Search for posts by CupCake
First Page | « | 1 ... 4 | 5 | 6 | 7 | 8 ... 52 | » | Last
Search found 514 matches:
Re: ORPG] It's in that limbo stage, lost in space. Somewhere.
from CupCake on 09/22/2018 07:20 PMKylian:
Het moment dat Riviani met haar vingers over de beurse plek bij mijn ribben ging, hield ik mijn adem in. Het was niet prettig, je kon best zeggen dat het zeer deed, maar vergeleken met gisteren was het al stukken beter. Ik sprak haar met haar kleine uitbarsting verder niet tegen, gezien ze de spijker op zijn kop sloeg. Ze had gelijk. Ribben beschermden het hart en de longen en dat ze gekwetst waren, was niet handig in een wereld waarin alles af kon hangen van je gezondheid. Ik protesteerde daarom niet nogmaals toen ze het potje open maakte en het groene goedje wat ze de dag ervoor ook gebruikt had, op de zere plek smeerde.
Ik was blij met de afleiding toen ze me vroeg naar het ruimteschip en glimlachte. 'We have thought like that for a very long time.', zei ik tegen haar. 'But in the rock you can find small pieces of metal and you can make a lot of things from that by melting and forming it.', probeerde ik haar uit te leggen. 'Maybe I get the chance to show you if it is here too.', zei ik tegen haar. 'From cotton from the cottonplants we can make clothes or from wool from sheep. Besides clothes, you can make a lot of things of that. And we use oil, black, slippery, sticky fluid to make plastic that we can heat and form. From sand we can make glass, but I don't know exactly how they do that.', gaf ik ook eerlijk aan haar toe. 'But we started with a lot of things from wood. Maybe we can try to make a boat or a wheel or other new things', zei ik enthousiast. Misschien konden we nog iets van elkaar leren.
ReplyRe: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/16/2018 08:27 PMJames:
Ik had met een glimlach de chauffeur en Florence bedankt toen ze lieten weten dat ze van mening waren dat ik het goed gedaan had. 'You too, I couldn't do this without you', zei ik eerlijk. Zonder de chauffeur had ik een ordinaire taxi moeten regelen met joost weet wie daar in zit of had ik zelf moeten rijden. En zonder Florence... ondanks ik haar regelmatig kwijt geweest was, had ze haar taak perfect uitgevoerd samen met de versterking die ze had opgeroepen. Ik mocht er niet over klagen gezien zij het mede mogelijk gemaakt hadden dat ik zo lang had kunnen blijven, dat ik met de mensen had kunnen praten en vooral dat de mensen zelf ook wat veiliger waren.
Ik had op mijn gemak op de achterbank gezeten toen we de straat inreden toen Florence begon te praten. Ik fronsde mijn wenkbrauwen en het eerste wat je reactie is, is kijken naar je huis. Die leek zo van een afstand in orde. Echter werd me algauw opgedragen dat ik er niet heen moest kijken. Ik had geen idee of ze iets te horen had gekregen of dat haar ogen zoveel beter waren dat haar iets vreemds opviel, maar ik vertrouwde haar. Zodoende wendde ik mijn blik af, hoeveel moeite me dat ook kostte om te luisteren naar haar volgende woorden. 'It's okay', stelde ik haar gerust toen ze zich verontschuldigde dat ik niet naar huis kon vanavond. Het was nu eenmaal niet anders en geen van ons kon er iets aan doen. Eenmaal aangekomen op het nieuwe adres volgde ik de instructies van Florence op. Algauw liet ze blijken dat we bij haar thuis waren. 'It doesn't matter for me, but is it allright for you? I mean... I can book a chamber in a hotel?', stelde ik voor. In het buitenland zat ik zo vaak in een hotel, dat was nu eenmaal het meest gemakkelijke. 'I'm glad you brought me here instead of to my house if there is anything wrong.', zei ik tegen haar. Ik zette een stap dichter naar haar toe en liet mijn hand rusten op haar schouder. 'I won't be a nuisance', beloofde ik haar. Als het moest kon ik algauw opgaan in de achtergrond. 'Relax, you're home. I know that you work for me, but not now. You're shift is over.', zei ik tegen haar. 'That means no sir, but calling me James, relaxing and do the things you would always do.', zei ik tegen haar. Als ik iets vervelend vond is het dat iemand zich voor mij aanpaste in zijn/haar eigen omgeving. Zeker als ik merkte dat er al een licht gespannen/ongemakkelijke sfeer was.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 09/16/2018 08:10 PMXavier:
Ik keek naar Camille toen ze zei dat ze eraan dacht om twee jurken aan Julie te geven. 'That is so sweet of you', zei ik tegen haar. 'She would love each one of them.', zei ik tegen haar. Misschien mede doordat ze uit het paleis kwamen, maar sowieso doordat Camille ze haar had gegeven en ze zo goed met elkaar op konden schieten en doordat ze nieuwe feestelijke jurken kreeg, terwijl moeder beweerde dat het niet nodig was. Ik glimlachte terwijl ik naar haar keek, zo kort nog maar, maar toch was het zo vertrouwd dat ze op de boerderij was en zich thuis leek te voelen. Dat ze uit durfde te komen voor haar mening en deed waarvan ze dacht dat goed was. Doordat ik niet wist wat ze allemaal mee wilde nemen, kwam het er meer op neer dat Camille inpakte en ik toe stond te kijken dan andersom, hoewel ik dat helemaal niet erg vond. Ik kon uren naar haar kijken zonder me te vervelen. Ik wilde met een bezorgde blik naar haar toe stappen toen ze de nachthemden uit haar handen liet vallen, maar ze was sneller bij me dan ik kon reageren. Ik voelde haar armen om me heen en sloot genietend mijn ogen. Ik volgde haar voorbeeld door hetzelfde bij haar te doen en een kus op haar kruin te drukken. 'I love you too, no matter what', beloofde ik haar terwijl mijn vingers zacht door haar haren gleden. 'Let's enjoy the coming days for the fullest', stelde ik zachtjes aan haar voor. Nu konden we nog, we wisten beiden niet wat de toekomst ons zou brengen.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/12/2018 08:37 PMJames:
Het viel me op dat Florence heel wat agenten op had weten te trommelen om haar te ondersteunen en vriendelijk glimlachte ik naar ze voor ik ze ook begroette en alvast bedankte. Dat was wel het minste wat ik terug kon doen. Vertrouwend op Florence en haar collega's werd ik richting de plek van de schietpartij genomen waar algauw de eerste groepjes mensen stonden. Verslagen, de een huilend, de ander lichtgewond, weer een ander die er heel koel over leek te zijn maar het mogelijk nog niet had laten indalen wat er gebeurd was. Ik voegde me bij het eerste groepje wat ik tegen kwam om ze een hart onder de riem te steken. 'I'm so sorry about what happened.', waren over het algemeen mijn eerste woorden bij elk groepje. 'You don't deserve this, we won't deserve this. It is in eachothers right to demonstrate for their opinions. Everybody should express him or herself.', probeerde ik ze moed in te spreken. 'We can only do this together. Together we're strong. I work for you. You're not alone in this. Everybody has the same rights, nobody is different or less than anybody else.', zei ik. 'Let's make sure that the victims of today were the last. Let's change, let's create one peaceful world for all of us.', moedigde ik ze aan wat algauw kleine glimlachen veroorzaakte op de gezichten rondom ons.
Voor de onrust die zich op de achtergrond afspeelde had ik me wonderwel goed af kunnen sluiten. De sirenes vielen me nauwelijks op, ik deed gewoon mijn ding. Ik was ernaar toe gegaan en hielp waar ik kon. Praten met de mensen, slachtoffers, mensen met wie we allemaal hetzelfde doel voor ogen hadden. De reacties zorgden ervoor dat het alles waard was geweest om toch te gaan, ondanks het tegen het advies van Florence in ging. Ik hoopte dat ze ook besefte dat dit kon zijn wat deze mensen nodig hadden. Zoals ze eerder al had gezegd in iets andere bewoordingen: je offerde jezelf op voor je werk, voor het land, voor de mensen.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 09/12/2018 08:27 PMXavier:
Ik keek naar Camille en had verder enkel geluisterd naar haar woorden. Ik kon alleen maar hopen dat we niet uit elkaar gerukt zouden worden. Ze was heel duidelijk dat als het wel zo was we ieder een eigen weg in moesten slaan, maar dat zou vreemd zijn, moeilijk zijn, gek zijn zonder haar. Terug alleen... Licht had ik geknikt, zonder kans te hebben om nog iets verder tegen haar te zeggen. Als we van het ergste uit zouden gaan, zouden we mogelijk toch nog drie dagen hebben om van elkaar te genieten. Hoewel het afscheid dan extra zwaar zou worden. Ik knikte, 'I will', antwoordde ik toen ze me vroeg om haar te helpen met inpakken waarna ik overeind kwam. Hopelijk ging het ons lukken om totdat we door de poorten van Parijs kwamen zo normaal mogelijk te doen tegen elkaar zonder teveel zorgen en getub. Ik raapte haar tas op van de vloer en keek naar haar. 'What do you want to take with you?', vroeg ik haar. Ik had geen idee wat ze allemaal vanuit het paleis meegenomen had en of ze nog iets van Julie gekregen had, gezien ik gokte dat ze dezelfde maten kleding hadden en het goed met elkaar konden vinden. Ik zou zo gepakt zijn hierna. Enkel wat schone kleding mee, gezien ik overal enkele uniformen had liggen was dat geen probleem waardoor ik alles snel zou hebben. Het langste zou het nog duren om de paarden te zadelen en afscheid te nemen van Julie (en moeder).
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/11/2018 09:14 PMJames:
Ik keek naar haar en ging pas weer zitten toen ik haar de boodschap door hoorde geven. Even had ik mezelf afgevraagd hoe ver ik nog moest gaan om erheen te kunnen gaan, desnoods zonder haar. Ik had me in de periode daarvoor, al sinds mijn aanstelilng, me zonder beveiliging gered. Ik had haar bijdehante opmerking genegeerd. Gezien dat de zoveelste was in nog geen twee dagen tijd, verwachtte ik dat het in haar karakter zat. Al moest ze niet verwachten dat ik alitjd mijn excuses aan zou bieden of iets met de opmerking zou doen. Als ik in mijn recht stond, dan kon de ander hoog of laag springen, maar dan had ik toch écht gelijk, al helemaal als ik het kan bewijzen. Ik dronk mijn kop koffie leeg en knikte.
Algauw waren we naar de lift gegaan en knikte ik toen ze zei dat ik het kogelvrije vest in de auto aan moest trekken, gezien het in haar locker lag. 'I understand', antwoordde ik een stuk rustiger dan de manier waarop ik zojuist nog in het kantoor tegen haar had gepraat om mijn zin door te drijven. 'I hope everybody will survive the attack and there are not so many wounded.', sprak ik mijn hoop tegen haar uit. Ik kon nu alleen maar afwachten en kijken wat passend was bij de situatie als we daar aankwamen. Er was geen tijd om een speech te schrijven, deze zou uit het hoofd en regelrecht uit het hart moeten komen áls ik er al een zou houden. Geduldig wachtte ik bij haar locker en keek ik beleefd een andere kant op toen ze de code invoerde. In de auto had ik al snel de knoopjes van mijn blouse open waarna ik deze uittrok om het kogelvrije vest aan te trekken en daarna de blouse er weer overheen. Het verbaasde me hoe dun en licht het nog was. Verder had ik het gevoel dat het iedereen veel meer zou moeten opvallen dan dat het deed. 'We're ready', zei ik tegen de chauffeur met een schuin oog op Florence. Ik wist dondersgoed dat ik niet alleen mezelf naar het gevaar toe zou leiden, maar ook deze twee mensen, zo niet meer. Ik kon echter niet anders dan deze mensen een hart onder de riem te steken.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 09/11/2018 08:59 PMXavier:
Toen ik eenmaal duidelijk had dat juist onze toekomst samen wel eens in gevaar kon zijn, viel ik ook van mijn roze wolk af. Mijn gezichtsuitdrukking veranderde naar bedenkelijk waarop ik me liet zakken op de grond tot ik in kleermakerszit zat tegenover haar. 'I hope they don't. Do you think they would really be so heartless that they would encourage us to tear us apart by you marrying to someone else?', vroeg ik me hardop af. Ik kon het me zó moeilijk voorstellen. Ik zag ze dat helemaal niet doen, maar het was wel hetgeen wat het meest voor de hand lag. Wat was ik stom geweest dat ik dat niet direct had gezien. 'You can't choose who you fall in love with', zei ik tegen haar voor ik mijn handen zacht om haar enkels legde terwijl mijn polsen op haar voeten rustten. 'I will fight for it.', beloofde ik. Ik wist dat zij dat ook zou doen. 'I can talk to Louis, I mean... he and Anne always said that they couldn't pay me as much as I deserve... I did too much for them by saving his life and after that becoming his Captain.', zei ik tegen haar. 'I can demand to marry you? To claim you?', stelde ik voor. 'Although it doesn't sound friendly at all...', verontschuldigde ik me meteenvoor mijn taalgebruik. 'I can ask for a random title? I can ask for money? I have some power as Captain and closest friend of the King?', zei ik tegen haar. Al vreesde ik dat veel van deze argumenten me niet verder zouden helpen als juist Louis en Anne de "tegenpartij" waren die haar hadden uitgehuwelijkt. Ik kon deze dingen vergaren, maar alleen met hun toestemming. Ik keek weer op en zag dat er tranen in haar ogen stonden waarna ik weer onmiddellijk naast haar zat en haar tegen me aan trok. 'We'll figure it out.', zei ik zachtjes. Ik kon alleen maar hopen dat dit niet hetgeen zou zijn waarvoor we terug zouden moeten. 'Maybe it's something different?', probeerde ik voorzichtig. 'That somebody stole your money or took the power in Courdemanche?', zei ik zachtjes. Het was niet fijn, maar zoals ze zelf aangaf, geld maakte haar niet uit. 'I promise that you won't lose me. Even if you would marry to someone else, I'll always be your friend and at your service', beloofde ik met een kus op haar wang.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 09/09/2018 08:20 PMXavier:
Ik opende de deur en zag wat voor bende de kamer was. De tas lag op de grond en her en der lagen wat spullen, nog niet ingepakt. Ik vond Camille terwijl ze op het bed zat. Ik sloot de deur weer achter me en liep naar haar toe. Ik nam plaats naast haar en sloeg in stilte mijn arm om haar heen. 'You're stressed', concludeerde ik zachtjes. Ik trok haar naar me toe en keek naar haar. 'Let it go.', zei ik zachtjes. Misschien was het beter om het nu even te voelen wanneer ze wat privacy had en dat ze zichzelf bijeen kon rapen voor de terugreis naar Parijs. Het had op dit moment nog geen nut om je zorgen te maken, gezien we nog minimaal drie dagen onderweg waren voor we meer zouden weten.
'Maybe I can make you smile', ging ik op een andere tactiek over en ging ditmaal voor haar zitten op mijn hurken en keek haar aan. 'I think mom knows, but she likes you.', zei ik met een glimlach. 'We have her blessing, if I interpreted it right', zei ik tegen haar en legde mijn handen tegen haar wangen aan. Dat was toch geweldig nieuws?! 'You'll soon be family. I'm going to talk to Louis and then we can arrange everything. There is so much that waits for us in Paris, so many beautiful things.', probeerde ik haar op te vrolijken.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/09/2018 08:02 PMJames:
Ik kon het niet laten om te grijnzen toen Florence de PA wegstuurde. Ze had de beste bedoelingen, maar kon dingen soms net verkeerd brengen of interpreteren. Ik leunde opnieuw achteruit in de stoel en liet de woorden van Florence over me heen komen, al stond het besluit om daarheen te gaan al vast. 'Oh yes I can. But you have apoint. Maybe it's too early to visit the victims. I can better do that later this week, I don't want to hold them from the medical care they need.', gaf ik haar ergens gelijk. 'I understand why you're saying this and I understand this would be a hard job to protect me in a mass, but if I interpreted your words from this morning correctly I'm already a target.', zei ik tegen haar. Ik was ook niet dom. Natuurlijk had ze uit voorzorg een wapen bij zich, maar als er écht niks aan de hand was, had ze me met argumenten gerust kunnen stellen. Dat was haar vanmorgen niet gelukt. 'What is the difference between walking on the streets in the weekend and going to Chelsea now? I'm a target anyway, because I'm a politician? Because I stand for the rights of women and colored people?', maakte ik mezelf kwaad. 'I can fix a bulletproof jacket and then I'll go there. If you like it or not.', zei ik tegen haar. 'Those people are as much a target as I am. We're on the same level and I want them to know that. They're not alone in this.', zei ik terwijl ik ondertussen was opgestaan. 'In the time that we can fix that bulletproof jacket and are on our way to Chelsea, a lot can happen. Maybe the shooter is already arrested then.', suggereerde ik. Er kon veel gebeuren in een kort tijdsbestek.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 09/09/2018 07:51 PMXavier:
Ik kon het niet laten om te glimlachen toen ik een verbaasde uitdrukking op mijn moeders gezicht zag. 'Both of you, you and Julie.', zei ik tegen haar. 'Why not? It would be fun. I can show you Paris, there are a lot of nice markets and great old buildings.', zei ik tegen haar. 'I'm sure that Camille would like it too to see you again. She only has good words for you and Julie', zei ik warm.
In eerste instnatie begon ik alleen maar meer te blozen toen mijn moeder had geantwoord dat het er dik bovenop lag dat ik Camille graag mocht. Bij haar volgende woorden brak weer een glimlach door. 'Thank you, mother', zei ik tegen haar en gaf haar een stevige knuffel. 'You were so good for her.', zei ik tegen haar. 'She did really change here in a positive way. She felt more comfortable then I've ever seen her before.', zei ik. 'Camille likes you very much.', zei ik tegen haar en knuffelde haar nogmaals. Het was net alsof mijn hart een sprongetje in de lucht gemaakt had. Ik had haar woorden geïnterpreteerd als een goedkeuring voor Camille, alsof ze wist wat we van plan waren. 'I'll try to arrange something', zei ik tegen haar. Ik zou kijken wat ik geregeld kon krijgen. Een paar extra bedden in mijn huis of misschien zelfs kamers op het paleis. Langzaam liet ik haar los en keek haar nog even dolgelukkig aan. 'I'm going to check if she's okay and needs some help.', zei ik voor ik haar op haar beide wangen kuste en ook naar boven ging en bij de kamer van Camille aanklopte. 'Camille? Can I come in?', vroeg ik door de deur heen. Misschien kon ik iets voor haar betekenen, dan zou ik later zelf pakken en konden we samen afscheid nemen van Julie en nogmaals van mijn moeder als we haar nog zouden zien. Haar kennende zou ze nog van allerlei lekkers meegeven voor onderweg zoals ze altijd had gedaan op de terugweg.