Search for posts by Sanne
First Page | « | 1 ... 4 | 5 | 6 | 7 | 8 ... 69 | » | Last
Search found 684 matches:
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 06:02 PMAnnabelle
Voor ik ook maar iets er tegenin kan brengen, sleurt Nadine me mee. Op eigen houtje heeft ze besloten dat ik dan dus maar mee kom. Echt heel erg vind ik het niet, het gekwebbel van de jongedame zorgt ervoor dat ik gemakkelijker mijn gedachten af kan houden van Caleb en het gevoel waarin ik me zo gemakkelijk in mee heb laten trekken. De jongen is verdomme nog geen paar uur thuis en we bespringen elkaar al. Ik zou beter moeten weten, hij overigens ook. Toch geloof ik dat hij last heeft van... Iets. Er is iets wat hem achtervolgt en ik ben geen psycholoog of psychiater, maar het is niet goed. Vooral niet als hij blijft doen alsof er niets aan de had is. Ergens begrijp ik het wel, zelfs voor mij was de zoen een geweldige manier om mijn hoofd van de dagelijkse problemen af te krijgen, dus dan zal het hem wel hebben geholpen om zijn gedachten ook ergens anders op te richten. Ondanks dat werkt het niet zo en probeer ik mezelf wijs te maken dat wat meer afstand nemen, tenminste op lichamelijk gebied, de beste manier is om verder te gaan. Dat neemt niet weg dat mijn lichaam plots heel koud voelt nu hij me niet meer vasthoudt.
Nadine blijft kwebbelen tot het moment dat we het huis van de familie Rough inlopen. Tot het moment dat hun moeder overeind komt en bezorgd naar Caleb kijkt. Direct volg ik haar blik en vecht ik tegen de drang om ook een bezorgde blik op hem te werpen. Het is oneerlijk om zo naar hem te kijken, maar mijn gevoel is inmiddels niet meer aan het fluisteren dat er iets mis is, maar staat te schreeuwen tegen me. Voor ik er verder over na kan denken, verlegt zijn moeder de aandacht naar mij. Direct voel ik een glimlach groeien en knipper even verbaast als ze me in haar armen neemt. Ietwat onwennig omarm ik haar kort en laat haar al snel los. 'Ja... Het is lang geleden...' beaam ik een beetje onwennig en laat me door haar naar de bank leiden, waar ik plaatsneem. De dampende mok thee van haar doet me direct verlangen naar mijn eigen kop, die gelukkig al snel wordt aangeboden. Hevig knikkend kijk ik haar aan, waarna ze de keuken in schiet. Even lijkt ze haar pas in te houden om te horen hoe ik zal reageren op Caleb en zijn afwachtende blik bij zijn opmerking.
'Je bent een grote jongen, dat kan je makkelijk zelf doen.' zeg ik tegen hem, waarbij ik een beetje uitdagend mijn wenkbrauw optrek en naar hem glimlach. Zelfs als ik mezelf niet zojuist voor had genomen om lichamelijk afstand te nemen, had ik deze opmerking alsnog gemaakt. Zijn moeder schiet de keuken in en Nadine neemt langzaam plaats in een stoel, waarbij de afwachtend haar ogen tussen mij en Caleb laat schieten. Het lijkt alsof de hele familie strak staat rondom mijn aanwezigheid bij Caleb.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
ReplyRe: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 06:02 PMAnnabelle
De verontschuldigende glimlach van Caleb zorgt ervoor, dat ik even niet weet hoe ik me moet voelen. Het hele voorval van net staat me nog te dicht op mijn netvlies om zomaar te vergeten en weg te wuiven. Het doet me echter goed, heel erg goed, om te merken dat ik Caleb zo af kan leiden en ook gerust kan stellen met mijn nabijheid. Waar ik wel bang voor ben, een typisch vrouwelijke angst, dat mijn seks-appeal hem afleiden ervan en niet mijn persoonlijkheid. Maar, dat is iets waar we het later wel over kunnen hebben. Hij leek pas echt te ontspannen toen ik dichtbij hem was, toen we elkaar aanraakte.
Nog een beetje in gedachten verzonken en wankelend, voel ik de arm van hem langs mijn middel glijden. Ondanks mijn ietwat verwarrende gedachten, kijk ik dankbaar naar hem op. Het doet haast pijn om hem aan te kijken, zijn gezicht is zo anders, maar tegelijkertijd exact hetzelfde. Het doet me pijn dat híj pijn heeft en ik daar niets aan kan doen. Het zorgt ervoor dat ik me hulpeloos voel, omdat ik niet weet hoe ik hem precies moet helpen. Om hem nou enkel af te leiden met lichamelijk contact... Daar sta ik hopelijk toch iets meer boven. 'Je weet dat ik leef voor je moeders restjes.' zeg ik echter, mezelf afleidend van mijn gedachten. De afgelopen maanden heb ik amper gezond gegeten, behalve als ik zelf iets kookte of ik iets gezonds bestelde. Vroeger at ik vaak, heel vaak, bij zijn familie. Op dat soort dagen kwam ik eindelijk aan mijn portie gezonde voedingsstoffen en het stukje socialisatie. Toen hij weg was en Nadine echt op begon te groeien, kwam ik nog steeds vaak bij hen over de vloer.
Steeds minder vaak, omdat het ons beiden enkel herinnerde aan de ene lege stoel aan tafel, gezeten naast mij. De stoel waar onze handen vaak verstrengeld onder de tafel verborgen waren. Het was geen geheim tegenover zijn familie dat we samen waren, maar toch hielden we het altijd discreet. 'Oh wat zijn jullie toch goed in iemand overhalen.' zeg ik sarcastisch waarbij ik breed glimlach als Nadine voorstelt om een pizza te bestellen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 06:01 PMAnnabelle
De rush van adrenaline lijkt niet te verdwijnen uit mijn lichaam. Nee, met elke seconde waarmee de zoen langer duurt, lijkt de adernaline groter te worden. Mijn hart lijkt zowat uit mijn borst te slaan en mijn bloed lijkt wel vijf keer sneller te stromen. Met onze lichamen die op precies de goede plekken tegen elkaar aan drukken, weet hij me nog gekker te krijgen. Want dat is precies hoe ik me voel, knetter gek. Gek door wat het gemis met me heeft gedaan, maar ook gek van wat hij na al die tijd nog steeds met me weet te doen. Het is haast oneerlijk dat Caleb zo ontzettend veel invloed op me heeft, dat hij degene is. Zelfs na al die tijd, nog steeds lijkt hij mijn persoon te zijn. In de tijd dat hij weg is geweest, heb ik het daten een kans gegeven. Slechts een enkele keer heb ik het zover laten komen dat ik met iemand het bed heb gedeeld, maar geen seconde van die ervaring heeft het zo goed gevoeld als nu alleen al deze zoen voelt. Van alle woorden die we hebben gewisseld, lijkt deze zoen meer te zeggen dan alles bij elkaar.
Zijn handen die langs mijn haar, rug en uiteindelijk tot rust komen bij mijn heupen, maken me ook gek. Ik durf niet eens te denken aan hoe dit eruit ziet. Twee jongvolwassene die verstrengeld met elkaar bij het meertje zitten, alsof we niets zijn veranderd sinds onze pubertijd. Een zacht geschraap van de keel, doet me met een ruk loskomen van Caleb. Geschrokken kijk ik omhoog, waar ik Nadine zie staan. Haar blik staat ondeugend en haar wangen zijn een beetje rood. 'Dat had ik niet verwacht...' zegt ze en ik sla mijn ogen neer, waarbij mijn wangen ook warm aan beginnen te voelen. 'Maar eigenlijk had ik het wel gehoopt.' voegt ze eraan toe, waarbij een grijns doorbreekt op haar gezicht. 'Oh mijn god...' fluister ik zacht en laat mijn hoofd even hangen in het kleine holletje tussen Calebs schouder en hals. Al snel richt ik me weer op en weet ik niet hoe snel ik van Caleb af moet komen. Wanneer ik weer rechtop sta, realiseer ik me pas hoe duizelig ik ben. Waarschijnlijk door wat er zojuist allemaal gebeurd is, maar plots herinner ik me dat ik nog niets heb gegeten vandaag, naast het ene hapje van het Chinese eten dat ik had besteld. 'Anna?' hoor ik Nadines stem en ik richt mijn blik op haar. Flauw glimlach ik. 'Het gaat goed hoor, een beetje duizelig alleen. Niets gegeten vandaag.' zeg ik en haal mijn schouders op, terwijl ik een zeurende hoofdpijn negeer.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 06:01 PMAnnabelle
Met pijn hoor ik aan hoe hij er niet over wilt praten. Dat hij nergens over wilt praten wat hem aangaat, alleen maar van mij. Ergens voel ik een vaag gevoel van herkenning opkomen. Caleb stelde zich altijd op als vertrouwenspersoon, wat een geweldige eigenschap was, maar ook vaak betekende dat het over mij ging, nooit over hem. Nu lijkt dat zich weer te herhalen, dat terwijl het aanpassen daarvan een heel langzaam en moeizaam proces was, wat ik liever niet weer doormaak. Echter lijk ik geen keuze hierin te hebben, ik geloof niet dat deze soldaten jongen snel van zijn beslissing af ziet. Er schieten wel tientallen verschillende reacties door mijn hoofd, uiteenlopend van boos, tot verdrietig, maar ze komen neer op hetzelfde: dat mijn leven stil heeft gestaan zonder hem.
Ondanks dat hij het ontkent, weet ik zeker dat hij PTSS heeft. Toen duidelijk werd dat Caleb weg moest, heb ik alles uitgezocht. In die periode heb ik alle boeken gelezen die ook maar iets te maken hadden met schade door uitzending, lichamelijk of geestelijk. Lichamelijk sprak vrijwel altijd voor zich, hoewel het in verschillende gradaties kwam. Er waren mensen zonder een onderbeen, zonder onderbenen, maar ook zeer zeldsame mensen die enkel met een hoofd en romp terug waren gekomen. Dan was er de geestelijke kant, die vrijwel altijd begon met PTSS, maar vanaf daar ook andere aandoeningen kon krijgen. PTSS leek echter altijd het begin, daar begon het vaak mee. Vandaar dan ook mijn angst erbij, vooral als Caleb nu al aangeeft er absoluut niet over te willen praten. Wat als het plotseling omslaat, dat hij ieder mens zal zien als bedreiging en plots een massamoord pleegt, omdat hij denkt dat overal vijanden zijn.
Voor mijn gedachten verder uit de hand kunnen lopen, weet hij mijn aandacht te vangen met de intense blik in zijn ogen. Al het andere verdwijnt uit mijn hoofd en ik kan alleen nog maar zijn gezicht zien. Voor het eerst sinds het heftige gedeelte van het gesprek en de gebeurtenissen, kijkt hij me weer recht aan. Alle lucht lijkt uit mijn longen te zijn verdwenen wanneer hij iets dichterbij komt en zijn lippen vederlicht langs die van mij strijken. Trillend haal ik adem, maar laat geen enkel moment zijn blik los. Nog geen tel later drukt hij zijn lippen tegen die van mij en lijk ik te ontploffen. Mijn lichaam reageert voor ik er erg in heb en drukt zichzelf dichter tegen hem aan, zodat we elkaar op precies de juiste punten raken. Zonder twijfel beantwoord ik zijn zoen, waarbij ik mijn armen strak rond zijn nek sla. Het voelt ontzettend egoïstisch, maar deze lichamelijke reactie heb ik het meest gemist. Alsof mijn lichaam weet dat het bij dat van hem hoort. Zo vullen we precies de juiste plekjes bij elkaar op. Het duurt niet lang voor mijn lichaam snakt naar meer dan enkel wat zoenen, maar ik weiger de eerste stap te zetten richting loslaten.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 06:00 PMAnnabelle
Met elke schok die door zijn lichaam gaat, voel ik mijn hart wat meer bloeden. Het doet immens veel met me om mijn beste vriend zo te zien, de jongeman die ik mijn hele leven al ken, die ik op heb zien groeien. En op zien groeien tot wat? Hij ging het leger in met zoveel ambitie, maar is gebroken en in stukjes weer terug afgeleverd. Zonder te zien wat hij ziet, voel ik toch de paniek in zijn lichaam. Zijn paniek wordt mijn paniek. Op dat moment, daar en dan, neem ik me voor dat hij het niet alleen hoeft te doen. Hij mag dan wel altijd mijn rots zijn geweest, ik kan en zal dat nu voor hem zijn. Nog steeds heb ik zijn hoofd tegen mijn schouder geduwd, zelfs wanneer de tranen doorbreken en het nog eens extra duidelijk is dat onder zijn taaie schil, Caleb in duizend stukjes is gebroken. De pijn die dit besef met zich meebrengt, zorgt voor een misselijkmakend gevoel. Natuurlijk was het Caleb zijn ambitie, maar mede door mijn aanmoediging en die van zijn familie is hij gegaan. Op een vreemde en niet relevante manier, voel ik me verantwoordelijk voor zijn pijn.
'Shh, rustig, laat het los, het is niet echt meer. Je bent veilig.' probeer ik hem te sussen, terwijl ik zijn hoofd loslaat. Direct kijkt hij weer weg van me, maar zo snel geef ik niet op. Mijn handen omvatten zijn gezicht en ik veeg met mijn duimen zijn tranen weg. 'Caleb, het spijt me zo erg.' is het enige wat ik zo snel uit weet te brengen. In een opwelling leg ik mijn voorhoofd kort tegen dat van hem. 'Ik weet ook niet wat ik moet doen. Ik wil je helpen, maar ik weet niet hoe. Laat me alsjeblieft helpen, anders trek ik het niet.' zeg ik zacht, het laatste haast fluisterend. Meer dan ooit is het duidelijk dat ik zijn welzijn voorop stel van dat van mij. Met mij gaat het allemaal prima. Er is weer genoeg geld om boodschappen te halen, ik heb diplomas. Ik heb helemaal niets te zeuren, maar mijn beste vriend hier ligt aan gort. 'Praat met me, laat me je lasten delen.' vraag ik dan, haast smekend en ik probeer zijn blik te vangen.
Een stilte valt en ik merk dat Caleb begint te ontspannen, heel langzaam. Nog steeds staan zijn spieren strak, zonder er moeite voor te doen voel ik dat. Nu pas besef ik me dat het niet is omdat hij een lange reis heeft gehad, nee het is omdat hij constant op knappen staat. Dit is niet de eerste keer dat hij zo'n hallicunatie heeft gekregen. Hij zag het aankomen, vandaar de vloek. Ineens vallen er stukjes op hun plaats en langzaam laat ik mijn adem ontsnappen. 'Je hebt PTSS, post traumatisch stress syndroom.' zeg ik zacht, terwijl in mijn hoofd de stukjes nog steeds in elkaar worden geschoven. Op zijn opmerking dat hij niet weet wat hij moet doen, schieten mijn ogen omhoog, recht in die van hem. Zonder woorden veranker ik onze blik. Langzaam besef ik me hoe dit eruit moet zien. Ik zit op zijn schoot, mijn benen sluiten hem in, ik heb zijn gezicht vast met een hand, de ander ligt te rusten in zijn nek... Meer dan ooit voel ik de behoefte om mijn lippen op die van hem te drukken en te proberen om op die manier wat van zijn pijn over te nemen, maar ik weet dat het geen zin zal hebben. 'Ik weet ook niet wat je moet doen.' herhaal ik zacht, mezelf inhoudend niet mijn blik af te laten dwalen naar zijn lippen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 06:00 PMAnnabelle
De reactie van Caleb laat me snuiven. Ergens krenkt het me dat hij zo weinig vertrouwen in me heeft, mijn doorzettingsvermogen en koppigheid zijn groter dan mijn onkunde en ergens ben ik er zeer van overtuigd dat na de juiste training zelfs ik in het leger thuis zou kunnen horen. Als dat zou betekenen dat ik Caleb niet meer hoef te laten gaan... Heel veel zou ik daarvoor overhebben. Toch zeg ik dit alles niet hardop, want bij mijn bezorgde blik en de bezorgde woorden, die voort komen uit enkel liefde, zie ik hoe hij dichtklapt. Dit is absoluut niet het juiste gespreksonderwerp, nu niet, misschien zelfs nooit. Met heel mijn hart hoop ik dat Caleb erover met me kan praten, maar of ik het daadwerkelijk zou moeten willen, dat is een tweede.
Het gevoel van afwijzing en teleurstelling gonst door mijn lichaam, als een vergif dat door mijn aderen vloeit. Zo goed mogelijk stop ik het gevoel weg en knik. 'Als je dat wilt.' zeg ik, terwijl ik op begin te staan. Het doet ontzettend veel zeer dat hij me niet eens aan kan kijken. Ik kan het gevoel niet wegstoppen dat het mijn schuld is dat dit gesprek zo snel zo slecht is verlopen. Sinds ik erover begon, ging het alleen maar bergafwaards, terwijl ik juist stille hoop koesterde dat erover praten het beter zou maken. Het feit is echter, dat ik werkelijk geen flauw idee heb wat ik moet doen. Blijven, weggaan. Praten, stilzijn. Ruimte geven, dichtbij zijn. Het is ontzettend verwarrend dat de jongen tegenover me nog steeds eruit ziet als Caleb, maar hem niet meer is. Tijdens het opstaan, merk ik dat er iets mis gaat bij Caleb. Zijn ogen worden wazig, terwijl hij schichtig om zich heen kijkt, alsof hij verwacht aangevallen te worden. Zijn ademhaling lijkt vele malen sneller te gaan, waarbij hij ook lastiger ademhaalt, alsof er iets vast zit in zijn keel. 'Caleb?' vraag ik zacht en voorzichtig, maar ik krijg geen reactie.
Mijn blik valt op zijn handen, die beginnen met trillen. Dan zie ik dat hij staart naar een punt in de verte, waar niemand is. Vanaf zijn handen, begint het trillen zich verder uit te spreiden over zijn lichaam en bij het zien van de tranen in zijn wazige ogen, realiseer ik me wat er gaande is. 'Caleb?' vraag ik nu, harder en dwingender. Het lijkt hem niet uit de hallucinatie te krijgen. Een blinde paniek overspoelt me, wat moet ik in godsnaam doen? In een opwelling laat ik me weer op de grond vallen, vlak naast Caleb. Zijn gezicht sluit ik in mijn handen, maar onder geen enkele mogelijkheid krijg ik hem zover dat hij me aankijkt. Zoekend naar een oplossing, kruip ik op zijn schoot en zet mijn benen aan zijn weerzijden neer, terwijl ik hem met al mijn kracht in een omhelzing trek. Zijn hoofd duw ik tegen mijn schouder, zodat hij niet meer kan worden achtervolgd door de beelden die hem hardop laten schelden. Nu pas voel ik hoe sterk hij is, hoe hard zijn spieren gespannen staan onder mijn miezerige lichaam. Hij is zo sterk en groot, dat het trillen van zijn lichaam mij ook doet trillen. Zachtjes begin ik sussende woorden te prevelen, terwijl ik zijn hoofd tegen mijn schouder geduwd houd, mijn vrije hand aait zacht door zijn haar. 'Het is niet echt. Ik ben hier, Caleb, het is niet echt. Alsjeblieft, kom terug, het is niet echt, niet meer.' fluister ik zacht in zijn oor.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 05:59 PMAnnabelle
Nauwlettend houd ik hem in de gaten na mijn opmerking. 'Bang?' herhaal ik met een klein glimlachje. 'Bang waarvoor?' vraag ik dan klein en plaats mijn hand op zijn bovenbeen, om zijn aandacht te vangen. 'Je weet dat je over alles met me kan praten, toch Caleb?' vraag ik zacht en knijp in zijn bovenbeen, wat nogal wat herinneringen met zich mee brengt. Die herinneringen druk ik weg, omdat ik geen zin heb in het schaamrood op mijn wangen. Het is een serieus onderwerp wat ik zo onopvallend aan heb gesneden, ik ben niet van plan om dat zomaar weg te laten varen door een paar herinneringen aan lichamelijk contact. Een bedenkelijke blik neemt plaats op Calebs gezicht en zijn blik vervaagt wat, alsof hij ergens aan denkt. Iets wat zoveel van zijn gedachten in beslag neemt, dat er geen plaats meer is voor het heden. In mijn hoofd maak ik allerlei aantekeningen hiervan, zodat ik later achter mijn computer kan kruipen en wat onderzoek kan doen. Het breekt me op om hem zo te zien, de jongeman die toebehoort tot de mensen waar ik het meest van houd. Het is nooit een geheim geweest, eigenlijk iets vanzelfsprekends, dat ik van hem hield. Vroeger al vrienden, later meer, nu... Nu iets wat er tussenin hangt, zolang er niet over gepraat wordt.
Hij focust weer, maar wendt zijn blik af. Een steek gaat door mijn lichaam en in een automatisme breng ik een hand omhoog, die ik tegen zijn wang leg, zodat hij me wel aan moet kijken. Voor ik antwoord, haal ik mijn hand weer weg en kijk hem even doordringend aan. 'Rust is wel wat je verdient heb, zou ik zeggen.' zeg ik, een beetje vaag en rond het onderwerp heendraaiend. 'Mocht je naast rust ook behoefte hebben aan gezelschap, laat je dan van je horen?' vraag ik dan, een klein en lief glimlachje op mijn gezicht. Plots realiseer ik me dat hij nooit heeft gezegd of hij nu wel gezelschap wilt. 'Wil je dat ik blijf, of ben je liever alleen?' vraag ik en kijk hem afwachtend aan. 'Het is niet erg hoor...' zeg ik en probeer mijn teleurstelling weg te stoppen, zelfs voor hij al antwoord heeft gegeven. Met geen enkele mogelijkheid kan ik me verplaatsen in hem, dus ik heb werkelijk geen idee wat er nu in zijn hoofd omgaat en hoe hij met deze hele situatie om wil gaan.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 05:59 PMAnnabelle
'Misschien dat ik ook wel bij het leger ga, dan hoef ik je niet meer zo lang te missen.' zeg ik, als grapje bedoelt. Het floept eruit voor ik er erg in heb, iets wat me niet vaak gebeurd. Vaak zijn mijn woorden juist goed overwogen, over nagedacht. Dit is precies wat Caleb met me doet. Hij zorgt ervoor dat mijnbrein niet meer werkt zoals het hoort te werken. Helemaal nu ik heb zo lang niet heb gezien. Het lijkt wel alsof alles zich heeft opgestapeld en heeft gewacht tot hij terug was om er nu allemaal uit te komen. In stilte spreek ik mezelf streng toe, ik moet beter nadenken. Een opmerking als deze kan zo maar het verkeerde in hem triggeren. Tegenwoordig komt elke soldaat terug met PTSS, tot het tegendeel is bewezen. En ik mag dal wel geen studente in psychologie zijn, maar het is vrij duidelijk dat het niet goed met hem gaat. Dat hij gestresst is en op het punt van uitbarsten. Het is geen geheim dat ik me zorgen maak om hem.
Terwijl ik het gras pluk en een hoopje ervan maak, draai ik me wat naar hem toe, om vervolgens het gras op zijn been te leggen, als een dekentje. Opnieuw iets wat ik altijd al heb gedaan. Als kind vroeg zijn moeder wel eens hoe hij altijd aan die grasvlekken kwam, maar al snel werd het duidelijk dat er geen geheimen verklikt zouden worden. Haast alles wat er tussen mij en Caleb is gebeurd en gezegd, is ook altijd tussen ons gebleven. Niets is doorverteld, of over geroddelt. Precies hoe het zou moeten zijn. Zacht zucht ik en kijk op van het dekentje van gras, naar zijn gezicht.
Het is hoekiger, scherper dan eerst. Zijn ogen zijn echter nog steeds hetzelfde en zorgen er zoals altijd voor dat mijn blik wordt vastgezogen aan die van hem. 'Wat is er gebeurd, thuis?' vraag ik dan, zacht, alsof ik het haast niet durf te vragen. Dit is het moment dat ik me pas echt realiseer dat niet alles is zoals vroeger. Vroeger had ik dit direct gevraagd, was ik daar zelfs mee begonnen. Maar het is anders. Ik ben anders, maar vooral hij is anders. Het lijkt op het eerste gezicht alsof alles hetzelfde is, maar hoe beter je kijkt, hoe beter je oplet, is het alsof er sommige stekkertjes in andere stopcontacten zitten, alsof het net allemaal anders werkt. Het verward me, dat ik Caleb niet meer zo kan lezen als vroeger. Ik vraag me af of hij mij nog kan lezen zoals vroeger, het zou me eigenlijk vrij weinig verbazen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 05:58 PMAnnabelle
Het is onbeschrijvelijk hoe goed het voelt om Caleb weer te omhelzen. Hoewel ik nog steeds mijn eigen beslissing support dat ik niet mee ben gegaan naar het vliegveld om hem op te halen, heb ik er ook wel spijt van. Op dit moment heb ik veel te lang moeten wachten. Er zijn veel te veel slapeloze nachten overheen gegaan, momenten van pure angst als er iets op het nieuws kwam wat oorlog-gerelateerd was. Nu valt alles weer op zijn plaats. Tenminste, op dat vlak. Op een ander vlak voel ik direct hoe ik lichamelijk reageer op Caleb. Iets wat ik mezelf kwalijk neem. Hij is letterlijk nog geen paar uur terug en nu al zit ik mezelf alweer helemaal gek te maken met hoe ik me voel tegenover hem. Ondanks de lichamelijke reactie, weet ik dat er dingen anders zijn. Caleb is anders, het leger heeft hem gevormd tot een hele andere jongen als die ik kende. Daarnaast ben ik op mijn eigen manier ook gevormd. School heeft me tot nu best goed behandeld, maar thuis is het een en ander mis gegaan. Toch zal ik daar niet over beginnen, in ieder geval niet nu. Ook al zegt Caleb dat het goed met hem gaat, meerdere onuitgesproken dingen vertellen me het tegenovergestelde. De afgematte blik in zijn ogen, zijn aangespannen spieren en zijn hele ietwat gestresste uiterlijk.
Wanneer Caleb zegt dat hij mij ook heel veel heeft gemist, voel ik tot mijn eigen verbazing dat er tranen in mijn ogen opwellen. Met een glimlach op mijn gezicht veeg ik ze snel weg, maar wend mijn blik geen enkel moment af van hem. 'Ik ben gewoon zo blij om je te zien, veilig en in een stuk.' leg ik de tranen uit, waarna ik mezelf streng toespreek dat ik me niet zo moet aanstellen. Ik probeer mezelf er keer op keer aan te herinneren dat het niet om mij gaat maar om hem. Toch is dat lastig, omdat onze levens voorheen zo dicht op elkaar geweefd waren, dat het af en toe leek alsof we niet zonder elkaar konden. De afgelopen paar maanden waren daarom een extra koude douche voor me, toen de eenzaamheid me langzaam aan begon te nekken. Dat mijn moeder haar bedrijf bijna kapot is gegaan nadat haar nieuwe relatie zowat al onze rekeningen had leeggetrokken, hielp ook niet echt bij mijn mentale stabiliteit.
Het simpele en vertrouwde gebaar van Caleb die een plukje haar uit mijn gezicht strijkt, zorgt voor een golf van emoties die door mijn lichaam vliegt, maar ik angstvallig onderdruk. Uiteindelijk is het tijd om Caleb los te laten, voor het vreemd gaat worden. Wanneer ik hem weer los laat en op de grond zak, zorg ik dat ik mijn ogen geen enkel moment van Caleb af haal. 'Het gaat goed. Voltijd werd me even te veel het afgelopen jaar, dus ik studeer nu deeltijd. Toch ben ik al bijna klaar hiermee, maar ik wil graag nog wat anders doen. Geen idee wat alleen.' vertel ik en begin met het plukken van het gras, zoals ik altijd al heb gedaan, hoelang ik me kan herinneren, elke keer dat we hier in het park zaten. Vele grapjes zijn gemaakt over het feit dat ze geen grasmaaier nodig hadden als ik hier elke dag zou komen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you
Re: Orpg || So tell me, where shall I go?
from Sanne on 05/05/2018 05:56 PMAnnabelle
Eenmaal in het park aangekomen, begint het te schemeren. Na een diepe zucht loop ik het park in, direct richting het meer waar we meer tijd door hebben gebracht dan op school, of misschien zelfs wel meer tijd dan thuis. De afgelopen paar maanden ben ik hier heel vaak geweest ook, vooral in het begin. Elke dag maakte ik me meer zorgen om Caleb, waardoor ik uiteindelijk niet meer terug kon naar het meer, omdat er te veel herinneringen hingen van vroeger. Al die keren dat we hier hebben gezeten. Hebben gepraat en zelfs hebben gezoend. Het voelt als een leven terug, alsof het twee hele andere mensen waren. Dat gevoel wordt alleen maar benadrukt als ik Caleb zie liggen in het gras, starend naar de lucht. Direct herken ik de blik in zijn ogen, het staren zonder te zien. Hij heeft die blik zelf uitgevonden en zo te zien gebruikt hij hem nog steeds. Even blijf ik op afstand staan en kijk naar hem. Hij is twee keer zo breed als toen hij weg ging, maar ziet er op een andere manier gebroken uit. Voorzichtig loop ik op hem af en kijk onderzoekend naar zijn lichaam, om te zien of er iets mis is. Om te zien of ik me zorgen heb gemaakt om niets.
Allebei kijken we naar elkaar, zonder iets te zeggen. 'Hi.' reageer ik als hij me gedag zegt en op begint te staan. Ik volg zijn handelingen met mijn ogen, nog steeds zoekend naar iets wat mis is. Als hij eenmaal rechtop staat, zie ik dat hij inderdaad twee keer zo breed is, maar dat er ook iets mis is. Toch is het enige wat ik wil hem voelen, het is zo lang geleden dat we afscheid hebben genomen. Wanneer mijn ogen die van hem vinden, weet ik zeker dat we toen inderdaad allebei andere mensen waren. Zonder erover na te denken overbrug ik de laatste ruimte tussen ons en vlieg op hem af, om hem stevig vast te pakken. Omdat hij een stuk groter is, sla ik mijn armen rond zijn middel en leg mijn hoofd tegen zijn borst. Ondanks dat ik mezelf zo streng toe had gesproken dat ik niet mocht huilen, voel ik hoe mijn ogen vochtig worden onder mijn gesloten oogleden. Zijn geur is zelfs anders dan eerst. Voorheen rook hij altijd naar wasmiddel en vers gemaaid gras. Nu heeft zijn geur iets kruidigs, iets scherps maar mannelijks. 'Ik heb je gemist.' pers ik eruit, hem nog steeds niet loslatend. 'Onder omstandigheden goed.' geef ik dan antwoord op zijn vraag en hef mijn hoofd op, om hem aan te kijken, nog steeds niet in staat hem los te laten. De angst dat als ik dat zal doen, dat hij dan zal verdwijnen is te groot. 'En met jou? Ben je nog heel?' vraag ik en leg mijn voorhoofd weer tegen zijn borst, om zijn hartslag te horen.
they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you