Orpg || So tell me, where shall I go?

-, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:04 PM

Caleb
Een klein glimlachje verscheen op zijn gezicht. Haar glimlach in combinatie met haar woorden zorgde ervoor dat er een klein vuurtje in zijn buik begon te branden. Ze was lief, schattig en hij had haar gemist. Met haar pesterijen, haar gevatte opmerkingen en haar bezorgdheid. Maar bovenal had hij hun onderonsjes gemist die ontstanden waren uit jaren vriendschap. Het was heerlijk om te weten wat hij wel en wat hij niet kon zeggen, om te weten hoe degene waarmee hij praatte dacht en hoe ze zou reageren op bepaalde onderwerpen.
'Daar houd ik je aan,' zei hij tegen haar. Een klein lachje kwam over zijn lippen. Zijn sweater. Hij was het niet vergeten, hij had er gewoon een lange tijd niet meer aan gedacht. Hij had het fijn gevonden dat ze altijd een stukje van hem had, een aandenken of souvenir voor als hij er niet was, niet wetend dat het ooit zo'n lange tijd zou zijn. Het voelde fijn om te weten dat al die tijd hij wel enigzins bij haar was geweest, al had ze hem misschien niet meer gedragen, wat Caleb betwijfelde aangezien ze echt gehecht was aan het ding, het was toch daar geweest. In tijden dat hij er niet was.
Caleb lachte. 'Oei is het echt zo veel? Ik ben wel benieuwd hoor, met welk stuk hij naar huis komt,' zei hij lachend. Caleb had geen idee op wat voor type noch Mitchell noch Nadine had, als ze al een type hadden. Caleb zette een pruillip op en keek haar over zijn schouder even aan. 'Geen gratis massage? Dat stelt me teleur,' zei Caleb. 'Oeh, I like the sound of that,' zei hij grijnzend, maandenlange ontspanning, het klonk heerlijk.
Caleb begon te lachen. 'Je vond Taylor Mauders knap, oh God wat ben ik blij dat ik je onder mijn hoede heb genomen,' zei hij tegen haar. 'Anders was dat echt verkeerd afgelopen, dat kan ik je wel vertellen.' Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht en hij draaide zich om naar haar. 'Even tussen haakjes, dan ik me nu helemaal naar je omdraai, betekent niet dat je klaar bent met masseren, je gaat dadelijk gewoon weer door,' zei hij. 'Maar, ik wil je nog even bedanken. Dat je er nog bent geweest voor Nadine, volgens mij kijkt ze echt tegen je op en nouja, dat vind ik gewoon heel erg mooi om te zien. Al moet het natuurlijk niet uit de hand lopen, ik wil je natuurlijk ook wel eens voor mezelf hebben,' zei hij met een glimlach. Hij zat opeens heel erg goed in zijn vel, vergat bijna wat er de afgelopen uren allemaal was gebeurd. HIj streelde zachtjes over haar wang en boog zich een stukje voorover om zijn lippen op de hare te drukken. Het was een andere zoen dat die wat ze voorheen hadden gedeeld, er zat geduld in, enigzins wat aarzeling. Het was een zachte zoen eentje die het vuur bij Caleb binnen alleen maar groter maakte.

But my darlin', I'll be rooting for you

72, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from Sanne on 05/05/2018 06:04 PM

Annabelle
Grijnzend blijf ik zijn schouders masseren. 'Je bent net iets te eager om in mijn zakken te voelen.' zeg ik zacht en met een brede glimlach. De waarheid is dat ik dat ook zo erg niet zou vinden. De zoen die hij me net gaf op het grasveldje bij het meertje, smaakte naar meer. Het wakkerde iets aan waarvan ik dacht dat ik het nooit meer zou voelen. Ik haat mezelf erom dat Caleb de enige is die me daar weet te krijgen. Hij verdient zoveel beter, hij verdient zoveel meer dan een provinciaal vriendinnetje dat hem enkel tegen zal houden. Hij is een van de beste mensen die ik ken, hij kan met gemak de wereld veroveren met enkel zijn glimlach. Toch heeft hij altijd voor mij gekozen, wat ik zo af en toe nog steeds in twijfel trek. En ondanks dat ik het niet begrijp en in twijfel trek, voelt het als een hele eer. Daardoor weet ik dat ik er alles aan moet doen om Caleb onder ogen te laten zien dat zijn PTSS extreem gevaarlijk en serieus is. Niet iets wat kan worden genegeerd, of afgeleid met een zoen of seks.
Snuivend lach ik en schud daarbij mijn hoofd. 'Het is aandoenlijk. Het doet me denken aan... Nou ja aan ons, hoe wij waren. Hoewel, ik kwam hier al bijna 24/7 over de vloer. Dat meisje begint pas net te wennen aan het hele concept van je familie. Ik denk maar dat ik meer over de vloer moet komen, als dat meisje jou straks ziet dan realiseert ze zich dat ze voor de verkeerde Rough is gegaan.' zeg ik glimlachend en onderdruk met veel moeite de behoefte om mijn lippen in zijn nek te duwen. Het voelt ergens sneu, dat ik niet eens tijd met Caleb door kan brengen zonder hem te liefkozen, zonder hem aan te raken. Het is veel te lastig. Wat we hadden, ging ontzettend diep. Toen hij besloot weg te gaan, was ik er kapot van. Het maakte iets kapot binnen in, iets wat met zijn terugkomst in mijn leven weer geheeld is.
Dit keer schiet ik in de lach en stop ik zelfs even met masseren. 'Onder je hoede genomen? Je hebt me gewoon stone-cold verleidt. Je deed er alles aan om mijn aandacht te trekken, die arme Taylor maakte geen schijn van kans.' grijns ik, hoewel hij er niets van ziet doordat hij met zijn rug naar me toe zit. Dat veranderd snel en plots. Hij zit half omgedraaid naar me en niet voor het eerst raakt zijn aanwezigheid me met een klap. Het is allemaal zo onwerkelijk, maar toch is hij echt hier. Onbewust breng ik een hand omhoog en raak zijn kaak aan. 'Sorry...' zeg ik zacht en hees. 'Soms moet ik je gewoon even aanraken, om te zien of dit allemaal wel echt is.' voeg ik er nog wat zachter aan toe, waarna de hand weer in mijn schoot zakt. Zijn woorden emotioneren me en ik sla mijn ogen neer, voor hij ziet dat hij me nog bijna aan het huilen krijgt ook. Nadine is veel voor me gaan betekenen, maar als Caleb zegt dat hij me voor hemzelf alleen wilt hebben, schreeuw ik het bijna uit van geluk en verlangen.
Het duurt niet lang voor dat verlangen enigszins wordt gestilt. Zijn vingers, die ook anders zijn dan eerst, strelen zacht mijn wang. Net op tijd kijk ik op, voor zijn lippen die van mij raken. Zijn vingers zijn wat harder, eeltiger. Het doet me beseffen dat Caleb een deel, zo niet alles, van zijn onschuld kwijt is. Die vingers zijn zo geworden door het keer op keer herladen en in elkaar zetten van pistolen en geweren. Toch kan ik me daar even geen zorgen om maken, aangezien zijn kus me de adem ontneemt. Opnieuw breng ik mijn hand omhoog en leg die losjes tegen zijn nek. Net zo voorzichtig en aarzelend als Caleb, beantwoord ik de kus. Met een minimale beweging veranderd de kus in een zoen en voel ik zijn tong tegen die van mij. Mijn hart lijkt te exploderen en ik voel iets nats langs mijn wang glijden. Een beetje verward realiseer ik me dat ik aan het huilen ben, waarna ik me losmaak van de kus. Lachend veeg ik de tranen weg en vlieg Caleb rond de hals. 'Ik kan haast niet geloven dat je terug bent. Ik heb je zo ontzettend gemist.' zeg ik zacht. Mijn hoofd zit gevaarlijk dichtbij zijn nek en het duurt nog geen seconde voor ik mijn lippen tegen zijn huid heb gedrukt.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

-, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:04 PM

Caleb
Een klein lachje kwam over zijn lippen. 'Dat is zeker waar,' zei hij en hij had de neiging om te knipogen, maar kwam er toen achter dat dat helemaal geen zin had aangezien hij met z'n rug naar haar toe zat. Een binnensmonds lachje was het gevolg van zijn stupiditeit.
Caleb was heel erg benieuwd naar het vriendinnetje van Mitchell, hij gunde zijn broertje namelijk maar al te graag de relatie die hij met Anna had. Ook was hij benieuwd hoe erg ze zich al had ingeburgerd in de familie, hoeveel hij gemist had van de ongemakkelijke eerste ontmoetingen. Caleb moest lachen om Anna's theorie. 'Ja kijk maar uit, wie weet ga ik er wel met haar vandoor,' zei hij lachend. 'Ik verheug me erop om ze samen te zien,' zei hij tegen haar. Echter nu ze had gezegd dat ze op hun leken van vroeger, verheugde hij zich er nog meer op. Het leek namelijk al jaren geleden dat ze zo jong waren. Het leek een heel ander leven. 'Dat ze je aan ons doen denken maakt me nog nieuwsgieriger dan ik al was,' zei hij.
Een lach kwam over zijn lippen. 'Stond-cold verleid?! Dat kan ik me toch anders herinneren! Bij mijn weten vond je het maar al te leuk dat ik je op een bepaald moment wat meer aandacht ging geven,' zei hij grijnzend. Hij vond het jammer dat hij haar gezicht niet had kunnen zien bij haar opmerking, maar ze wist bijna zeker dat ze nu net zo breed aan het grijnzen was als hij. Het was een leuke tijd, de verandering van vriendschap in meer, veel meer. Eerst was het nog een beetje ongemakkelijk, ze wisten niet goed wat ze moesten doen, terwijl ze daar normaal nooit een probleem mee hadden. Pas toen ze de combinatie hadden gevonden van vrienden en een relatie werd het pas echt duidelijk dat ze niet de verkeerde beslissing hadden genomen.
Haar vingers langs zijn gezicht was de meest tedere aanraking die hij tot nu toe van haar had gehad. Een zwak glimlachje verscheen op zijn gelaat. 'Zolang ik hetzelfde mag doen, zie ik het probleem er niet van in,' zei hij en hij raakte op zijn beurt haar gezicht even aan.
De aarzeling in de zoen zorgde ervoor dat het gevoel intenser werd, dat al zijn zintuigen optimaal hun werk deden en dat hem dus ook alles opviel wat er gebeurde. Zo voelde hij ook iets nats dat zich tussen hun lippen een weg baande. Het duurde niet lang of Anna had haar lippen weer van die van Caleb af gehaald. Even keek hij haar bezorgd aan, pas toen uit haar woorden bleek dat dit tranen van geluk waren voelde hij zichzelf een beetje smelten. Hij sloeg zijn armen om haar middel trok langzaam wat korter bij. 'Ik jou ook, zoveel,' zei hij en terwijl hij glimlachte voelde hij zijn ogen vochtig worden. 'Ik laat je niet meer gaan, ik hoop dat je dat weet,' zei hij. Het zachte kusje in zijn nek zorgde ervoor dat zijn hele gezicht ging gloeien.

But my darlin', I'll be rooting for you

72, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from Sanne on 05/05/2018 06:04 PM

Annabelle
Lachend geef ik hem een zachte tik tegen zijn achterhoofd als hij zegt dat hij er vandoor gaat met het jonge meisje. 'Ik geef je aan bij de politie, soldaat.' zeg ik grijnzend, waarbij ik weer rustig door ga met het masseren van zijn schouders. Langzaam maar zeker beginnen ze warm en ontspannen te worden. Het voelt goed om te weten dat ik dat heb gedaan, dat ik er op een minimale manier voor kan zorgen dat hij wat ontspant. Afleiden met massages, zoenen en seks zal niet altijd gaan, dat is precies wat me angstig maakt voor wat de toekomst allemaal wel niet kan brengen. Liefkozend haal ik mijn hand langs de plek waar ik zojuist een zachte tik gaf. 'Bereid je maar voor, het zal heel wat herinneringen terug brengen.' zeg ik zacht, wanneer hij opmerkt dat hij uitkijkt naar hen samen zien. Door zijn volgende opmerking kon ik opnieuw niet anders dan zacht lachen en ik verbeet een grote glimlach. 'Hou toch op, je was ineens overal. Je wachtte me op na de lessen, bij mijn kluisje, kom op je hebt zelfs een paar keer bij de toiletten gewacht op me. Caleb Rough, je hebt me keihard verleid en ik zou een idioot zijn geweest als ik er niet even hard voor was gevallen.' zeg ik nu toch glimlachend. De herinneringen schieten door mijn hoofd en ik voel mijn hart er wat door opwarmen.
'Afgesproken' zeg ik als hij opmerkt dat als hij mij dan ook mag aanraken om te zien of ik echt ben. De zoen die volgt is kort, maar genoeg om het verlangen voor even te stillen en de emotie meer ruimte te geven. De tranen stoppen al snel weer als hij me in zijn armen sluit en ik me ook wat meer weet te ontspannen. Met mijn armen die losjes over zijn schouders liggen en mijn hoofd dat verstopt ligt in het holletje tussen zijn nek en schouder, voel ik me meer thuis dan ik in al die tijd die hij weg is geweest, heb gedaan. Hij voelt als thuis. Een beetje trillerig haal ik adem en ik sluit mijn ogen als ik zijn woorden hoor.
'Ik jou ook niet. Ze kunnen me wat, je gaat nergens meer heen. Pensioen, dat is het enige wat ze je mogen geven.' zeg ik zacht, waarna ik wat verplaats. Zonder mijn armen van zijn schouders te halen, kruip ik over zijn benen en ga ik op zijn schoot zitten. Opnieuw leg ik mijn hoofd in het holletje en laat mijn vrije hand langs zijn borst dwalen. Zijn gespierde borst, maar nog steeds voelt zijn lichaam ontzettend vertrouwd tegen dat van mij. 'Dus je kan al je vriendjes die je in het leger hebt ontmoet vertellen dat het uit is. Je bent van mij.' zeg ik en glimlach tegen zijn nek, waar ik opnieuw een kusje in druk.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

-, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:05 PM

Caleb
Een grijns verscheen op het gezicht van Caleb. Hij vond het leuk om Annabelle zo te plagen, het hield alles een beetje luchtig in tijden waarop het nodig was. Een zacht gegrinnik verliet zijn lippen toen ze zei dat ze hem aan zou geven. 'Tegen die tijd ben ik er al met haar vandoor,' zei hij en hij schudde lachend zijn hoofd. 'Oke, dit gaat toch iets te ver, arme Mitchell,' zei hij. Hij rolde even met zijn schouders. 'Nice work,' complimenteerde hij haar.
Opnieuw verliet een zachte lach zijn lippen. Het klopte wat ze zei, hij had haar niet met rust gelaten voordat hij kreeg waar hij voor gekomen was. Als hij zag dat ze de wc's binnen liep met wat vriendinnen, dan kon hij niet anders dan op haar wachten. Hij moest haar zien, met haar praten, dat was destijds zijn enige doel in het leven, wat eigenlijk best triest was, maar het was het waard. Want ook nu was Annabelle de enige houvast in zijn leven. 'Oke, dat laatste klopt, ik weet ook niet wat ik gedaan had met m'n leven als je erachter was gekomen dat ik eigenlijk een ontzettende creep was en dat je niks meer met me te maken wilde hebben,' zei hij grijnzend.
Hij had dit zo ontzettend veel gemist, deze aanrakingen met Annabelle, de knuffels en het fluisteren naar elkaar. Hij had in een lange tijd niet zoveel rust gehad, alleen het fluisteren bezorgde hem al kippenvel. Het zou ook kunnen komen doordat de laatste keer dat hij seks had gehad, met Annabelle was en een jaar geleden was, veel te lang geleden dus. Toen in het vliegtuig terug besproken werd wat ze zouden doen als ze thuis kwamen die avond antwoordde het grootste deel dat ze zichzelf een vrouwtje zouden zoeken om haar in hun uniform te verleiden en om dat jaar in één avond in te halen. Machogedrag had Caleb het genoemd, al voelde hij zelf ook wel enigzins dat verlangen. Misschien niet zo zeer toen hij op het vliegtuig zat, maar nu hij hier, zo kort bij Annabelle zat was dat een gedachten die zich staande bleef houden.
Zachtjes drukte hij een kusje tegen haar wang waar hij vervolgens met zijn duim nog even over streelde. Een zachte glimlach brak door toen hij haar laatste zin zo stellig over haar lippen hoorde komen. 'Ik ben het compleet met je eens,' zei hij. In zijn hart en buik begon in vuurtje te branden toen ze zo kort tegen hem aan kwam zitten en hij haalde even diep adem. Bij de volgende woorden bedacht hij zich ineens dat hij wel een jaar alleen was geweest, maar hoe zat het bij Annabelle. Was het iets waar hij naar kon vragen? Hij besloot in die seconde dat het maar beter was om dit op een ander moment te vragen, als ze bijvoorbeeld de afwas samen deden, dan werd het al meteen opgevat als een wat minder serieus gesprek. Caleb begreep namelijk volkomen dat ze niet het hele jaar alleen door had kunnen brengen.
Tijdens de knuffel liet hij zijn handen over haar rug heen gaan. 'En jij bent van mij, ik zal Taylor Mauders een brief sturen dat je officieel bezet bent,' zei hij tegen haar en hij drukte een kus op haar kruin.

But my darlin', I'll be rooting for you

72, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from Sanne on 05/05/2018 06:58 PM

Annabelle
Opnieuw kan ik niet anders dan lachen. 'Arme Mitchell?' herhaal ik verontwaardigd en geef hem opnieuw een zachte tik tegen zijn achterhoofd. 'Ik zit hier niet voor de lol, of als een accessiore, meneer Rough.' voeg ik daaraan toe met een glimlach, omdat ik niet langer boos kan blijven, gespeeld of niet. Zelfs nu nog, voelt dit allemaal niet echt. Alsof ik strakjes wakker word van deze droom, die dan veranderd in een nachtmerrie als ik erachter kom dat ik Caleb nog voor maanden moet gaan missen. Iets waarvan ik niet zeker weet of ik dat nog aan zou kunnen. Dit was al veel te lang, het voelt alsof er een lifetime voorbij is gegaan. Ondanks mijn angst dat dit alles niet echt is, begin ik langzaam aan wel te geloven dat dat het is. Hij voelt veel te warm aan onder mijn handen. Zijn lichaam past nog even goed tegen dat van mij, hoewel het aanzienlijk breder en gespierder is dan eerst. Zoiets zou mijn hoofd gemakkelijk kunnen verzinnen, want wie wilt nu niet dat haar vriendje zo gespierd zou zijn als dit.
Vriendje. Het woord galmt na in mijn hoofd. Dat was wat Caleb ooit was, maar toen ik eenmaal wist dat hij uitgezonden zou worden, heb ik het uitgemaakt. Omdat ik zogenaamd mijn eigen weg wilde gaan, dat ik mezelf wilde leren zijn zonder hem. Alleen wilde beginnen aan de universiteit. De waarheid is dat ik hem gemist heb, vanaf het moment dat het uit was. Ik weet dat ik hem gekwetst heb en het is ontzettend egocentrisch, maar ik weet vrij zeker dat ik mezelf er minstens even veel pijn mee heb gedaan, misschien wel meer. Op meerdere momenten heb ik mezelf erom veracht, mezelf erom gehaat. Maar toch heb ik er geen spijt van. Anders had ik een jaar stil gezeten, had ik een jaar niets kunnen doen zonder de verlammende en alles verterende pijn die het deed om Caleb te missen en om me te realiseren dat hij een halve wereld weg was.
'Ik denk dat het feit dat je een creep bent, juist hetgene is wat me zo aanspreekt in je.' zeg ik bloedserieus. Het duurt niet lang voor er een glimlach op mijn gezicht doorbreekt en het duidelijk wordt dat het een grapje is. Er zijn wel duizend en een dingen die me aantrokken in Caleb, waaronder inderdaad zijn standvastigheid, maar creepy zou ik hem nooit noemen. Als ik eenmaal verzit en ik nu opnieuw, voor de tweede keer vandaag, zijn lichaam strak tegen dat van mij voel, heb ik direct moeite met me concentreren. Het voelt zo oneerlijk, het is alsof mijn lichaam een hele eigen leven leidt. Het liefst zou ik gewoon uren met hem praten, hem enkel knuffelen en zacht strelen, maar het lukt me niet om me daarop te concentreren. 'Ach, Taylor maakte nooit een kans, dat wist hij zelf ook donders goed.' fluister ik en breng mijn gezicht omhoog. Vlak voor onze lippen elkaar raken, stop ik en kijk ik hem in zijn ogen. 'Dan denk ik dat je maar beslag moet gaan leggen.' fluister ik nog zachter. Omdat onze gezichten zo dichtbij elkaar zijn, raken mijn lippen vederlicht die van hem tijdens het praten.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

-, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from WordsAintEnough on 05/06/2018 12:55 AM

Caleb
De klap tegen zijn achterhoofd had hij aan moeten zien komen. Hij was compleet vergeten dat het, als ze al in die situatie zouden zitten, ook pijnlijk kon zijn voor Annabelle. Voor een moment trok hij een gepijnigd gezicht en wreef hij over zijn achterhoofd, waar ze de klap had gegeven. 'Sorry liefje, ik was je even helemaal vergeten,' zei hij tegen haar en hij drukte weer een kus op haar voorhoofd als goedmakertje.
Het was veel te lang geleden dat hij deze smalltalk had gehad. Natuurlijk waren er weleens luchtige gesprekken geweest tussen Caleb en zijn medekadetten, maar ze waren nooit zoals de gesprekken tussen Caleb en Annabelle. Met de jongens praatte hij luchtig over schoenen, de tenten en hoe die zo benauwd waren, meiden en soms zelfs over hun ontlasting. Met Belle waren het verfijnde gesprekken over hypothetische situaties, lieve gesprekken waren het bijna te noemen. Rustig en veel gespeel tussendoor, zelfs acteerwerk kwam er soms bij kijken. Zij was de enige persoon in de wereld waar Caleb dat bij kon doen. Toen ze nog geen relatie hadden had Caleb het weleens bij andere meiden geprobeerd, maar die gesprekken liepen meestal zo niet soepel dat hij al snel spijt had dat hij het überhaupt geprobeerd had. Niemand was zoals Belle.
Al vrij snel had Caleb door dat het een grapje was. Hoe kon het ook anders? Caleb kon veel slechte dingen over zichzelf denken, maar een creep, dat was hij toch niet. Haar volgende woorden zorgden ervoor dat er een klein vuurtje in zijn buik begon te branden. Het liet Caleb denken dat het door hem kwam, al was het maar een klein beetje, maar Taylor had geen kans gemaakt omdat ze haar hart al aan iemand anders was verloren. De volgende woorden versterkten dit gevoel nog eens. Haar lippen raakten de zijne tijdens het praten, het gaf een fijn, kietelend gevoel, dat hem alleen maar liet smachten naar meer aandacht. Dit was verre van genoeg en dat wist Annabelle maar al te goed. 'Je haalt me de woorden uit de mond,' zei hij ook zacht, opnieuw raakten hun lippen elkaar. Voor een moment had Caleb nog gedacht aan een soort uitdaging, wie zou het eerste toegeven aan het moment. Maar dat zou hem te lang duren en zulke pesterijen kon hij niet aan. Daar was zijn hart te zwak voor. Hij bracht zijn gezicht wat meer naar voor en duwde zijn lippen hierdoor stevig tegen die van Belle aan. Zijn hand legde hij op haar wang waarmee hij haar nog dichter tegen zich aan trok. Hij hoopte zo erg dat ze niet onderbroken zouden worden.

But my darlin', I'll be rooting for you

72, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from Sanne on 05/06/2018 03:24 PM

Annabelle
Verontwaardigd, maar gespeeld, leg ik een hand tegen mijn hals aan als hij zegt dat hij me even helemaal vergeten was. 'Hoe kan je mij nou vergeten? Ik werp mezelf haast letterlijk op je, volle overgave en je zit in over hoe Mitchell zich voelt als jij zijn vriendinnetje wegsteelt.' zeg ik bestraffend en geef een zacht tikje op zijn neus, waarna ik weer glimlach. Het gemak waarmee we elkaar plagen, het gemak waarmee we met elkaar praten, dat zijn de dingen die ik het meest gemist heb. Ik heb het gemist om een beste vriend te hebben. Natuurlijk ook iemand om zo tegenaan te kruipen, iemand die telkens weer als hij me aanraakt, doet voelen alsof ik de enige ben in de wereld die ertoe doet. Maar dat zijn oprecht bijzaken. Het gaat om Caleb, om zijn hele wezen dat weer terug is.
Binnen slechts een paar tellen is de hele sfeer in de kamer anders. Onze lippen raken elkaar telkens rakelings, de hitte bouwt zich plots op tussen onze lichamen. Voor slechts een fractie van een seconde vraag ik me af of we hier wel goed aan doen. Caleb is overduidelijk getraumatiseerd, hij zou hele andere dingen aan zijn hoofd moeten hebben. Tegelijkertijd kan ik hem niets kwalijk nemen, want zelf ga ik ook al dertien maanden zonder de aanraking van iemand anders. Nu kon ik mezelf gemakkelijk afleiden, in de westerse cultuur zijn meer dan genoeg manieren om als vrouw toch een beetje actie te krijgen. Toen hij... Daar zat, was er niets. Geen internet, geen vermaak, alleen maar een stel andere jongemannen die elkaar ongetwijfeld alleen maar aan het ophitsen waren met het simpele vooruitzicht van weer een vrouw in hun bed. Het simpele feit is echter dat we er allebei naar snakken. Dat ik zelf ook niets liever wil dan hem weer zo dicht mogelijk bij me hebben.
Caleb geeft als eerste toe, wat toch voelt als een kleine overwinning. Er gaan echter hele andere gevoelens door me heen, wat ervoor zorgt dat ik me niet kan focussen op die overwinning. Op het moment dat zijn lippen die van mij raken, voelt het alsof er een wervelwind van gevoelens langs komt spoelen. Het enige waar ik nog aan kan denken is hem. Zijn lippen tegen die van mij, zijn lichaam tegen dat van mij. Direct lijkt mijn lichaam ook te reageren en ik druk mezelf dichter tegen hem aan, waardoor we langzaam aan achterover op het bed zakken.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

-, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from WordsAintEnough on 05/06/2018 04:49 PM

Caleb
Caleb zette een schijnheilige glimlach op zijn gezicht, waarmee hij het spel stopte. 'Ik zou jou nooit vergeten,' zei hij tegen haar en hij grinnikte even bij het voelen van de tik op zijn neus. 'Zeg, denk je niet dat ik wel genoeg heb geleden. Hoeveel klappen heb je me al niet gegeven vandaag? Vier? Vijf?' Vroeg hij grijnzend en hij prikte haar in haar zei. De tikken tegen zijn achterhoofd, of zoals deze keer tegen zijn neus, deden nooit pijn en hij had er ook nooit last van. Toch vond hij het wel leuk om haar daar eens op te wijzen.
In het leger had hij tientallen, misschien wel duizenden gesprekken gehad over vrouwen. Het waren vieze gesprekken, gesprekken die hij nooit had gevoerd hier, in zijn geboortestad. Destijds was het echter soms even nodig om weer te kunnen denken en praten over hoe het zou zijn als ze het nog een keer konden doen. Alhoewel Caleb nooit heel erg meedeed met deze gesprekken had hij er wel heel veel mannen over horen praten. Terwijl ze in hun tenten waren. Dan kon je je oren zo stevig bedekken als je maar wilde, maar luisteren deed je toch. Hij had de aanraking van een vrouw gemist. Maar nu pas kwam hij erachter hoe erg hij het gemist had. Hij kwam erachter wat hij gemist had. Zo'n tederheid had hij in een lange tijd niet meer gevoeld.
Annabelle drukte haar lichaam nog dichter tegen de zijne en duwde hem zo langzaam wat meer achterover tijdens de zoen. Met de seconde voelde Caleb zijn lichaam meer naar de hare snakken. Hij vroeg zich af of Annabelle dit net zo graag wilde al hij, of ze dezelfde intenties had met deze zoen als hij. Hij betwijfelde het.
Van haar wang liet hij zijn hand naar haar rug glijden om zo voorzichtig met zijn hand onder haar shirt te glijden en haar blote rug te strelen. Zijn vingers tintelden op de plekken waar hij haar huid aanraakte. Het voelde zo perfect dat het bijna leek alsof het een droom was waarin hij zich bevond.

But my darlin', I'll be rooting for you

72, female