Search for posts by PoppyRedx
First Page | « | 1 ... 5 | 6 | 7 | 8 | 9 ... 45 | » | Last
Search found 441 matches:
Re: ORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/21/2018 12:16 PM27 september 1915. Dat was de datum die bovenaan de krant stond die naast Victoria op het houten bankje van de truck had gelegen. De oorlog was al meer dan een jaar gaande en hoewel de kranten het positief probeerden te houden door te zeggen dat het elk moment over zou kunnen zijn, leek daar in de werkelijkheid weinig van waar. Er waren al velen levens vergaan en er zouden er nog veel volgen.
Na een lange treinreis van York naar Dover was Victoria op de boot naar Calais gestapt. Het zou haar eerste keer op foreign soil worden, maar ze wilde haar steentje bij dragen. Bovenal wilde ze zich eens nuttig voelen. Als dochter van een hooggeplaatste arts en een moeder van adel had ze haar meeste tijd gespendeerd aan soirees, diners en andere sociale evenementen. Af en toe was ze mee gaan jagen, maar ze had zich nooit nuttig gevoeld. Ze werd op haar wenken bediend, aangesproken met "Milady" en kleedde zich drie keer per dag om. Soms had ze wel eens gekeken bij haar vader in het ziekenhuis en had ze zijn werk staan observeren, maar verder had ze ook niets mogen doen. Gelukkig was hij het met haar eens geweest toen ze zich aan had willen melden voor de Voluntary Aid Detachment, al had ze hem wel moeten overtuigen om ook daadwerkelijk naar Frankrijk te gaan. Waar had ze niet gewoon in Engeland kunnen blijven? Dat zou veel veiliger zijn geweest, maar Victoria had haar zinnen op Frankrijk gezet. Daar zou ze echt nuttig kunnen zijn, écht kunnen helpen. Haar moeder was hysterisch geweest, maar uiteindelijk had haar man haar overtuigd dat hun dochter wel wist wat ze deed en dat ze ook zelf die keuze mocht maken. Vandaar dat ze, samen met nog drie andere dames, in een truck onderweg was naar Boulogne waar hun veldhospitaal gestationeerd was. De auto reed over hobbelige zandpaden en schudde aan alle kanten waardoor Victoria haar poging om de krant te lezen maar snel had opggegeven en het ding naast zich neer had gelegd. Voor een tijdje reden ze langs uitgestreken velden en was er verder niets te zien behalve een paar bomen in de verte. Af en toe vloog er een vliegtuig over, maar over het algemeen kwamen ze niemand tegen. Uiteindelijk zag ze in de verte grote hekken omdoemen en toen ze dichterbij kwamen zag ze ook een slagboom. Dit moest het wel zijn. Ze keek naar de hekken, omgewikkeld in doeken en prikkeldraad zodat er niemand overheen kon klimmen. Al snel reden ze het kamp binnen waarbij ze haar ogen even langs alle tenten liet glijden. Alles was gebouwd op houten vlonders, waarschijnlijk om de invloed van regen en modder te beperken, en een eindje verderop stonden ook een aantal houten huisjes. Deze waren voor de Matron, Lieutenant Colonel, voorraden en keukens, wist ze. Haar vader had aan het begin van de oorlog geholpen om het kamp op te zetten en had haar daarom ook van alles verteld ter voorbereidin van wat er zou komen. Dat was ook de reden dat ze hier terecht was gekomen; als ze zonodig naar Frankrijk moest, moest het op een plek zijn die haar vader kende en waar hij connecties had. De auto kwam wat slippend in de modder tot stilstand waarna er al snel een aantal soldaten stond om de klep te openen. Victoria zette haar hoed wat rechter op haar hoofd, streek haar lange jas glad en gaf haar koffer door aan een van de soldaten voor ze iemands hand aannam om uit te stappen. Al snel werden ze naar de Matron begeleid die uitleg gaf en hen daarna ook van een korte rondleiding voorzag. Daarna werden ze geacht zich snel om te kleden en moesten ze direct beginnen, aangezien er de nacht daarvoor een nieuwe lading gewondden was gebracht dus was het alle hens aan dek om iedereen te verzorgen.
Victoria had zich omgekleed in de blauwe, katoenen jurk en witte short die haar uniform maakte en had net haar haar opgestoken in een lage knot zodat ze daarna de witte kap ook vast kon maken. Ze wierp een korte blik op de spiegel en keek daarna nog eens de tent rond. Ze deelde de tent met drie andere VAD-nurses en dat was toch iets wat ze niet gewend was. Thuis was ze enigskind en had ze door haar status behoorlijk wat privacy, maar haar vader had haar al gewaarschuwd dat dat hier niet zo zou zijn. Het kon haar eigenlijk ook niet schelen. Ze was hier om te helpen. Het duurde even voor ze de weg naar haar ward gevonden had - wat dat betreft kon het kamp echt een doolhof zijn, had ze nu al ondervonden - maar daar melde ze zich bij de hoofd-zuster en ging aan de slag met de taken die ze kreeg. Haar ward lag aan een van de tenten die als operatiekamer gebruikt werd waardoor er constant nieuwe patiënten binnenkwamen die gewassen moesten worden voor hun operatie of die net uit hun operatie kwamen en daar verzorging voor nodig hadden. Binnen de kortste keren ging Victoria helemaal op in haar werk en kreeg ze amper nog wat van haar omgeving mee.
ReplyORPG) Only the dead have seen the end of war
from PoppyRedx on 10/21/2018 11:12 AMWWI-ORPG met Spectrum
May contain 18+
Mijn karakter:
Victoria Alice Greenwood - VAD-nurse
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 10/15/2018 11:10 PMFlorence
Ik had net nog wat te eten in mijn mond gestopt toen James vroeg of ik het misschien met hem wilde delen. Ik haalde kort mijn schouders op. Het was niet iets wat geheim was of iets dergelijks. Mijn verloving had immers in de krant gestaan. Ik slikte mijn eten door en legde mijn bestek toen op mijn bord. 'It's not like it's a secret or anything...' zei ik waarna ik nog een slok thee nam. 'I was engaged to someone. We were engaged for three years, in a relationship for four, but I was never in love with him. Maybe I thought I was or I wanted to think I was, but it was never real.' begon ik waarna ik met mijn vingers nog wat frietjes op mijn bord verplaatste zodat ik iets had om me op te focussen. Het voelde vreemd om dit aan iemand te vertellen, om iemand te vertellen hoe ik me voelde. Dat was niet echt mijn ding. Emoties waren iets om dicht bij me te houden en niet om met anderen te delen. 'My mother has never really agreed with my career in the army, so when I met Carter on leave one time she was absolutely thrilled. She thought that I might finally settle down and be a wife and mother and all that sort. And even more perfect, he was the son of an earl, the Earl of Coventry. My mum was convinced that I would get to live the fairytale she never got and more of that nonsense.' vervolgde ik met een lachje om die laatste zin. Mijn moeder was niet ongelukkig geweest met mijn vader, maar ik wist ook dat ze dingen op had moeten geven voor zijn carriére en voor het feit dat er kinderen waren gekomen. Mijn vader was geen sprookjesprins geweest en mijn moeder had gewoon gewild dat ik die wel zou vinden. Een zoon van een Earl, iemand van adel, was daarom in haar ogen perfect geweest. 'We dated for about a year, though we hardly saw each other because I was in Iraq and Afghanistan, but we lasted through that. I knew he wasn't truly faithful to me, but I could hardly blame him because I didn't truly love him. Yet, for some reason, he asked me to marry him, I agreed and we were engaged for quite some time, even though for most of the time I was abroad and he had some more affairs.' vertelde ik waarna ik kort mijn schouders ophaalde. 'In my heart I had known, right from the start, that it wasn't the right thing to do, but my head felt like maybe I needed to settle, that perhaps I should make my mum proud and marry him and be a wife. We were two completly different characters too. He wanted to control me and I felt he had no right to do that. He wanted to take care of me, but I wanted to be independent. We just weren't right for each other and I think we both knew that, but we had different reasons to stay together. In the end, I decided that I was tired of it. I was done with pretending. He lived in a world of benefitgalas, champagne and vast estates and I drank beer from a bottle and walked around in uniform most of the time. So... I broke off the engagement, put an end to our relation and basically fled into my work. My mum was furious. She thought I was ruining my only chance of happiness and I was angry with her for trying to force a certain life on me, so... We're still not really on speaking terms.' eindigde ik, dat laatste met een klein lachje, maar ook een lichte zucht voor ik een halfkoud frietje in mijn mond stak. Het was niet mijn bedoeling geweest om een heel betoog te geven, maar ik had het nog nooit echt met iemand besproken en uiteindelijk had hij er zelf zo'n beetje om gevraagd. Ik zette mijn bord op de salontafel en leunde wat verder achterover in mijn stoel. Mijn verhaal was niet echt hetzelfde als dat van hem, maar ik had ook op een kruising gestaan: hart vs hoofd.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 10/15/2018 10:24 PMCamille
Ik knikte toen Xavier aangaf dat we vanaf nu voorzichtiger zouden moeten zijn. Ja, dat was inderdaad waar. Na alles wat er in Courdemanche gebeurd was en daarna in het klooster waren we sowieso wel voorzichtig geweest, maar met dit erbij moesten we echt voorzichtig zijn. Ik liep met Xavier mee naar een tafeltje en ging zitten waarna ik eerst een grote slok wijn nam. Daarna keek ik op toen Xavier me een beetje vertelde over zijn plan en dan voornamelijk dat hij niet wilde dat ik zou vechten. 'I know.' knikte ik daarom. 'I've never done it before, so I don't know.' vervolgde ik op zijn volgende vraag. 'I'm sure I can help in some way.' beaamde ik toen hij nog meerdere opties opnoemde. Er zou vast wel iets zijn, maar dat zagen we vanzelf wel. Het had geen zin om er nu al te veel over na te denken. 'Bon appetit.' zei ik waarna ik mijn bestek oppakte. Ik had niet echt honger meer, want daarvoor galmde er teveel door mijn hoofd, maar ik kon maar beter wat eten; in deze situatie wisten we immers niet wanneer de volgende kans zou komen. Tijdens het eten was ik stil. Ik nam nog een slok wijn en liet mijn blik kort door de tavern glijden. Het was ongelofelijk dat we weer in gevaar waren. Hield het dan nooit op? Lag het aan mij? Lag het aan Xavier? Het leek haast alsof we altijd in de problemen kwamen. Ik hoopte dan ook dat ik vannacht goed zou kunnen slapen, want anders zou ik niets nuttigs kunnen bijdragen en mogelijk anderen alleen maar in gevaar brengen. 'I'm not sure I'm very hungry...' mompelde ik tegen Xavier waarna ik naar hem opkeek. Waarschijnlijk zou hij dat gevoel wel begrijpen. Hopelijk zou de volgende dag meevallen. Ik zag er namelijk behoorlijk tegenop om in een gevecht terecht te komen en wat mij betreft kon het niet snel genoeg voorbij zijn.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 10/15/2018 05:53 PMFlorence
Ik trok even een wenkbrauw op toen James alsnog tegen me inging en zei dat hij de bank zou pakken. Wat dat betreft was ik tegenspraak niet echt meer gewend, maar dat wilde niet zeggen dat ik me dan ook zomaar gewonnen zou geven. 'As it is my house, it's my rules.' zei ik dan ook voor ik ook mijn bord van de salontafel pakte en een frietje in mijn mond stak. Einde discussie. Tijd voor eten en een ander gesprek. Ik had net mijn vis in stukjes willen snijden toen ik ook zijn beltoon hoorde en van mijn bord opkeek naar James. 'Do you want me to pick up?' vroeg ik toen ik merkte dat hij bevestiging bij me zocht, maar op dat moment hield de beltoon al op. Toch boog ik me naar de salontafel toe om het toestel op te pakken en via verschillende opties probeerde te kijken of ik misschien het telefoonnummer kon achterhalen in plaats van de vage titel "Unknown". Dat lukte echter niet dus zette ik de telefoon toen maar uit voor ik me voorover boog en hem terug op de tafel legde. Zo hoefde James zich in ieder geval niet druk te maken over telefoontjes. Dat was wel weer iets voor de volgende dag. Terwijl ik weer overeind kwam, begon James te praten, legde hij me uit waar de hele situatie met Emily vandaan kwam. Ook dat was niet iets wat ik gewend was; mensen die hun verhaal bij me kwijtwilden. Meestal vonden mensen me te kil en afstandelijk om zoiets te doen, dus het verbaasde me dan ook enigszins dat James wel zijn hart bij me wilde luchten. Misschien zag hij dit ook wel als iets zakelijks wat hij kwijt moest. De dag ervoor hadden we immers ook al kort over Emily gesproken en toen had ik er zelf naar gevraagd, tot op zekere hoogte. Ergens wilde ik hem zeggen dat hij me dit alles niet hoefde te vertellen, maar wie was ik om hem tegen te houden? 'No. No, not at all. I think it shows that you care and that you're capable of loving someone. I would hardly call that a weakness.' schudde ik mijn hoofd op zijn vraag. Nee, dat was waarschijnlijk wel het tegenovergestelde van zwakte. Een facade ophouden, je groot houden omdat je bang was kwetsbaar te zijn was veel eerder een zwakte te noemen en dat was precies wat ik deed. Ik luisterde naar wat hij daarna zei en had net een frietje in mijn mond gestoken toen James me een nieuwe vraag stelde en ik merkte dat hij me aankeek. Het was een onschuldige vraag, maar tegelijkertijd ook erg diep. 'I do...' kon ik in eerste instantie alleen maar zacht uitbrengen voor ik slikte en wat rechter ging zitten. 'All too well.' knikte ik terwijl ik zijn blik even vasthield en daarna mijn ogen neersloeg. Nee, dat gevoel kende ik maar al te goed. Mijn hele verloving kon je op die manier beschrijven. Mijn hoofd had gezegd dat het verstandig was geweest, dat het was wat mijn moeder van me verwacht had en dat het me goed zou doen om iemand te hebben om voor thuis te komen, maar mijn hart had altijd geweten dat het verkeerd was. Ik was niet verliefd geweest op Carter. We waren op sommige vlakken te verschillend geweest en op anderen juist weer te erg hetzelfde en vanaf moment één waren er botsingen geweest, maar toch had ik zijn aanzoek geaccepteerd en hadden we de verloving drie jaar volgehouden. Dat had op zich al genoeg gezegd. Een verloving tussen twee mensen die van elkaar hielden duurde niet zo uitzinnig lang. Het had nooit moeten zijn en dat had mijn hart altijd al geweten, maar toch had ik er niet naar geluisterd en mezelf drie jaar lang voor de gek gehouden.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 10/15/2018 05:21 PMCamille
Ik glimlachte zwak toen Xavier mijn excuses wegwuifde en zei dat hij mij belangrijker vond om me vervolgens door hem naar een rustigere hoek te laten leiden. 'I could never forget that face.' schudde ik mijn hoofd op het moment dat Xavier toch enige twijfeling liet blijken, maar ook in leek te zien dat er meer gaande was dan de situatie van de taverne-eigenaar. 'I don't know... I don't think any of them really know or even care that I survived. I was on the run for three days, but I wasn't even sure if I was running from someone...' zei ik voor ik resoluut mijn hoofd schudde toen hij opmerkte dat de brief van Queen Anne misschien wel nep was geweest. 'I am quite sure it was her. It was her handwriting. I've seen it many times and I'm sure the letter was true.' zei ik voor ik langzaam knikte op de opmerking die volgde. Dit werd zeker een moeilijk gevecht, vooral omdat we nu inzagen dat we geen idee hadden waar we tegen vochten. Ik keek hem aan door zijn vraag, door wat hij wilde dat ik beloofde. 'I promise.' knikte ik waarna ik even glimlachte bij de kus op mijn voorhoofd. 'We'll just have to keep riding. No stops.' beaamde ik zijn voorstel. Nee, als dit achter de rug was - en dan ging ik er voor het gemak maar vanuit dat we het beiden zouden overleven - zouden we zo snel mogelijk in Parijs moeten komen. Het zou zwaar worden om te rijden zonder stops, maar het was waarschijnlijk wel het beste. Ik keek op toen de serveerster aan kwam met onze maaltijd en twee nieuwe glazen wijn. 'Someone else drank your previous glasses, I'm afraid.' zei ze met een glimlachje. Ja, die had ik natuurlijk op het andere tafeltje laten staan. 'Thank you.' bedankte ik haar en ik liet haar bijna weglopen voor ik me iets bedacht. 'Can I ask you something?' vroeg ik waarop ze zich weer omdraaide. 'Do you see many foreigners here? Spaniards? Dutchmen? Germans?' vroeg ik terwijl ik haar aankeek. 'No, I don't think so... No... We get people from all over France, but no foreigners.' antwoordde ze nadat ze even na had gedacht waarna ik glimlachend knikte en ze verder wilde lopen. 'Though... There was a man today. He had a bit of an accent. Not sure where he's from and his French is fine, but there was something in his accent that was a bit off...' vervolgde ze toch nadat ze zich weer naar ons om had gedraaid. 'Thank you.' glimlachte ik opnieuw voor ik weer naar Xavier keek. 'Sounds like him... I wouldn't really have noticed they were Spanish until I heard them talk Spanish and I took the coins. They spoke in French to me. Not perfectly, but there was only a slight accent that gave them away.' zei ik op zachte toon tegen hem. Nee, als ze in Courdemanche geen Spaans tegen elkaar hadden gesproken, had ik waarschijnlijk ook niet door gehad dat ze daar vandaan kwamen. Ergens benauwde het me toch wel. Wat deed hij hier? Had Xavier gelijk en was hij op zoek naar mij? Of was het pure toeval? Ik had er nooit echt over nagedacht dat mensen misschien hadden meegekregen dat ik gevlucht was. Uit angst was ik blijven rennen en lopen, maar ik had nooit geweten of er daadwerkelijk iemand achter me aan had gezeten. Alles in deze situatie was vreemd. Niets klopte. Een brief die ons naar huis had geroepen. De situatie met de tavern. De Spanjaard die haast perfect Frans sprak. De puzzelstukjes pasten niet bij elkaar.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 10/15/2018 04:41 PMFlorence
Toen ik terug de kamer in was gelopen, was mijn blik enige tijd blijven hangen op het ontblote bovenlichaam van James waardoor mijn gedachten even met me aan de haal gingen. Gelukkig leek hij zelf ook te ver in gedachten verzonken om er iets van te merken en kreeg ik het pas voor elkaar om mijn blik los te maken toen ik me in de fauteuil had laten zakken en hij mij ook echt opmerkte. Ik sloeg mijn ogen neer en nam snel een slok thee, in de hoop dat mijn starende blik van eerder misschien onopgemerkt zou blijven. Echter klonk nog geen seconde later de bel weer waardoor ik mijn mok iets te hard om nonchalant over te komen op de salontafel zette en weer opveerde uit mijn stoel. 'That must be the food.' zei ik waarna ik naar de voordeur liep om inderdaad de fish and chips in ontvangst te nemen. Ik deed er iets langer over dan normaal, zoekend in mijn portemonee naar fooi voor de bezorger, zodat ik James ook de tijd kon geven zich op zijn gemak weer aan te kleden. 'Thanks..' mompelde ik tegen de bezorger voor ik de deur achter me sloot en de keuken in liep om alles op borden te kunnen verdelen. 'And I meant it, by the way. You'll take the bed.' zei ik toen ik met de borden de woonkamer weer inliep en deze op de salontafel neerzette - ik gebruikt de eettafel nauwelijks. Voor ik me om was gaan kleden had ik zijn woorden nog wel gehoord, maar er niet echt meer op gereageerd dus dat deed ik dan nu maar. Er was geen situatie mogelijk waarop hij, mijn baas, op de bank zou slapen terwijl ik zelf in bed zou liggen. De bank was niet geheel oncomfortabel en met mijn waardeloze slaapritme maakte het werkelijk niet uit op wat voor ondergrond ik sliep; de nachten waren toch wel kort en over het algemeen ook niet al te best. Waarschijnlijk dat ik hem de volgende ochtend ook minder zou storen als ik naar de gym zou gaan want als hij in de slaapkamer sliep, hoefde ik niet langs de plek waar hij sliep te lopen. Ik nam weer plaats in de fauteuil waar ik eerder gezeten had en trok mijn benen op in kleermakerszit. Ik had twee dergelijke fauteuils in de woonkamer staan en eigenlijk waren ze asociaal groot, maar ze zaten zo ontzettend fijn. De inrichting van mijn woning had ik nooit echt belangrijk of interessant gevonden, omdat ik altijd geweten had dat ik er niet veel zou zijn - het grootste deel van het jaar was ik altijd uitgezonden geweest en vrije weken waren vaak bij mijn ouders of ex-verloofde doorgebracht - maar het enige wat ik wel graag had gewild, waren comfortabele stoelen. Eigenlijk had ik ze samen met mijn ex gekocht met het doel ze te gebruiken wanneer we samen zouden gaan wonen, maar dat stadium hadden we nooit gehaald, niet echt in ieder geval. Ik hield even een hand voor mijn mond toen ik moest geeuwen en zuchtte lichtjes. Ik had van te voren niet in kunnen schatten dat deze baan me ook moe zou kunnen maken. Natuurlijk was het lichamelijk werk en deed ik de hele dag niets anders dan staan en lopen, maar ik had niet verwacht dat het echt vermoeiend zou zijn, want een velddag in oorlogsgebieden had me niet hetzelfde gevoel gegeven. Misschien dat ik daar ook wel teveel op adrenaline geleefd had, want de shifts die ik gedraaid had, waren niet bepaald kort te noemen. Ik hoopte dan ook maar dat ik die avond wel fatsoenlijk zou kunnen slapen, al achtte ik de kans klein.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 10/15/2018 04:19 PMCamille
Ik schrok op uit gedachten en het rondkijken toen Xavier me vastpakte. 'No! I have to...' begon ik met tegenstribbelen, nog te erg gefocust op waar mijn gedachten zojuist hadden gezeten om daadwerkelijk over de situatie na te kunnen denken. Zijn woorden, de serieuze toon, waren dan ook echt nodig geweest om te begrijpen wat ik gedaan had en dat ik daarmee niet alleen mijzelf, maar ook Xavier in gevaar had gebracht. 'Sorry, but...' begon ik opnieuw terwijl ik een poging deed over Xavier's schouder te kijken - iets wat lastig ging omdat hij langer was en het daarnaast donker was dus er sowieso al niets te zien was. Had ik wel gelijk gehad? Had ik me niet gek laten maken door mijn gedachten? Nee. Ik wist het zeker. Een dergelijke blik kon je niet vergeten, zou ik ook nooit vergeten. Ik hoorde de woorden die hij gezegd had nog altijd in mijn nachtmerries, voelde nog hoe hij met tegen de muur geduwd had gehouden terwijl ik toe had moeten kijken hoe mijn familie uit elkaar was gespat. 'There was a man, just now, in the tavern at the bar... He was listening in on your conversation with the innkeeper...' begon ik toen aan Xavier uit te leggen op het moment dat hij me zachtjes naar binnen begon te werken. 'He was in Courdemanche. He was one of the Spaniards who burned down my home.' vervolgde ik waarbij ik zijn handen van mijn schouders haalde en mijn hoofd lichtjes schudde. Iets klopte hier niet. Wat deed de man hier? Was het niet heel toevallig dat zojuist bekend was gemaakt dat iemand de volgende dag de tavern aan zou vallen - of in ieder geval op hardhandige manier geld op zou komen eisen - en dat de Spanjaard hier ook was. 'Our eyes met when I was ordering our wine and I know he recognised me too. I saw it in his face. But then the lady gave me the wine and when I looked in his direction again, he was gone.' vervolgde ik voor ik even zuchtte. 'Something is off about all of this. Very off....' mompelde ik waarna ik Xavier weer aankeek. 'I'm sorry. I shouldn't have run off like that. I shouldn't have brought you in danger.' bood ik mijn excuses aan omdat ik me bedacht dat ik dat nog helemaal niet had gedaan.
Re: ORPG] Tous pour un, un pour tous.
from PoppyRedx on 09/30/2018 09:44 PMCamille
Het afscheid was redelijk vluchtig geweest omdat we wisten dat de timing van ons vertrek al erg ongelukkig zou zijn, maar zowel Julie als haar moeder hadden de hoop uitgesproken dat ze me snel weer zouden zien - een gevoel wat uiteraard wederzijds was. Misschien konden we ze naar Parijs halen en misschien zou ik nog wel een manier vinden om naar Fontaine te komen. Ik snapte dat dat voor Xavier wat lastiger zou kunnen zijn, maar wie weet? Omdat ik een aantal weken niet op het paard had gezeten - in ieder geval niet voor lange afstanden - duurde het weer even voor ik weer aan het zadel gewend was. Al helemaal omdat ik nu volledig opgedoft was in een soortgelijke outfit die ik in het paleis zou dragen. Ik was daarom ook blij dat we na slechts een paar uur al onderdak moesten gaan zoeken omdat het donker begon te worden. 'It's alright. It cannot be too bad, I suppose...' knikte ik op Xavier's verklaring nadat ik het gebouwtje even bekeken had. Nee, het zag er niet volledig vervallen uit en er klonken ook geen geluiden van complete chaos dus het zou vast wel meevallen. Daarnaast had ik Xavier aan mijn zijde en vertrouwde ik erop dat ik zijn bescherming zou hebben als dat nodig was. Zodra we binnenstapte, merkte ik de blikken op ons. Ja, ze waren waarschijnlijk niet gewend om Musketeers in uniform te zien - niet in positieve zin in ieder geval - en een dame aan zijn arm was waarschijnlijk al helemaal vreemd, laat staan als die gekleed was in de laatste Parijse mode. Op onze kamer had ik dan ook al snel de hoed, handschoenen en extra rok achterwege gelaten voor we terug naar beneden gingen om te eten. Ik merkte ook meteen de onrust en zag aan Xavier's gezicht dat het hem ook niet onopgemerkt was gebleven. 'Of course.' knikte ik waarna ik hem met mijn blik volgde en me toen een beetje onderuit liet zakken op mijn stoel. Ergens voelde dit heel erg verkeerd, maar ik kon mijn vinger er niet precies op leggen. Ik stond daarom ook maar op om voor Xavier en mij eten en een glas wijn te bestellen. Terwijl ik bij de bar op de glazen wijn wachten, viel mijn blik op een man een klein stukje verderop. Hij leek aandachtig mee te luisteren naar het gesprek tussen de eigenaar, Xavier en andere gasten, maar zodra hij mijn blik opmerkte, keek hij weg en begon hij een andere plek in de taverne te zoeken. Echter kon ik mijn blik niet van hem lostrekken. Hij kwam me zo bekend voor. Zijn postuur. Het donkere haar gecombineerd met die donkere, samengeknepen ogen. Ik wist zeker dat ik hem eerder gezien had, maar waar? Op dat moment werd ik echter op mijn schouder getikt door het meisje achter de bar omdat de glazen wijn gevuld waren. Ik nam ze aan en draaide me om, zoekend naar de man, maar hij was verdwenen. Enigszins verward liep ik terug naar het tafeltje van mij en Xavier waar ik de glazen neerzette en nadenkend uit het raam staarde. De donkere ogen. Dunne lippen met naar beneden getrokken mondhoeken. Het langere haar. Waar kende ik deze man van? Mijn blik gleed opnieuw zoeken door de ruimte heen, maar ik zag hem nergens meer. Ik was zo geconcentreerd om me heen aan het kijken dat het me compleet ontgaan was dat Xavier weer naar me toe kwam gelopen en daarom schrok ik in eerste instantie ook toen ik zijn stem hoorde. De woorden zelf gingen eerst compleet langs me heen en duurde het een paar seconden voor deze landden. Ik knikte langzaam. Niet echt wat we gepland hadden of waar we zin in hadden, maar ik moest hem gelijk geven; we hadden geen keuze. 'Do what you have to do and let me know if I can be of any help.' zei ik met een lichte glimlach waarbij ik zijn hand even vastpakte om er zachtjes in te knijpen. Ik was een van de weinige vrouwen aanwezig en in Fontaine was er nooit echt wat van gekomen dat Xavier me zou leren met een pistool of zwaard om te gaan, dus ik wist niet zeker of ik me nuttig zou kunnen maken in de situatie. Ik ging er daarom ook maar van uit dat Xavier zou weten wat te doen, hoe met de situatie om te gaan. Omdat ik wist dat ik niet veel zou kunnen doen, gleden mijn gedachten weer terug naar de man van zojuist waardoor mijn grip op Xavier's hand verslapte. Mijn hersenen draaiden overuren, proberend erachter te komen wie de man was, want ik wist absoluut zeker dat dit niet de eerste keer was dat ik hem gezien had. Toen onze blikken elkaar gekruist hadden, had ik bij hem ook die flikkering van herkenning gezien. Misschien ergens wel schrik of verbazing. Ik had die donkere ogen al eens eerder ingekeken, van dichterbij, toen de blik vol duisternis was geweest. Maar waar? Ineens schoot het me te binnen en leek het alsof alle lucht uit mijn longen was geslagen. Ik keek met grote ogen naar Xavier voor ik overeind schoot en met grote passen richting de deur begon te lopen, om deze open te gooien en naar buiten te lopen, zoekend om me heen kijkend.
Re: ORPG] How we need that security!
from PoppyRedx on 09/24/2018 02:39 PMFlorence
Ik zette voor mezelf de waterkoker vast aan en opende daarna de koelkast om voor James een flesje bier te pakken. Het flesje opende ik aan de rand van het aanrechtblad - iets wat ik in Irak van collega's had geleerd, maar behoorlijk wat oefening had gekost - voor ik deze over het blad naar hem toe schoof. 'I believe you've earned that today.' glimlachte ik voor ik voor mezelf een kop thee in schonk. Toen hij aangaf dat hij inderdaad honger had, viste ik mijn telefoon uit mijn broekzak en bestelde fish and chips. Dat lustte iedereen wel en om eerlijk te zijn verlangde ik ook wel naar iets zouts en vettigs. 'No, absolutely not. It's already taken care off...' schudde ik mijn hoofd op het moment dat hij zei te betalen. Nee, ik werkte niet voor niets. Ik zou gewoon betalen, had dat eigenlijk al gedaan tijdens het bestellen. 'Oh, and you'll take the bed tonight. I'll sleep on the sofa.' zei ik er maar meteen achteraan, voor hij het nog andersom voor zou stellen. Nee, ik wilde niet dat ik "vertroetelt" werd. Daar hield ik niet van. Ik kon op mijn eigen benen staan, mijn eigen boontjes doppen en had niemand nodig om voor me te zorgen. Daarnaast was hij nog altijd mijn baas, ook al was het nu geen werktijd meer en had hij gezegd dat ik ook maar gewoon moest doen alsof ik op dit moment niet meer voor hem werkte. Maar daar zat hij fout. Op dit moment werkte ik namelijk nog wel voor hem. Hij was nog altijd mijn verantwoordelijkheid. Als er iets zou gebeuren, moest ik nog altijd voor zijn veiligheid zorgen en dat veranderde niet omdat het toevallig na kantooruren was. Het was misschien niet zoals hij zou willen, maar het was nu eenmaal zo. Ik legde mijn handen even rond mijn warme mok thee terwijl ik wat op het aanrecht leunde. Ik was moe. Het was een lange en intensieve dag geweest, mijn hele lichaam deed pijn van het constante staan en lopen, maar ik had niet het idee dat ik vroeg zou kunnen slapen. Ik wilde meer weten over vandaag, wilde weten wat er precies gebeurd was en waarom. Daarnaast wilde ik meer over James weten, moest ik meer over hem weten zodat ik na kon gaan hoeveel gevaar hij daadwerkelijk liep. Het zou weer een korte nacht worden. Dat was zeker. 'If you don't mind, I'll just quickly get changed. I think after today you too know how uncomfortable bulletproof vests are.' zei ik tegen James met een lachje voor ik naar mijn slaapkamer liep. Onderweg haalde ik het pistool uit mijn broekband en maakte het magazijn leeg. Eenmaal in mijn kamer opende ik mijn garderobekast en ging door mijn knieën zodat ik bij de kluis kon waar ik het pistool neerlegde. Het pistool uit mijn enkelholster legde ik ook neer voor ik de kluis weer vergrendelde en me om begon te kleden. Eerst gingen mijn schoenen uit - de hele dag staan en lopen was niet ideaal, maar al helemaal niet op hakken - en daarna mijn blazer, blouse en kogelwerend vest. Iedere avond opnieuw voelde het als een verademing wanneer deze lagen uit waren. Gedurende de dag merkte je de restricties van de kleding niet echt, maar als het eenmaal uit was, voelde ik me tzeker een paar kilo lichter - wat ik waarschijnlijk ook was door het gewicht van het vest. Ik trok een strakke, gestreepte tanktop aan met een losvallend zwart vestje en een losvallende zwarte broek. Normaal gesproken zou ik sportleggings en een oversized capuchontrui of iets dergelijks aan doen, maar dat kon moeilijk met je baas in huis, toch? Mijn haar maakte ik los uit de strakke knot waar het de hele dag in had gezeten voor ik het losjes vlechtte - ik droeg het nooit los. Het was niet praktisch en ik voelde me er altijd kwetsbaar door, te vrouwelijk. Bang om mijn autoriteit erdoor te verliezen - en terug de woonkamer in liep. Ik pakte mijn mok thee op en liep naar de woonkamer waar ik me in een van de fauteuills liet zakken nadat ik naar James gebaart had dat hij het zich ook gemakkelijk moest maken.