Search for posts by CupCake
First Page | « | 1 ... 5 | 6 | 7 | 8 | 9 ... 52 | » | Last
Search found 514 matches:
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/09/2018 07:37 PMJames:
Ik keek door de beweging langs de glaswand. Elke beweging leidde me al af na het gesprek tussen mij en Florence vanmorgen. Het verbaasde me dan ook dat ze binnenkwam. Zou ze toch nog iets loslaten? Ik richtte me op in de stoel en keek haar vragend aan. Algauw zei ze dat er een schietincident was geweest bij een demonstratie waarbij ze steeds meer informatie achterhaalde dat het een demonstratie zou zijn geweest waar ik vierkant achter stond. Hmmm.... ze was handiger dan verwacht. Ik had überhaupt niet kunnen voorspellen dat ze met zoiets naar me toe zou zijn gekomen. Mijn voorhoofd was gefronsd terwijl ik de informatie op me af liet komen en even in liet werken. De vraag of ik mijn afspraken wilde cancelen vandaag kwam echter wél als een verrassing. Van een hoek van het bureau trok ik het schema erbij en ging met mijn wijsvinger de afspraken na die ik nog had staan. De een belangrijker dan de ander, maar niet zo belangrijk dat het niet op een ander moment kon. 'Yes, please. Cancel them. I want to go to Chelsea. I have to be with them.', zei ik tegen haar en de PA. 'Right now they need support. Maybe I can do something for them. Talk to them, give a speech, demonstrate with them on another place or visit the wounded.', opperde ik terwijl mijn hoofd meteen vol zat met allerlei ideeën. 'We have to show the shooter or shooters that they won't get us down.', zei ik.
ReplyRe: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/09/2018 05:56 PMJames:
Ik was blij dat Florence vrij gauw begreep waar ik op doelde toen ik me eenmaal duidelijk had weten te maken. Ik had mijn wenkbrauw even vragend opgetrokken toen ze antwoordde dat er niks was waar ik me zorgen om moest maken en dat zij dat wel deed. Als ik dat goed ontleedde, betekende dat er dus tóch iets was wat nu voor me verzwegen werd. Bij het doorvragen werd ik echter steeds afgekapt door haar. Het was fijn om bevestigd te hebben dat ze zo stellig was en geen ruimte liet voor iets anders, al vond ik het minder prettig dat dat naar mij toe gericht was en niet naar iemand anders toe. Even schoot het gesprek over vertrouwen van de avond ervoor door mijn hoofd, had ik het niet naar haar toe uitgesproken dat we elkaar moesten vertrouwen? Ik zuchtte en negeerde haar verder toen ze me weer afstandelijk aansprak met "sir" en geen tegenstand duldde. Ik was doorgelopen, had mijn spullen bij het bureau neergezet en was doorgelopen naar de koffie-automaat. Ik leunde tegen het tafeltje waar het ding op stond en nipte van de koffie. Wat moest ik hiermee? Moest ik met spoed een cursus schieten boeken voor dit weekend om mezelf iets veiliger te voelen? Moest ik iets anders ondernemen, was het Emily die iets in haar hoofd haalde? Gisteren had ze haar niet vertrouwd toen ik over haar vertelde. Ik zuchtte, het zou nog een lange dag worden, gezien ik merkte dat het concentratieniveau ontzettend laag was nadat ik haar wapen had gezien en verder geen informatie had los kunnen krijgen. Uiteindelijk vertrok ik toch maar naar mijn bureau waar ik mijn schema van de dag bekeek. Straks zou de PA de laatste updates geven wat het definitief werd, in de tussentijd probeerde ik toch nog wat papierwerk te verwerken en in me op te nemen, al ging het duidelijk minder goed dan gisterenmiddag - ondanks dat ik toen al een hele dag achter de rug had.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 09/09/2018 05:43 PMXavier:
Ik keek naar het tafereel wat zich tussen Camille en mijn moeder afspeelde. Opnieuw verscheen er even een glimlach op mijn gezicht. Ik moest mijn moeder zeker nog eens goed bedanken voor wat ze voor ons in deze dagen betekend heeft. Terwijl we onverwachts binnen kwamen vallen, waren we ontzettend welkom geweest. Ik zag hoe snel Camille de kamer verliet nadat ze omhelsd was door mijn moeder. Ik vermoedde dat ze even de ruimte voor zichzelf nodig had.
Ik keek echter weer op toen mijn moeder mijn naam zei en ik haar blik zag. Betrapt sloeg ik mijn ogen neer en ik voelde mijn wangen lichtjes kleuren. 'I can't let her go like that. I don't like to see people being unhappy', zei ik schouderophalend al wist ik dondersgoed dat we waarschijnlijk betrapt waren en ze er meer achter zocht. Een knoop trok zich in mijn buik toen ik opnieuw naar het gezicht van mijn moeder keek. 'Maybe you can come to Paris soon?', stelde ik voor. Hopelijk kon ik gauw alles regelen omtrent de trouwerij en kreeg ik toestemming van de Koning. Dan kon ik iedereen pas op de hoogte stellen. Het klopte dat Camille sinds ze in het paleis aanwezig was steeds mijn aandacht had getrokken, ook al deed ze niets anders dan de andere ladies in waiting. Het was iets in haar, iets wat ze uitstraalde... Daarbij hadden we een klik die - daar waren we de afgelopen tijd in Fontaine wel achter gekomen - niet te verbergen viel. Julie had het direct door gehad en mijn moeder leek nu ook haar vermoedens te hebben. 'I care for her.', verduidelijkte ik het iets. Ik gaf zeker veel om haar en wilde kostte wat het kost voorkomen dat Camille opnieuw pijn gedaan werd.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/09/2018 04:52 PMJames:
Ik keek naar haar en knikte op haar antwoord. Ik wist precies waar ze het over had. Er waren nachten die doorgehaald werden, nachten waarin tot in de vroege uurtjes vergaderd werd als men er niet uit kwam, nachten waarin je de slaap niet kon vatten door de adrenaline die nog door je lichaam jaagde van de bezigheden eerder op de avond, nachten met zorgen, genoeg redenen om maar kort of zelfs niet te slapen. 'The offer still stands if you might need it another time.', zei ik tegen haar met een vriendelijke glimlach.
Ik keek even toen ze haar koffie weer vlug neerzette en in haar jasje greep. Mijn blik viel onherroepelijk naar beneden waar ik een vuurwapen aan haar riem zag hangen. Was dat écht nodig? Was het risico wat we liepen zo groot? Het liefst had ik zo min mogelijk met wapens en geweld te maken, maar even begon ik daaraan te twijfelen. Zou het nuttig zijn om zelf ook een beetje te kunnen richten, mocht het ooit nodig zijn en een vuurwapen binnen handbereik was? Ik werd pas weer wakker geschud toen ze me aansprak, wat er tevens voor zorgde dat mijn blik los kwam van het wapen. 'James, it's James for you.', mompelde ik nog half in gedachten toen ze me met "sir" aansprak. Ik nam haar kaartje aan en knikte voor ik haar gegevens direct ook in mijn telefoon zette. Dat ging een stuk sneller als ik haar daadwerkelijk nodig zou hebben. 'I ehh...', begon ik wat ongemakkelijk voor ik haar kort aan keek en mijn blik weer ging naar de plek waar het pistool achter haar jasje verstopt zat. 'I mean..', begon ik opnieuw, al kon ik de juiste woorden zo gauw niet gevonden krijgen. 'Is that really necessary?', vroeg ik terwijl ik uiteindelijk maar wees naar de plek aan haar riem. 'I mean... is the risk so great to be attacked? Do I have to know something about my security if it's in danger at this moment?', vroeg ik aan haar terwijl mijn wenkbrauwen wat omhoog gingen. Het was nogal een omslag om van geen bodyguard naar een bodyguard te gaan en al helemaal om er de dag erop achter te komen dat deze bewapend was. Wist zij iets wat ik niet wist? Moest ik ook ergens rekening mee houden? 'I would appreciate it that we can be open to eachother if there would be any danger.', zei ik tegen haar terwijl ik haar serieus aan keek. Ik vond het maar een akelig idee als ze meer zou weten dan ik. Ik was zelf ook graag voorbereid op eventueel gevaar.
Re: ORPG] It's in that limbo stage, lost in space. Somewhere.
from CupCake on 09/09/2018 04:24 PMKylian:
Ik kon het niet laten om kort te grinniken toen ze zei dat ik mijn shirt uit moest trekken en dat ze het desnoods zelf zou doen als ik ook maar enigszins tegen zou stribbelen. 'Shirt, T-shirt.', vertelde ik haar hoe het heette voor ik eraan trok om het haar duidelijk te maken dat dat mijn naam ervoor was voor ik het uittrok. Gelukkig voor mij was de grimas die ik trok bij de beweging verstopt achter de stof. 'You don't nead to take care of that, Riviani. Time will heal it. It is better then yesterday', verzekerde ik haar. En als ik er niet al teveel bij nadacht of vreemde bewegingen maakte, kon ik het bijna vergeten dat ze gekneusd waren. 'I appreciate your caring, but I do feel a lot better then the moment we met', verzekerde ik haar. Hoe kon het ook bijna anders? Gisteren was ik pas neergestort en waren alle verwondingen nog vers geweest, al moest ik toegeven dat Riviani met de verzorging van mijn hoofdwond wonderen leek te hebben verricht. Waar ik eerst dacht dat het een flinke wond was, viel dat vandaag wel mee en had ik er nauwelijks last van.
Ik keek naar haar en knikte. 'We will', beloofde ik haar. Ik zou mijn best doen om met haar mee te kunnen en zoveel mogelijk van haar te kunnen leren om haar zo min mogelijk tot last te zijn voor ik een eigen weg in zou kunnen slaan. Het was me gisteren duidelijk geworden dat ze er niet om had staan springen dat ik me bij haar voegde. De punt van haar speer die in mijn nek en kin prikte was nog een verse herinnering aan de bedreiging dat ze me zo van kant kon maken als ik haar tot last zou zijn.
Ik luisterde naar haar volgende woorden. 'In the history, the people hundreds of years ago lived like you on earth. I know a bit of what it should be, however it will be different from the way of living here.', zei ik tegen haar. Ik moest toegeven dat ze gelijk had toen ze zei dat we een ingewikkeld brein hadden, waarop ik knikte. 'Always curious, always busy, that's right.', zei ik tegen haar. 'I promise you, I'll do my best to learn everything from you without losing respect for your lifestyle. I admire it that you're all so skillful and inventive.', complimenteerde ik haar.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/09/2018 04:11 PMJames:
Sinds Florence naar huis gegaan was, had ik de televisie aan gezet en had ik met een biertje op de bank gezeten om van een vrije avond te genieten. Reglematig stonden deze ook vol gepland en dat zorgde ervoor dat elke vrije avond een klein feestje was. De volgende dag zou me weer gewoon een vol programma te wachten staan, waardoor ik toch op tijd naar bed was gegaan.
De volgende morgen werd ik op dezelfde tijd opgehaald als dat ik al werd, al werd ik ditmaal begeleid door de bodyguard die de nacht voor mijn huis had gewaakt. De autorit zou voor hem het einde betekenen van zijn dienst, waarna hij zijn bed in zou kunnen duiken terwijl de rest van de wereld ontwaakte. Ik groette hem voordat ik de auto uit stapte en mijn weg vervolgde naar kantoor waar ik Florence al aantrof. 'Goodmorning, miss Palmer. You are early after tonight.', zei ik tegen haar terwijl ik even bleef staan. Het was mijn gewoonte om bij binnenkomst een kort praatje te maken met de mensen die ik tegen kwam voor een goede sfeer op de werkvloer. Even bekeek ik haar goed waarna ik toch een paar wallen onder haar ogen spotte. 'Did you have a good night sleep?', informeerde ik en wachtte even op antwoord. 'Is it an idea that if it ever again get's so late because of work or whatever the reason may be, that I ask my driver to bring you home?', stelde ik voor. Als ze me terug naar huis begeleidde betekende dat dat ze op zijn minst met het openbaar vervoer zou moeten reizen tot het kantoor om vanuit daar met de auto verder te rijden - oftewel ze reisde naar de andere kant van Londen met het openbaar vervoer.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 09/09/2018 03:59 PMXavier:
Ik bleef haar vasthouden, omdat het haar goed leek te doen en ik er zeker niks tegen had. Het was prettig om nog even zo dicht bij elkaar te kunnen zijn. Ik keek op en merkte aan Camilles reactie dat ze schrok van mijn moeders stem. 'Not quite.', zei ik eerlijk tegen haar en wierp even een blik naar Camille. 'Camille just received a message from the Queen. She needs to go back, there is urgent news for her of personal nature. She doensn't know what to expect.', zei ik eerlijk. 'We have to go back to Paris. I can't let her ride for three days on her own.', legde ik uit voor ik wat bij Camille weg stapte richting mijn moeder toe. 'She is afraid, but I would have been that too if I got a letter like this one. Or a letter from you when I am in Paris. It is in our nature to expect the worst.', gaf ik eerlijk toe voor ik mijn moeder omhelsde. 'I'm sorry that we have to leave so unexpectedly.', verontschuldigde ik me. 'We're very grateful for being here. I can't wait to come back to you again', zei ik en glimlachte terwijl ik in mijn moeders gezicht keek. Je wist immers nooit wanneer het de laatste keer zou zijn. 'We will pack our things and leave as soon as we can.', meldde ik haar en keek even naar Camille. Van de jonge vrouw die zich hier aardig op haar gemak had gevoeld leek ze om te zijn geslagen, angstig, bang voor wat haar te wachten zou staan in Parijs. Ze leek haast weer de Camille die ik daar had leren kennen vol zorgen en met druk op haar schouders.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 09/09/2018 02:43 PMXavier:
Ik keek naar haar en schudde mijn hoofd toen ze me probeerde van mijn idee af te brengen. 'You don't have to feel guilty. It's what I had in mind since the beginning if one of us had to leave.', zei ik tegen haar met een lieve glimlach. Ik schudde mijn hoofd toen ze niet lang daarna weer begon over mijn familie. 'They understand.', zei ik tegen haar. 'I had a great time being here in Fontaine again, I stayed longer than usual.', vertelde ik. 'I used to make a trip to Fontaine each year and stay for about a week. This time I stayed longer and I really enjoyed it with everybody, including you.', zei ik tegen haar. 'Saying goodbye is difficult every time, but we know we see eachother again.', zei ik tegen haar en streelde met mijn hand over haar wang heen. 'I do feel a lot better then when I came here, I'm sure that I want to guide you.', zei ik tegen haar. Ik had mijn tijd hier gekomen en ik wist zeker dat als ik terug zou reizen samen met Camille dat ik meer stappen zou kunnen maken dan als ik hier zou blijven. Ik kon haar niet zomaar in de steek laten.
Toen ze toe gaf dat ze bang was liet ik mijn handen van haar bovenarmen afglijden om haar dicht tegen me aan te trekken. 'It's okay.', zei ik zachtjes terwijl ik over haar rug streelde. 'We both don't know what happened at the palace, I understand that you are afraid. But believe me..', zei ik terwijl ik haar wat losser liet en in haar ogen keek. 'I trust them. I trust Louis and Anne. They would only want the best for you.', zei ik en glimlachte. 'I can stay with you. I can stay in the palace for a while, there is a bed in my office?', stelde ik voor. Dan was ik altijd in de buurt mocht er toch iets gebeuren.
Re: ORPG] How we need that security!
from CupCake on 09/08/2018 08:21 PMJames:
Ik had de opmerking over kwetsbare mensen maar genegeerd. Ik zag Emily niet zozeer als een gevaar, eerder als een vervelende bromvlieg of mug die je maar niet te pakken kreeg. Ik wist nog niet wat ik ermee zou doen. 'That's fine. But if there is an emergency, don't hesitate to take action, without my permission too... We have to trust eachother and the first days will be awkward. As always when you get to know somebody new.', benadrukte ik bewust. Niet omdat ik haar niet zou willen vertrouwen. Ik vond het altijd ongemakkelijk om direct met mensen om te gaan die je niet kende of ermee in gesprek of nog erger, in onderhandeling te moeten gaan.
Ik kon niet anders dan meelachen toen ze zei dat ze zeker gekwalificeerd was en al helemaal toen ik mijn vrienden erbij betrok. 'It would not be the first time that they arranged something for the fun.', zei ik hoofdschuddend om het iets te verduidelijken voor haar. Het was een leuke groep, maar ze konden je ook zonder aanleiding in de maling nemen - al deed ik daar zelf bij anderen maar al te graag aan mee. Ik hield wel van een grapje of goede humor. Toen Florence later aan gaf dat ik het zeker mocht vragen, was ik benieuwd naar haar antwoord. Begrijpelijk knikte ik. 'That's young.', zei ik tegen haar toen ze aangaf sinds haar 16e bij het leger te zijn geweest. 'That's a heavy job. If you did that, you're definitely are qualified indeed.', zei ik tegen haar. 'Maybe I can even learn some skills from you', zei ik met een vriendelijke glimlach. 'Yes, I see.', zei ik tegen haar. 'I didn't expected that behind you, but when you know, you can see it.', bevestigde ik. Ik wilde er geen pijnlijk onderwerp van maken, ondanks dat ze zelf aan gaf dat ze sinds vorig jaar niet meer bij het leger zat. Als ze dat kwijt wilde, dan had ze er vast op gehint of had ze het uit zichzelf verteld. Het zou zeker niet het eerste zijn waar ik mijn mond niet over voorbij zou moeten praten. Er waren genoeg geheimen als minister zijnde waar anderen niks van mochten weten. 'I don't have to know all the details of your life, but if you need somebody to talk to, I'm here for you', verzekerde ik haar. Het leek me lastig om zo'n solitair leven als bodyguard te leiden en toch allerlei dingen voor je te moeten houden. Het leek me dat je ontzettend ging lopen piekeren over het leven, over het verleden etc. Niks voor mij. Ik was liever bezig zodat ik daar de kans niet teveel toe zou krijgen. Ik was het dan ook lang niet altijd eens met beslissingen die genomen werden in de politiek, maar ik kon er lang niet altijd iets aan doen. Het zou zeker niet de eerste keer zijn dat ik van een dilemma wakker zou liggen voor (een deel van) de nacht.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from CupCake on 09/08/2018 08:03 PMXavier:
Ik had Camille in stilte begroet en vervolgens de brief overhandigd. Ik bleef naar haar kijken in de hoop wat van haar gezichtsuitdrukking af te kunnen lezen. Jammer genoeg werd ik daar niet wijzer van. 'I don't know. When I saw the messenger, I was surprised that it was for you', gaf ik eerlijk toe. Ik had nooit verwacht dat er om haar gevraagd zou worden en dat ik eerder bericht zou krijgen om terug te moeten gaan. Ik pakte de brief aan en liet mijn blik over de regels glijden. Een glimlach verscheen kort op mijn gezicht door de lieve toon die ze aan sloeg. 'You're in good hands with her. She speaks of you with love, she does really care about you', zei ik tegen haar. Daarbij had ik natuurlijk ook nog in gedachten dat ze me had gevraagd om naast haar en haar man ook Camille in de gaten te houden en te beschermen. 'We have to wait till you're there', zei ik tegen haar. 'Don't be afraid.', zei ik toen ik haar op haar lip zag bijten en legde mijn duim er kort op zodat ze er niet meer op kon bijten. Ik vertrouwde de Koning erop dat hij haar niet zomaar zou uithuwelijken terwijl hij ons contact juist aanmoedigde. 'Shhht', zei ik en pakte haar bij haar bovenarmen, vlak onder haar schouders, beet. 'Take it easy, Camille. Relax.', sprak ik kalm. 'I won't tell them. You will do that yourself', zei ik streng. 'I'll personally escort you back. You weren't thinking that you have to ride that whole distance alone, were you?', zei ik tegen haar. 'I have to pack too, even if it's not much. But we will say goodbye and leave after that. I don't care if it would be tomorrowmorning, because if we leave right now, I don't know any good tavern. We have to look for a place to spend the night.', zei ik tegen haar. 'Besides that, if it was very urgent, they would have send a messenger and a carriage to take you with them. They know we can't ride all day and night. The horses have to rest and we do too. We take our time.', verzekerde ik haar. 'Let's hold the feeling we did the past days, don't rush, there's time enough for rushing back in the palace.', zei ik tegen haar. Ik wilde haar maar wat graag beschermen, dat ze het maar niet te snel te veel in haar hoofd haalde. 'Everything will be okay for now.', beloofde ik voor ik mijn lippen kort op haar voorhoofd plantte.