mijn buitenste hand voelde ik dan ook even niets toen ik opzij schoof waardoor ik schrok en hem met mijn andere hand even stevig vastpakte. Het was niet dat ik daadwerkelijk op het punt had gestaan om van de bok te vallen, maar zo had het wel even gevoeld. Het was me wel duidelijk; de schrik zat er flink in waardoor ik nu in allerei onzinnige dingen ook angst zag. Voorzichtig liet ik Xavier's arm los en trok de cape wat meer om me heen, want het was toch flink koud voor op de bok. Het was donker buiten en ik voelde me toch gewoon niet op mijn gemak zo in de buitenlucht. Een vreemde sensatie voor me, want ik was altijd dol geweest op buiten zijn en daar tijd doorbrengen. Niets vond ik zo verschrikkelijk als vast zitten binnen een aantal muren, maar nu verlangde ik toch wel naar een veilige plek. Om me maar wat af te leiden van deze gedachten liet ik mijn blik opzij glijden naar Xavier waarbij ik bleef kijken naar de achterkant van zijn blouse en hoe verschrikkelijk deze eruit zag. Wat hadden ze hem in hemelsnaam aangedaan? Waarom? Nog meer vroeg ik me af waarom hij zo verschrikkelijk koppig was en in deze staat een koets moest besturen. Kon ik het hem opleggen dat ik er naar zou kijken? Een dokter zou hoogstwaarschijnlijk uit bed gehaald moeten worden en ik wist prima wat ik moest doen. Mijn vader was er niet blij mee geweest, maar met broers die altijd in de weer waren en niet altijd op gevaar letten had ik behoorlijk wat ervaring opgedaan met het schoonmaken en verbinden van wonden. 'Once we get back to the palace, I'll take a look at your back. You really shouldn't be doing what you're doing now.' zei ik hem terwijl ik mijn blik verlegde zodat ik hem aan kon kijken. 

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/11/2018 08:30 PM

Xavier:
Ik schudde mijn hoofd toen Camille me tegen sprak op het moment dat ik de teugels van haar over nam. 'Maybe, but I have to make sure that you're all safe', zei ik tegen haar. 'I believe I can drive until we are in the near of Paris', sprak ik mijn gedachtes naar haar uit. Ik zou een heel stuk aankunnen, ook al zou het fysiek zwaar zijn. Ik vond het niet netjes om haar te laten mennen zolang het niet hoefde. Parijs zou zich vullen met geruchten door ons uiterlijk en überhaupt, ons tweeën op de bok, terwijl zij mende. Echter wisten de beste burgers niet wat er gebeurd was en ik zou er ook niet gek van opkijken als de Koning dat niet verder naar buiten wilde brengen. 
Toen ik over Courdemanche begonnen was, besefte ik dat ik misschien, net als op de dansvloer, een fout had begaan. De gebeurtenissen waren nog te vers. Daarbij kwam het dat de vuurzee in de kamer waaraan ze ternauwernood had weten te ontsnappen bij haar opnieuw herinneringen zou ophalen. Even slikte ik mijn woorden in toen ik besefte wat ik had willen zeggen. "I would have loved to get to know your brothers." Ik kon het onderwerp Courdemanche en haar familie maar beter even laten rusten en bij het hier en nu blijven. Proberen haar wat op te beuren en door de gebeurtenissen heen te slepen, ook al waren ze niet allemaal even gemakkelijk. 
Ik schrok op uit gedachten en richtte mijn blik van de weg op haar toen ze mijn arm vast greep en wierp haar een onderzoekende blik toe. Toen het me op viel hoe dicht ze bij de rand was, schoof ik wat op en legde ik zachtjes mijn arm om haar heen. 'I don't want you to fall off the carriage', lichtte ik toe.
Niet veel later doorbrak ze de stilte en keek ik opnieuw naar haar. Ik had veel langer naar haar willen kijken, maar de weg eiste mijn volledige aandacht op. 'I'll...', begon ik voordat ik midden in mijn zin staakte met spreken. Ik had willen zeggen dat het niet hoefde, dat ik me wel zou redden. Echter wist ik dat het beter zou zijn als ernaar gekeken werd en wonden verzorgd zouden kunnen worden. Ik vertrouwde Camille er voldoende voor, echter wilde ik haar aan de andere kant deze onprettige aanblik besparen. 'That's very kind of you', bedankte ik haar. 'Are you sure you want to do that? I believe it won't look very nice', sprak ik mijn lichte twijfels toch uit. Ik zuchtte diep en glimlachte ietswat droevig. 'I know, but I have to. I have to get you all back in safety. I promised.', mompelde ik. 'I'll do my very best', zei ik tegen haar. 'I'll drive us to just before Paris. Is that okay for you?', wilde ik voor de zekerheid weten van haar en ving haar blik.

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/11/2018 09:00 PM

Camille
Ik knikte maar toen Xavier aangaf dat hij het echt wel zou redden, al vond ik het nog steeds niet verstandig. Echter leek het me een eindeloze discussie en dat trok ik simpelweg niet. Tevens wilde ik niet dat de koning en koningin zich zorgen zouden gaan maken omdat de personen die hen thuis zouden brengen ruzie zouden maken. Ik sloeg mijn ogen neer toen hij zijn arm om me heen sloeg. 'Thank you.' mompelde ik terwijl ik merkte dat ik het warm kreeg. 'I wouldn't offer if I didn't want to. I can handle quite a lot.' antwoordde ik toen hij vroeg of ik het echt wel oké vond om zijn wonden te verzorgen waarna ik zwak glimlachte. Nee, ik was er vrij zeker van dat ik er wel tegen zou kunnen en anders zou ik het ook doen. Na alles wat hij al voor mij gedaan had, was dit wel het minste wat ik voor hem terug kon doen. 'You got them out of that place. You've already made sure they're safe.' reageerde ik toen hij uitlegde waarom hij zo graag zelf terug wilde rijden. Ik had mezelf maar even uit die zin gehaald, want ik vond niet dat ik meetelde. Hij had een belofte naar de koning en koningin, een loyaliteit en plicht naar hen toe, maar hij was mij absoluut niets verschuldigd en de mensen in de koets ook niet. Misschien voelden zij dat niet zo, omdat ze het gewend waren dit soort dingen te doen, maar ik voelde me alleen maar een last en het laatste wat ik wilde wat dat iemand het gevoel had dat hij mij wat verschuldigd was. 'I'd much rather you'd give me the reins right now, but yes... That's okay with me.' antwoordde ik daarna zonder op te kijken. 

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 01/11/2018 10:01 PM

Xavier:
Ik glimlachte en was blij dat ze mijn gebaar zo goed oppikte en me niet wegdrukte. Dat gaf me toch enigszins weer meer vertrouwen na het einde van de dans. Ik zat er immers best mee: wat had ik verkeerd gedaan? Had ik misschien iets verkeerds gezegd, een keer teveel per ongeluk op haar tenen gestaan, of iets anders? Het enige wat ik wilde is haar tevreden zien en de band die we onderling hebben niet kapot maken. Het leek me vreselijk om te moeten horen of over de wetenschap te bezitten dat ik haar pijn gedaan zou hebben op welke manier dan ook.
'You're welcome', sprak ik rustig toen ze me bedankte. Ik knikte uiteindelijk op haar aanbod. 'Then it is fine. It is better that somebody takes care for the wounds.', antwoordde ik zachtjes. De Koning en de Koningin hoefden immers niet alles (tot in detail) te weten. Ze moesten veilig zijn, het liefst omringd door hun eigen personeel, de mensen die, ze vertrouwden. En ondanks de verwondingen die ik had opgelopen wilde ik de bende oprollen die achter het feest zat. Daar had ik de hulp van de Koning bij nodig, gezien hij het deels georganiseerd had. 'I know, but this will not end here. If we don't know who they are, we are extremely vulnerable.', fluisterde ik. Ik had graag dat ze extra op de Koningin en haar omgeving zou redden. Dat zou beter zijn voor beiden. Daarnaast kan een extra paar ogen nooit kwaad. Ik schatte Camille in als een slimme meid die wist wat ze wel of niet met deze informatie kon doen.
Na verloop van tijd merkte ik hoe het me steeds meer moeite kostte om de paarden die de koets trokken de juiste kant op te leiden en keer naar Camille. 'Would you please take the reins?', verzocht ik haar vriendelijk. 'I'll help you', voegde ik eraan toe. Ik zou nog een eindje verder kunnen, maar dat zou ten koste gaan van mezelf. Tevens had Camille aangegeven dat ze het niet erg vond om ze over te nemen. Zodoende zou ik als het voor haar te lang geleden was, ook in staat zijn om haar te helpen en bij te sturen als het nodig zou zijn. 

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 01/11/2018 11:16 PM

Camille
Ik merkte dat het onrustige gevoel dat ik eerder had gehad nu langzaam begon te verdwijnen met Xavier's arm om me heen. Natuurlijk nam het de echte angst niet weg, maar het zorgde er wel voor dat ik me wat rustiger voelde. Tevens was het ook wat warmer en ook dat was zeker niet onprettig. Ik glimachte zwak toen hij het aanbod toch accepteerde, al wist ik dat ik het anders ook gedaan zou hebben en dat hij daar eigenlijk geen keuze in had. Op zijn volgende woorden knikte ik slechts, want daar wilde ik verder niet te veel over nadenken. Ik had aan de Koningin wel gemerkt dat ze doodsbang was dus de komende dagen zou ik geen moment van haar zijde wijken - als ze dat accepteerde tenminste - zodat ik haar in de gaten kon houden. Ik wees Xavier er maar niet op dat het echtpaard altijd kwetsbaar was. Natuurlijk zag ik in dat dat nu misschien meer was, maar dat nam niet weg dat er altijd dreiging was en dat we eigenlijk nooit konden weten of iemand te vertrouwen was. 'Of course.' antwoordde ik toen hij dan eindelijk vroeg of ik het over kon nemen. Nu ik de kans had gehad om het even bij hem af te kijken, merkte ik dat het alweer beter in mijn hoofd zat. Voorzichtig boog ik me nog wat meer naar hem toe zodat ik de teugels goed over kon nemen zonder dat de paarden daar veel van zouden merken. Kort legde ik mijn handen om de zijne heen - voor zover dat ging met mijn kleine handen - waarna ik ze iets naar voren schoof zodat ik de teugels vasthad. 'I'm fine.' zei ik zacht om aan te geven dat hij niet hoefde te helpen. Al snel had ik het gevoel weer terug waardoor het eigenlijk wel vrij gemakkelijk ging. Het kostte me wel de grootste moeite om mijn concentratie volledig op de weg gericht te houden, want langzaamaan begon de vermoeidheid echt toe te slaan. Daarnaast was ik me ook constant bewust van het feit dat Xavier naast me zat, me in feite vasthield, waardoor mijn hoofd ook wat warrig werd. Gelukkig doemden het silhouet van Parijs al snel voor ons op en reden we niet veel later de stad binnen. De straten waren uitgestorven en we kwamen dan ook zonder problemen op het paleis aan. Daar werden de poorten voor ons open gedaan door the Red Guard waarna ik de koets naar binnenreed en op de binnenplaats tot stilstand bracht. Voorzichtig maakte ik me los van Xavier en wilde van de bok springen, maar op dat moment werd me een hand aangeboden door de Koning. Hoewel ik enigszins verbaasd was, nam ik de hand dankbaar aan en liet me naar beneden helpen. Eenmaal op de grond maakte ik een buiging naar hem en daarna ook naar de Koningin die naast hem kwam staan. 'We want to thank you, both of you, for acting so very bravely and saving our lives. We are beyond grateful. As is your country, though they will never know.' sprak de Koning en de Koningin pakte kort mijn hand vast. 'Thank you, Camille. I think you should retire to your room and I'll see you in the morning. My husband will walk me to my rooms.' zei de vrouw met een warme glimlach waarna ik knikte. 'As you wish, Your Majesty. But please, if you need anything, send for me.' antwoordde ik met een lichte buiging. De Koningin liep vast naar binnen en de Koning liep naar Xavier toe om nog iets te bespreken waardoor het mij ook beter leek vast naar binnen te gaan. Echter begon ik niet naar mijn kamer te lopen zoals mijn koningin dat graag gewild had, maar begon ik naar Xavier's kantoor te lopen. Onderweg wreef ik een paar keer over mijn gezicht en moest ik toch een paar keer een geeuw onderdrukken. Ik was kapot. Compleet uitgeput. Dit alles was een flinke aanslag geweest op mijn lichaam, maar ook mentaal. Echter voelde ik ook dat ik niet zou kunnen slapen. Niet rustig in ieder geval en ik keek niet bepaald uit naar nieuwe nachtmerries. Zachtjes duwde ik de deur van het lege kantoor open waarna ik kort op de leuning van de bank ging zitten. Ik moest mezelf even een momentje rust gunnen. Tot mijn grote frustratie merkte ik dat de onrust daardoor alleen maar weer toenam waardoor ik opstond en snel de cape afdeed voor ik deze over een stoel hing. Dan moest ik mezelf maar bezig houden. Ook prima. Al snel begon ik heen en weer te lopen om ervoor te zorgen dat de kamer ten eerste wat warmer werd - mijn handen begonnen direct te trillen toen ik met een pook probeerde het haardvuur weer wat op te wakkeren - en dat ik tevens alles had om Xavier's wonden ook schoon te maken. Tegelijkertijd had ik ook water aangezet zodat we eventueel thee zouden kunnen maken. Net op het moment dat ik klaar was met alles en merkte dat de onrust weer toe begon te nemen, kwam Xavier dan ook binnen. 'Here, sit.' zei ik terwijl ik naar een plek op de bank wees. Aan de ene kant had ik heel veel vragen die ik wilde stellen en dingen die ik wilde zeggen, maar aan de andere kant wilde ik niets liever dan zijn wonden schoonmaken en vervolgens zo snel mogelijk weer weg zijn. In mijn hoofd probeerde ik het af te schrijven op de situatie, op de vermoeid- en verwardheid, maar in mijn hart wist ik wel dat dat anders in elkaar zat. Ik leunde met een knie op de zitting van de bank zodat ik stabiel bij Xavier kon staan en goed bij zijn hele rug kon. De wonden die eerder gebloed hadden, waren nu weer opgedroogd waardoor de blouse vastgeplakt zat. Ik beet even op mijn lip. Dat ging sowieso pijn doen. Ik pakte een van de schone doeken die ik had klaar gelegd en de kom met heet water waar ik de doek even in depte. 'Please tell me if it hurts too much and you need me to stop. Okay?' zei ik op zachte toon tegen hem waarna ik voorzichtig de wonden begon te deppen. Op die manier hoopte ik dat alles wat losser zou worden en hij minder pijn zou hebben als de blouse uit moest. Terwijl ik bezig was, was ik stil. Er was gewoon teveel om over te praten en ik had geen idee waar ik moest beginnen, of ik überhaupt moest beginnen. Het was nu gewoon makkelijker om alles in het midden te laten, maar ik wist dat doen alsof het allemaal niet bestond, allemaal niet gebeurd was, het misschien alleen maar erger zou maken. 'I'm afraid this will hurt. I'm sorry.' waarschuwde ik hem voor ik me iets meer naar hem toeboog en mijn handen onder zijn blouse liet verdwijnen. 'Sorry!' mompelde ik toen ik met een van mijn koude handen tegen, wat voelde als, zijn buik streelde terwijl ik zo voorzichtig mogelijk probeerde de blouse over zijn hoofd te trekken. Vooral bij de plekken op zijn rug wilde ik de stof niet ineens lostrekken, wetende dat verschrikkelijk veel pijn zou doen met het aangekoekte bloed. Ter hoogte van zijn borst kwam ik weer met mijn koude hand tegen zijn warme huid en even voelde ik de neiging om de blouse gewoon helemaal los te laten en het hem zelf te laten doen. Na flink wat moeite had ik het ding eindelijk uitgekregen waarna ik hem op de rand van de bank legde. Het leek me niet dat hij die nog eens zou willen dragen. Mijn blik gleed terug naar zijn rug waarop ik een aantal lelijke zweepslagen zag. Waarom hadden ze dit bij hem gedaan? Wat hadden ze willen bereiken? 'I'll have to clean all of them and I think some of them might sting an awful lot.' probeerde ik zo zakelijk mogelijk te blijven, want vreemd genoeg voelde dit ontzettend intiem. Misschien was dat er in de algemene sfeer tussen ons wel ingeslopen. Het was ook niet per se vervelend, maar ik merkte dat ik niet goed wist hoe ik daarmee om moest gaan, mee om wilde gaan. 'Just... Just take my hand if gets too much, okay?' stamelde ik een beetje terwijl ik hem mijn linkerhand toestak. Op die manier kon ik mijn rechterhand gebruiken om de wonden eerst nog eens met wat warm water schoon te maken en later met wat ontsmettends. 'I'll also clean your face when your back is all done...' mompelde ik, vooral om maar iets te zeggen, maar ook omdat ik me herinnerde dat zijn gezicht onder zat. Ikzelf zag in het licht van deze kamer pas hoe vies mijn witte jurk eigenlijk was geworden door de brand en het zou me ook niets verbazen als mijn gezicht of plukken van mijn haar ook vol met zwarte vlekken zaten. Ik kon me er alleen niet echt druk om maken. Ik had het wel overleefd. Ik stond hier nog steeds en ik ademde. Ik had overleefd wat mijn familie maanden geleden niet gelukt was. Ik was er nog.