ORPG] How we need that security!

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 09/09/2018 05:26 PM

Florence
Een nieuwe glimlach kon ik niet voorkomen toen James aangaf dat het aanbod nog steeds zou stond en ook zou blijven staan. 'And it is very much appreciated.' knikte ik. Misschien dat ik het ooit nog nodig zou hebben en er gebruik van zou maken, maar voorlopig zag ik het niet gebeuren. Er was iets fijns aan het reizen met het openbaar vervoer, het hebben van medereizigers. Het gaf de illusie van samenzijn, al was ik me maar al te bewust dat het inderdaad een illusie was en verder niets veranderde aan mijn geïsoleerde bestaan. De laatste maanden was het me steeds meer dwars gaan zitten dat ik alleen was en ik wist niet goed waardoor. In eerste instantie had ik het namelijk prima gevonden. Op een legerbasis had je immers niet veel privacy en iedere seconde van de dag mensen om je heen. Het was ook geen plek waar je graag vrienden maakte omdat je wist dat je altijd het risico liep hen weer te verliezen. Eenmaal terug in Londen had ik dan ook genoten van de rust en de privacy, maar dat gevoel was langzaam overgegaan in eenzaamheid. Omdat ik zo lang weg was geweest had ik nooit echt de kans gehad om daadwerkelijk mensen te leren kennen in de stad - en eventuele "vrienden" die ik tijdens mijn verloving had gemaakt, hadden me laten vallen zodra bekend was geworden dat ik niet meer tot hun kringen zou gaan behoren - waardoor ik bij terugkomst ook geen aanspraakpunten had gehad en het hielp natuurlijk ook niet dat mijn moeder en ik niet met elkaar spraken of dat ik amper tijd had om erop uit te gaan en mensen te leren kennen. Op sommige momenten was het enige wat ik kon doen om die eenzaamheid te verminderen het bezoeken van openbare plekken, al was het maar om omgeven te worden door het geklets en gelach van anderen.

Ik knikte wat afwezig toen James me verbetere met betrekking tot de manier waarop ik hem aangesproken had, maar keek pas echt op toen ik een wat ongemakkelijke toon in zijn stem hoorde en hij zijn zin meerdere keren onderbrak. Het duurde even voor ik weer helemaal terug was uit mijn gedachten en trok vragend een wenkbrauw op ten teken dat hij zijn vraag gewoon kon stellen zonder zich daar voor te schamen. Ah. Ik snapte het pijnpunt al. Meerdere pijnpunten in feite. Het was duidelijk dat hij nauwelijks of zelfs niet was ingelicht met betrekking tot de situatie, maar ik had ook mijn orders die me vertelden geen gevoelige informatie vrij te geven. 'There is nothing for you to worry about. That is my job.' probeerde ik dan ook te glimlachen en was verder niet van plan om er nog op in te gaan, tot hij me met een serieuze blik aankeek. Ik kon niet tegen hem liegen, wilde dat niet, maar ik kon ook niet tegen mijn instructies ingaan en dat bracht me in een moeilijk parket. 'I understand and I will tell you if there is something that you really need to know.' reageerde ik waarmee ik, in al mijn vage termen, eigenlijk al aangaf dat ik hem niets zou vertellen. Het leek mij ook niet prettig om in zijn schoenen te staan, maar wat moest ik dan doen? Het lekken van informatie was strafbaar, maar misschien nog wel belangrijker gevaarlijk. Was hij veiliger wanneer hij niets wist of wanneer hij wel op de hoogte was van alles? Ik wist het niet en daarom leek het me maar beter om me dan maar aan mijn instructies te houden. 'I will leave you to your work now, sir. If you need me, I will be just outside your door.' zei ik terwijl ik hem aankeek met een strakke blik die hopelijk liet zien dat ik niet van plan was om verder met hem in discussie te gaan nu, maar eigenlijk sowieso niet, en een stap opzij deed zodat hij zijn weg naar zijn kantoor zou kunnen vervolgen. Ik begreep zijn standpunt uiteraard wel; Ik zou ook graag op de hoogte worden gebracht als mijn leven in gevaar zou zijn, want je wilde niet in die onzekerheid leven, maar ik kon niets met de situatie.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 09/09/2018 05:56 PM

James:
Ik was blij dat Florence vrij gauw begreep waar ik op doelde toen ik me eenmaal duidelijk had weten te maken. Ik had mijn wenkbrauw even vragend opgetrokken toen ze antwoordde dat er niks was waar ik me zorgen om moest maken en dat zij dat wel deed. Als ik dat goed ontleedde, betekende dat er dus tóch iets was wat nu voor me verzwegen werd. Bij het doorvragen werd ik echter steeds afgekapt door haar. Het was fijn om bevestigd te hebben dat ze zo stellig was en geen ruimte liet voor iets anders, al vond ik het minder prettig dat dat naar mij toe gericht was en niet naar iemand anders toe. Even schoot het gesprek over vertrouwen van de avond ervoor door mijn hoofd, had ik het niet naar haar toe uitgesproken dat we elkaar moesten vertrouwen? Ik zuchtte en negeerde haar verder toen ze me weer afstandelijk aansprak met "sir" en geen tegenstand duldde. Ik was doorgelopen, had mijn spullen bij het bureau neergezet en was doorgelopen naar de koffie-automaat. Ik leunde tegen het tafeltje waar het ding op stond en nipte van de koffie. Wat moest ik hiermee? Moest ik met spoed een cursus schieten boeken voor dit weekend om mezelf iets veiliger te voelen? Moest ik iets anders ondernemen, was het Emily die iets in haar hoofd haalde? Gisteren had ze haar niet vertrouwd toen ik over haar vertelde. Ik zuchtte, het zou nog een lange dag worden, gezien ik merkte dat het concentratieniveau ontzettend laag was nadat ik haar wapen had gezien en verder geen informatie had los kunnen krijgen. Uiteindelijk vertrok ik toch maar naar mijn bureau waar ik mijn schema van de dag bekeek. Straks zou de PA de laatste updates geven wat het definitief werd, in de tussentijd probeerde ik toch nog wat papierwerk te verwerken en in me op te nemen, al ging het duidelijk minder goed dan gisterenmiddag - ondanks dat ik toen al een hele dag achter de rug had.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 09/09/2018 07:05 PM

Florence
Ik had de hele ochtend op dezelfde plek gestaan, vlakbij James' kantoor en met uitzicht op de lift, terwijl ik mijn handen achter mijn rug ineen had gevouwen. Hier had ik uren gestaan en in die uren had ik, te veel, tijd gehad om na te denken. Het stak me toch dat ik die ochtend niet eerlijk was geweest tegen James en over die gedachte had ik staan malen en malen. Ik had aan hem gezien dat hij het niet met me eens was geweest, misschien wel teleurgesteld was dat ik hem niet van antwoorden had voorzien, maar ik zag gewoon geen juiste optie in deze situatie. Het was verkeerd om zaken voor hem achter te houden, maar ik had geen enkel recht om hem te vertellen over de verschillende dreigingen die er waren. Daarnaast wist ik niet eens hoe hij erop zou reageren. Wat als ik het hem vertelde en hij vervolgens er zo bang en verward van werd dat hij zijn functie niet fatsoenlijk kon uitvoeren? Wat als het tegenovergestelde gebeurde? Dat hij zich juist overal in zou gaan mengen, zichzelf in de schijnwerpers zou verplaatsen en het doel op zijn rug daar alleen maar groter mee maakte? Het leek gewoon een onmogelijke keuze en dan was het enige wat ik kon doen me aan mijn instructies en contract houden. Ik was even naar de koffieautomaat gelopen om mijn beker te vullen toen ik wat interessants hoorde via mijn oortje. De koffie liet ik dan ook voor wat het was voor ik met grote passen naar James' kantoor liep waar ik op de deur klopte, al zou hij me via al het glas al wel aan kunnen zien komen. 'There has been a shooting at a demonstration.' kondigde ik aan terwijl ik mijn telefoon uit mijn broekzak viste en razendsnel wat zoekwerk deed om concrete details te achterhalen. Wat dat betreft had je dan weer niets aan de politieradio - in ieder geval niet zo snel nadat er iets was voorgevallen - want de informatie was behoorlijk summier. Het kostte me niet veel moeite om te achterhalen of en welke demonstraties er vandaag waren gepland waardoor ik zelf al snel meer informatie had. 'It was a demonstration for women's rights in Chelsea. About tenthousand attendees, mainly young women and people of colour. Banners with your face and your campaign slogan have been spotted.' legde ik verder uit terwijl ik nog altijd druk op mijn telefoon bezig was voor ik uiteindelijk foto's van het evenement zelf had gevonden en mijn telefoon uitstak naar James zodat hij ze kon zien. 'Quite a few injured, no dead as of yet.' vervolgde ik toen ik wat meer doorkreeg via politieradio. 'Do you wish to cancel your appointments for today? Chelsea is not far from here.' vroeg ik aan James terwijl ik ook een blik wierp op zijn PA. Er was geen directe dreiging voor James zelf met de incident, maar er waren teveel connecties naar hem toe om het compleet te negeren. Het was een zaak waar hij campagne voor voerde, waar hij zich keer op keer over uitsprak en het feit dat mensen banners hadden gemaakt met zijn slogan en/of foto zei al wel genoeg. 'There is no immediate threat, so you can make your own choice.' zei ik terwijl ik James recht aankeek. Hij had gezegd dat ik keuzes voor hem mocht maken wanneer dit nodig was, maar in deze situatie was het nog niet zo ver, al was het wel iets wat ik goed in de gaten moest houden. Het was immers niet duidelijk wie er geschoten had, maar dat kon natuurlijk ook niet nu het nog geen vijf minuten geleden gebeurd was.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 09/09/2018 07:37 PM

James:
Ik keek door de beweging langs de glaswand. Elke beweging leidde me al af na het gesprek tussen mij en Florence vanmorgen. Het verbaasde me dan ook dat ze binnenkwam. Zou ze toch nog iets loslaten? Ik richtte me op in de stoel en keek haar vragend aan. Algauw zei ze dat er een schietincident was geweest bij een demonstratie waarbij ze steeds meer informatie achterhaalde dat het een demonstratie zou zijn geweest waar ik vierkant achter stond. Hmmm.... ze was handiger dan verwacht. Ik had überhaupt niet kunnen voorspellen dat ze met zoiets naar me toe zou zijn gekomen. Mijn voorhoofd was gefronsd terwijl ik de informatie op me af liet komen en even in liet werken. De vraag of ik mijn afspraken wilde cancelen vandaag kwam echter wél als een verrassing. Van een hoek van het bureau trok ik het schema erbij en ging met mijn wijsvinger de afspraken na die ik nog had staan. De een belangrijker dan de ander, maar niet zo belangrijk dat het niet op een ander moment kon. 'Yes, please. Cancel them. I want to go to Chelsea. I have to be with them.', zei ik tegen haar en de PA. 'Right now they need support. Maybe I can do something for them. Talk to them, give a speech, demonstrate with them on another place or visit the wounded.', opperde ik terwijl mijn hoofd meteen vol zat met allerlei ideeën. 'We have to show the shooter or shooters that they won't get us down.', zei ik.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 09/09/2018 07:50 PM

Florence
Ik had mijn telefoon teruggepakt van James' bureau en probeerde te controleren of het verhaal ook al in de pers was gekomen of dat mijn collega's bij de politie nog waardevolle informatie hadden, maar keek op zodra James aangaf dat hij inderdaad al zijn afspraken wilde annuleren. Echter was het niet om de reden die ik gedacht had, waardoor ik hem even stomverbaasd aankeek. 'That is not what I meant.' wist ik te zeggen toen de verbazing een beetje weggezakt was. Mijn blik kruiste even met die van de PA en dat zei me genoeg. Het leek haar ook geen goed idee. 'With all due respect, sir, but I do not think that is a good idea.' vervolgde ik toen hij verderging over wat hij daar wilde doen en hoe hij wilde helpen. Het gaf in ieder geval goed weer dat zijn woorden niet slechts woorden waren en dat hij er volledig achterstond, maar het was waanzin. 'I agree with Miss Palmer. Besides, you have so many meetings this afternoon.' probeerde de PA me bij te vallen, al was haar argument op z'n zachtst gezegd zwak. 'Could you leave us for a minute, please?' vroeg ik haar waarna ik haar met mijn blik volgde toen ze de kamer uit liep - een lichtelijk beledigde blik op haar gezicht, waarschijnlijk veroorzaakt door mijn verzoek - en naar de deur liep om deze achter haar te sluiten. 'You cannot go out there, sir. For all we now, the shooter or shooters, as you said, are still out there. You'd be placing a target on your back. I understand where you're coming from, why you want to do what you want to do, but I have to advise against this. It is dangerous.' zei ik op harde toon terwijl ik weer naar het bureau toeliep en tegenover hem ging staan. 'In a few days' time, you could perhaps visit the victims in the hospital, but we need more information before you go there. Preferably, we even have the shooter in custody. But not today...' vervolgde ik, in de hoop mijn toon van zojuist iets te verzachten. In mijn oortje hoorde ik nog altijd zaken over ambulances en politiewagens die waren uitgerukt, maar nog niks over een mogelijke dader. In een grote mensenmassa als bij zo'n demonstratie kon het ook iedereen geweest zijn. Misschien dat er via CCTV wat opgepikt kon worden, maar het was altijd lastig en misschien zouden we wel nooit iemand vinden.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 09/09/2018 08:02 PM

James:
Ik kon het niet laten om te grijnzen toen Florence de PA wegstuurde. Ze had de beste bedoelingen, maar kon dingen soms net verkeerd brengen of interpreteren. Ik leunde opnieuw achteruit in de stoel en liet de woorden van Florence over me heen komen, al stond het besluit om daarheen te gaan al vast. 'Oh yes I can. But you have apoint. Maybe it's too early to visit the victims. I can better do that later this week, I don't want to hold them from the medical care they need.', gaf ik haar ergens gelijk. 'I understand why you're saying this and I understand this would be a hard job to protect me in a mass, but if I interpreted your words from this morning correctly I'm already a target.', zei ik tegen haar. Ik was ook niet dom. Natuurlijk had ze uit voorzorg een wapen bij zich, maar als er écht niks aan de hand was, had ze me met argumenten gerust kunnen stellen. Dat was haar vanmorgen niet gelukt. 'What is the difference between walking on the streets in the weekend and going to Chelsea now? I'm a target anyway, because I'm a politician? Because I stand for the rights of women and colored people?', maakte ik mezelf kwaad. 'I can fix a bulletproof jacket and then I'll go there. If you like it or not.', zei ik tegen haar. 'Those people are as much a target as I am. We're on the same level and I want them to know that. They're not alone in this.', zei ik terwijl ik ondertussen was opgestaan. 'In the time that we can fix that bulletproof jacket and are on our way to Chelsea, a lot can happen. Maybe the shooter is already arrested then.', suggereerde ik. Er kon veel gebeuren in een kort tijdsbestek.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 09/09/2018 08:24 PM

Florence
Ik schudde mijn hoofd. 'And that is, again, not what I meant.' reageerde ik toen James mijn opmerking over het bezoeken van de slachtoffers veranderde in iets compleet anders. Was hij nu werkelijk zo eigenwijs? Echter probeerde ik mezelf in zijn schoenen te verplaatsen en moest ik concluderen dat ik exact hetzelfde zou hebben gedaan. Als je ergens voor stond, moest je er ook vol voor gaan, wat de risico's daarvan ook zouden zijn. Mijn ogen vernauwden zich kort op het moment dat hij aangaf dat hij uit mijn woorden eerder die dag al wel had kunnen halen dat hij al wel degelijk een doelwit was geweest en mijn blik werd alleen maar feller toen hij zei dat hij zou gaan, of ik dat nu leuk vond of niet. Het was overduidelijk dat niets wat ik zou zeggen hem tegen zouden houden en dat hij sowieso een manier zou vinden om naar Chelsea te gaan, al was het achter mijn rug om. Ik kon dan ook niets anders doen dan hem aankijken terwijl ik met een hand de lapel van mijn blazer, waar mijn zender om te communiceren met de politie zat, naar mijn mond bracht en het knopje indrukte dat mijn boodschap over zou brengen. 'The Home Secretary wishes to visit Chelsea. I shall arrange for a bulletproof vest. I am armed, so able to protect him as best I can, but do send back up to be sure. Preferably undercover. Do you copy?' sprak ik zachtjes terwijl ik James nog altijd aankeek. Prima. Als hij het zo wilde hebben, als hij dacht het beter te weten, zouden we het zo doen. 'Copy that.' hoorde ik zachtjes in mijn oor waarna ik mijn blazer losliet en mijn blik ook liet varen. 'A lot can happen, yes, but let's not be naive, sir.' zei ik tegen hem toen ik zijn laatste opmerking hoorde - opnieuw een trap na, maar het was iets wat ik blijkbaar niet kon laten - waarna ik de deur voor hem open deed. 'I have another bulletproof vest in my locker. We can pick that up on our way down to the parking. Your car should be waiting for us there.' zei ik terwijl ik hem naar de lift begeleidde. In het voorbijgaan knikte ik even naar zijn PA. Hopelijk zou die begrijpen dat ze alle afspraken moest annuleren. Ik drukte op de knop van de lift. 'You will need to change into the bulletproof vest in the car. I suggest you wear it under your blouse as people will notice otherwise and that may disturb their feeling of safety even further.' deelde ik hem mee nadat ik de lift was ingestapt. Dat was ook de reden waarom ik mijn kogelvrije vest onder mijn blouse droeg. Op die manier was het amper te zien, maar was je ten alle tijden tot op zekere hoogte beschermd. Aangezien zijn besluit muurvast stond, wilde ik zo snel mogelijk naar Chelsea in de hoop dat het nieuws dan nog niet te ver uitgelekt was en het rustiger zou zijn. Als iedereen wist dat James naar de plek toe zou gaan, was er nog wel eens een kans dat voor- en tegenstanders ook zouden komen en dat de situatie nog verder uit de hand zou lopen en dat was wel het laatste waar ik op dit moment op zat te wachten. Het was al erg genoeg dat er een schietincident was geweest dus het hoefde niet uit te lopen op een massale vechtpartij of iets dergelijks. De situatie zou al onoverzichtelijk genoeg zijn.

28, female

Re: ORPG] How we need that security!

from CupCake on 09/11/2018 09:14 PM

James:
Ik keek naar haar en ging pas weer zitten toen ik haar de boodschap door hoorde geven. Even had ik mezelf afgevraagd hoe ver ik nog moest gaan om erheen te kunnen gaan, desnoods zonder haar. Ik had me in de periode daarvoor, al sinds mijn aanstelilng, me zonder beveiliging gered. Ik had haar bijdehante opmerking genegeerd. Gezien dat de zoveelste was in nog geen twee dagen tijd, verwachtte ik dat het in haar karakter zat. Al moest ze niet verwachten dat ik alitjd mijn excuses aan zou bieden of iets met de opmerking zou doen. Als ik in mijn recht stond, dan kon de ander hoog of laag springen, maar dan had ik toch écht gelijk, al helemaal als ik het kan bewijzen. Ik dronk mijn kop koffie leeg en knikte.
Algauw waren we naar de lift gegaan en knikte ik toen ze zei dat ik het kogelvrije vest in de auto aan moest trekken, gezien het in haar locker lag. 'I understand', antwoordde ik een stuk rustiger dan de manier waarop ik zojuist nog in het kantoor tegen haar had gepraat om mijn zin door te drijven. 'I hope everybody will survive the attack and there are not so many wounded.', sprak ik mijn hoop tegen haar uit. Ik kon nu alleen maar afwachten en kijken wat passend was bij de situatie als we daar aankwamen. Er was geen tijd om een speech te schrijven, deze zou uit het hoofd en regelrecht uit het hart moeten komen áls ik er al een zou houden. Geduldig wachtte ik bij haar locker en keek ik beleefd een andere kant op toen ze de code invoerde. In de auto had ik al snel de knoopjes van mijn blouse open waarna ik deze uittrok om het kogelvrije vest aan te trekken en daarna de blouse er weer overheen. Het verbaasde me hoe dun en licht het nog was. Verder had ik het gevoel dat het iedereen veel meer zou moeten opvallen dan dat het deed. 'We're ready', zei ik tegen de chauffeur met een schuin oog op Florence. Ik wist dondersgoed dat ik niet alleen mezelf naar het gevaar toe zou leiden, maar ook deze twee mensen, zo niet meer. Ik kon echter niet anders dan deze mensen een hart onder de riem te steken.

29, female

Re: ORPG] How we need that security!

from PoppyRedx on 09/11/2018 10:13 PM

Florence
Ik reageerde niet meer op James' woorden en had de knop van de lift ingedrukt. Nadat we naar mijn locker waren geweest - waar hij gelukkig de andere kant op had gekeken, want ik kon me niet voorstellen dat hij blij zou zijn wanneer hij zag dat er verder vooral magazijnen voor mijn pistolen in hadden gelegen - waren we al snel naar de auto vertrokken en deze had gelukkig ook al klaargestaan. Onderweg gaf ik instructies aan de chauffeur over waar hij moest parkeren, wat hij moest doen als er iets zou gebeuren en dergelijken, maar ik werd kort afgeleid toen ik in de achteruitkijkspiegel zag hoe James zich omkleedde. Ik probeerde mijn blik af te wenden, maar daardoor gleed deze door naar de zijspiegel waarin ik hem ook weer kon zien. Uiteindelijk keek ik dan ook maar strak voor me uit terwijl ik mijn armen over elkaar sloeg. Al snel werd de auto geparkeerd en zag ik dat de agenten in burger, de versterking waar ik om gevraagd had, ook al klaar stond om James verder mee te begeleiden. 'They're police officers too. Should anything happen and I'm not there, you need to go with them, okay?' zei ik waarna ik via de achteruitkijkspiegel de blik van James probeerde te vangen. Daarna stapte ik uit om de deur voor hem open te doen waarbij ik een klein knikje gaf aan de overige agenten. Zij zouden precies weten hoe zich te gedragen zodat het niet op zou vallen dat James extra beveiliging bij had, maar hem tegelijkertijd te kunnen beschermen wanneer het nodig was.

Omdat de auto in een zijstraat geparkeerd had gestaan, was het een klein stukje lopen naar de plaats waar de schietpartij had plaatsgevonden. Een groot deel van de straat was afgezet en er klonken sirenes, maar er stonden nog genoeg groepjes mensen. Duidelijk aangeslagen van wat er gebeurd was. Verward. Onzeker. Angstig. Ik mocht er niets bij voelen. Ik was getraind om er niets bij te voelen, om mijn emoties mijn handelen niet te laten beïnvloeden, maar dat wilde niet zeggen dat dit daadwerkelijk niets met me deed. Ik had al te vaak soortgelijke situaties gezien. Ja, maar veel grotere schade, meer slachtoffers en met meer gevaar, maar dat nam de angst van deze mensen ook niet weg, deed niets af aan hun gevoelens van paniek en angst. Vreemd genoeg bracht het vele herinneringen terug, want hoewel ik niets liever zou willen dan mijn rol als Captain weer vervullen, had ik het afgelopen jaar geprobeerd om er zo min mogelijk aan te denken en alles weg te stoppen aangezien ik wist dat het toch niets zou veranderen. Terwijl ik James naar de menigte begeleidde, bleef ik om me heen kijken en de omgeving scannen. Ik bleef al die tijd keurig netjes naast hem staan, anderhalve meter afstand, bij alles wat hij deed en zei, maar bleef constant alert. Dit soort taken waren toch het vermoeiendst, want nu ging het erom. Nu telde het. Urenlang op kantoor staan was ook geen plezier en daar was je ook constant aan het scannen, maar dat was anders. De risico's waren daar een stuk kleiner. Plotseling viel mijn blik op een man een eindje verderop. Hij droeg een oversized vest en liep met zijn handen in zijn zakken en af en toe zag ik zijn arm bewegen en een hand tevoorschijnkomen voor deze weer verdween naar een plek op zijn heup. Ik hield hem nog even in de gaten, maar de manier waarop hij zich door de groepjes mensen bewoog, bracht een groot gevoel van wantrouwen omhoog. 'Sir? I will leave you in the capable hands of my colleagues for a minute. I'll be right back.' fluisterde ik tegen James nadat ik een stap naar hem toe had gedaan en een klein knikje had gegeven aan de dichtstbijzijnde agent in burger ten teken dat hij het over moest nemen.

Met trage passen begon ik wat afstand te nemen van James en volgde de man die ik eerder had gespot met mijn blik. Rechtstreeks naar hem toelopen was geen optie. Als hij iets kwaads in de zin had, zou hem dat alleen maar opjutten. Ik liep daarom ook in een soort slalom door de mensen heen, maar liet geen enkel moment mijn blik van hem varen. Op een gegeven moment kruisten onze blikken elkaar waardoor ik de verschrikte reactie op zijn gezicht zag. Hij draaide zich van me om en begon sneller te lopen waardoor ik ook niets anders kon doen dan hem volgen. Na een tijdje verdwenen we uit de menigte waardoor hij alle ruimte kreeg en begon te rennen. 'Christ!' mompelde ik binnensmonds waardoor ik het ook op een rennen zette. Echter duurde het niet lang voor hij een doodlopende straat in rende waardoor hij dus niets kon. 'Metropolitan Police. I have to ask you to stay there and raise your arms up, sir.' deelde ik mee waarna ik mijn blazer wat aan de kant duwde zodat hij het pistool kon zien waardoor hij ook snel bleef staan, maar weigerde zijn armen omhoog te doen. 'Your arms, sir! Why did you run away from me?' vroeg ik terwijl ik met grote passen naar hem toe liep. 'I ain't telling you nothing, bitch. I ain't scared of you.' spuugde hij in mijn gezicht toen ik eenmaal voor hem stond. Fijn. Ik veegde even over mijn wang voor ik een van zijn schouders vastpakte. 'I will ask you again. Why did you run away?' vroeg ik op scherpe toon terwijl ik druk begon uit te voeren op zijn schouder. Ik was niet getraind als politie-agent. Ik had geen idee wat ik wel en niet kon doen, maar wie was er om er iets van te zeggen? 'Answer me!' zei ik terwijl ik langzaam geïriteerd begon te raken nadat hij me alleen met een grijns op zijn gezicht had aangestaard. Ik duwde hem naar de dichtsbijzijnde muur toe en begon hem ruw te fouilleren. 'Hmmm.. I like that. Don't stop!' mompelde hij toen ik aan zijn benen en heupen voelde. Adem in. Adem uit. Dat soort dingen had ik vaker gehoord. Op de een of andere manier leken mannen er niet mee te kunnen stoppen, maar ik moest het van me af zetten, hoe vreselijk vervelend het ook was. 'Nothing but an ordinary pickpocket, huh? Have you no respect at all? Those people are terrified and you want to make profit from it? You should be ashamed.' maakte ik me kwaad toen ik niks anders had gevonden behalve gestolen telefoons, ringen, armbanden en horloges. Ik meldde de man via de zender en wachtte bij hem tot een andere agent hem zou komen arresteren, want daar had ik de autoriteit niet voor - vreemd, aangezien ik wel mensen neer zou mogen schieten wanneer ik het niet vertrouwde. Scheve regels. Terwijl we wachtten, merkte ik dat de man me van top tot teen bekeek, iedere milimeter van mij en mijn lichaam in zich opnemend. Alsof ik een stuk vlees was dat gekeurd moest worden of iets dergelijks. 'He is all yours.' mompelde ik geïriteerd tegen de agent die het over kwam nemen voor ik de steeg uit begon te lopen en terug begon naar James. God, ik kon niet wachten tot dit over was, maar ik had al wel aan hem gemerkt dat hij net zo lang zou blijven tot hij haast iedereen gesproken had en hij niets meer zou kunnen doen. Ik moest de straat even scannen, maar al snel had ik hem weer gevonden en liep ik met rustige passen naar hem toe. De irritatie van zojuist moest weer verdwijnen. Het was er nu niet de plaats voor. 'Nothing to worry about, sir. Just a pickpocket, however disrespectful.' zei ik toen ik weer dichtgenoeg bij James stond.

28, female