Search for posts by Sanne

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Het is laat in de middag en ik voel me lichamelijk helemaal gesloopt. Er zit geen greintje energie meer in mijn lichaam. Maar, omdat ik zelf heb toegestemd met de bank om op te slapen, blijf ik gewoon zitten. Geestelijk heb ik nog wel wat energie, voornamelijk door de energie die de alcohol wat met zich mee brengt, maar ook door het gezelschap. De groep jongemannen lijken alles van me te willen weten, het zou me niets verbazen als uiteindelijk de kleur van mijn ondergoed nog een gespreksonderwerp zou worden. Het is fijn though, want ik voel me op mijn gemak. Tijdens het gesprek merk ik dat ik wat minder bekneld kom te zitten en als ik later mezelf afvraag waar dat door komt, merk ik pas Jack zijn arm op. Die hangt nonchalant over de rugleuning, maar ook gedeeltelijk rond mijn schouders. In welke andere situatie dan ook was ik ergens anders gaan zitten, maar het zit me eigenlijk niet heel erg dwars dat hij het doet. Nu helpt het natuurlijk ook dat er werkelijk geen enkele andere optie is. De bus is klein, het balanceert op de rand van "te klein" en "gezellig klein".
Sinds ik jong ben, heb ik het al niet erg op lichamelijk contact gehad. Mijn moeder overleed toen ik jong was, waarna mijn vader hertrouwde. Zijn nieuwe vrouw en mijn stiefbroer Adam, kregen van mij geen warm welkom. Iets wat geheel wederzijds was, vooral van Adam's moeder. Ze was een kille vrouw die me altijd behandelde als een vodje. Adam en ik hebben een redelijk goede band, hoewel we elkaar tegenwoordig amper meer spreken. Vanaf het moment dat ik mezelf kon onderhouden, ben ik vertrokken. Met mijn fotografie heb ik het tot nu toe altijd gered, ik heb zelfs een volledige beurs ermee gekregen op de kunstacedemie.
Wanneer Allen mijn naam zegt, word ik uit mijn gedachten gehaald en knik ik. 'Ill contact him tomorrow.' zeg ik en druk het gevoel weg wat ik daarbij krijg. De vragen komen weer op gang en door middel van het bier, is het makkelijker om te blijven praten dan om mezelf te excuseren om een power-nap te nemen. Momenteel zou ik zelfs Zack's sweaty bunk kunnen gebruiken daarvoor. Jack leidt me af van die gedachte en ik kijk naar hem op als hij me een vraag stelt. Even ben ik uit het veld geslagen door zijn nabijheid, maar ik weet mijn gevoel, zoals altijd weg te stoppen achter de grote en dikke muur die ik optrek tussen mezelf en mijn omgeving. In plaats daarvan trek ik een beetje uitdagend mijn wenkbrauw omhoog. 'After finishing artschool in just two years, I was successful enough to make it to some artgalleries. Unfortunately, it just didn't bring enough money, so I started working at Sears.' vertel ik en voel hoe mijn gezicht wat vertrekt daarbij. 'So when you called and you showed your eagerness, it wasn't that hard of a decision to start a new adventure.' vertel ik verder en laat mijn adem los, waarbij ik eindig met een klein glimlachje. Het glimlachje groeit en mijn wenkbrauwen schieten omhoog bij zijn tweede vraag. Ik laat een lachje los en klap met mijn hand op zijn bovenbeen. 'Now there's a question.' breng ik uit en sla mijn armen over elkaar in een gesloten houding. Mijn hoofd houdt ik wat schuin en kijk Jack aan. 'Wouldn't you like to know, Barakat.' is het enige antwoord wat ik geef.
Dankbaar ga ik Jack achterna als hij zegt dat ik wat kan slapen. 'Really? I don't mean to intrude...' zeg ik en kijk Jack vragend aan. Natuurlijk zou mijn eerste reactie zijn om hem huilend te bedanken, maar gelukkig bezit ik nog een beetje van mijn dignity. 'Thank you, Jack.' zeg ik tegen hem en kijk naar de hand op mijn schouder, waarna hij vertrekt. Verward, beduusd en vermoeid schud ik het gevoel van me af en klim de bunk in. Wanneer ik lig, voel ik de laatste energie uit mijn lichaam glippen. Mijn ogen vallen zelfs dicht voor ik het gordijntje dicht kan doen.
Uiteindelijk schrik ik wakker na wat voelt voor een paar uur te hebben geslapen. Mijn oogleden plakken aan elkaar en ik wrijf even in mijn ogen om ze open te krijgen. Nog steeds vermoeid, maar nieuwsgierig naar wat me wakker heeft gemaakt, gooi ik mijn benen over de rand van het bunkbed. Een onbekende geur dringt mijn neus in en voor ik uit de bunk schuif, draai ik mijn hoofd al snuivend rond. Al snel kom ik tot de conclusie dat de geur die ik ruik, die van Jack is. Door het slapen in zijn bed, plakt de geur aan me. Een mengeling van mannendeo, een zwaardere geur van aftershave en een vaag bekende geur die ik later bestempel als energy-drink. Ik kan niet anders dan erom glimlachen, waarna ik mijn schoenen aantrek en de tourbus, die helemaal verlaten is, ook achterlaat. Met de pas die Jack me heeft gegeven, ben ik binnen no-time binnen.
De sfeer van het concert slaat me hard in het gezicht. De kalmte en rust die ik nog geen vijf minuten geleden ervoer, wordt met een razend tempo vervangen door een enorme hitte met zoveel energie in de lucht dat het haast knettert. Veel meisjes, maar ook jongens, springen mee op de vrolijke en upbeat punkrock sounds die de jongemannen op het podium produceren. Even sta ik met open mond te kijken, waarbij een gevoel van geluk en dankbaarheid me overspoelt. De energie zorgt ervoor dat ik het liefst al mijn camera's ophaal en gelijk foto's begin te maken. De muziek streelt mijn huid, waarbij het gezang en geschreeuw van de menigte zorgt voor het kippenvel. Zacht word ik op mijn schouder getikt, waarbij ik omkijk. Een knappe vent kijkt me aan met een glimlach, waarbij hij wijst naar zijn eigen pasje. Breed glimlachend loop ik achter hem aan, waarbij hij me brengt naar de krappe ruimte tussen het podium en de menigte, waar dranghekken zijn opgesteld. Een paar security mensen staan te waken over het publiek, waarbij ze niet eens op me letten. De man die hier werkt, wil me mee naar achter nemen, maar neemt deze route zodat ik voorlangs het podium loop. Zonder moeite vang ik Jack's blik en blaas hem een luchtkusje toe, waarbij ik grijnzend backstage verdwijn. 'Thank you!' roep ik naar de man, wanneer hij me aan de zijkant van het podium achterlaat. Haast gehypnotiseerd zit ik te kijken naar de jongens, zittend op een grote en ongebruikte box, die zo groot is dat ik in de lucht bungel met mijn benen. Mijn benen zwieren mee op de maat van de muziek en ik kan al minstens honderden foto's in mijn hoofd voorstellen die ik de komende maanden kan maken.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
De grijns van Jack samen met zijn opmerking over verboren camera's, doet me even rondkijken. 'Hm, isn't it the point of hidden cameras to be hidden?' vraag ik, waarbij ik me best goed over mezelf voel voor zo'n scherpe opmerking, ondanks de vermoeidheid. Voor ik nog maar kan denken over de vermoeidheid, of de zware tas die het alsmaar erger maakt, neemt Jack hem over. De laatste keer dat ik hem zag, dat tevens ook de eerste keer was, was hij nog een tiener. Zijn lichaam was niet in proportie, sommige ledenmaten langer dan de ander. Als een geoefend fotografe waren zulk soort dingen gemakkelijk op te merken. Nu al die details weg zijn, is het lastiger om dat op te merken. Toch zie ik hoe hij van een tiener naar een man is gegaan, hoewel ik enigszins betwijfel of hij mentaal er veel op vooruit is gegaan. Toegegeven, de fotoshoot met de doos twinklies was een van de meest hilarische ooit. Een die ik werkelijk nooit zou vergeten.
Opgelucht laat ik een zucht los en knik een kort moment hevig. 'That would be really nice, actually.' zeg ik en voeg daarbij in gedachten aan toe dat ik ook best een drankje lust. Voor ik weg kan dromen bij de fantasie van een alcoholische nutteging, hoor ik Jack zijn stem weer. Uit beleefdheid kijk ik naar hem op terwijl ik luister naar zijn woorden. 'So, its either with Jack the blushing teenager together in a bunk, or Zack who will provide me with a smelly, sweaty, sauna bunk?' vraag ik en voel daarbij een glimlachje op mijn gezicht. De situatie is typerend, maar toch ook best gemoedelijk. 'No, but thats alright, I will crash on the couch. I've slept in worse places, even worse than Zack's smelly and sweaty bunk, I recon.' zeg ik, dit keer op mijn beurt een knipoog gevend aan de jongeman die naast me loopt. De camera tas bungeld rond zijn schouders, waarbij ik moeite moet doen niet als een moeder erbij te blijven en te snauwen dat hij de tas beter vast moet houden. Mijn camera's en andere gear zijn de dingen die het dichtste bij een familie komt, dus het zal geen verrassing zijn als ik er voorzichtig mee ben.
Na het een en ander te hebben gesorteerd, gaat de camera tas mee naar binnen. Veel van mijn gear, zoals de lampen en standaards die ik waarschijnlijk niet nodig ga hebben bij de concerten, liggen in het ruim, samen met de koffer. De wat broodnodige spullen, zoals wat kleding, ondergoed, tandenborstel en andere benodigdheden, heb ik in de camera tas gedaan, die nu zo mogelijk nog zwaarder is geworden. Met een glimlachje ga ik hem voor het trappetje op. 'Thanks.' zeg ik en wijs naar de tas, waarna ik haast een meter van de grond kom van de schrik. Een luide "HELLO" komt me tegemoed van alle mannen die zijn verzameld in de tourbus. 'Hi.' reageer ik een beetje beduusd, waarbij ik een glimlach voel groeien. Echt iets als een familie of een gezin heb ik nooit gehad, althans geen warm welkom. Dit voelt aan als een prima, nee zelfs perfect, begin van mijn nieuwe baan. De leden van de band geven me een wat persoonlijker welkom, door bijvoorbeeld een arm rond mijn schouder te slaan of een hand door mijn haar te halen. De crewleden geef ik netjes een hand, waarna iedereen als een neerzakt op de banken. 'I could use a drink.' suggereer ik en zie hoe Alex een glimlach op zijn gezicht krijgt. 'I think I like her already.' zegt hij, waarbij hij opstaat en wat koude biertjes pakt voor iedereen. Op een of andere manier ben ik naast Jack terecht gekomen, wat ik zo erg niet vind. Hoewel ik de andere mannen ook wel ken, is hij momenteel toch nog wel even de boeg waar ik stevig aan vasthoud.
Allen komt al snel zich bij de groep voegen en lijkt, ondanks het tijdstip, druk bezig te zijn. 'Actually...' begin ik nadat er een stilte is gevallen na zijn vraag. 'My steph-brother just finished his studies in techincal management. He had his internship with this band that was a supporting act with that band called blink-182?' zeg ik, een beetje vragend, omdat ik niet helemaal thuis ben in deze scene. 'I could give him a call and see if he's looking for a trainee-ship. That way you can pay him less than a normal employee.' zeg ik tegen Allen met een knipoog. Nadat ik mijn kunstacedemie in een versnelde twee jaar heb gedaan, precies in de tussentijd van de ontmoeting met de band en het belletje van Jack, weet ik precies hoe het werkt op de arbeidsmarkt. 'Ánd she even knows good strategies. She's a keeper, Allen.' zegt Alex en grijnst even naar me, waarna hij zijn blik kort op Allen laat rusten. Na hem even in de gaten hebben gehouden, zie ik dat zijn blik zich verplaatst naar Jack. Met name de ruimte, of misschien het gebrek aan ruimte, tussen Jack en mij. Niet echt onze schuld, aangezien de bank te klein is voor vier mensen, maar we proberen de bank het tegendeel te bewijzen.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Net wanneer ik het leven op wil geven en maar een hotel wil gaan zoeken, hoor ik een enthousiaste groet. Langzaam draai ik me om, mijn mond een stukje opengezakt van nieuwsgierigheid. De jongeman die in mijn gezichtsblik verschijnt, lijkt in niets op wat ik had verwacht te zien. Het slungelige is weg, het is inmiddels meer een man dan een jongen. Mijn mond, die een stukje openhing, voel ik nu wat omhoog komen, door mijn mondhoeken die omhoog komen. 'You have no idea how glad I am to see you here. I was starting to think you were pranking me.' zeg ik en in een opwelling sla ik mijn armen rond zijn nek, om een stevige knuffel te geven. De tijd voor handdrukken kan altijd nog komen, maar momenteel voelt het alleen al heel goed om een bekend gezicht te zien en te genieten van iemand om me heen die voor de verandering niet in mijn rug schopt, hardop jankt of me met een pedofiele grijns probeert te versieren.
Zijn vraag doet me zuchten en ik pak mijn bagage vast, waarbij we langzaam in een richting beginnen te lopen die Jack aan geeft. 'To be quite honest, it was awful. Crying babies, a child kicking my chair...' zeg ik en haal mijn schouders op, waarbij ik een glimlachje op mijn gezicht forceer. 'But I'm here now, so lets forget about that.' zeg ik, zo positief mogelijk. Het feit dat ik bewust niet heb vertelt over de vieze oude man die met me flirtte, negeer ik maar. In mijn hoofd tel ik hoe lang ik al zonder slaap rondloop, waarbij ik uitkom op een aantal wat me een beetje shockeerd. 'Was I supposed to take pictures tonight already?' vraag ik voorzichtig. Nog zo'n duizend andere vragen liggen op het puntje van mijn tong, maar ik besluit er nog even mee te wachten. Door de vermoeidheid voel ik me niet echt als mezelf. Het ietwat scherpe en sarcastische randje wat mij mezelf maakt, is een beetje zoek. Na een paar uur slaap en een goede bak koffie zal dat vast verholpen zijn, maar momenteel krijg ik het amper voor elkaar om mijn koffer en enorme tas mee te krijgen. Het is dat ik voor mijn werk al mijn aparatuur nodig heb, anders had ik nooit zoveel spul bij me. Omdat het enige waar ik nog aan kan denken, slaap is, besluit ik er nog een vraag uit te persen. 'And do you happen to have any idea where I can sleep? And I swear to god if you suggest your own bunk, I will punch you.' zeg ik, een glimlachje verschijnt op mijn gezicht. Die laatste opmerking zorgt dat ik me wat meer als mezelf voel.

Alexander
Vaak slaap ik als een roos, het maakt niet uit waar. In principe kan ik overal en nergens slapen. Soms zitten er helaas nachten tussen dat ik geen enkel moment mijn ogen kan sluiten. Mijn brein is dan simpelweg te druk bezig, met onder andere liedjes, chords en zorgen. Zoveel zorgen over zoveel verschillende dingen. Ondanks dat ik niet slaap, heb ik mijn ogen toch dicht. Af en toe bedenk ik me dat slapen raar is, je doet alsof je slaapt tot je daadwerkelijk slaapt... Ook dat soort dingen houden me wakker, zinloze hersenspinsels. Wanneer het gordijntje van mijn bunk wat opzij wordt geschoven, draai ik mijn hoofd en open ik mijn ogen. 'I'm up.' zeg ik en schuif uit mijn bunk. 'She better be something special if she gets the whole band as a welcoming comittee.' zeg ik en trek een mondhoek omhoog naar Allen. Omdat ik de bovenste bunk heb, boven Jack om precies te zijn, overbrug ik het laatste stukje met een afzetje. Moeiteloos land ik op mijn voeten, inmiddels heb ik dan ook mijn nodige training gehad. Met enkel een jogingbroek aan, rek ik me uit en haal een hand door mijn haar. 'Did you get her a cake too?' vraag ik, nieuwsgierig en aandachtig rondkijkend. Als er taart bij komt kijken, kan ik misschien iets meer spelen dat ik blij ben haar te zien. Ach, als Jack er maar blij mee is. Hij leek al wat gelukkig dat hij dit geregeld had, dat hij haar contactgegevens nog had. Iets wat ook zeker bewonderingswaardig is, ze moet onbewust een indruk achter hebben gelaten.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Snel, misschien iets te snel, krijg ik antwoord van Jack. Het doet me glimlachen om een reden waar ik zo snel mijn vinger niet op kan leggen. Zijn enthousiasme maakt me blij, het laat me eindelijk weer eens voelen alsof ik ergens nodig ben en vooral dat ik ergens gewild ben. En god wat voelt het fijn om te weten dat ik niet meer tijdens kerst al die jankende kinderen goed op de foto moet zetten voor de kerstkaarten. Al snel ben ik thuis en trek ik wat beter zittende kleren aan, waarna ik mijn koffer onder mijn bed vandaan tover en spullen in begin te pakken. In mijn mini appartement heb ik niet erg veel dingen handen, maar erg veel heb ik ook niet nodig. Nadat ik al mijn kleding, bestaande uit vier broeken, een tiental shirts, een aantal truien en slechts een jurkje, in de tas heb gegooid, volgen er wat schoenen, maar met de paren canvas schoenen past makkelijk alles erin en is nog niet eens een derde opgevuld van de koffer. Zuchtend sta ik met mijn handen in mijn zij te kijken. Best sneu zo, maar erg lang sta ik er niet bij stil. Dit appartement zal ik opzeggen, dus een aantal andere dingen neem ik mee, zoals foto's en andere kleine aandenkens. Daarna pak ik al mijn camera's, lenzen en andere atributen in en moet ik voor alsnog op mijn koffer zitten om hem dicht te krijgen.
Uiteindelijk bestaat mijn bagage uit de koffer en nog een enorm grote tas met andere camera en werk spullen. Daarnaast heb ik een oude rugzak als handbagage, waar ik mijn broodnodige spullen in zal bewaren, zoals mijn prive macbook, paspoort en natuurlijk mijn ticket, die ik net binnen krijg via mijn email. Namens ene Allen. De naam doet een vaag belletje rinkelen, maar zijn signature maakt al snel duidelijk wie hij is. Manager van All Time Low. Mijn vlucht is over een paar uur, in de vroege ochtend. In plaats van te slapen, besluit ik hem maar door te trekken, mijn laatste werk af te maken hier, zoals de huisbaas bellen. Dat allemaal met een glas goede bourbon. Uiteindelijk ben ik toch een beetje in slaap gedoezeld en word ik wakker van de bel. Vloekend loop ik, struikelend over de bagage, naar het raam en zie de taxi staan die ik had besteld. 'Coming!' roep ik uit het raam.

Een dikke zes uur later sta ik, helemaal kapot, te wachten bij de ophaalplaats met al mijn bagage. De vlucht was vreselijk, werkelijk vreselijk. Het was een lange vlucht, van vier uur, waarbij ik voor een schoppend kind zat, naast een huilende baby en aan de andere kant een oude man die me telkens weer probeerde te versieren. Mijn kop knalt zowat uit elkaar terwijl ik in de lentekou sta te verkleumen, wachtend tot het busje van All Time Low me zal oppikken. Hopelijk stelt het ze niet al te erg teleur dat ik vanavond niet in staat zal zijn om al foto's te maken. De gedachte van een teleurgestelde Jack schiet door mijn hoofd, samen met een groot schuldgevoel. Wat ik professioneel probeer weg te stoppen en te negeren.

Alexanderrrrrrrrrrr
Loom kijk ik op van mijn telefoon. 'Are we there yet?' vraag ik aan Zack, die tegenover me zit een proteine reep weg te kauwen. Het ziet er smakeloos uit, maar hij lijkt ervan te genieten. En dat is het belangrijkste, right? Voor mij hoeft het allemaal niet, maar als hij er blij van wordt. 'We have to pick up that girl, remember.' zegt Zack als hij het laatste stukje heeft verorberd. 'Girl?' vraag ik verward, aangezien ik net wakker ben van een schoonheidsslaapje. Zack zijn proteinereep, ik mijn schoonheidsslaapje. 'The photographer.' zegt Zack geirriteerd en ik trek mijn wenkbrauw op naar hem. 'They gave me a chocolate coated one, thats extra calories.' zegt hij en ik schiet in de lach, waarna ik opsta en me uitrek. 'Well, maybe Allen can tell me how long?' vraag ik dan in het algemeen, niet wetend waar hij uithangt. Hij lijkt immers altijd alles te weten. Een beetje zoals ik was een tijd terug, toen ik nog iedereen rond moest rijden. All Time Low's fanbase groeit snel en we hebben niet meer slechts een busje tot onze beschikking, maar een hele tourbus.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Het koele staal van de brandtrap maakt me aan het rillen, maar zorgt er ook voor dat ik mijn aandacht volledig weg kan krijgen van de krijsende peuter die binnen zit te wachten. Ergens ben ik een beetje bang dat ze de tent aan het afbreken is, maar dan herinner ik me dat er amper aparatuur van mezelf staat. Zowat alles daarbinnen is van Sears, dus sloop maar raak. Als dit gesprek gaat zoals ik hoop dat het zal gaan, zal ik tegen het einde van de dag een andere baan hebben. Natuurlijk heb ik er eerder over nagedacht, ik heb zelfs al een aantal eerdere aanboden gekregen, maar sloeg ze telkens af. Ik vond dan of de band niet leuk, of het sprak me niet genoeg aan om een bandfotograaf te worden om alle zekerheid hier op te zeggen. Nu voelt het anders. Deze band, ik heb ze geholpen bij hun eerste shoot, wat toen erg duidelijk was. Oprechte nieuwsgierigheid raast door me heen als ik Jack hoor ratelen en ik vraag me af waarom ik niet eerder heb gedacht aan ze simpelweg eens te googelen.
'Keep it in your pants, Barakat. We're not even talking for over a minute and you already want to go back to the banana subject.' zeg ik glimlachend. Toch zijn zijn woorden niet alleen grappend, maar ook ergens wel vleiend. De shoot was vreemd, maar toch na twee jaar krijg ik een belletje dat ze me kunnen gebruiken. Ze weten mijn kwaliteit nog, dat is bemoedigend. Ineens klinkt Jack gehaast en ik trek een wenkbrauw op, maar kan niet anders dan alsnog klein glimlachen. 'That's fine. I will consider it and call you back later. I'm pretty sure you're pretty busy too.' zeg ik, zijn zin herhalend. Een nieuwe soort energie gaat door me heen bij de kinderlijke en opgewekte geest van Jack. Zonder afscheid te nemen hangt hij op en ik blijf nog even op de brandtrap zitten, starend naar de telefoon in mijn hand. Zelfs zonder het mezelf af te vragen, weet ik al welk besluit ik heb genomen.
Met tegenzin kom ik wat overeind, het liefst zou ik mijn spullen pakken en nooit meer terugkeren naar de Sears, maar dat geeft weer zoveel gedoe met het getekende contract enzo. Mijn mondhoeken krullen omhoog als er een idee in mijn hoofd begint te ontstaan. Ineens heb ik haast om terug te gaan naar de fotostudio. Daar is de situatie met het huilende kind er niet beter op geworden. De kleine meid gooit met knuffels naar haar moeders hoofd en ziet inmiddels meer paars dan rood. Ik schiet een paar foto's van het krijsende kind, waarna ik zuchtend mijn handen in de lucht gooi. 'I'm sorry, miss, but I don't think I can make any successful pictures of your girl.' zeg ik en vouw mijn armen over elkaar. De vrouw lijkt zelf nu ook bijna in huilen uit te barsten, wat me een beetje schuldig doet voelen. 'I'll come back later then.' zegt ze en ik hou me in om niet in de lach te schieten. 'I don't think I can make them later either. Your child is just... Despicable.' zeg ik en de vrouw kijkt me verontwaardigd aan. Ze grist haar dochter van de grond en walst de studio met opgeheven hoofd uit. Na dat bij twee andere klanten te hebben gedaan, word ik op gesprek gevraagd en ben ik officieel van mijn baan af.
's Avonds slenter ik naar de bushalte met mijn telefoon in mijn hand en camera tas om mijn schouder. 'I'm in, get everything in order and I'll be there asap. J.' stuur ik naar Jack en stop met een voldaan gezicht mijn telefoon weg.

Alex
Grijnzend zit ik weer op een van de banken. Dit keer met een gitaar op mijn schoot en in mijn armen. Vroeger bakte ik er niet heel veel van, ik kon slechts wat akkoorden aanslaan en wat simpel vingerwerk verrichten, maar verder kwam ik niet. Nu hebben zowel Zack and Jack me onder hun vleugels genomen en een dikke twee jaar later ben ik haast zo bedreven in het bespelen van een muziekinstrument als de anderen. Zo goed als Jack en Zack zal ik echter nooit worden, maar als lead moet ik toch ook erbij zingen. Zingen en gitaarspelen tegelijk is lastig, dus de grote lijnen laat ik over aan de jongens. Met Rian en Zack giechelend als een stel meiden kan ik me echter niet concentreren, helemaal niet als ze Jack's deken kapen en hij in volle glorie binnen komt. 'Dude, talking about shrimp. You cold?' vraag ik grijnzend, wat me een high-five van Rian opleverd.
Allan trekt mijn aandacht en ik kijk naar hem. In de afgelopen twee jaar is hij een deel van de band geworden, maar hij zal nooit echt ín de band zitten. Daarvoor is hij te... Zakelijk. Wat ook logisch is, en waarschijnlijk ook maar goed. Zonder die zakelijke toon waren we waarschijnlijk nog de kleine emo All Time Low die nergens kwam en maar wat aanklooide. 'Let's give him a minute to start up and ask him. I wouldn't be surprised if he actually pulled if off.' zeg ik en voel mijn mondhoeken wat omhoog komen. Dan verleg ik mijn aandacht weer naar de gitaar en speel een deuntje, waar ik tevreden over ben en de noten op een blaadje neerkrabbel. Nogmaals speel ik het deuntje en zing daarbij zacht: "oh, oh, oh, how was I supposed to know". Tevreden knik ik en krabbel het met een ietwat slordig handschrift verder op het papiertje. Zo liggen er een heel aantal papiertjes door de tourbus heen met toekomstige liedjes.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Inmiddels heb ik een eigen bedrijfje opgezet. Het is ontzettend goed begonnen, mijn foto's werden veel gevonden en vooral veel bewonderd. Na ongeveer de derde tentoonstelling, begonnen mensen me echt te waarderen. Toch liep er ergens net iets mis, waardoor ik wat geld extra moest verdienen. Een beetje geld extra werd steeds meer geld extra en voor ik het wist, was ik aangenomen bij de Sears om daar foto's te maken. Het is afschuwelijk, het ontneemt me zowat al het plezier. Af en toe zit er een leuke shoot tussen met een kindje of baby die niet begint te huilen, tenminste, niet direct. Uiteindelijk huilen ze allemaal. Gelukkig verdien ik er genoeg mee om mijn kleine appartementje in de stad van te betalen. In mijn vrije tijd maak ik nog steeds veel foto's, maar op een of andere manier ben ik het zelfvertrouwen verloren om mijn gallerei contactpersoon te bellen en te overleggen.
De moeder van een driejarig meisje zet de strik wat rechter op het hoofd van het meisje, die daardoor nóg harder begint te janken. Het geluid gaat door merg en been en ik ben ontzettend blij dat de Sears me tenminste sponsort in de oordopjes die ik draag. De moeder glimlacht een beetje ongemakkelijk naar me, alsof dat alles goed maakt. Het kost me steeds meer moeite om dit soort dingen te doen. Het gezicht van het meisje begint rood aan te lopen en ze trekt een afschuwelijk gezicht. Nu moet ik zeggen dat het kind in eerste instantie al niet de schoonheidsprijs mee naar huis nam, maar nu lijkt het werkelijk een afstammeling van Satan himself. Ik voel me dan ook gezegend als ik mijn telefoon voel trillen. Zonder op het scherm te kijken, hou ik mijn telefoon omhoog en trek de oordopjes uit mijn gehoorgangen. 'Sorry, I have to take this. Take 5, to calm her down a bit.' zeg ik tegen haar en loop zo snel mogelijk de studio uit, zo snel dat het haast rennen is. Onderweg neem ik bijna een lichtstandaard mee, maar ik weet het heelhuids te redden naar buiten.
'Jemma Moore.' neem ik ietwat zakelijk, maar met opgewekte stem op. Mijn wenkbrauwen schieten omhoog als ik de naam van de andere persoon hoor. Voor slechts een seconde moet ik graven, maar al snel komt het beeld van de ietwat ielige jongeman met de box twinkies voor zijn onderbroek voor mijn ogen. 'Jack Barakat.' herhaal ik met een glimlach en schud ietwat ongelovig mijn hoofd. Aan de ene kant had ik verwacht dat hij me direct die avond zou bellen, aan de andere kant had ik niet verwacht ooit nog wat te horen van hem. 'Well, I'm fine, thanks for asking. I've been doing great with the business too, however, I seem to be stuck now a little bit. How have you guys been doing?' vraag ik beleefd maar met een ietwat grappende en bestraffende ondertoon, dat hij dat niet eerst netjes vroeg. 'Oh, Jack Barakat, what exactly are you offering here? I'm not sure if I'm mentally able to shoot another photoshoot with some sorts of fruits with you guys. Not sure if I'll ever be...' zeg ik dan en open de deur van de nooduitgang, die naar een brandtrap leidt. Daar ga ik even zitten, bijkomen van de vreselijke dag tot nu toe.

Alex
Na de show ben ik gesloopt. Mijn lichaam voelt een beetje gebroken, maar ik kan de voldane grijns niet van mijn gezicht krijgen. Dit is precies hoe het hoort te zijn, All Time Low tourend en succesvol. We groeien elke dag, onze fanbase groeit zowat elk uur. En we zijn nog lang niet klaar met groeien. Uitgeput zit ik onderuitgezakt op een bank in onze bus. Zack en Rian zitten bij me en we praten wat na, terwijl we wat water drinken en onze zweterige lichamen zo goed als droog maken met wat handdoeken. 'Where did Barakat go now?' vraag ik als ik opmerk dat mijn beste vriend mist. Waar hangt die debiel nou weer uit? Altijd als Jack vermist wordt, is er iets aan de hand waarvan we of het liefst alles van willen weten, of juist liever niets over horen. Net op dat moment komt hij binnen lopen. De grijns op zijn gezicht is iets te groot en ik trek een wenkbrauw op als hij begint over mijn idee voor een fotograaf.
In stilte aanschouw ik het spel voor me en ik kan niet anders dan hoofdschuddend glimlachen als ik het gesprek tussen Allen en Jack volg. 'It's of no use, Josephs. He wont listen, I've been trying for years. The trick is to use the reversed psychology. Tell him to do something, he wont. Tell him to not do something, he will rush into it.' zeg ik bemoedigend als ik het gezicht van Allan zie. Vanaf dat moment is het aftellen tot iemand zich realiseert wat Jack aan het doen is. Zelf heb ik allang 1 en 1 bij elkaar opgeteld.
'No surprise there.' zeg ik grinnikend en ik weet mezelf omhoog te trekken, waar ik me even uitrek. 'I'm taking a shower first, but I'm in for some games, still.' zeg ik tegen Allen, waarna ik richting de kleine badkamer van de tourbus loop. Het is niet ideaal, maar het is toch wel heerlijk dat we in principe alles hebben hier, er zijn genoeg tourbussen die deze luxes niet hebben. Waarbij artiesten bij de venues moeten douchen en dat soort dingen. Allen heeft het goed voor elkaar tot nu toe, wij allemaal.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Goedkeurend ga ik door de foto's en glimlach door sommige, zoals die van de lange jongen met de blonde lok in zijn haar. De doos twinklies voor zijn witte onderbroek kan ik precies zo fotoshoppen dat het lijkt alsof hij geen onderbroek aan heeft en enkel de doos. Dat zal goed worden, hoewel ik het zal moeten overleggen met de tourmanager van de groep. Of met de vriendelijke man, Posen, dat zal ook prima zijn. Mijn hoofd komt omhoog en ik kijk in de ogen van Jack die afscheid neemt. 'Oi, Barakat.' zeg ik en pak een van mijn business kaartjes uit mijn kontzak. Ik krabbel erop met een pen: "For Barakat, Jack Barakat x", en geef het kaartje aan hem, waar ik lief bij glimlach. 'If you ever need a photographer, give me a call. I had a blast during the shoot, good luck with the band.' zeg ik tegen hem en kijk nog even toe hoe ze de fotostudio verlaten. Mijn blik vangt die van de verlegen jongen, Zack, nog even. Het is duidelijk dat hij het knapste gezichtje heeft, hoewel zijn glimlach er keer op keer ietwat ongemakkelijk uit kwam als de camera klikte. 'Till we meet again.' herhaal ik zacht en zie de jongens in het busje stappen en wegrijden.

Alex
Gelukkig is de shoot snel voorbij en heb ik mijn warme en goedzittende kleding weer aan. Toch kan ik niet anders dan breed glimlachen naar Jack, die plaats neemt naast me. 'We did it, buddy.' zeg ik grijnzend en sla een arm rond zijn nek, waarna ik hem dichter naar me toe trek en met mijn hand door zijn emo-haar ga (hahaha ik lach). Via de achteruitkijk spiegel vang ik de blik van Allen, die ik een vriendelijk knikje geef, waarna ik de auto start en koers zet naar de venue van vanavond. Ook al vond ik de shoot een beetje langdradig worden, ik heb weldegelijk een leuke tijd gehad met mn jongens. Het gevoel dat we een band zijn die het écht gaat maken wordt steeds groter, maakt me steeds blijer.

Een dikke twee jaar later, zijn we aardig op weg. Een tour door Amerika heen, die zo'n succes is dat er plannen zijn voor een tour door Europa. Er komt een stuk meer kijken bij zo'n tour door Europa, dus vandaar dat het voor nu alleen nog maar bij bespreken blijft. Allen blijkt een enorm getallenteerde jongeman te zijn, die elke dag weer wat stijgt in mijn aanzien. Hij heeft werkelijk de manager rol op zich genomen en keihard voor ons gevochten. Inmiddels is er een nieuw album uit van ons, So Wrong Its Right (toch?) is een enorm succes en ik ben ontzettend trots op de setlist die we nu kunnen opvoeren bij concerten. We wisselen wat nummers af, spelen een aantal covers, maar hebben het vooral elke avond weer ontzettend naar ons zin met elkaar. Jack en ik zijn alleen maar dichter naar elkaar getrokken, maar de andere jongens ben ik ook ontzettend close mee. We hebben een kleine break en staan backstage, bezweet, uitgedroogd en hijgend, maar grijnzend. 'You know what would be really cool?' roep ik boven het geschreeuw van het publiek uit en kijk iedereen aan, inclusief Allen die ons wat flesjes water geeft. 'To have like a photographer who can take pictures during the shows, you know for promotion of the tour and the band!' zeg ik en drink in één ademteug het flesje leeg, waarna ik het met een boogje in de prullenbak gooi. Ik geef Allen nog een veelzeggende blik, waarna ik de jongens opzweep om weer mee het podium op te gaan.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Ondanks het feit dat ik het graag zo professioneel mogelijk te houden, moet ik toch af en toe een glimlachje onderdrukken, wat ook niet altijd lukt. De groep jongens is duidelijk hecht met elkaar en de shoot is simpel gezegd hilarisch. Hun ideeën lijken waanzinnig en over de top, maar als ik de foto's op het computerscherm zie verschijnen, weet ik dat na een aantal aanpassingen in photoshop het een geweldige shoot gaat worden. Of Posen hier echt blij mee gaat zijn, weet ik niet, maar echt mijn zaak is dat niet. De shoot zelf is een succes, de foto's zullen geweldig worden, maar of het echt als promotiemateriaal gebruikt kan worden...
Voor ik er al te veel over na kan denken, is het tijd voor de individuele foto's van de bandleden. De namen ken ik volgens mij wel, of in ieder geval bijnamen. Van een jongen weet ik de naam wel, Rian, omdat hij op een of andere manier telkens gezegd wordt dat hij zijn mond moet houden. Bijna voel ik medelijden, echt waar, bijna. De andere jongen, Jack, weet ik nog van zijn enthousiasme introductie. De andere twee zijn iets stiller, hoewel ik de ietwat gespierde jongen ken als "Merrick" en de andere jongen is volgens mij Alex, de lead. Ik zie hem een aantal keer naar me kijken, maar volgens mij is er meer interesse in mijn uitrusting dan in mij, wat me voor de verandering eens wat op mijn gemak laat voelen. 'Are you serious, Barakat, Jack Barakat?' vraag ik een beetje uitdagend, maar met een glimlach als hij binnen komt met een doos twinkies. Lachend neem ik wat foto's, tot hij besluit dat het voldoende is. Na een blik op het scherm weet ik dat er wat goeds tussen zit.
De foto's buiten zijn misschien wel beter dan binnen, het voelt op een bepaalde manier wat minder pornografisch zonder dat witte doek. 'Thank you guys, so far.' zeg ik als we weer binnen zijn, waar warme koffie staat te wachten. 'I have one last request. I think Posen would appreciate it if we would do just one or two pictures with some clothes on, so could you switch back?' vraag ik waarbij ik de lead, Alex, maar aankijk. Hij lijkt het allemaal redelijk serieus te nemen, hoewel hij er duidelijk van geniet. 'Uh, you can keep the boxers.' voeg ik er dan maar aan toe en laat nadrukkelijk en uiteraard plagend mijn ogen langs de witte boxers van de groep jongens gaan, waarna ik me afwend om zogenaamd wat bij te stellen bij mijn camera.

Alexander
Om eerlijk te zijn is de fotoshoot een geweldig groot succes. Hoewel er af en toe nogal wat onzekerheid is, heb ik daar nu totaal geen last van. Eigenlijk niemand, we paraderen rond als een stel trotse pauwen in onze witte boxers. Jack lijkt alleen een beetje van zijn zelfvertrouwen te verliezen als hij met de box twinkies in zijn eentje voor de camera staat. Een grijns ligt rond mijn lippen en ik hoor Zack zacht gniffelen. De grijns breekt open en ik kijk Zack aan, waarna we samen lachen en Jack voor de camera weg stapt. Het grootste gedeelte van de shoot gaat in een roes voorbij, een roes met veel gelach, bananen en witte boxers. De jongedame, Jemma, maakt een verzoek en ik kijk haar even inschattend aan, waarna ik mijn blik afwend als ze haar ogen nadrukkelijk langs de boxers laat gaan. 'Let's put on something, guys.' zeg ik en duw Rian voor me uit naar de kleedkamers. Hoewel ik niet echt heb gelet op mijn kleding, ben ik blij met de zwarte broek en donkerblauwe shirt. Niet te heftig, niet te emo, bc we still lil emo guys with some guitars.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jemma
Met een haast geirriteerde blik kijk ik om als het viertal jongens binnen komt en ik nog steeds geen krukje heb gevonden. De geirriteerde uitdrukking verdwijnt en maakt plaats voor een verwarde uitdrukking. Ze zijn alle vier gekleed in slechts een witte boxershort en houden grinnikend wat bananen vast. Mijn blik vangt die van een van de jongens met donker haar. Hij is nogal lang, haast slungelig. Hij staart me aan, waarna hij zijn hand uitsteekt en stuntelend een paar woorden spreekt. Een mondhoek komt omhoog en ik schud zijn hand beleefd. 'Nice to meet you, I'm Jemma.' zeg ik en trek dan mijn andere mondhoek ook omhoog in een vriendelijk glimlachje. Zijn opmerking doet me wat breder glimlachen en ik kijk naar zijn rug als hij zich omdraait naar zijn vrienden. 'I'm not sure what I can do to make you look better than you already do.' zeg ik, hoewel de sarcastische glimlach op mijn gezicht genoeg zegt. Een beetje geplaag moet er toch vanaf kunnen, helemaal met een stel jongens van mijn leeftijd. Zolang ze hem naar in die witte boxer houden, kan ik prima vier jongens handelen met een hoge hormoonspiegel.
Na het nader bekijken van de jongens, besluit ik dat ik een andere lens nodig heb om andere foto's te maken. Ik ben er niet helemaal zeker van of het licht wel goed gaat bevallen hier in de studio's, maar ik heb het idee dat ik ze nog wel zo gek kan krijgen om buiten een aantal foto's te schieten. 'Hold up.' zeg ik en leg uit dat ik een andere lens nodig heb, waarna ik mijn sjaal van een stoel gris en naar buiten verdwijn. De auto die ik van mijn ouders heb gekregen voor het afstuderen staat trots op de parkeerplaats en hoewel het naast een nóg groter krot van een busje staat, ben ik er nog zo trots op en blij mee als de eerste dag. Na wat gerommel in de koffers die ik mee heb, vind ik de lens en loop ik terug naar binnen. De jongens staan in een kringetje en ik krijg een flash back van High School. 'The new mean girls?' merk ik vragend op en vang de blik van een jongen die er net wat mannelijker uitziet dan de andere kippetjes. Hij glimlacht me een nogal ongemakkelijke en schaapachtige blik toe, maar mijn hart smelt toch een beetje.
'Whenever you're ready.' zeg ik en gebaar naar de witte setting voor de jongens. 'Go easy on those banana's, I don't think there are any more.' waarschuw ik, waarna ik de stoel waar zojuist mijn sjaal op lag naar de lamp toe trek en erop ga staan om het licht aan te passen. Met een tevreden zucht loop ik terug met de stoel en loop vervolgens naar de camera die trots op zijn statief staat te wachten tot hij aan het werk kan worden gezet. Snel stop ik nog wat draadjes in de camera en mij laptop, waarna ik klaar ben om te beginnen. Met mijn handen in mijn zij en een opgetrokken schouder kijk ik naar het viertal jongemannen en kan niet anders dan opnieuw klein glimlachen.

Alexander's very much white boxers
Een glimlach verschijnt op mijn gezicht als ik zie hoe Jack naar het meisje toe loopt en een slecht uitgevoerde James Bond voorstelling opvoert. Rian tikt mijn schouder aan en ik zie dat zijn glimlach minstens zo breed is, wat me zacht laat lachen en ik wend mijn hoofd af. 'How is it possible for you to scare the girl away that easily?' vraag ik als Jack naar ons komt lopen als het meisje is verdwenen om nog een lens te halen. 'You think she's coming back or just running?' vraagt Rian en ik schiet in de lach, waarna Zack ook wat stuntelig grinnikt en Rian ook hard lacht. Zack lijkt het toch wat serieuzer te nemen als Jack zich hardop afvraagt hoe hij zich in godsnaam moet gedragen met een dame als haar in ons bijzijn. Kort kijk ik over mijn schouder en zie haar buiten lopen. Toegegeven, ze is schattig, maar niet echt mijn type, misschien een beetje te klein. En dat terwijl Jack nog groter is dan dat ik ben. Whatever.
Zelf trek ik ook een banaan van de tros die Jack vast heeft en hou hem grijnzend omhoog naar hem. 'Well, if you can't handle it in a couple of minutes, maybe you should take care of it now.' zeg ik grijnzend, wat nog een golf van slappe lach veroorzaakt bij Rian. Al snel is de dame terug en ik glimlach een beetje schijnheilig naar haar als ze langsloopt, maar ze ziet het volgens mij niet eens. Dan geeft ze aan dat we mogen en ik geef Jack een stompje tegen zijn borst, waarna ik als eerste naar het doek loop waar we moeten zitten. Zelfverzekerd ga ik in het midden staan, waarna Zack achter me aan komt lopen. Ze stelt zichzelf nogmaals voor als Jemma en begint dan voorzichtig met wat suggesties, waarna wij aan kunnen geven welke kant we op willen. Al snel sta ik nog steeds in het midden van het doek, hangt Zack aan mijn heup, ligt Jack op de grond en staat Rian achter me.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you

Re: O] The irony of choking on a lifesaver

Jacks BFF
De "banana boxer shoot" staat eindelijk op het lijstje. Jack en ik hebben het al tijden lang een idee voor als we ooit een fotoshoot zouden moeten doen met de band. Natuurlijk was die kans groot, maar alsnog kan ik niet beseffen dat we nu al op weg zijn naar een miniscule vorm van beroemdheid. Beroemd genoeg voor een ware fotoshoot waar we niet voor hoeven te betalen of van Zack's moeder aan hoeven te horen hoe beeldig we eruit zien. 'The banana boxer shoot.' zeg ik grijnzend tegelijkertijd met Jack en kijk Zack met een triomfantelijke blik aan. Het gesprek is al snel voorbij en we lopen terug naar het busje. Tijdens het lopen sla ik een arm rond Zack's schouder en trek hem tegen me aan. 'You should be happy about this, finally a real opportunity for you to become more outgoing.' zeg ik grijnzend en geef hem dan een speels duwtje, waarna we weer instappen en doorrijden naar ons tweede concert.

'Hi Allan, I'm Alex, this is Jack, Zack and Rian. But Rian you can ignore.' zeg ik grijnzend en voel een stomp van Rian tegen mijn schouder, waarna de rest zich ook voorstelt. 'So, we heard something about banana's and boxers, so we provided those two already. Need anything else?' vraagt Allen zo zakelijk mogelijk, maar de nieuwsgierigheid in zijn ogen is te zien als hij ons de trossen bananen overhandigd en ieder een pakje met witte boxers. Grijnzend kijk ik op naar Jack, als dit niet precies is waar we van hebben gedroomd, weet ik het ook niet meer. Door deze shoot kan ik wel sterven van geluk en ik weet dat Jack er hetzelfde over denkt. Zack sterft liever, gewoon in het algemeen, voor de shoot het liefst. Rian staat wat rond te kijken, maar verstijft een beetje als hij blijkbaar iets ziet wat zijn aandacht trekt. Over zijn schouder kijk ik met zijn blik mee, waar ik de fotograaf zie zitten. Tot mijn verbazing is dit niet een of andere oude chagrijnige man, zoals ik me alle fotograven voorstel, maar een jonge dame. Laten we dit moment even nemen haar te beschrijven. Haar haar is honingblond en komt tot halverwege haar rug, het golft licht. Zelfs als ze op haar tenen staat om een lamp wat aan te passen, is ze klein, ik schat haar niet groter dan een meter of 1.66. Als ze onze kant uit kijkt zie ik dat haar ogen een mengeling van groen en caramel zijn, wat me een beetje verward, maar erg veel aandacht besteed ik er niet aan. De onderbroeken en bananen in mijn armen vergen veel meer aandacht.

Jemma
De shoot begint pas rond een uur of 10, maar ik ben al om 9 uur in de studio, omdat ik altijd zeker wil zijn dat de juiste materialen aanwezig zijn. Het enige wat ik zelf meeneem is de camera, die ik meer als mijn kind zie dan als een apparaat. Naast de camera heb ik vaak ook nog een flitser, verschillende lenzen en natuurlijk een statief bij me. Meestal ook mijn computer, zodat ik het resultaat direct kan doorlinken naar het scherm en zie of er verbeterpunten zijn. Het enige wat me is vertelt is dat het een shoot is voor een band, de naam heb ik niet eens onthouden. Het enige wat me op dit moment uitmaakt is wat het me betaald en dat is riant. Hopeless Records heeft me persoonlijk benaderd, ze hadden mijn werk gezien waarmee ik High School heb verlaten met een volledige beurs voor een kunstacedemie en de kleine tentoonstelling die ik daarna heb gehad. Nog steeds voel ik me enorm gevleid. De man waarmee ik sprak, Posen, vertelde me dat het waarschijnlijk een uitdagende shoot gaat worden met een viertal jongens die barst van de energie. Mede door deze opdracht heb ik besloten de kunstacedemie nog even uit te stellen, universiteiten lopen niet weg, maar opdrachten worden wel weggegeven.
Iets na 10'en lopen ze binnen en ik kijk even naar ze. Ze zien eruit alsof ze ook niet al te lang van de High School af zijn, ze hebben iets jongensachtigs over zich. Mijn ogen vernauwen zich wat als ik zie wat ze hebben meegebracht voor de shoot. Bananen en boxershorts. Een zachte zucht rolt over mijn lippen en ik vraag me af wat dit gaat beloven. Mijn professionele oog heeft al gezien dat we wel wat minder licht kunnen gebruiken, de jongens zien eruit alsof ze niet erg vaak in de zon zitten. Tot mijn irritatie kom ik nét niet bij de lamp die ik graag wil aanpassen en ik kijk om me heen of ik niet ergens een krukje zie wat ik kan gebruiken. Waarschijnlijk heb ik die ook nodig tijdens de foto's zelf, maar in ieder geval de lamp niet worden aangepast. Mijn lengte is iets wat in dit vak zowel een zegen als een vloek kan zijn, maar ik probeer er het beste van te maken.

they might have stolen the heart from inside you, but this does not define you