ORPG] Tous pour un, un pour tous.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/09/2018 02:43 PM

Xavier:
Ik keek naar haar en schudde mijn hoofd toen ze me probeerde van mijn idee af te brengen. 'You don't have to feel guilty. It's what I had in mind since the beginning if one of us had to leave.', zei ik tegen haar met een lieve glimlach. Ik schudde mijn hoofd toen ze niet lang daarna weer begon over mijn familie. 'They understand.', zei ik tegen haar. 'I had a great time being here in Fontaine again, I stayed longer than usual.', vertelde ik. 'I used to make a trip to Fontaine each year and stay for about a week. This time I stayed longer and I really enjoyed it with everybody, including you.', zei ik tegen haar. 'Saying goodbye is difficult every time, but we know we see eachother again.', zei ik tegen haar en streelde met mijn hand over haar wang heen. 'I do feel a lot better then when I came here, I'm sure that I want to guide you.', zei ik tegen haar. Ik had mijn tijd hier gekomen en ik wist zeker dat als ik terug zou reizen samen met Camille dat ik meer stappen zou kunnen maken dan als ik hier zou blijven. Ik kon haar niet zomaar in de steek laten.
Toen ze toe gaf dat ze bang was liet ik mijn handen van haar bovenarmen afglijden om haar dicht tegen me aan te trekken. 'It's okay.', zei ik zachtjes terwijl ik over haar rug streelde. 'We both don't know what happened at the palace, I understand that you are afraid. But believe me..', zei ik terwijl ik haar wat losser liet en in haar ogen keek. 'I trust them. I trust Louis and Anne. They would only want the best for you.', zei ik en glimlachte. 'I can stay with you. I can stay in the palace for a while, there is a bed in my office?', stelde ik voor. Dan was ik altijd in de buurt mocht er toch iets gebeuren.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/09/2018 03:20 PM

Camille
Ik keek Xavier aan en glimlachte zwak op het moment dat hij uitsprak dat het altijd al zijn idee was geweest om samen te gaan. We zouden samen gaan of we gingen niet, was waarschijnlijk zijn idee. Uiteindelijk knikte ik langzaam, want het was wel duidelijk dat er geen verandering zou komen in zijn plan. Hij was niet meer om te praten. 'I'm glad to hear you feel better.' zei ik met een glimlach, opgelucht dat hij dit zo voelde aangezien Fontaine ook niet geheel zonder stress was geweest en dit het naar mijn inzien ook had kunnen verergeren. 'Thank you, Xavier. Thank you.' zei ik zachtjes toen hij me ervan verzekerde dat hij me me mee wilde. Eerlijk gezegd had ik ook geen flauw idee gehad van hoe het zou zijn als hij niet mee was gegaan dus misschien was het maar goed ook dat hij zo vastbesloten was. Ik sloot mijn ogen zodra Xavier me tegen zich aantrok en probeerde mezelf wat meer te kalmeren, probeerde zijn woorden te geloven, maar dat was lastig. Natuurlijk kende hij het Koninklijke paar al veel langer dan ik, maar kende hij hen écht? En wat als hun versie van het "beste voor mij" iets compleet anders was dan ik zelf in de gedachten had? Het kostte me dan ook moeite om hem aan te kijken, omdat ik hem niet wilde laten merken dat ik toch echt twijfelde. Echter knikte ik wel, maar niet geheel overtuigd. 'We will see when we get there.' reageerde ik op zijn voorstel waarna ik mijn ogen neersloeg. Ik wilde er gewoon even niet meer over nadenken dus daarom sloeg ik mijn armen om zijn nek zodat ik hem vast kon houden, gewoon zijn aanwezigheid kon voelen, en verder nergens over na hoefde te denken. Zo zakte ik een beetje in gedachten weg, mijn hoofd nog altijd duizelend over alle mogelijkheden, toen ik ergens in de verte de deur open hoorde gaan. 'Is everything alright here?' waren de woorden van Xavier's moeder die me terug lieten keren naar het heden en ervoor zorgden dat ik hem direct losliet, al kreeg ik het niet voor elkaar om van hem weg te stappen of iets dergelijks waardoor ik nog altijd dicht bij hem stond, te dichtbij eigenlijk.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/09/2018 03:59 PM

Xavier:
Ik bleef haar vasthouden, omdat het haar goed leek te doen en ik er zeker niks tegen had. Het was prettig om nog even zo dicht bij elkaar te kunnen zijn. Ik keek op en merkte aan Camilles reactie dat ze schrok van mijn moeders stem. 'Not quite.', zei ik eerlijk tegen haar en wierp even een blik naar Camille. 'Camille just received a message from the Queen. She needs to go back, there is urgent news for her of personal nature. She doensn't know what to expect.', zei ik eerlijk. 'We have to go back to Paris. I can't let her ride for three days on her own.', legde ik uit voor ik wat bij Camille weg stapte richting mijn moeder toe. 'She is afraid, but I would have been that too if I got a letter like this one. Or a letter from you when I am in Paris. It is in our nature to expect the worst.', gaf ik eerlijk toe voor ik mijn moeder omhelsde. 'I'm sorry that we have to leave so unexpectedly.', verontschuldigde ik me. 'We're very grateful for being here. I can't wait to come back to you again', zei ik en glimlachte terwijl ik in mijn moeders gezicht keek. Je wist immers nooit wanneer het de laatste keer zou zijn. 'We will pack our things and leave as soon as we can.', meldde ik haar en keek even naar Camille. Van de jonge vrouw die zich hier aardig op haar gemak had gevoeld leek ze om te zijn geslagen, angstig, bang voor wat haar te wachten zou staan in Parijs. Ze leek haast weer de Camille die ik daar had leren kennen vol zorgen en met druk op haar schouders.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/09/2018 04:53 PM

Camille
Ik was blij dat Xavier naar zijn moeder toeliep en daarmee afstand creërde, want ik kreeg het zelf niet voor elkaar om dat te doen en de situatie weer gepast te maken. Ik sloeg mijn ogen neer toen Xavier uitlegde wat er aan de hand was en beet opnieuw op mijn onderlip. 'Oh dear. I do hope everything is alright.' sprak Xavier's moeder uit waardoor ik moest slikken. Anders ik wel. Al snel voelde ik Xavier's blik op me en probeerde deze te ontwijken. Ik wilde niet dat hij zou zien dat ik het moeilijk had, dat ik de situatie zo vreselijk lastig vond en het liefst een paard zou beklimmen om in één keer door te rijden naar Parijs - al wist ik ook dat dit onmogelijk was. Ik wilde gewoon weten wat er aan de hand was. Ik hield niet van de onzekerheid die deze vage brief, hoe lief ook bedoelt, met zich meenam. 'Yes, I am most grateful for the way I have been welcomed here.' zei ik nadat ik mijn keel kort had geschraapt waarna ik ook naar zijn moeder toeliep. Ik kon immers niet vertrekken zonder haar te bedanken, want ze was zo vrijgevig en vriendelijk geweest. Vanaf moment een had ze me welkom geheten in haar familie en daar was is haar eeuwig dankbaar voor. Mede door het goede ontvangst had ik hier de afgelopen tijd kunnen ontspannen. 'Thank you very, very much, Mrs Du Guesclin.' bedankte ik haar terwijl ik haar hand vastpakte om deze te schudden, maar de vrouw trok me al snel naar zich toe in een omhelzing waarbij ik mijn ogen opsloeg in de hoop de tranen die in mijn ogen brandden weer weg te duwen. 'You are most welcome, my dear. I hope to see you here again in the future.' sprak ze op warme tonen waardoor ik al helemaal mijn best moest doen om niet te gaan huilen. 'I hope so too.' fluisterde ik voor ik me van haar losmaakte. 'Sorry, I should go and pack.' mompelde ik voor ik me abrupt omdraaide en de keuken uitliep om vervolgens haastig te trap op te wandelen naar mijn kamer.

Xavier's moeder had gevoeld hoe het meisje in haar armen had staan trillen en was dan ook niet verbaasd toen ze ineens aankondigde dat ze moest inpakken. Ze keek haar even na en keek toen weer naar haar zoon. 'Xavier?' vroeg ze met een lichte glimlach terwijl ze hem met een veelbetekende blik aankeek. Hij zou zelf wel weten hoe en wat hij moest antwoorden, al was er dan geen daadwerkelijke vraag gesteld. Hij kon de vraag beantwoorden die hij zelf zou willen dat er gesteld was. Hij kon antwoorden wat hij kwijt wilde. Ze dwong haar kinderen nooit tot antwoorden en geloofde er heilig in dat ze het zelf wel zouden vertellen wanneer ze iets wilden vertellen, wilden delen, maar dat nam niet weg dat ze het soms niet wat probeerde te sturen. En ze was natuurlijk niet achterlijk.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/09/2018 05:43 PM

Xavier:
Ik keek naar het tafereel wat zich tussen Camille en mijn moeder afspeelde. Opnieuw verscheen er even een glimlach op mijn gezicht. Ik moest mijn moeder zeker nog eens goed bedanken voor wat ze voor ons in deze dagen betekend heeft. Terwijl we onverwachts binnen kwamen vallen, waren we ontzettend welkom geweest. Ik zag hoe snel Camille de kamer verliet nadat ze omhelsd was door mijn moeder. Ik vermoedde dat ze even de ruimte voor zichzelf nodig had.
Ik keek echter weer op toen mijn moeder mijn naam zei en ik haar blik zag. Betrapt sloeg ik mijn ogen neer en ik voelde mijn wangen lichtjes kleuren. 'I can't let her go like that. I don't like to see people being unhappy', zei ik schouderophalend al wist ik dondersgoed dat we waarschijnlijk betrapt waren en ze er meer achter zocht. Een knoop trok zich in mijn buik toen ik opnieuw naar het gezicht van mijn moeder keek. 'Maybe you can come to Paris soon?', stelde ik voor. Hopelijk kon ik gauw alles regelen omtrent de trouwerij en kreeg ik toestemming van de Koning. Dan kon ik iedereen pas op de hoogte stellen. Het klopte dat Camille sinds ze in het paleis aanwezig was steeds mijn aandacht had getrokken, ook al deed ze niets anders dan de andere ladies in waiting. Het was iets in haar, iets wat ze uitstraalde... Daarbij hadden we een klik die - daar waren we de afgelopen tijd in Fontaine wel achter gekomen - niet te verbergen viel. Julie had het direct door gehad en mijn moeder leek nu ook haar vermoedens te hebben. 'I care for her.', verduidelijkte ik het iets. Ik gaf zeker veel om haar en wilde kostte wat het kost voorkomen dat Camille opnieuw pijn gedaan werd.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/09/2018 07:23 PM

Camille
Ik was de trap opgestormd en had me in mijn kamer op de rand van het bed laten zakken. Even bleef ik zo zitten voor ik me achteruit liet vallen en naar het plafond staarde. Waarom deed dit me zo vreselijk veel? Waarom werd ik zo nerveus van de onzekerheden die met de brief naar voren waren gekomen? Ik zuchtte diep en sloot mijn ogen even. Het was haast alsof ik weer die onzekerheid en verwarring voelde als toen ik voor het eerst naar Parijs was gekomen. Ik had geen idee gehad wat me te wachten stond of wat er nu precies gebeurd was. Er waren zoveel factoren geweest die fout hadden kunnen lopen, maar dat was niet gebeurd en ik was in het paleis terechtgekomen waar ik het misschien niet helemaal naar mijn zin had, maar waar ik wel houvast had gekregen. De verzekering van een dak boven m'n hoofd en al snel de verzekering van een vriendschap met Xavier. Dat laatste was veel meer geworden, meer dan we beiden hadden verwacht of gehoopt misschien wel. En nu werd dat alles weer opnieuw meegenomen in onzekerheid. Hier in Fontaine had ik houvast gevonden en had ik samen kunnen zijn met Xavier, maar misschien nog wel belangrijker had ik mezelf kunnen zijn, of in ieder geval ontdekken wie dat was. Nu kwamen we echter weer terug in die onzekerheid. Na enige tijd kwam ik weer overeind en ging op het bed zitten, mijn rug tegen het hoofdbord en mijn knieën opgetrokken. Konden we de tijd hier niet gewoon stilzetten? Hier blijven en doen alsof we de brief nooit ontvangen hadden?

Xavier's moeder glimlachte even bij het zien van haar zoon's gekleurde wangen. Dat op zich was al antwoord genoeg. Ze knikte dan ook langzaam toen hij aangaf dat hij Camille niet kon laten vertrekken. Een verbaasde wenkbrauw schoot echter omhoog bij het voorstel dat ze snel naar Parijs zou kunnen komen. 'Just me or Julie as well?' vroeg ze nadat ze haar zoon een tijdje in stilte had aangekeken. 'Yes, that is pretty obvious.' lachte ze op het moment dat haar zoon voorzichtig uitbracht dat hij om Camille gaf, dat hij op haar gesteld was. Dacht hij soms dat zij nooit jong was geweest? 'If you care for her, you have my blessing, my darling.' glimlachte ze waarna ze haar armen om hem heen sloeg.

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/09/2018 07:51 PM

Xavier:
Ik kon het niet laten om te glimlachen toen ik een verbaasde uitdrukking op mijn moeders gezicht zag. 'Both of you, you and Julie.', zei ik tegen haar. 'Why not? It would be fun. I can show you Paris, there are a lot of nice markets and great old buildings.', zei ik tegen haar. 'I'm sure that Camille would like it too to see you again. She only has good words for you and Julie', zei ik warm.
In eerste instnatie begon ik alleen maar meer te blozen toen mijn moeder had geantwoord dat het er dik bovenop lag dat ik Camille graag mocht. Bij haar volgende woorden brak weer een glimlach door. 'Thank you, mother', zei ik tegen haar en gaf haar een stevige knuffel. 'You were so good for her.', zei ik tegen haar. 'She did really change here in a positive way. She felt more comfortable then I've ever seen her before.', zei ik. 'Camille likes you very much.', zei ik tegen haar en knuffelde haar nogmaals. Het was net alsof mijn hart een sprongetje in de lucht gemaakt had. Ik had haar woorden geïnterpreteerd als een goedkeuring voor Camille, alsof ze wist wat we van plan waren. 'I'll try to arrange something', zei ik tegen haar. Ik zou kijken wat ik geregeld kon krijgen. Een paar extra bedden in mijn huis of misschien zelfs kamers op het paleis. Langzaam liet ik haar los en keek haar nog even dolgelukkig aan. 'I'm going to check if she's okay and needs some help.', zei ik voor ik haar op haar beide wangen kuste en ook naar boven ging en bij de kamer van Camille aanklopte. 'Camille? Can I come in?', vroeg ik door de deur heen. Misschien kon ik iets voor haar betekenen, dan zou ik later zelf pakken en konden we samen afscheid nemen van Julie en nogmaals van mijn moeder als we haar nog zouden zien. Haar kennende zou ze nog van allerlei lekkers meegeven voor onderweg zoals ze altijd had gedaan op de terugweg.

29, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from PoppyRedx on 09/09/2018 08:01 PM

Camille
Ik keek op toen er op de deur werd geklopt, al had ik de voetstappen op de trap al eerder gehoord. 'Yes, of course.' antwoordde ik terwijl ik snel van het bed afkwam om mijn tas erop te zetten zodat ik kon doen alsof ik al druk bezig was geweest met inpakken in plaats van zwelgen in zelfmedelijden, want dat was eigenlijk wat ik eerder had gedaan. In alle verwarring kon ik me echter niet herinneren waar ik de helft van de spullen gelaten had, wat weer voor frustraties zorgde en ik de tas van het bed trok waardoor deze op de grond viel. Binnenmonds vloekte ik. Dit was nu juist niet wat ik wilde, niet wie ik wilde zijn. Dit was de Camille die alles wegpropte en liever de hele wereld negeerde dan toegeven aan gevoelens en gedachten. Het deed me teveel denken aan mijn eerste weken op het paleis, toen ik nog niet was begonnen met toneelspelen, maar meer een onopvallende aanwezigheid was geweest. Een diepe zucht ontsnapte aan mijn lippen en ik liet me weer op de rand van het bed zakken. Waarom hadden ze niet gewoon geschreven wat er aan de hand was? Waarom was het zo vaag? Waren ze soms bang dat ik weg zou lopen bij de waarheid? Stel dat ik inderdaad uitgehuwelijkt werd, waarvoor ik zo bang was, dan hadden ze dat toch gewoon kunnen melden? Hadden ze misschien gedacht dat ik dan zou vluchten? Zou vertrekken naar een ander land zoals de Lage Landen of misschien zelfs Engeland? De onzekerheid van dit alles maakte me gewoon helemaal gek en ik wist dat ik het niet toe moest laten, want ik was ook helemaal niet alleen. Ik had Xavier om steun bij te vinden, maar het was zo lastig om te stoppen met nadenken over dit alles. Ik wilde gewoon weten waar ik aan toe was. Was dat zo vreemd? Was dat teveel gevraagd?

28, female

Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.

from CupCake on 09/09/2018 08:20 PM

Xavier:
Ik opende de deur en zag wat voor bende de kamer was. De tas lag op de grond en her en der lagen wat spullen, nog niet ingepakt. Ik vond Camille terwijl ze op het bed zat. Ik sloot de deur weer achter me en liep naar haar toe. Ik nam plaats naast haar en sloeg in stilte mijn arm om haar heen. 'You're stressed', concludeerde ik zachtjes. Ik trok haar naar me toe en keek naar haar. 'Let it go.', zei ik zachtjes. Misschien was het beter om het nu even te voelen wanneer ze wat privacy had en dat ze zichzelf bijeen kon rapen voor de terugreis naar Parijs. Het had op dit moment nog geen nut om je zorgen te maken, gezien we nog minimaal drie dagen onderweg waren voor we meer zouden weten.
'Maybe I can make you smile', ging ik op een andere tactiek over en ging ditmaal voor haar zitten op mijn hurken en keek haar aan. 'I think mom knows, but she likes you.', zei ik met een glimlach. 'We have her blessing, if I interpreted it right', zei ik tegen haar en legde mijn handen tegen haar wangen aan. Dat was toch geweldig nieuws?! 'You'll soon be family. I'm going to talk to Louis and then we can arrange everything. There is so much that waits for us in Paris, so many beautiful things.', probeerde ik haar op te vrolijken.

29, female