Search for posts by Sanne
First Page | « | 1 ... 3 | 4 | 5 | 6 | 7 ... 69 | » | Last
Search found 684 matches:
Re: O] I want you to love every bit of me, and I want you to understand that my fear is a big part of me.
from Sanne on 05/06/2018 03:46 PMBetty
Met mijn ongelovelijk grote groene ogen kijk ik hem vragend aan, omdat het me nog steeds niet duidelijk is wat hij hier doet. Als ik mijn knopen gefatsoeneerd heb en dicht heb gekregen, gooi ik in een geoefende beweging mijn rugzak over een schouder en begin ik samen met Archie het trappetje af te lopen, nog steeds hem aankijkend. De glimlach en het ophalen van zijn schouders voelt zo normaal en vertrouwd, dat ik even moeite heb met slikken. Direct glimlach ik ook naar hem en kan ik niet anders dan wat spanning laten wegtrekken uit mijn lichaam. 'I'd like that, very much, Arch.' zeg ik en leg mijn hand op zijn bovenarm en knijp kort en zacht om hem duidelijk te maken dat ik het ook gemist heb. Dat ik hem gemist heb. Vaak genoeg denk ik terug aan de korte periode tijdens de eerste Blackhood attack dat we zo close waren geworden. Zo close dat ik eindelijk mijn zoen had gekregen van hem, iets waar ik al jaren van had gedroomd. Een droom die in het niets was opgegaan toen ik samen kwam met Jug. Ik houd heel veel van Jug, maar het is op een andere manier dan dat ik van Archie houd. Archie is altijd mijn beste vriend geweest, tot het heel kort en heel intens meer was. Met Jug was het altijd alleen meer en hoewel ik hem ook zie als een vriend, is hij meer mijn vriendje dan een vriendschappelijke vriend. Die stap van vriendschap hebben we gewoon overgeslagen.
Een korte stilte valt en ik weet even niet zo goed wat ik moet zeggen nu we de wandeling naar school zijn begonnen. 'So, how are the Lodges?' vraag ik dan maar, omdat het enige wat ik weet is dat hij daar haast al zijn tijd doorbrengt. Het enige waar hij nog om lijkt te geven is de Lodges en hoe hij binnen de familie ligt. De perfecte jock is veranderd in een kruiperige onderdaan van de Lodges. Niet de eerste en zeker niet de laatste, dat is althans wat er gefluistert wordt. Of ik het echt geloof is een tweede, maar het enige wat ik weet is dat ik me zorgen maak om hem. 'And how have you been? I haven't seen you around in so long... How is your dad doing?' vraag ik dan, me pas realiserend dat ik eerst vroeg naar zijn relatie met de Lodges dan naar zijn relatie met zijn echte familie. 
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
ReplyRe: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/06/2018 03:24 PMAnnabelle
Verontwaardigd, maar gespeeld, leg ik een hand tegen mijn hals aan als hij zegt dat hij me even helemaal vergeten was. 'Hoe kan je mij nou vergeten? Ik werp mezelf haast letterlijk op je, volle overgave en je zit in over hoe Mitchell zich voelt als jij zijn vriendinnetje wegsteelt.' zeg ik bestraffend en geef een zacht tikje op zijn neus, waarna ik weer glimlach. Het gemak waarmee we elkaar plagen, het gemak waarmee we met elkaar praten, dat zijn de dingen die ik het meest gemist heb. Ik heb het gemist om een beste vriend te hebben. Natuurlijk ook iemand om zo tegenaan te kruipen, iemand die telkens weer als hij me aanraakt, doet voelen alsof ik de enige ben in de wereld die ertoe doet. Maar dat zijn oprecht bijzaken. Het gaat om Caleb, om zijn hele wezen dat weer terug is.
Binnen slechts een paar tellen is de hele sfeer in de kamer anders. Onze lippen raken elkaar telkens rakelings, de hitte bouwt zich plots op tussen onze lichamen. Voor slechts een fractie van een seconde vraag ik me af of we hier wel goed aan doen. Caleb is overduidelijk getraumatiseerd, hij zou hele andere dingen aan zijn hoofd moeten hebben. Tegelijkertijd kan ik hem niets kwalijk nemen, want zelf ga ik ook al dertien maanden zonder de aanraking van iemand anders. Nu kon ik mezelf gemakkelijk afleiden, in de westerse cultuur zijn meer dan genoeg manieren om als vrouw toch een beetje actie te krijgen. Toen hij... Daar zat, was er niets. Geen internet, geen vermaak, alleen maar een stel andere jongemannen die elkaar ongetwijfeld alleen maar aan het ophitsen waren met het simpele vooruitzicht van weer een vrouw in hun bed. Het simpele feit is echter dat we er allebei naar snakken. Dat ik zelf ook niets liever wil dan hem weer zo dicht mogelijk bij me hebben.
Caleb geeft als eerste toe, wat toch voelt als een kleine overwinning. Er gaan echter hele andere gevoelens door me heen, wat ervoor zorgt dat ik me niet kan focussen op die overwinning. Op het moment dat zijn lippen die van mij raken, voelt het alsof er een wervelwind van gevoelens langs komt spoelen. Het enige waar ik nog aan kan denken is hem. Zijn lippen tegen die van mij, zijn lichaam tegen dat van mij. Direct lijkt mijn lichaam ook te reageren en ik druk mezelf dichter tegen hem aan, waardoor we langzaam aan achterover op het bed zakken.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] I want you to love every bit of me, and I want you to understand that my fear is a big part of me.
from Sanne on 05/05/2018 09:38 PMBetty
Elke seconde van elke dag ben ik bang. Het is niet langer iets wat zich beperkt tot wanneer ik alleen ben. Zelfs niet als ik met Jug ben, of mijn moeder, met Ronnie, of met een van de andere Vixens, voel ik me veilig. Angst lijkt een constante factor te zijn van mijn leven. Vier dagen geleden hoorde ik het weer. "Lollipop, lollipop, oh lolly lolly lolly lollipop", als iets uit een horrorfilm. Een deuntje wat vroeger een van mijn favoriete liedjes was geweest, maar nu ervoor zorgde dat ik misselijk werd als ik het hoorde. Dat ik al mijn haren er met een ruk uit wilde trekken. Dat ik mijn oren zo erg wilde verminken dat ik nooit meer ook maar iets kon horen. Toch doe ik het niet. Ik blijf volhouden. Ik blijf in de spiegel kijken, fluisterend tegen mezelf dat het goed gaat komen. Ik blijf doorgaan. Ik ben Betty, ik heb dit al eens eerder overleefd. Nauwelijks, alhoewel het meer Archie's leven was wat op het spel stond, maar alsnog. Ik heb dit al eens eerder gedaan. Ik kan dit. Ik weet dat. And still I'm crumbling.
Beneden gaat de bel en ik schrik wakker van mijn overmijmeringen. Door aandachtig te luisteren hoor ik hoe in de keuken een stoel naar achter wordt geschoven en hoe naaldhakken zich een weg vinden richting de gang en de voordeur. Pas als mijn ogen mezelf vinden in de spiegel, besef ik dat ik nog lang niet klaar ben. Inmiddels draag ik al een rok, maillot en schoenen, maar ik zit nog in bh en los haar voor mijn spiegel. 'Archiebald, what a surprise.' hoor ik mijn moeders stem zeggen. Het irriteert me, het klinkt altijd zo nep. Maar toch houd ik er immens veel van tegelijkertijd, omdat zij nooit de beller kan zijn. 'Betty, Archie is at the door!' roept ze dan en ik hoor haar tegen Archie zeggen dat ik er vast zo aankom, waarna ze terug naar de keuken loopt. 'Coming in a second!' roep ik, terwijl ik een trui over mijn hoofd trek en in mijn rokje stop en mijn haar met een geoefende hand bij elkaar pak en vastbind. Op het elastiekje zit een strikje. En opnieuw kijk ik en wil het liefst huilen.
In plaats daarvan pak ik mijn jas en tas en storm ik van de trap af. 'Archie...' zeg ik haast ademloos als ik hem daadwerkelijk op de porch zie staan. Verrast, opgelucht en blij kijk ik hem aan, maar ik probeer mijn enthousiasme in de hand te houden, zodat ik niet opnieuw al mijn hoop op hem vestig en hij me daarna weer laat vallen voor Ronnie en haar geheimen. 'What are you doing here?' vraag ik dan, waarna ik de deur achter me dichttrek en de laatste knopen van mijn jas dichtmaak.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: O] No one could ever mean half as much to me as you do now
from Sanne on 05/05/2018 09:26 PMMaddy
Niet anders dan glimlachend kan ik reageren op zijn opmerking. 'It's a deal then.' zeg ik en ik begin mijn spullen te verzamelen. Voor het eerst in mijn leven schaam ik me niet voor mijn business cards als ik er eentje uit mijn tas vis. "Madison Rae Sullivan. Aspiring philosophical professional Greek and Roman times", leest het kaartje, met daaronder mijn telefoonnummer. Voor slechts een fractie van een seconde twijfel ik of ik het wel moet geven, maar als hij mijn volledige naam wilt weten hoeft hij alleen maar met zijn vingers te knippen en iemand zoekt het voor hem uit. Nee, nu is niet de tijd om in te zitten over mijn privacy. Als hij een stalker was geweest, was zoiets allang als schandaal naar buiten gekomen. Vol goede moed en nieuw hervonden lef en zelfvertrouwen leg ik de business card op zijn bureau neer. 'And if you promise not to wear any spying gear, I won't either.' zeg ik dan, bij wijze van een grapje. Dan pak ik mijn spullen bij elkaar en sta ik op, mijn rok recht strijkend.
'Thank you for your time, mister Merrick.' zeg ik beleefd en weerhoud mezelf ervan om mijn ogen langs zijn gelaat te laten gaan. Scarlett had niet gelogen toen ze zei dat hij de meest aantrekkelijke man was die ze ooit had gegoogled. Het doet me goed, heel erg goed, als ik zijn blik iets langer weet vast te houden dan noodzakelijk, waarna ik mijn exit begin te maken. 'I see why almost every interview is the same with you mister Merrick, you have a way of charming yourself through an interview. Talking about yourself in third person, however, not that charming.' zeg ik terwijl ik wegloop, waarna ik bij de deur stop en nog eens over mijn schouder glimlach, de deur open en zijn kantoor verlaat.
Als de deur eenmaal achter me dicht valt, heb ik een halve paniek aanval en een halve aderlating, zo voelt het. Leunend tegen de deur hap ik naar adem en probeer ik mezelf in de hand te krijgen. Waar al dit lef ineens vandaan kwam, weet ik niet, maar het voelt geweldig. Of althans, het voelde geweldig. Nu voelt het meer alsof ik zojuist mezelf extreem belachelijk heb gemaakt en ik daar veel spijt van ga krijgen. Maar gelukkig is er zo'n 15% kans, schat ik, dat hij het wel waardeert en juist wel belt hierdoor. Pas als ik een zacht geschraap van de keel hoor, realiseer ik me dat zijn assistente in deze ruimte zit. Langzaam kijk ik naar haar op, waarbij ik haar arrogant zie kijken, haar ogen keurend langs mijn outfit. Plots voel ik me heel klein en nietig, absoluut niet hoe Merrick me liet voelen tijdens het interview. Bijna snauw ik haar toe dat ik vast niet de eerste of enige ben die zo reageert na een interview, maar in plaats daarvan herpak ik mezelf en wandel met zoveel mogelijk degelijkheid naar de liften.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 06:58 PMAnnabelle
Opnieuw kan ik niet anders dan lachen. 'Arme Mitchell?' herhaal ik verontwaardigd en geef hem opnieuw een zachte tik tegen zijn achterhoofd. 'Ik zit hier niet voor de lol, of als een accessiore, meneer Rough.' voeg ik daaraan toe met een glimlach, omdat ik niet langer boos kan blijven, gespeeld of niet. Zelfs nu nog, voelt dit allemaal niet echt. Alsof ik strakjes wakker word van deze droom, die dan veranderd in een nachtmerrie als ik erachter kom dat ik Caleb nog voor maanden moet gaan missen. Iets waarvan ik niet zeker weet of ik dat nog aan zou kunnen. Dit was al veel te lang, het voelt alsof er een lifetime voorbij is gegaan. Ondanks mijn angst dat dit alles niet echt is, begin ik langzaam aan wel te geloven dat dat het is. Hij voelt veel te warm aan onder mijn handen. Zijn lichaam past nog even goed tegen dat van mij, hoewel het aanzienlijk breder en gespierder is dan eerst. Zoiets zou mijn hoofd gemakkelijk kunnen verzinnen, want wie wilt nu niet dat haar vriendje zo gespierd zou zijn als dit.
Vriendje. Het woord galmt na in mijn hoofd. Dat was wat Caleb ooit was, maar toen ik eenmaal wist dat hij uitgezonden zou worden, heb ik het uitgemaakt. Omdat ik zogenaamd mijn eigen weg wilde gaan, dat ik mezelf wilde leren zijn zonder hem. Alleen wilde beginnen aan de universiteit. De waarheid is dat ik hem gemist heb, vanaf het moment dat het uit was. Ik weet dat ik hem gekwetst heb en het is ontzettend egocentrisch, maar ik weet vrij zeker dat ik mezelf er minstens even veel pijn mee heb gedaan, misschien wel meer. Op meerdere momenten heb ik mezelf erom veracht, mezelf erom gehaat. Maar toch heb ik er geen spijt van. Anders had ik een jaar stil gezeten, had ik een jaar niets kunnen doen zonder de verlammende en alles verterende pijn die het deed om Caleb te missen en om me te realiseren dat hij een halve wereld weg was.
'Ik denk dat het feit dat je een creep bent, juist hetgene is wat me zo aanspreekt in je.' zeg ik bloedserieus. Het duurt niet lang voor er een glimlach op mijn gezicht doorbreekt en het duidelijk wordt dat het een grapje is. Er zijn wel duizend en een dingen die me aantrokken in Caleb, waaronder inderdaad zijn standvastigheid, maar creepy zou ik hem nooit noemen. Als ik eenmaal verzit en ik nu opnieuw, voor de tweede keer vandaag, zijn lichaam strak tegen dat van mij voel, heb ik direct moeite met me concentreren. Het voelt zo oneerlijk, het is alsof mijn lichaam een hele eigen leven leidt. Het liefst zou ik gewoon uren met hem praten, hem enkel knuffelen en zacht strelen, maar het lukt me niet om me daarop te concentreren. 'Ach, Taylor maakte nooit een kans, dat wist hij zelf ook donders goed.' fluister ik en breng mijn gezicht omhoog. Vlak voor onze lippen elkaar raken, stop ik en kijk ik hem in zijn ogen. 'Dan denk ik dat je maar beslag moet gaan leggen.' fluister ik nog zachter. Omdat onze gezichten zo dichtbij elkaar zijn, raken mijn lippen vederlicht die van hem tijdens het praten.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 06:04 PMAnnabelle
Lachend geef ik hem een zachte tik tegen zijn achterhoofd als hij zegt dat hij er vandoor gaat met het jonge meisje. 'Ik geef je aan bij de politie, soldaat.' zeg ik grijnzend, waarbij ik weer rustig door ga met het masseren van zijn schouders. Langzaam maar zeker beginnen ze warm en ontspannen te worden. Het voelt goed om te weten dat ik dat heb gedaan, dat ik er op een minimale manier voor kan zorgen dat hij wat ontspant. Afleiden met massages, zoenen en seks zal niet altijd gaan, dat is precies wat me angstig maakt voor wat de toekomst allemaal wel niet kan brengen. Liefkozend haal ik mijn hand langs de plek waar ik zojuist een zachte tik gaf. 'Bereid je maar voor, het zal heel wat herinneringen terug brengen.' zeg ik zacht, wanneer hij opmerkt dat hij uitkijkt naar hen samen zien. Door zijn volgende opmerking kon ik opnieuw niet anders dan zacht lachen en ik verbeet een grote glimlach. 'Hou toch op, je was ineens overal. Je wachtte me op na de lessen, bij mijn kluisje, kom op je hebt zelfs een paar keer bij de toiletten gewacht op me. Caleb Rough, je hebt me keihard verleid en ik zou een idioot zijn geweest als ik er niet even hard voor was gevallen.' zeg ik nu toch glimlachend. De herinneringen schieten door mijn hoofd en ik voel mijn hart er wat door opwarmen.
'Afgesproken' zeg ik als hij opmerkt dat als hij mij dan ook mag aanraken om te zien of ik echt ben. De zoen die volgt is kort, maar genoeg om het verlangen voor even te stillen en de emotie meer ruimte te geven. De tranen stoppen al snel weer als hij me in zijn armen sluit en ik me ook wat meer weet te ontspannen. Met mijn armen die losjes over zijn schouders liggen en mijn hoofd dat verstopt ligt in het holletje tussen zijn nek en schouder, voel ik me meer thuis dan ik in al die tijd die hij weg is geweest, heb gedaan. Hij voelt als thuis. Een beetje trillerig haal ik adem en ik sluit mijn ogen als ik zijn woorden hoor.
'Ik jou ook niet. Ze kunnen me wat, je gaat nergens meer heen. Pensioen, dat is het enige wat ze je mogen geven.' zeg ik zacht, waarna ik wat verplaats. Zonder mijn armen van zijn schouders te halen, kruip ik over zijn benen en ga ik op zijn schoot zitten. Opnieuw leg ik mijn hoofd in het holletje en laat mijn vrije hand langs zijn borst dwalen. Zijn gespierde borst, maar nog steeds voelt zijn lichaam ontzettend vertrouwd tegen dat van mij. 'Dus je kan al je vriendjes die je in het leger hebt ontmoet vertellen dat het uit is. Je bent van mij.' zeg ik en glimlach tegen zijn nek, waar ik opnieuw een kusje in druk.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 06:04 PMAnnabelle
Grijnzend blijf ik zijn schouders masseren. 'Je bent net iets te eager om in mijn zakken te voelen.' zeg ik zacht en met een brede glimlach. De waarheid is dat ik dat ook zo erg niet zou vinden. De zoen die hij me net gaf op het grasveldje bij het meertje, smaakte naar meer. Het wakkerde iets aan waarvan ik dacht dat ik het nooit meer zou voelen. Ik haat mezelf erom dat Caleb de enige is die me daar weet te krijgen. Hij verdient zoveel beter, hij verdient zoveel meer dan een provinciaal vriendinnetje dat hem enkel tegen zal houden. Hij is een van de beste mensen die ik ken, hij kan met gemak de wereld veroveren met enkel zijn glimlach. Toch heeft hij altijd voor mij gekozen, wat ik zo af en toe nog steeds in twijfel trek. En ondanks dat ik het niet begrijp en in twijfel trek, voelt het als een hele eer. Daardoor weet ik dat ik er alles aan moet doen om Caleb onder ogen te laten zien dat zijn PTSS extreem gevaarlijk en serieus is. Niet iets wat kan worden genegeerd, of afgeleid met een zoen of seks.
Snuivend lach ik en schud daarbij mijn hoofd. 'Het is aandoenlijk. Het doet me denken aan... Nou ja aan ons, hoe wij waren. Hoewel, ik kwam hier al bijna 24/7 over de vloer. Dat meisje begint pas net te wennen aan het hele concept van je familie. Ik denk maar dat ik meer over de vloer moet komen, als dat meisje jou straks ziet dan realiseert ze zich dat ze voor de verkeerde Rough is gegaan.' zeg ik glimlachend en onderdruk met veel moeite de behoefte om mijn lippen in zijn nek te duwen. Het voelt ergens sneu, dat ik niet eens tijd met Caleb door kan brengen zonder hem te liefkozen, zonder hem aan te raken. Het is veel te lastig. Wat we hadden, ging ontzettend diep. Toen hij besloot weg te gaan, was ik er kapot van. Het maakte iets kapot binnen in, iets wat met zijn terugkomst in mijn leven weer geheeld is.
Dit keer schiet ik in de lach en stop ik zelfs even met masseren. 'Onder je hoede genomen? Je hebt me gewoon stone-cold verleidt. Je deed er alles aan om mijn aandacht te trekken, die arme Taylor maakte geen schijn van kans.' grijns ik, hoewel hij er niets van ziet doordat hij met zijn rug naar me toe zit. Dat veranderd snel en plots. Hij zit half omgedraaid naar me en niet voor het eerst raakt zijn aanwezigheid me met een klap. Het is allemaal zo onwerkelijk, maar toch is hij echt hier. Onbewust breng ik een hand omhoog en raak zijn kaak aan. 'Sorry...' zeg ik zacht en hees. 'Soms moet ik je gewoon even aanraken, om te zien of dit allemaal wel echt is.' voeg ik er nog wat zachter aan toe, waarna de hand weer in mijn schoot zakt. Zijn woorden emotioneren me en ik sla mijn ogen neer, voor hij ziet dat hij me nog bijna aan het huilen krijgt ook. Nadine is veel voor me gaan betekenen, maar als Caleb zegt dat hij me voor hemzelf alleen wilt hebben, schreeuw ik het bijna uit van geluk en verlangen.
Het duurt niet lang voor dat verlangen enigszins wordt gestilt. Zijn vingers, die ook anders zijn dan eerst, strelen zacht mijn wang. Net op tijd kijk ik op, voor zijn lippen die van mij raken. Zijn vingers zijn wat harder, eeltiger. Het doet me beseffen dat Caleb een deel, zo niet alles, van zijn onschuld kwijt is. Die vingers zijn zo geworden door het keer op keer herladen en in elkaar zetten van pistolen en geweren. Toch kan ik me daar even geen zorgen om maken, aangezien zijn kus me de adem ontneemt. Opnieuw breng ik mijn hand omhoog en leg die losjes tegen zijn nek. Net zo voorzichtig en aarzelend als Caleb, beantwoord ik de kus. Met een minimale beweging veranderd de kus in een zoen en voel ik zijn tong tegen die van mij. Mijn hart lijkt te exploderen en ik voel iets nats langs mijn wang glijden. Een beetje verward realiseer ik me dat ik aan het huilen ben, waarna ik me losmaak van de kus. Lachend veeg ik de tranen weg en vlieg Caleb rond de hals. 'Ik kan haast niet geloven dat je terug bent. Ik heb je zo ontzettend gemist.' zeg ik zacht. Mijn hoofd zit gevaarlijk dichtbij zijn nek en het duurt nog geen seconde voor ik mijn lippen tegen zijn huid heb gedrukt.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 06:03 PMAnnabelle
'Dat is onwerkelijker dan je je ooit zal realiseren, Rough.' zeg ik glimlachend als hij zegt dat hij het maar is. Hoewel ik mijn eigen gevoelens heb gehad bij zijn vertrek, kan ik me amper voorstellen wat hij allemaal door heeft gemaakt. Voor ik mezelf weer te erg kan verliezen in mijn gedachten, spreekt hij weer en glimlach ik weer. 'Zo werkt dat niet, voordat je mij gaat verdenken, zou ik eens een kijkje nemen op Mitchell kamer. Als je dan nog dingen mist, dan mag je mijn zakken controleren.' zeg ik en voel de glimlach groeien tot een grijns. 'Maar denk maar niet dat je die sweater terug krijgt.' voeg ik er snel aan toe en steek mijn tong naar hem uit. Ergens op de middelbare school had ik eens een trui van hem geleend, die ik nooit meer terug heb gegeven. Het grapje ging van kwaad tot erger toendertijd, zelfs zo ver dat ik zijn trui minstens een keer per week naar school droeg. De afgelopen maanden heb ik de trui vaak in mijn handen gehad, maar nooit aangetrokken.
'Nog niet, wees gewaarschuwd. Over een week spreek ik je nog wel eens.' zeg ik, niet meer in staat de glimlach van mijn gezicht te krijgen. Dat is nou eenmaal wat Caleb met me doet. Hij zorgt ervoor dat ik een betere versie van mezelf ben. Zeker vergeleken de afgelopen maanden, waar ik vaak genoeg overwoog om de handdoek in de ring te gooien. Niet alleen qua school, of thuis, maar gewoon helemaal. Het waren een paar duistere maanden zonder hem, waar Nadine af en toe wat licht wist te schijnen. Deze familie is speciaal, ik weet nog dat ik dat vroeger ook altijd dacht. Iedere Rough van deze generatie had dat speciale iets, dat lichtje in zich, wat ze met gemak konden schijnen op elke situatie. Met alle zekerheid durf ik te zeggen dat ze dit van hun moeder hebben, de liefste vrouw met het grootste hart ooit.
'Ho-ho, niemand zei dat het gratis was. Wat denk je, dat het al kerst is?' vraag ik glimlachend, waarbij ik zacht doorga met het masseren van zijn spieren. 'Ik hoor graag wat je in gedachten had voor het inlossen van je schuld.' zeg ik dan, de korte stilte doorbrekend. 'Dan is het nu tijd voor maandenlange ontspanning.' zeg ik zacht, als reactie op zijn opmerking. Ik hoop dat dat kan tenminste, wie weet wanneer hij weer terug moet. Het liefst houd ik hem voor altijd bij me. 'Nee, nee rustig maar, cowboy.' zeg ik grinnikend. 'We hebben het wel eens over de andere sekse, waarbij ze toch wel laat merken dat ze een bepaald... Type heeft. En als vrouw zijnde, kan ik ergens wel begrijpen waar die aantrekking vandaan komt. Taylor Mauders was nou niet bepaald de lelijkste.' merk ik op. 'Ze heeft gewoon een goede dosis zelfvertrouwen nodig, om zich te realiseren dat ze veel meer en veel beter kan krijgen.' zeg ik, vol liefde over zijn zusje, die ergens een beetje voelt als mijn eigen zusje. Mijn geluk is altijd geweest dat Caleb er altijd gewoon, nou ja, gewoon was. Niet alleen als vriend, maar later ook als vriendje. Toen de pubertijd eenmaal kwam, heb ik een tijdje geprobeerd de aantrekking te ontkennen. Hier en daar heb ik met wat andere jongens gezoend, waarvan ik nog steeds niet weet of hij dat weet. Zelfs in de maanden dat hij er niet was, heb ik wel eens geprobeerd om iemand anders met mijn hart aan de haal te laten gaan. Toch zit ik hier, op de avond dat hij terug is, zijn schouders te masseren.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 06:03 PMAnna
In gedachten verzonken staar ik voor me uit. Uiteindelijk zal Caleb hulp moeten krijgen, dat is iets wat hij zelf geloof ik ook wel weet. Hij kan niet doorlopen met PTSS, dat kan in geen enkele situatie goed aflopen. Als er iets is wat ik heb onthouden van mijn research, dan is het wel dat hij inderdaad hulp moet krijgen bij het verwerken. Natuurlijk zou ik hem hierbij willen helpen, maar dat gaat lastig als hij er niet over wilt praten. Kauwend op de binnenkant van mijn wang, zit ik na te denken. Calebs aanwezigheid heb ik niet door tot hij begint te praten. Van schrik kom ik even los van het bed en kijk met grote ogen naar hem op. 'Mijn god...' mompel ik en leg een hand tegen mijn borst, in een poging mijn hart te kalmeren. Toch lach ik om zijn opmerking. 'Je mag mijn zakken controleren, ik was het niet hoor.' zeg ik, waarbij ik hem met mijn ogen volg, tot hij plaatsneemt naast me.
Zonder erover na te denken pak ik zijn handen vast, die in zijn schoot liggen. Ze zijn nog heerlijk warm na de douche, waar die van mij een stel ijsklontjes zijn. Zoals altijd. Er zijn altijd bepaalde dingen tussen ons geweest. Zonder het erover te hebben gehad, waren dat gewoon de feiten. Zoals dat mijn handen altijd de koude waren en dat ik altijd kleiner was. Dingen zoals dat ik zijn champignons opat en hij mijn tomaten. 'Ik geloof dat hij een goed pak slaag nodig heeft, al is het maar om het feit dat hij áltijd over zijn vriendinnetje praat.' zeg ik dan en kijk glimlachend naar hem op. Daarbij zie ik de spanning in zijn gezicht en lichaam, zelfs na een hete douche. Met mijn vinger gebaar ik dat hij zich wat moet omdraaien, waarna ik wat naar achter schuif op het bed. Op mijn knieën neem ik plaats achter hem en pak zijn schouders vast. Mijn handen zien er klein en misplaatst uit, maar toch begin ik voorzichtig de spieren los te masseren. 'Je staat helemaal strak, joh...' zeg ik zacht en blijf zacht en voorzichtig doorbewegen met mijn vingers. Het laatste wat ik wil is een spier net verkeerd raken, waardoor hij alleen maar meer pijn zal krijgen.
'En ik denk dat je Nadine ook een pak slaag moet geven.' ga ik verder op een rustige toon. 'Dat meisje heeft veel te weinig zelfvertrouwen, en dat terwijl ze zo mooi is geworden. Ze snapt niet dat ze beter verdient dan een typische Taylor Mauders.' voeg ik eraan toe, doelend op de irritante en te arrogante jongen in onze oude middelbare school klas. Met deze small-talk probeer ik Caleb wat bij te praten op een onopvallende manier, en hem te laten ontspannen. Want god, deze jongeman kan best wat ontspanning gebruiken.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 06:02 PMAnnabelle
Nauwlettend kijk ik naar Caleb. Niet omdat ik me zorgen om hem maak, maar omdat ik nieuwsgierig ben naar hoe hij reageert op mijn opmerking. Toen hij eenmaal had besloten om bij het leger te gaan, merkte ik al aan mezelf dat ik was begonnen met afstand nemen. Steeds meer, totdat ik onze relatie had beindigd. Niet omdat ik niet meer van hem hield, want zelfs nu weet ik dat ik dat nog steeds doe met elke cel en vezel in mijn lichaam. Omdat ik wist dat het moment zou komen dat hij zou vertrekken op een missie. Om eerlijk te zijn, was ik daar doodsbang voor. Nog steeds voel ik de doodsangst door mijn lichaam gieren als ik me alleen al voorstel wat hij allemaal mee heeft gemaakt daar. Dertien maanden van leven in die angst, heeft ervoor gezorgd dat ik moe ben geworden. Ten alle tijden zat hij in mijn hoofd, bij elk telefoontje was ik bang dat het slecht nieuws was. Het leek zelfs nu nog een droom dat hij terug was, onwerkelijk. Nu hij terug is en ik langzaam maar zeker begin te beseffen dat dat écht is, voel ik een ander soort angst. De angst voor wat dit allemaal heeft betekend voor Caleb zelf. Hij ziet er anders uit. Een stuk gespierder, maar ook op een bepaalde manier verwond. Op een mentale manier, want fysiek gezien is hij nooit gezonder geweest. Hij heeft meerdere littekens, aan de binnenkant. Dat maakt me angstig, omdat ik niet weet wat ik moet doen. De behoefte om hem te helpen is zo groot, dat het haast pijn doet.
Zijn reactie op mijn plagende opmerking, steekt. Zonder moeite te zien kan ik hem zo goed lezen, dat ik direct doorheb dat het niet oprecht is. Doordat we zo lang vrienden, en meer, zijn geweest, ken ik hem beter dan mezelf. De manier waarop hij zich beweegt mag dan wel iets veranderd zijn, maar fundamenteel gezien zijn ze nog steeds hetzelfde. Daardoor zie ik door de manier waarop hij glimlacht, en zelfs lacht, dat het niet oprecht is. Dat hij zich zorgen maakt. Kort kijk ik naar Nadine, die naar hem glimlacht en niets door lijkt te hebben. Moeizaam slik ik en tover een glimlachje op mijn gezicht, in de hoop dat er niets aan mijn gezicht af te lezen is. 'Tot zo.' zeg ik uit automatisme en pak dan de mok thee aan van zijn moeder, die hem glimlachend overhandigt. Nadine begint te praten als de deur achter hem dichtvalt, maar ik kan mijn gedachten er amper bij houden. Wat als hij weer... Weer iets ziet wat er niets is? Wat als ik er dan niet ben om hem te kalmeren, dat kan werkelijk dramatisch aflopen. 'Maar, Bell heeft nog niets gegeten, mam.' zegt Nadine dan, waardoor ik opkijk. Haar moeder bestraft me hierna hier luid en duidelijk, maar alles is goed bedoelt. Zonder erover na te denken, wordt er pizza besteld, twee zelfs, omdat Caleb tijdens het eten weg was gelopen en waarschijnlijk ook honger heeft.
'Ik ga even bij hem kijken.' zeg ik en hoewel ik probeer de bezorgde toon uit mijn stem weg te houden, zie ik de gedeelde bezorgdheid in de ogen van Nadine en haar moeder. Even kijk ik terug, zonder woorden uitleggend dat ik hun gevoelens deel, waarna ik me omdraai en de trap neem en omhoog loop. Het water loopt nog, dus ik besluit in zijn kamer te wachten. In de deuropening blijf ik staan en kijk rond. Zowat alle spullen zijn weg uit zijn kamer. Diep haal ik adem en neem plaats op de rand van zijn tweepersoonsbed. In deze kamer hangen heel wat herinneringen rond.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you