Orpg || So tell me, where shall I go?

-, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from WordsAintEnough on 05/05/2018 05:59 PM

Caleb
Een klein lachje verliet zijn lippen. Annabelle in het leger, dat zou hij nooit toestaan, waarschijnlijk zou dat zijn stresslevel alleen nog maar verhogen. Zo had hij niet alleen zichzelf en zijn unit om zich zorgen over te maken, maar ook over Anna. 'Ga er maar vanuit dat dat nooit gaat gebeuren, alleen de gedachte eraan maakt me al bang,' zei hij tegen haar. Beelden flitsten door zijn hoofd, hoe hij haar in zijn armen vasthoud, een bloedvlek op haar borst, dramatischer kon het niet. Het beeld leek een beetje op iedere oorlogsfilm die Caleb ooit gezien had, maar hoe nep het beeld er ook uit zag Caleb kreeg het er benauwd van en kreeg een druk op zijn borst die hij lastig kon omschrijven. Hij ademde even diep in en uit in de hoop dat het weg zou gaan, maar helaas. Pas toen hij voelde hoe Anna het gras op zijn been legde had hij een weg gevonden uit zijn fantasiewereldje. Een kleine glimlach verscheen op zijn gezicht. 'Alsof ik nooit weg ben geweest,' zei hij en hij grinnikte even. 'Verzin jij maar een excuus voor m'n moeder deze keer,' zei hij lachend en hij knipoogde even naar haar. Ze maakte hem vrolijk en liet hem bijna vergeten over alles wat hij gezien had en alles wat hij voelde. Die gave had ze altijd al gehad, zolang hij bij haar was kwam alles goed. Zo herinnerde hij zich een keer dat hij zich even helemaal alleen op de wereld voelde, niemand die hem begreep, niemand die interessen toonde. Een uurtje met Anna en dat gevoel was helemaal weg.
Hij zag dat Anna hem aankeek, die oude vertrouwde blik liet hem bijna te veel voor haar voelen. Toen ze hem vroeg wat er thuis gebeurd was wende hij zijn blik van haar af. Iemand van thuis had haar dus ingelicht, hij kon wel raden wie. 'Niet veel, ik moest er gewoon even weg, ze waren verstikkend met al hun vragen. Ik had gewoon wat rust nodig,' zei hij. Het verbaasde hem zelf hoe makkelijk deze leugen over zijn lippen kwam. Het was dan wel geen volledige leugen, hij had rust nodig, dat was zeker, maar zijn familie stelde niet te veel vragen. Ze waren ontzettend lief om hem bijna niks te vragen over hoe het was, dat ze deden alsof alles weer als vanouds kon zijn. Hij wilde graag horen over Mitchell's vriendin en over de dingen die Nadine allemaal had meegemaakt in haar nu tiener leven. Caldb voelde zich bijna schuldig dat hij zo onaardig over ze praatte terwijl zij er alles aan deden om hem op zijn gemak te stellen. Misschien was het wel juist het feit dat ze zoveel voor hem deden dat hem gek maakte. Maar bovenal voelde hij zich schuldig dat hij loog tegen Anna, het feit dat hij weg was geweest voelde al als een enorme muur die tussen hun was gekomen. Dat hij er nu ook nog over loog maakte de muur alleen maar dikker. Waarschijnlijk had ze het ook door dat hij loog, dat was vroeger zo. Maar op de een of andere manier was het minder erg dat ze wist dat hij loog dan dat ze de waarheid wist. Dat hij gek was geworden en mensen zag die er helemaal niet waren.

But my darlin', I'll be rooting for you

72, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from Sanne on 05/05/2018 05:59 PM

Annabelle
Nauwlettend houd ik hem in de gaten na mijn opmerking. 'Bang?' herhaal ik met een klein glimlachje. 'Bang waarvoor?' vraag ik dan klein en plaats mijn hand op zijn bovenbeen, om zijn aandacht te vangen. 'Je weet dat je over alles met me kan praten, toch Caleb?' vraag ik zacht en knijp in zijn bovenbeen, wat nogal wat herinneringen met zich mee brengt. Die herinneringen druk ik weg, omdat ik geen zin heb in het schaamrood op mijn wangen. Het is een serieus onderwerp wat ik zo onopvallend aan heb gesneden, ik ben niet van plan om dat zomaar weg te laten varen door een paar herinneringen aan lichamelijk contact. Een bedenkelijke blik neemt plaats op Calebs gezicht en zijn blik vervaagt wat, alsof hij ergens aan denkt. Iets wat zoveel van zijn gedachten in beslag neemt, dat er geen plaats meer is voor het heden. In mijn hoofd maak ik allerlei aantekeningen hiervan, zodat ik later achter mijn computer kan kruipen en wat onderzoek kan doen. Het breekt me op om hem zo te zien, de jongeman die toebehoort tot de mensen waar ik het meest van houd. Het is nooit een geheim geweest, eigenlijk iets vanzelfsprekends, dat ik van hem hield. Vroeger al vrienden, later meer, nu... Nu iets wat er tussenin hangt, zolang er niet over gepraat wordt.
Hij focust weer, maar wendt zijn blik af. Een steek gaat door mijn lichaam en in een automatisme breng ik een hand omhoog, die ik tegen zijn wang leg, zodat hij me wel aan moet kijken. Voor ik antwoord, haal ik mijn hand weer weg en kijk hem even doordringend aan. 'Rust is wel wat je verdient heb, zou ik zeggen.' zeg ik, een beetje vaag en rond het onderwerp heendraaiend. 'Mocht je naast rust ook behoefte hebben aan gezelschap, laat je dan van je horen?' vraag ik dan, een klein en lief glimlachje op mijn gezicht. Plots realiseer ik me dat hij nooit heeft gezegd of hij nu wel gezelschap wilt. 'Wil je dat ik blijf, of ben je liever alleen?' vraag ik en kijk hem afwachtend aan. 'Het is niet erg hoor...' zeg ik en probeer mijn teleurstelling weg te stoppen, zelfs voor hij al antwoord heeft gegeven. Met geen enkele mogelijkheid kan ik me verplaatsen in hem, dus ik heb werkelijk geen idee wat er nu in zijn hoofd omgaat en hoe hij met deze hele situatie om wil gaan.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

-, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:00 PM

Caleb
'Jij, in het leger, ze zouden je zo doodschieten,' zei Caleb. 'Ik zou niet met mezelf kunnen leven als ik jou het leger in liet gaan.' Hij keek op toen hij voelde dat ze in zijn bovenbeen kneep en zag een bezorgde blik in haar ogen staan. De blik deed hem denken aan zijn moeder, zo had ze ook gekeken toen hij thuiskwam, Nadine ook en nu hij erover nadacht zijn vader ook. De enige die nog een beetje normaal keek was Michael, maar dat kwam waarschijnlijk omdat hij nog niet eens weet wat oorlog inhoudt en hij oorlog slechts in een film heeft gezien, waarbij 'the good guys' altijd heel terugkomen. Het was een blik van medelijden, bezorgdheid en nieuwsgierigheid. Allemaal wilden ze dat hij hun vertelde over wat er gebeurd was, welke beelden hij niet van zijn netvlies af kon krijgen, welke vrienden hij verloren was en welke normen hij allemaal had moeten verbreken om te zijn waar hij nu was. Thuis. Maar thuis voelde niet meer als thuis en zijn familie voelde niet meer als familie, maar gewoon een gezin, dat medelijden met hem had. Hij wilde gewoon dat alles hetzelfde was als voordat hij vertrok en niet dat iedere keer als hij een kamer binnenliep hij aangekeken zou worden met een blik vol medeleven. Hij zag wat Annabelle aan het doen was en hij hield er niet van.
'Ja dat weet ik,' zei hij tegen haar en hij wende zijn blik weer af om haar niet in haar ogen aan te hoeven kijken. Echter lang kan hij niet in de verte staren want Annabelle legde een hand op zijn wang om ervoor te zorgen dat hij haar wel aan moest kijken. 'Ja, zal ik doen.' Zijn antwoorden waren, nu hij wist dat Annabelle naar antwoorden aan het vissen was, kortaf. Het praten verliep een stuk minder soepel en het liefste wilde hij ook hiervan vluchten. Dat was echter niet meer nodig toen Annabelle vroeg of hij liever alleen was. 'Ja, ik wil liever alleen blijven,' zei hij tegen haar en hij wende zijn blik weer af. Zijn hart bonkte in zijn keel en hij voelde dat hij even lastig adem kreeg. Opnieuw keek hij om zich heen, wetend dat er weer een hallucinatie aan zat te komen. Het geluid om zich heen viel weer weg, zijn blik werd wazig terwijl hij recht voor zich uit keek naar hoe de vrouw met hoofddoek uit het meer komt gelopen. Ze praat, maar Caleb kan er niets van verstaan, het zijn allemaal woorden waar hij nog nooit van gehoord had, toch gaven ze hem kippenvel. Zijn adem stokte in zijn keel toen de vrouw dichterbij kwam. 'Fuck,' mompelde hij, zijn stem trilde, net als zijn handen. Een rode bloedvlek verspreidde zich over de hoofddoek van de vrouw, haar lichaam verslapte toen ze net voor hem stond. Hyperventilerend kwam hij uit de waas. De vrouw was weg. De angs niet. Tranen stonden in zijn ogen, nog steeds had hij er geen vreden mee gesloten dat hij een onschuldige vrouw had gedood.

But my darlin', I'll be rooting for you

72, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from Sanne on 05/05/2018 06:00 PM

Annabelle
De reactie van Caleb laat me snuiven. Ergens krenkt het me dat hij zo weinig vertrouwen in me heeft, mijn doorzettingsvermogen en koppigheid zijn groter dan mijn onkunde en ergens ben ik er zeer van overtuigd dat na de juiste training zelfs ik in het leger thuis zou kunnen horen. Als dat zou betekenen dat ik Caleb niet meer hoef te laten gaan... Heel veel zou ik daarvoor overhebben. Toch zeg ik dit alles niet hardop, want bij mijn bezorgde blik en de bezorgde woorden, die voort komen uit enkel liefde, zie ik hoe hij dichtklapt. Dit is absoluut niet het juiste gespreksonderwerp, nu niet, misschien zelfs nooit. Met heel mijn hart hoop ik dat Caleb erover met me kan praten, maar of ik het daadwerkelijk zou moeten willen, dat is een tweede.
Het gevoel van afwijzing en teleurstelling gonst door mijn lichaam, als een vergif dat door mijn aderen vloeit. Zo goed mogelijk stop ik het gevoel weg en knik. 'Als je dat wilt.' zeg ik, terwijl ik op begin te staan. Het doet ontzettend veel zeer dat hij me niet eens aan kan kijken. Ik kan het gevoel niet wegstoppen dat het mijn schuld is dat dit gesprek zo snel zo slecht is verlopen. Sinds ik erover begon, ging het alleen maar bergafwaards, terwijl ik juist stille hoop koesterde dat erover praten het beter zou maken. Het feit is echter, dat ik werkelijk geen flauw idee heb wat ik moet doen. Blijven, weggaan. Praten, stilzijn. Ruimte geven, dichtbij zijn. Het is ontzettend verwarrend dat de jongen tegenover me nog steeds eruit ziet als Caleb, maar hem niet meer is. Tijdens het opstaan, merk ik dat er iets mis gaat bij Caleb. Zijn ogen worden wazig, terwijl hij schichtig om zich heen kijkt, alsof hij verwacht aangevallen te worden. Zijn ademhaling lijkt vele malen sneller te gaan, waarbij hij ook lastiger ademhaalt, alsof er iets vast zit in zijn keel. 'Caleb?' vraag ik zacht en voorzichtig, maar ik krijg geen reactie.
Mijn blik valt op zijn handen, die beginnen met trillen. Dan zie ik dat hij staart naar een punt in de verte, waar niemand is. Vanaf zijn handen, begint het trillen zich verder uit te spreiden over zijn lichaam en bij het zien van de tranen in zijn wazige ogen, realiseer ik me wat er gaande is. 'Caleb?' vraag ik nu, harder en dwingender. Het lijkt hem niet uit de hallucinatie te krijgen. Een blinde paniek overspoelt me, wat moet ik in godsnaam doen? In een opwelling laat ik me weer op de grond vallen, vlak naast Caleb. Zijn gezicht sluit ik in mijn handen, maar onder geen enkele mogelijkheid krijg ik hem zover dat hij me aankijkt. Zoekend naar een oplossing, kruip ik op zijn schoot en zet mijn benen aan zijn weerzijden neer, terwijl ik hem met al mijn kracht in een omhelzing trek. Zijn hoofd duw ik tegen mijn schouder, zodat hij niet meer kan worden achtervolgd door de beelden die hem hardop laten schelden. Nu pas voel ik hoe sterk hij is, hoe hard zijn spieren gespannen staan onder mijn miezerige lichaam. Hij is zo sterk en groot, dat het trillen van zijn lichaam mij ook doet trillen. Zachtjes begin ik sussende woorden te prevelen, terwijl ik zijn hoofd tegen mijn schouder geduwd houd, mijn vrije hand aait zacht door zijn haar. 'Het is niet echt. Ik ben hier, Caleb, het is niet echt. Alsjeblieft, kom terug, het is niet echt, niet meer.' fluister ik zacht in zijn oor.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

-, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:00 PM

Caleb
Het was niet alleen het beeld dat hem bang maakte, geluiden kwamen er ook bij kijken. Het was alsof hij weer op het veld was, met zijn oortje in waar zijn commandant vanalles door schreeuwde. Woorden waar hij niks van kon verstaan, wat paniek veroorzaakte. Hij wist niet wat hij moest doen zonder zijn commandant. Het was John Thomassen, de jongen van nog maar 19 jaar, die hij na het verdwijnen van de vrouw zag. HIj probeerde hem met woeste gebaren te vertellen dat ze weg moesten, maar Caleb kon alleen maar blijven zitten. Zitten en denken over wat hij zojuist had gezien en wat hij had gedaan. Hij verdiende dit. John Thomassen werd gedood terwijl hij Caleb mee probeerde te krijgen, een jongen van 19 jaar! Hij had bloed aan zijn handen.
Het was pas toen hij gefluister in zijn oor hoorde dat hij weer bij zinnen kwam. Het was Annabelle die hij plotseling op zijn schoot zag zitten, hij had niet eens gehoord dat ze was blijven staan, dat ze niet weg was, laat staan dat ze bij hem op schoot was gekropen. Zijn hele lichaam shockte nog een beetje en Caleb wist niet of het kwam doordat hij nog in shock was of door de tranen die met grote hoeveelheden over zijn wangen gleden. Hij had nog nooit gehuild terwijl Annabelle erbij was. In ieder geval niet meer dat hij zich kon herinneren, misschien was het vroeger wel eens gebeurd toen hij was gevallen of iets dergelijks. Ja, soms waren zijn ogen wel eens vochtig, maar nog nooit had hij zo'n heftige huilbui gehad in haar bijzijn. Het feit dat ze hem begon te troosten zou ervoor moeten zorgen dat hij zich beter ging voelen, maar het tegengestelde gebeurde. Zijn schokken werden heftiger, voornamelijk omdat Annabelle hem nu zo zag. Hij was niet langer meer haar rots in de branding en was niet langer meer de sterke jongen die ze had gekent. 'Ik...ik weet niet wat...wat ik moet doen,' zei hij snikkend. 'Ik wil hier weg, maar...maar het blijft me achtervolgen,' vervolgde hij en hij keek weer van haar weg. 'Die..die vrouw Anna, ze had niks gedaan en..en ik,' hij bleef hangen in zijn woorden, kon het ook niet meer over zijn lippen krijgen, het viel hem te zwaar.
Na een aantal minuten bedaarde hij weer, het heftige snikken was gestopt en er kwamen geen tranen meer uit zijn ogen. 'Ik weet niet wat ik moet doen,' herhaalde hij weer, deze keer zonder onderbreking en met een zachte, gebroken stem. Hij voelde zich kapot, en totaal niet meer als de jongen die hij was toen hij pas begon in het leger.

But my darlin', I'll be rooting for you

Reply Edited on 05/05/2018 06:01 PM.

72, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from Sanne on 05/05/2018 06:00 PM

Annabelle
Met elke schok die door zijn lichaam gaat, voel ik mijn hart wat meer bloeden. Het doet immens veel met me om mijn beste vriend zo te zien, de jongeman die ik mijn hele leven al ken, die ik op heb zien groeien. En op zien groeien tot wat? Hij ging het leger in met zoveel ambitie, maar is gebroken en in stukjes weer terug afgeleverd. Zonder te zien wat hij ziet, voel ik toch de paniek in zijn lichaam. Zijn paniek wordt mijn paniek. Op dat moment, daar en dan, neem ik me voor dat hij het niet alleen hoeft te doen. Hij mag dan wel altijd mijn rots zijn geweest, ik kan en zal dat nu voor hem zijn. Nog steeds heb ik zijn hoofd tegen mijn schouder geduwd, zelfs wanneer de tranen doorbreken en het nog eens extra duidelijk is dat onder zijn taaie schil, Caleb in duizend stukjes is gebroken. De pijn die dit besef met zich meebrengt, zorgt voor een misselijkmakend gevoel. Natuurlijk was het Caleb zijn ambitie, maar mede door mijn aanmoediging en die van zijn familie is hij gegaan. Op een vreemde en niet relevante manier, voel ik me verantwoordelijk voor zijn pijn.
'Shh, rustig, laat het los, het is niet echt meer. Je bent veilig.' probeer ik hem te sussen, terwijl ik zijn hoofd loslaat. Direct kijkt hij weer weg van me, maar zo snel geef ik niet op. Mijn handen omvatten zijn gezicht en ik veeg met mijn duimen zijn tranen weg. 'Caleb, het spijt me zo erg.' is het enige wat ik zo snel uit weet te brengen. In een opwelling leg ik mijn voorhoofd kort tegen dat van hem. 'Ik weet ook niet wat ik moet doen. Ik wil je helpen, maar ik weet niet hoe. Laat me alsjeblieft helpen, anders trek ik het niet.' zeg ik zacht, het laatste haast fluisterend. Meer dan ooit is het duidelijk dat ik zijn welzijn voorop stel van dat van mij. Met mij gaat het allemaal prima. Er is weer genoeg geld om boodschappen te halen, ik heb diplomas. Ik heb helemaal niets te zeuren, maar mijn beste vriend hier ligt aan gort. 'Praat met me, laat me je lasten delen.' vraag ik dan, haast smekend en ik probeer zijn blik te vangen.
Een stilte valt en ik merk dat Caleb begint te ontspannen, heel langzaam. Nog steeds staan zijn spieren strak, zonder er moeite voor te doen voel ik dat. Nu pas besef ik me dat het niet is omdat hij een lange reis heeft gehad, nee het is omdat hij constant op knappen staat. Dit is niet de eerste keer dat hij zo'n hallicunatie heeft gekregen. Hij zag het aankomen, vandaar de vloek. Ineens vallen er stukjes op hun plaats en langzaam laat ik mijn adem ontsnappen. 'Je hebt PTSS, post traumatisch stress syndroom.' zeg ik zacht, terwijl in mijn hoofd de stukjes nog steeds in elkaar worden geschoven. Op zijn opmerking dat hij niet weet wat hij moet doen, schieten mijn ogen omhoog, recht in die van hem. Zonder woorden veranker ik onze blik. Langzaam besef ik me hoe dit eruit moet zien. Ik zit op zijn schoot, mijn benen sluiten hem in, ik heb zijn gezicht vast met een hand, de ander ligt te rusten in zijn nek... Meer dan ooit voel ik de behoefte om mijn lippen op die van hem te drukken en te proberen om op die manier wat van zijn pijn over te nemen, maar ik weet dat het geen zin zal hebben. 'Ik weet ook niet wat je moet doen.' herhaal ik zacht, mezelf inhoudend niet mijn blik af te laten dwalen naar zijn lippen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

-, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:01 PM

Annabelle suste hem en sprak kalmerende woorden, woorden die soms overstemd werden door zijn gesnik. Het was lief wat ze deed, maar vrijwel niks drong tot Caleb door. Hij was nog steeds in shock van de beelden die zich steeds maar weer voor zich afspeelden. Het was gewoonweg eng, vooral omdat hij er niets aan kon doen.
'Ik wil niet praten,' zei Caleb. 'Ik wil mijn verhalen niet delen, ik wil weten hoe het met jou gaat, hoe het hier gaat, ik wil niet meer denken aan daar,' zei Caleb eerlijk.
Caleb schudde zijn hoofd toen ze over PTSS begon. Hij had verhalen gelezen over mensen met dit syndroom, dat had hij niet, het zou vast over een paar weken weer overwaaien. Het was normaal voor iemand die uit de oorlog kwam dat dit gebeurde, hij moest gewoon alles nog even verwerken. 'Nee, dit waait wel weer over, het is maar tijdelijk. Over een paar dagen of weken ben ik weer de oude,' zei Caleb, niet alleen tegen Annabelle, maar ook tegen zichzelf. De leugen was namelijk makkelijker te verdragen dan de waarheid. Hij was nog liever thuisgekomen van de oorlog met één been minder, dan was het leed al geleden. Psychische dingen waren veel lastiger om vanaf te komen. Ja, ook Caleb had zijn huiswerk gedaan. De meeste veteranen deden er 5 jaar over om weer psychisch volledig te herstellen, anderen levenslang, iets waar Caleb natuurlijk niet echt naar uitkeek. Dan kwam er ook nog bij dat gemiddeld 22 veteranen zelfmoord plegen per dag.
Het opzoeken van wat er met veteranen gebeurde was eigenlijk net als een ziekte geweest. Zodra Caleb te horen kreeg van zijn huisarts wat er met hem aan de hand was, een verkoudheid, buikgriepje, of iets ergers, dan ging hij onderzoek doen. Na een avondje googelen wist hij er meer van af dan de dokter zelf. Hij had al erg veel verhalen gelezen van mensen met PTSS en had zich er misschien iets te zeer in verdiept, maar voor de oorlog vond hij dit nog interessant, nu vond hij het maar eng en wilde hij het liefst er niks van horen.
Caleb voelde het en hij wist dat Anna het ook voelde. De spanning tussen hun in. De herinneringen die deze houden terugbrachten. Deze keer waren het goede herinneringen, geen herinneringen van de oorlog, maar herinneringen van liefde. De liefde tussen hun twee. Caleb herinnerde zich nog goed hoe fijn het had aangevoeld om zo verliefd te zijn, om constant aan Anna te denken, onbewust en bewust. Het bracht hem terug naar de keren dat hij zijn lippen op de hare had mogen drukken en hij haar vast had mogen houden alsof ze het enige levende wezen op aarde was. Caleb verlangde terug naar die periode, misschien dat daardoor de verlangen om haar te zoenen ook groter werd. Voor het eerst keek hij haar weer normaal aan, recht aan. Was dit dan misschien de manier om al het geweld te vergeten? Hij voelde Annabelle's adem zachtjes tegen zijn lippen strijken toen hij zijn gezicht nog wat dichterbij bracht. Aarzelend drukte hij zijn lippen op de hare, echter het wachten op een goedkeuring was hij meteen vergeten toen hij het effect van de zoen op hem voelde. Hij werd warm van binnen, voelde zelfs weer wat oude verliefde vlindertjes opduiken. Hij sloot zijn ogen en genoot van het moment, ze zou hem namelijk ieder moment af kunnen wijzen, Caleb wilde er gewoon van genieten zo lang het nog kon.

But my darlin', I'll be rooting for you

72, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from Sanne on 05/05/2018 06:01 PM

Annabelle
Met pijn hoor ik aan hoe hij er niet over wilt praten. Dat hij nergens over wilt praten wat hem aangaat, alleen maar van mij. Ergens voel ik een vaag gevoel van herkenning opkomen. Caleb stelde zich altijd op als vertrouwenspersoon, wat een geweldige eigenschap was, maar ook vaak betekende dat het over mij ging, nooit over hem. Nu lijkt dat zich weer te herhalen, dat terwijl het aanpassen daarvan een heel langzaam en moeizaam proces was, wat ik liever niet weer doormaak. Echter lijk ik geen keuze hierin te hebben, ik geloof niet dat deze soldaten jongen snel van zijn beslissing af ziet. Er schieten wel tientallen verschillende reacties door mijn hoofd, uiteenlopend van boos, tot verdrietig, maar ze komen neer op hetzelfde: dat mijn leven stil heeft gestaan zonder hem.
Ondanks dat hij het ontkent, weet ik zeker dat hij PTSS heeft. Toen duidelijk werd dat Caleb weg moest, heb ik alles uitgezocht. In die periode heb ik alle boeken gelezen die ook maar iets te maken hadden met schade door uitzending, lichamelijk of geestelijk. Lichamelijk sprak vrijwel altijd voor zich, hoewel het in verschillende gradaties kwam. Er waren mensen zonder een onderbeen, zonder onderbenen, maar ook zeer zeldsame mensen die enkel met een hoofd en romp terug waren gekomen. Dan was er de geestelijke kant, die vrijwel altijd begon met PTSS, maar vanaf daar ook andere aandoeningen kon krijgen. PTSS leek echter altijd het begin, daar begon het vaak mee. Vandaar dan ook mijn angst erbij, vooral als Caleb nu al aangeeft er absoluut niet over te willen praten. Wat als het plotseling omslaat, dat hij ieder mens zal zien als bedreiging en plots een massamoord pleegt, omdat hij denkt dat overal vijanden zijn.
Voor mijn gedachten verder uit de hand kunnen lopen, weet hij mijn aandacht te vangen met de intense blik in zijn ogen. Al het andere verdwijnt uit mijn hoofd en ik kan alleen nog maar zijn gezicht zien. Voor het eerst sinds het heftige gedeelte van het gesprek en de gebeurtenissen, kijkt hij me weer recht aan. Alle lucht lijkt uit mijn longen te zijn verdwenen wanneer hij iets dichterbij komt en zijn lippen vederlicht langs die van mij strijken. Trillend haal ik adem, maar laat geen enkel moment zijn blik los. Nog geen tel later drukt hij zijn lippen tegen die van mij en lijk ik te ontploffen. Mijn lichaam reageert voor ik er erg in heb en drukt zichzelf dichter tegen hem aan, zodat we elkaar op precies de juiste punten raken. Zonder twijfel beantwoord ik zijn zoen, waarbij ik mijn armen strak rond zijn nek sla. Het voelt ontzettend egoïstisch, maar deze lichamelijke reactie heb ik het meest gemist. Alsof mijn lichaam weet dat het bij dat van hem hoort. Zo vullen we precies de juiste plekjes bij elkaar op. Het duurt niet lang voor mijn lichaam snakt naar meer dan enkel wat zoenen, maar ik weiger de eerste stap te zetten richting loslaten.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

-, female

Re: Orpg || So tell me, where shall I go?

from WordsAintEnough on 05/05/2018 06:01 PM

Het voelde akelig vertrouwd hoe ze zo op zijn schoot zat. Het was alsof ze nooit weg was geweest. Voor zijn vertrek hadden ze vaak van dit soort momentjes, verstrengeld in elkaar naast het meer zitten, zoenen. Het liet hem voor even het geweld dat zich in zijn hoofd afspeelde vergeten. Ze was voor een moment zijn medicijn en Caleb was bang dat als hij haar los liet, het dan terug zou komen. Dat hij deze rust niet meer zou ervaren, deze bijna gelukkigheid dat hij voelde. Daarom besloot hij, zeker nadat Annabelle hem niet afwijst, om zijn lippen nog even op de hare te laten zitten.
Het hier zo zitten liet hem merken dat niet alleen zijn geest haar had gemist, maar ook zijn ichaam had haar gemist. Alsof het al die tijd niet compleet was omdat Anna niet tegen hem aan zat. Het was alsof nu eindelijk het laatste puzzelstukje was gelegd, zo'n gevoel gaf het, dat opeens alles op zijn plek viel. Caleb herinnerde zich wel dat de aantrekkingskracht tussen de twee erg groot was, maar zo groot?! Dat had hij niet durven zeggen.
Hij liet zijn handen door haar haren glijden, voelde hoe haar lokken zich een weg baanden door het beetje ruimte tussen zijn vingers. Dat Annabelle toe leek te geven aan de kus zorgde voor een warm gevoel in zijn buik. Hoe had hij zichzelf ooit wijs kunnen maken dat hij zonder haar kon?
De zoen werd vuriger, intenser, nu ze allebei niet meer twijfelden of dit wel het juiste was om te doen. Hij had zijn handen uit haar haren gehaald en liet deze over haar rug glijden om vervolgens bij haar heupen uit te komen, waar hij ze liet rusten. Zachtjes kneep hij erin en hij schoof haar nog wat dichter bij, voor zover dat nog mogelijk was. Een zachte, genietende hum kwam over zijn lippen en werd gedeeltelijk afgedempt door de hare.
Zijn lichaam wilde meer dan dit, het werd bijna frustrerend dat ze beide nog nog niks uit hadden en dat er nog geen huid op huid contact was gemaakt. Ze moesten niet te hard van stapel gaan lopen, maar dat was echt niet iets waar Caleb nu aan dacht. Hij dacht alleen aan het gevoel dat ze hem gaf en de gedachtes die hierbij verdreven werden.

But my darlin', I'll be rooting for you

72, female