SHORPG | True love can't die.

SHORPG | True love can't die.

Genevieve Sahar Italiana | werewolf.


Jace Herondale | shadowhunter.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

| Jennifer J. Nightblood | Iron Sister | Shadowhunter |


|Alexander 'Alec' Lightwood | Shadowhunter | 

 

Re: SHORPG | True love can't die.

Mijn ogen laat ik over de mensen heen glijden die op dit moment aan tafel zitten, oftewel de wezens uit de benedenwereld. Wolven, vampieren, warlocks, shadowhunters en zelfs de seelie koningin is aanwezig. Het gekibbel gaat langs me heen, vroeger zou ik me hier veel van aangetrokken hebben, maar sinds ik een Iron Sister ben geworden, heb ik het onrustige leven dat ik daarvoor had achter me gelaten.
Vroeger werd de achternaam Nightblood gevreesd in de wereld, mijn familie staat nog altijd bekend als een van de gevaarlijkste families uit de tijd. Stuk voor stuk wordt elk lid van onze familie opgeleid in ons eigen instituut, een waar zwakte als een van de grootste schandes wordt gezien. Nightbloods hebben geen medelijden, doden als het moet en zijn aan niemand loyaal behalve hun eigen familie. En de kloof? Dit is iets waar we al helemaal nooit van gehoord hebben. Waarom zou je alle regels van de kloof aanbidden? Je zou kunnen zeggen dat temperament in onze familie zit, of zat. Voor de wereld bestaat de familie Nightblood niet meer. Allemaal omgekomen tijdens het laatste gevecht tegen Valentine, voordat hij ontsnapte. Deels is dit de waarheid, twee broers en mijn vader zijn daadwerkelijk omgekomen bij het gevecht tegen Valentine, maar mijn andere broer en zus zijn veilig weggekomen en houden zich nu schuil.
Rustig houd ik de vergadering in de gaten, maar al gauw zie ik Imogen Herondale binnen stappen. Dit zal in gaan houden dat het bijna tijd is voor mijn nieuwe standplaats. Een instituut dat mijn hulp nodig heeft, net zoals enkele andere instituten hulp krijgen van de Iron Sisters. Sterke shadowhunters, die eigenlijk het beroep niet meer uitoefenen, maar behendiger zijn qua zwaardvechten, of überhaupt vechten. Normaal gesproken zouden de Iron Sisters de Citadel niet verlaten, maar extreme tijden zorgen voor extreme maatregelen. De jongste Iron Sisters worden uitgezonden, zodat ze zaken op orde kunnen stellen.

Met een onrustig gevoel ben ik naar deze vergadering gekomen, een die plaats vindt op de voorwaarden van de kloof, in mijn instituut. De onrust moet gestopt worden, wat het ook kost. Valentine en zijn zoon, Jonathan, moeten ingerekend worden. Dood of levend, het liefste dood. "Luke, you have to agree with me here. You know Clary, you know that we all want to catch him as bad as you all do." zeg ik dan ook, terwijl Magnus met de seelie koningin aan het spreken is. Ten einde raad ben ik, iets wat ik niet snel ben. Er vallen steeds meer gewonden, doden zelfs en niet alleen in mijn instituut. Over de hele wereld komen de wezens uit de benedenwereld in opstand, het is onze fout dat Valentine is ontsnapt. Hij stond onder onze beveiliging, welke heeft gefaald.
"Everyone! Please!" roep ik dan ook uit, waarna het eindelijk eens een keer stil wordt. Alle ogen worden deze keer op mij gericht, zelfs de mensen die ik niet ken kijken me aan. "We need to fix this. For everyone's sake. Nobody wants to find another dead wolf, another dead vampire, a dead seelie or even a dead shadowhunter." zeg ik dan rustig, waarna ik recht op op mijn stoel ga zitten. "We don't need to hold each others hands through this, we just have to tell the stories we hear about Valentine, rumors. Rumors where he might be, if he is a suspect in a murder, we need to communicate." zeg ik dan, waarna ik mijn ogen op iemand richt die plots binnen komt lopen.
"The clave agrees, Mister Lightwood." hoor ik de vrouw dan ook zeggen, waarna ze haar ogen over de tafel laat glijden. "And I do think the message is clear. We speak to each other, because no one can take down Valentine on his or her own." zegt de vrouw, die ik al gauw herken als een Herondale. De vrouw die een tijd in mijn instituut is geweest, en die Jace duidelijk heeft gemaakt wie hij echt is.
Binnen de kortste keren staat iedereen dan op, verlaat de zaal dan, waarna ik ook opsta. "It's okay Magnus." zeg ik dan rustig, waarna ik naar inquisitor Herendale stap. "The clave has agreed that the institute needs some extra protection, Mister Lightwood." zegt ze dan ook, waarna ik mijn wenkbrauw optrek. "That's very kind, but I think we can manage." zeg ik dan ook, maar voor ik het weet wordt ik meegenomen naar een vrouw die als enige is blijven zitten op een stoel. "I want you to meet an Iron Sister." zegt ze dan ook, waarna ik haar verbaasd aankijk. "Alexander Lightwood, meet Jennifer Nightblood." zegt ze dan ook, waarna ik mijn ogen naar de jonge vrouw laat glijden. Ouder dan 25 kan ze niet zijn, waardoor ik van de ene verbazing in de andere val. "Well. It's nice to meet you, Jennifer." zeg ik dan rustig, maar een reactie krijg ik niet. Het enige wat de brunette doet is me van top tot teen bekijken, met ogen die bijna door mijn ziel weten te prikken. Een Nightblood? Die familie bestond toch niet meer? "Well, let's get you settled then. I will show you your room and maybe you could train a bit later on?" Ah, dat is al beter. Nu kan er tenminste een knikje vanaf. Rustig loop ik dan ook voor haar de zaal uit, waarna ik haar meeneem naar de gang waar vrijwel alle slaapkamers zijn.

 

Re: SHORPG | True love can't die.

De stemmen van verschillende bovennatuurlijke soorten klonken door de kamer heen, maar Genevieve besteedde er niet erg veel aandacht aan. Ze wou hier helemaal niet zitten. Vanaf het begin had ze dit al een waanzin idee gevonden; de Kloof wou samenwerken met de benedenwereld? Liet haar niet lachen. Het mocht dan misschien wel bedacht zijn omdat ze de vrede wouden bewaren, niemand kon er toch daadwerkelijk in geloven? Het was een waanzin idee en ze was hier absoluut geen voorstander van. De Kloof had de benedenwereld al vaker bedrogen, dingen beloofd die ze daarna niet eens nakwamen. En als ze eerlijk was, was Genevieve er echt klaar mee. Ze wist dat ze niet de enige weerwolf was die er klaar mee was, ook een aantal anderen vonden het dom. Luke, hun alpha, liep alleen maar mee omdat hij een relatie had met Jocelyn, die nu overigens ook nog eens dood was. Wat hadden ze nu aan de Kloof? Shadowhunters zouden als het er op aan kwam toch alleen maar voor eigen soort kiezen, waarom zouden de weerwolven dat niet ook mogen doen? Ze merkte dat er een geïrriteerde uitdrukking op haar gezicht was komen te staan en Luke keek haar waarschuwend aan. Ze was de jongste wolf van zijn pack, een wolvin die ook nog maar een korte tijd bij de pack zat. Ze was pittig, was koppig en was niet makkelijk op haar plek tes zetten. Luke had haar meegenomen zodat ze kon zien dat deze vergadering een goed idee was en dat de Kloof hen wel zou beschermen. Nou, volgens Genevieve zag het er niet zo uit.
En zo zat ze hier, op een stoel, met andere downworlders en een aantal Shadowhunters aan een tafel, te vergaderen. Een spottend geluidje verliet haar mond toen een vrouw begon te spreken. Een Herondale, blijkbaar. ''The clave needs to shut up.'' Mompelde ze. ''Genevieve.'' Waarschuwde Luke haar, waardoor ze met haar ogen rolde. ''Excuse me, young lady? What did you have to say?'' De vrouw sloeg haar armen over elkaar en keek haar met een opgetrokken wenkbrauw aan. ''Nothing.'' Zei ze, onder toeziend oog van Luke, die tevreden knikte. De vrouw keek haar nog eventjes streng aan, maar ging vervolgens weer verder met praten.
Zodra de vergadering was afgelopen, sprong Genevieve op en schoof ze haar stoel met veel kabaal aan de kant. Haar handen gleden in de zakken van haar bomberjack en geïrriteerd liep ze weg. ''What was that, Genevieve? I brought you here to show you that it's a good idea from the clave.'' Zei Luke verbaasd. ''Well, I'm sorry, but I don't think it's a good idea. Don't you see it? The clave is manipulating us! You are just so blind because you want to help the daughter of your dead girlfriend.'' Luke begon nu echt kwaad te worden. ''You can't cross that line, you know that.'' Begon hij nog redelijk kalm. Ze schudde haar hoofd en gooide haar handen in de lucht. ''You're blind, believe me. And I'm not the only werewolf who sees it. Go ask the others.'' Ze wierp hem nog een laatste blik toe voordat ze weer weg liep. ''Genevieve, this conversation isn't over yet. Come back!'' riep hij. ''Well, it is done for me.'' Snauwde ze terug. Ondertussen botste ze tegen een donkerharige shadowhunter op, die haar fronsend aankeek. ''Is everything okay?'' vroeg de shadowhunter aan haar. Genevieve keek eventjes op en schudde haar hoofd. ''No, everything's not okay.'' Zei ze en ze trok haar neus een stukje op. ''I'm Izzy..'' stelde het meisje zich voor, maar Genevieve schudde haar hoofd. Een idee ontstond in haar hoofd. ''I'm Genevieve and I need to go.'' Ze toverde een waterig glimlachje tevoorschijn voordat ze naar de lift rende en hem snel dicht deed, voor de neus van Luke die achter haar aan kwam rennen. ''Damn it, Genevieve!'' hoorde ze hem schreeuwen.

Jace wierp een blik op Clary, die bezig was met het beoefenen van haar runes. Het was nog steeds raar, dat ze zelf runes had ontworpen, maar aan de andere kant, hij had kort geleden ontdekt dat hij ook een andere kracht had. ''How do you think the meeting is going?'' vroeg Clary, die hem toen aankeek. Hij schudde zijn hoofd en keek even naar zijn handen. ''I actually have no idea, but I'm sure Alec will handle it. He's a born leader, he runs the institute better than everyone else.'' Antwoordde hij. Zijn mondhoeken trokken even omhoog toen hij dacht aan zijn parabatai. Hij was erg blij dat hij het instituut over had gegeven aan zijn beste vriend. Alec kon alles veel beter regelen dan dat hij kon en bovendien was Jace ook veel te druk met het vinden van Valentine. Hij wou die man zo graag dood hebben, na alles wat hij de jonge shadowhunter aan had gedaan. In feite had hij een groot deel van zijn jeugd verpest. ''I know what you're thinking.'' Zei Clary opeens, die de stilte doorbrak. Hij trok zijn wenkbrauwen omhoog en keek haar niet-begrijpend aan. ''You're thinking about my father and my brother. You want them dead, don't you?'' Haar onderlip begon te trillen en hij zuchtte. Hij kon echt niet dealen met een huilende Clary nu, niet weer. ''I'm sorry, but you know how dangerous they are and how they ruined many people's lives. Why are you still defending them?'' vroeg hij. Hij begreep het ook niet. ''They are my family, Jace! I need to protect them.'' Ze veegde de tranen uit haar ogen en stond op, waarna ze haar steele weglegde. ''No, they aren't your family!'' riep hij terug. ''They are dangerous, they just want to kill everybody and they won't hestitate to kill you. You don't belong with them, Clary, you belong with us. Don't you understand?'' Hij schudde zijn hoofd. ''See, that's where you are wrong. I may not give my father a chance, but I do give my brother a chance. He lived in hell and went trough hell, he needs his family.'' Reageerde Clary. Ze woelde met één hand door haar roodoranje lokken heen en keek hem kwaad aan. Jace greep haar arm beet en keek haar recht in haar ogen aan. ''You need to be careful, Clary. They could kill you in a second. Searching them and wanting to be with them is suicide.'' Ze keek hem met grote ogen aan. ''Do you know why I want to find my family, why I want to give my brother a chance? Because he's the only family I have left. My mother is dead, Jace. Dead. My father is messed up. I don't have another choice.'' - ''My parents are also dead, but do you hear me complaining? No!'' vuurde hij terug. ''This hurt me, Jace.'' Zei Clary. Een traan gleed over haar wang. Ze liep de kamer uit en sloeg de deur hard achter zich dicht. 'Fuck.'' Gromde hij.
Jace veegde over zijn voorhoofd en liep zuchtend ook zijn kamer uit, om vervolgens Alec en een brunette tegen te komen. Hij trok zijn wenkbrauwen op en sloeg zijn armen over elkaar. ''Who's this?'' vroeg hij, terwijl hij naar de brunette knikte. Ze was bloedmooi, dat wel, maar hij had haar nog nooit eerder gezien. Hij bekeek haar eventjes en zag de runes, die haar huid sierden. Dan moest ze wel een shadowhunter zijn. Zou ze van het Londen instituut zijn? Dit betwijfelde hij.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

Geduldig luister ik naar de jongeman die zichzelf Alec noemt, in plaats van Alexander. Een rondleiding krijg ik langs de vele deuren die leiden naar indrukwekkende ruimtes. De bibliotheek, de trainingsruimte, zelfs een binnentuin. Echter brengt hij me dan als laatste naar mijn slaapkamer. In eerste instantie zou hij deze eerst laten zien, maar was deze route achteraf handiger. "This will be your room.. I'm sorry it's not that big, but you showing up is quit of a surprise to me." zegt hij dan, waarna ik langs hem heen, de ruimte binnen stap. De slaapkamer is licht, maar niet door de kleur op de muren. De hele inrichting is vrij donker, maar door de lichtinval komt het over als een prettige ruimte. "I understand." zeg ik dan rustig, waarna ik me naar hem omdraai. "If you don't mind.. I would like to change the way I am dressed. I feel like this white robe is drawing a bit attention." zeg ik dan rustig, waarna hij aangeeft dat hij buiten mijn deur zal wachten, om me daarna voor te kunnen stellen aan een paar andere mensen binnen het instituut. Zoekend kijk ik om me heen, maar zie dan al mijn tas staan. Soepel kleed ik me dan uit, waarna ik mezelf in een zwarte broek hijs, gevolgd door een zwart t-shirt. Mijn zwarte laarzen trek ik dan aan, waarna ik mijn haren in een staart bind.
Door de jaren heen heb ik aardig wat runes verzamelt, maar ook heel wat littekens. Het grootste litteken dat ik heb begint op mijn rechtershouder en gaat door tot onder mijn linker schouderblad. Veroorzaakt door een zwaard van een shadowhunter, dat een grote hekel heeft aan de naam die ik draag. Hierdoor heeft het helingsproces ook langer geduurd, deels doordat ik alleen was en niemand een rune kon zetten waardoor het proces versnelt zou worden. Een deel van het litteken is zichtbaar, maar anderen worden bedekt door de stof van mijn shirt. Op de zijkant van mijn bovenlichaam zijn nog vaag de tand afdrukken van een hellhound te zien. Normaliter zou je zo'n litteken nog als stoer ervaren, maar degene die ik ben verloren in het gevecht met de hellhounds was een belangrijk persoon voor me, waardoor het een pijnlijk onderwerp is geworden en ik een haat heb ontwikkelt voor hellhounds en de mensen waar deze aan antwoorden.
Onbewust heb ik mijn vingers af laten glijden naar deze plek, maar schrik op door het geklop op mijn deur. Voordat Alec ook maar een woord uit kan brengen heb ik de deur geopend en volg hem door de gangen heen, waar plots een blonde shadowhunter voor onze neus opduikt. Mijn ogen laat ik over de jongeman heen glijden, die ik al gauw herken uit de verhalen van Inquisitor Herondale. Jace Morgenstern, oftewel Jace Herondale. Een jongeman die er geen idee van heeft, wat voor naam hij draagt binnen deze wereld.
"Well, let me explain that to you. The clave feels like we need some extra protection, every institute got appointed an Iron Sister. Her name is Jennifer Nightblood." hoor ik Alec dan zeggen, waarna ik de wenkbrauwen van de blonde jongen omhoog zie schieten. "Maybe you can show her around for a bit more?' stelt hij dan voor, waarna ik toekijk hoe de eigenaar van dit instituut de gang uit loopt, waarschijnlijk op weg naar zijn echte verantwoordelijkheid, in plaats van het babysitten en rondleiden van een andere shadowhunter.

Nadat ik Jennifer heb achtergelaten bij Jace heb ik besloten om rechtstreeks naar mijn zusje te gaan, die op dat moment net bezig is met het trainen van ons jongere broertje. "Izzy, come with me." gebaar ik dan, waarna ik haar mee neem naar mijn kantoor. "Okay, you won't believe what just happened at the meeting." begin ik dan, waarna ik een korte spreekpauze inlas om te kunnen bedenken hoe ik haar dit ga vertellen. "The clave is appointing Iron Sisters all over the institutes. Our institute here in New York, but for example also the London institute. They won't be Iron Sisters in their time that they are with us, they will simply be better trained shadowhunters." verzucht ik dan, waarna ik neerplof op mijn stoel. "What? You mean that we will be getting our own Iron Sister? Oh my god Alec! That's amazing!' hoor ik mijn jongere zusje dan zeggen, waarna ik mijn ogen op haar richt. Hoe had ik dit ook kunnen vergeten, sinds haar jongere jaren heeft Izzy al een grote obsessie met Iron Sisters, en wilde stiekem altijd zelf een zijn. Sinds haar bezoek aan de Citadel, die ze uiteindelijk niet eens mocht betreden door haar verslaving, heeft ze het echter nooit meer zo laten blijken als nu. "She's here already." grinnik ik dan ook, waarna ze me met grote ogen aankijkt. "How does she look? Is she one of those really strong, older woman?' hoor ik haar dan vragen, waarna ik mijn hoofd schud. "Far from that. She's young, and stunning. I know Iron Sisters are famous for being celibate, but she'll have to fight away the men." geef ik dan toe. De blik van Jace zegt me ook al genoeg, ook al weet ik nog steeds niet of Clary en hij nog een item zijn, of ooit weer zullen worden. Sinds ze hebben gezoend in het hof van de Seelie Queen spreken ze amper, deels omdat Clary hem ontwijkt. Soms is het echter overduidelijk dat hij een speciaal plekje in haar hart heeft.
"Alec? Come see this!" hoor ik dan plots iemand roepen, waarna ik op spring van mijn stoel en gezamenlijk met Izzy richting de stem ren. "There's been an attack on 2nd Avenue, in an alley. Possibly a demon, who do you want to go out there?' hoor ik Nathan dan vragen, waarna ik om me heen kijk. "You, but take Deena. If it's too risky, call for help. You got me?' zeg ik dan streng, waarna ze beide knikken en weg gaan. Als Max dan plots aan komt gerend zak ik door mijn knieën zodat ik op dezelfde hoogte zit als mijn broertje. "Jace is getting his ass kicked." zegt hij dan lachend, waarna ik mijn wenkbrauwen optrek en me mee laat nemen door Max. Al gauw komen we dan aan in de trainingszaal, waar ik Jace en Jennifer zie vechten. Met mijn lichaam leun ik dan tegen een paal aan, terwijl ik toekijk hoe Jennifer gebruik maakt van haar omgeving. Bij muren oprennen, je afzetten en op een gegeven moment weet ze zelfs Jace zijn zwaard afhandig te maken.

 

Re: SHORPG | True love can't die.

Een schuldgevoel trok toch wel door het lichaam van de jonge wolvin zodra haar mondhoeken omhoog trokken en de lift naar beneden ging. Ze had niet zo tegen de shadowhunter uit willen vallen, die waarschijnlijk alleen maar aardig wilde zijn. Ze had wel eens gehoord over Izzy, Isabelle om precies te zijn, en wist dat ze van een goede familie kwam. De Lightwoods. Genevieve integendeel was een heel ander verhaal. Ze kwam niet uit een familie waar weerwolven erfelijk waren, nee, ze was gebeten als mundane. Ze liep gewoon over straat, midden in de nacht. Ze was net teruggekomen van haar vriend en als ze eerlijk was, hadden ze een geweldige avond gehad. Niet als in het seks gebeuren, want dat had ze nog nooit gedaan, maar als in dat ze samen lekker op de bank hadden gelegen en naar een film hadden gekeken. De jongedame mocht dan wel als ontzettend stoer overkomen, diep van binnen was ze best wel onzeker over zichzelf en over haar lichaam. Maar, ze liep dus over straat en opeens was er een wolf voor haar neus gestopt. Ze begon te gillen en draaide zich om om weg te rennen, maar de wolf sprong bovenop haar waardoor ze op de grond viel. Hij begon haar te bijten, ging met zijn klauwen over haar huid heen. Uiteindelijk veranderde hij voor haar ogen. Het was haar eigen vriend. Hij had haar nog eventjes aangekeken, maar was toen weggerend. Naakt, het duister in. Daar lag zij dan nog op de grond, huilend en onder het bloed. Luke had haar gevonden, opgetild en haar meegenomen naar een garage. Hij maakte haar vast en zij schreeuwde het alleen maar uit van de pijn, geen idee hebbend dat datgene wat zou gaan komen nog veel meer pijn zou gaan doen. Daar was ze voor de eerste keer veranderd. Sindsdien had ze ook nooit meer wat van haar vriend gehoord. Toen ze aan Luke de vraag stelde of hij hem kende, zei hij ook nee. Haar vriend was een Engelse jongeman en kwam dus waarschijnlijk ook van de London pack. Het had haar nog dagen beziggehouden, maar uiteindelijk was ze over hem heen gekomen. Ze had hem toch niet nodig, hij was diegene die haar dit aan had gedaan.
De brunette vervolgde haar weg door het instituut uit te lopen. Uit haar jaszak viste ze haar mobiel en ze ging op een veilige afstand staan, waarna ze wachtte tot Maia opnam. ''Hey, Maia.'' Begon ze terwijl ze even haar nagels bekeek. ''Genevieve? Weren't you at the downworld meeting?'' hoorde ze haar beste vriend vragend zeggen. ''Yes..'' mompelde ze terwijl ze eventjes opkeek naar het instituut. ''But it was bullshit. Clave this, clave that. I don't care about the stupid clave, I only care about our pack. Luke only seems to care about the shadowhunters though, he keeps telling we should support them and the clave. It's crazy, isn't it?'' ratelde ze met een frons op haar voorhoofd. ''I don't know, G. He makes a good point. We could be very strong if we have the Clave on our side, don't you think? Just think of the benefits that come with it.'' Zei Maia tot haar verbazing. ''Oh, you've got to be kidding me.'' Zei Genevieve kwaad. ''You too? What's going on? Wait, I don't even want an answer. Call me when you're thinking straight again.'' Ze hing op zonder verder nog iets te zeggen en liep kwaad weg. Het begon ook nog eens te regenen, geweldig.

De afgelopen dagen waren best hectisch voor de blonde shadowhunter, die al een lange tijd in het instituut woonde. Allereerst waren ze erg druk geweest met het zoeken van de spiegel, één van de levenselementen. De zoen met Clary in het seelie court had ook niet erg geholpen. Hij kon zich nog goed de uitdrukking op Simons gezicht herinneren toen hij erachter kwam dat hij niet diegene was waar Clary mee wou zoenen. Jace kon niet ontkennen dat het goed voelde. Hij had nog steeds bepaalde gevoelens voor haar die hij natuurlijk niet zomaar uit kon zetten, maar er was ook iets anders met haar aan de hand. Het feit dat ze in een relatie was met Simon had wel degelijk wat veranderd, maar hij kon zijn vinger er niet op leggen. Hij wist wel dat de zoen in het seelie court goed voelde, dat hij het ook echt wou. Hun lippen die elkaar aanraakten, de korte maar passionele kus die ze hadden gedeeld, de minachtende en arrogante blik die op het gezicht van de seelie queen was gevestigd.. Het had hem alleen wel goed gedaan. Natuurlijk had het Simons hart gebroken, maar op dat moment dacht hij daar niet aan. Bovendien was het toch alleen maar een blok aan zijn been, de nieuwe vampier die dacht van alles te kunnen. Hij had zichzelf echt in gevaar gebracht door mee te willen naar seelie court, het had zijn dood wel kunnen worden. Wacht, waarom dacht hij hieraan? Simon was niet belangrijk genoeg voor hem, hij moest blij zijn dat hij Clary nog had kunnen kussen, net zoals eerst.
Ietwat verbaasd keek hij naar de prachtige jongedame voor hem. Zijn wenkbrauwen schoten alleen omhoog toen hij haar naam hoorde. ''A Nightblood? Well, that's interesting.'' Mompelde hij. Hij dacht dat iedereen uit die familie was vermoord door de oorlog met Valentine, maar blijkbaar was er nog wel iemand. De woorden Iron sister trokken zijn aandacht al helemaal. Hij wist dat het ijzersterke vrouwen waren, vrouwen met een eigen wil en vrouwen die vele malen sterker waren dan gewone shadowhunters. Er was ook een reden dat ze niet in normale instituten woonden, vochten en trainden. Zijn hoofd ging langzaam op en neer toen hij Alec hoorde, als teken dat hij Jennifer wel rond zou leiden. ''Well, show me what you've got.'' Waren zijn simpele woorden. Zijn mondhoeken trokken omhoog en hij likte langs zijn lippen. ''I'll show you the rest of the instutite soon, but I have a feeling you would like to see where we train.'' Hij liep door naar de trainingsruimte en zag dat hij helemaal leeg was. Hij trok alvast zijn shirt uit zodat zijn runes en ontblote lichaam tevoorschijn kwamen. Met een vlotte beweging haalde hij zijn zwaard tevoorschijn en begon hij met het vechten tegen Jennifer.
Vol goede hoop was hij begonnen, maar dit bleek al snel geen goed idee te zijn. Jennifer was niet voor niets een Iron sister; ze was zo sterk als wat. Max was komen kijken, maar rende nu lachend terug om Alec te halen. Ze rende via de muren op en wist zijn zwaard afhandig te maken, waardoor hij nu maar gebruik van zijn lichaam begon te maken. Hij ontweek haar bewegingen soepel en had haar voor eventjes in een houtgreep, maar haar galante lichaam had hem zo op de grond. Ze waren zo dicht bij elkaar dat hun lippen elkaar bijna raakten. Zijn ene mondhoek trok een stukje omhoog en hij deed een hairflip jaja. ''You're good.'' Zei hij met zijn typische Jace grijns. Hij moest toegeven dat hij het wel vervelend vond dat ze zo veel sterker was dan hem, hij was altijd de beste shadowhunter geweest en nu was dit opeens niet meer zo door de komst van een iron sister, maar hij moest toegeven, ze was echt goed.

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

De jongeman genaamd Jace straalt een en al zelfvertrouwen uit, iets wat hem siert, maar tegelijkertijd zijn grootste valkuil kan zijn. Uiteraard is me verteld dat hij een Herondale is, een van de beste families, maar hij is opgegroeid met Valentine als vader, wat betekent dat hij hard is. Gehard door zijn opvoeding, door het leed wat hij al heeft moeten doorstaan. Er is me verteld dat hij een geweldige zwaardvechter is en een van de beste shadowhunters, helemaal op zijn leeftijd. En het feit dat hij me uitdaagt om te vechten, kan twee dingen betekenen. Hij wil of zijn eigen krachten laten zien, misschien zelfs wat zijn engelenbloed hem heeft gebracht, of hij wil inschatten hoe sterk een Iron Sister is.
Zodra hij zijn zwaard tevoorschijn haalt doet het me glimlachen, maar trek al gauw mijn eigen zwaard, die volledig aangepast is op mij. Een van de voordelen van een Iron Sister zijn. Zelf dingen kunnen smeden, dingen aan kunnen passen en perfectioneren. Een van de dingen die je leert in de citadel, is gebruik maken van je omgeving. Niet hard tegen hard vechten, pas als dat echt noodzakelijk is. Met gemak weet ik Jace dan ook te ontwijken en pareer zijn zwaard enkele keren, totdat ik een kans zie. Soepel onderhaal ik mijn arm, raak hem en hoor zijn zwaard op de grond kletteren. Wat ik echter niet aan heb zien komen, is zijn armen rond mijn lichaam. Voor een kort moment ben ik verrast, maar al gauw heb ik hem uit balans gebracht, waardoor ik nog net niet op hem lig. Mijn zwaard is ondertussen gevallen, wat er voor zorgt dat ik op mijn onderarm steun, terwijl ik mijn dolk tegen zijn keel heb gedrukt. Onze gezichten zijn dicht bij elkaar, wat zorgt voor een spanning in mijn lichaam. Ik mag dan wel een Iron Sister zijn, maar dat betekent niet dat ik de maagd Maria ben geweest, voordat ik mezelf aansloot bij de citadel. Soepel kom ik dan overeind, waarna ik luister naar zijn woorden. "Thank you." zeg ik simpelweg, waarna ik hem mijn hand toereik, zodat hij deze kan pakken om omhoog te komen. "You're not that bad yourself, but I'm guessing that that compliment will only increase your ego, or am I wrong?' vraag ik dan, maar hoor dan iemand juichen.
"Oh my god! That was so cool! You need to teach me how to fight!' zegt een jonge shadowhunter dan ook, waarna hij tegen wordt gehouden door zijn zus. "Excuse him. He just hasn't seen an Iron Sister before. This is Max, and I'm Isabelle, or Izzy for short." zegt ze dan, waarna ik glimlach. "It's okay. And I will gladly teach you how to use your strength, Max." zeg ik dan rustig, waarna ik de jongeman een aai over zijn bol geef. "And nice to meet you Izzy, I hope you are doing better than the last time I saw you." zeg ik dan rustig. De vorige keer mocht ze de citadel niet in, omdat ze niet puur was. Echter ziet ze er nu een stuk beter uit, wat me gerust stelt. "I am." zegt ze dan ook glimlachend, waarna ze haar jongere broertje mee neemt die nog steeds enthousiast spreekt over het feit dat ik hem wel wil trainen. Het trainen van andere shadowhunters kan geen kwaad, helemaal nu Jonathan rond zweeft, zichtzelf beschermend door vermomd te zijn als Sebastian, een shadowhunter uit het London instituut.
"Ready for another round? No weapons this time." daag ik Jace dan uit, waarna ik hem met een grijns aankijk. "Or are you scared of a girl?' zeg ik dan spottend.

De manier waarop de jonge dame tewerk gaat laat duidelijk zien dat ze talent heeft, er is mij namelijk verteld dat ook lang niet alle Iron Sisters even goed kunnen vechten. Enkelen zijn er meer voor de kennis en voor het vakmanschap, ook al zullen zij ook de citadel kunnen verdedigen, mocht het nodig zijn. Binnen de kortste keren belandt Jace dan op de grond, waardoor ik mijn hand voor mijn mond houd om de brede grijns op mijn gezicht te verbloemen. Mijn parabatai die een vrouwelijke shadowhunter niet aan kan.. Een geweldig gezicht, waar mijn broertje ook maar al te veel van lijkt te genieten. Hoofdschuddend kijk ik dan naar Jace, wetende dat hij dit maar een al te leuke uitdaging vindt. Jaren lang kennen we elkaar al, wat er voor zorgt dat ik hem redelijk goed ken. De situatie op dit moment met Clary is pijnlijk, aangezien Jace haar broer wil doden, terwijl Clary hem nog een kans wil geven, en dan is er nog de kus die duidelijk heeft gezorgd voor commotie. Zonder verder nog een blik op Jace en Jennifer te werpen, besluit ik ook terug te gaan naar het centrum, waar opdrachten worden uitgedeeld en strategieën worden besproken. Het hoogtepunt van de dag is toch wel het beraad dat heeft plaatsgevonden, maar een goede tweede is de achternaam van Jennifer. Nog steeds heb ik hier zelf ook mijn vraagtekens bij, waardoor ik contact op besluit te nemen met mijn moeder.
"Alec! Is everything okay? Why are you calling?" Zo begint het gesprek, waarin ik uitleg vraag over de ontwikkelingen binnen onze wereld, waarna mijn moeder besluit om me terug te bellen met informatie, zodra ze deze heeft verkregen. "Thank you." is het laatste wat ik zeg, voordat ik op het rode hoorntje druk. Zelf besluit ik dan op ons netwerk te gaan zoeken, echter is het enige wat ik vind, de namen van de overleden familie leden.
Haar ouders, Joseph en Margaret. Gevolgd door haar broers, Theon, Matthew en Don. En haar enige zus, Jessica, maar afgekort Jess. De kenmerken van de familie zijn te vinden, maar zelfs dit verbaast me. Er staat namelijk dat de familie Nightblood werd gezien als een gevaarlijke familie, krachtig en loyaal aan niemand. De geschiedenis laat verhalen zien van bloederige gevechten, een harde opvoeding en een reputatie zien, waar menig shadowhunter bang voor zou zijn of ontzag voor zou hebben. Waar vrouwen namelijk vroeger wel de titel shadowhunter droegen, maar meer de kinderen trainden en geen missies uitvoerden, zijn zij het tegenovergestelde. Ze worden er zo jong mogelijk op uitgestuurd, jongen of meisje. Littekens maken je hard, wonden leren je genezen en pijn leert je beseffen. Zelf besluit ik deze informatie in een mail naar Jace te sturen, zodat hij zich ook wat in zou kunnen lezen.

 

Re: SHORPG | True love can't die.

Het irriteerde Genevieve mateloos dat iedereen zo gefocust was op de kloof. Alsof de kloof goede bedoelingen met de benedenwereld had. Ze zouden voor eigen soort kiezen, altijd. Ze had het al vaak genoeg gezien, had de benedenwerelders die voor de shadowhunters kozen gevolgd en had gezien hoe de shadowhunters áltijd voor zichzelf kozen. Ze noemden zichzelf engelen, hadden zogenaamd engelenbloed in hun systeem, maar waarom kozen ze dan altijd voor zichzelf en niet voor anderen? Met een kwaad gevoel in haar lichaam was ze weggelopen, haar handen in de zakken van haar bomberjack. Haar gezicht stond op onweer en ze was er vrij zeker van dat mensen zouden schrikken als ze haar nu zo zouden zien. Ze kon namelijk best wel bot zijn, ze was een jongedame met pit en ze had ook zeker een grote mond. Dit was dan ook de reden dat haar ouders haar snel uit huis wouden hebben, ze konden er niet tegen dat ze altijd een grote mond terugkregen. Zijzelf gebruikte altijd het excuus 'wie de bal kaatst, kan hem terug verwachten', maar haar ouders waren haar niet van gediend.
Ze merkte niet eens dat doordat ze over haar ouders dacht, haar lopen meer stampen werd. Ze schrok toen ze ineens een zware ademhaling hoorde en bleef direct stil staan. Haar hart beukte snel tegen haar borstkas aan. Ze haalde een keer diep adem en voelde haar lichaam huiveren. ''Hello? Anyone?'' riep ze. Het bleef stil. Ze draaide zich op haar hakken om en fronste toen ze de man voor haar zag. Hij keek haar grijnzend aan voordat zijn hele lichaam veranderde in een donker figuur. Ze gilde luidkeels toen ze zich besefte dat het een demon was. Oh no. Ze kon nu niet veranderen in een weerwolf. Bovendien zou ze dan toch al gepakt zijn door de demon. De demon kwam steeds dichterbij en uit paniek rende ze voor zich uit. Zelfs nu ze een mens was, was ze leniger dan shadowhunters en vampiers en kon ze sneller overal op komen. Ze greep zichzelf beet aan een waterpijp en sprong op het dak van een cafétje. De demon keek haar vanonder aan en begon een gek geluid te produceren waar veel slijm bij vrij kwam. Ze rende ontzettend snel over het dak en keek paniekerig om zich heen toen ze zich besefte dat er bijna geen uitweg was. Ze was geen shadowhunter en had dus niet de wapens om de demon te vermoorden. Misschien, misschien waren die shadowhunters toch wel handig. Ze konden de demonen vermoorden die hier rondliepen, iets waar de benedenwerelders niet toe in staat waren. Een andere gil verliet haar mond en angstig sloeg ze haar hand voor haar mond. De demon kon dan misschien in zijn ware staat niet gezien worden door mensen, Genevieve kon als mens zijnde wel gezien worden door mensen. ''Stay the hell away from me.'' Schreeuwde ze. ''Fuck, I'm going to die!'' Een traan gleed over haar wang. ''Luke? Somebody?'' gilde ze. Zo wou ze echt niet overlijden.

Jace was het gewend dat mensen zijn ego dagelijks streelden. Hij straalde zeker zelfverzekerdheid uit. Iedereen wist dat hij een onwijs goede shadowhunter was, zijn eigen parabatai genaamd Alec Lightwood wist dit ook. Dit was al duidelijk geworden toen ze op jonge leeftijd, nadat Jace na het instituut was gebracht en na een vreselijke tijd achter de rug te hebben met Valentine Morgenstern, begonnen met trainen. Ze trainden in de vechthal en dit meestal met Hodge, waarvan Jace laatst zijn hand nog af had gesneden. Het boeide hem niet, Hodge werkte samen met Valentine en ze konden geen bedriegers in het instituut hebben. Ze moesten zich veilig kunnen voelen in het instituut, ze moesten er trainen om zichzelf sterker te maken zodat ze hun missies konden voltooien en dit ging niet als iemand in het instuut hen expres tegen zat te werken. Na die tijd kon hij zichzelf wel slaan voor het niet door hebben van het bedriegen. Toch had Hodge de shadowhunters wel altijd goed getraind door hen de perfecte trucjes om iemand te vermoorden of neer te halen te leren. Jace had zeker wat van hem geleerd.
Toch leek zijn hele gedachtegang te blokkeren zodra de iron sister zo dicht bij hem zat. Ze was prachtig, dat moest hij toegeven, maar het leek wel alsof alles aan haar dodelijk was. Als je de vijand was wou je echt niet dicht bij haar in de buurt zijn. Zo beeldschoon, maar oh zo dodelijk. Je hoorde het wel vaker, vrouwen die beeldscheen waren maar ontzettend sluw en sterk, en hij was ervan overtuigd dat deze iron sister ook in dat rijtje geplaatst kon worden. Ze zou een zeer goede shadowhunter zijn doordat ze de anderen kennis en trucjes bij kon brengen. Zo zouden veel missies gewoon goed gaan in plaats van dat sommige nog wel eens mislukten doordat sommige shadowhunters niet logisch na dachten of doordat Valentine ze in hun macht had. Zo was er eentje vermoord door Sebastian.
Hij grijnsde toen hij haar uitgestoken hand zag en pakte die aan, waarna hij soepel overeind kwam. Door haar volgende opmerking moest hij zo lachen dat zijn tanden ontbloot werden. ''It will, but I like to hear it anyway.'' Een knipoog was het gevolg van Jace's woorden voordat hij lachend opzij keek naar Max, die het overduidelijk geweldig vond om te zien hoe zijn grote idool ingemaakt werd door een jongedame. Opeens kwam Clary de vechthal inlopen. Zoekend keek ze om zich heen voordat ze zijn blik ving. Haar wenkbrauwen trokken ietsje omhoog en ze sloeg haar armen over elkaar zodra ze zag hoe dicht Jennifer en hij bij elkaar stonden. Haar ogen werden ook ietsje groter en ze ging naast Izzy staan, die naar hen keek met een grote glimlach op haar gezicht. Jace rolde met zijn ogen en gooide zijn zwaard neer. ''Fine, no weapons.'' Was zijn antwoord. Zijn ene mondhoek trok een stukje omhoog terwijl hij een stap naar achter deed. ''Game on.''

i'm a good girl with a lot of bad habits

Re: SHORPG | True love can't die.

Zwijgend laat ik mijn ogen glijden over de vele mensen die plotseling de trainingszaal in komen gedruppeld, waaronder een meisje met rood haar, dat gelijk haar ogen op Jace vestigt. Gelijk trek ik de conclusie dat dat Clary Fairchild moet zijn, de dochter van Jocelyn en Valentine. De blik in haar ogen zegt al genoeg, het straalt bijna jaloezie uit, alsof Jace van haar is. Echter heb ik niet de indruk van Jace dat hij zich door iemand laat temmen, met het zicht op de vrijheid en het kunnen hebben van elke vrouw. Of het nou iemand uit de benedenwereld is, of iemand uit onze wereld. Daarbij kan het ook geen kwaad dat hij de naam Herondale draagt, ook al gedraagt hij zich niet zo uit de hoogte, zoals de familie vaak wel doet. En dit is iets wat mijn aandacht trekt. Net iets anders zijn, net iets specialer.. of iets hebben wat je bijzonder maakt.
Zodra ik zijn zwaard op de grond hoor kletteren, nadat hij overeind is gekomen, ontstaat er een speelse glimlach rond mijn lippen. "Are you sure? You're not going to run away from me, are you?' zeg ik dan spottend, maar geef hem geen kans om daarop te antwoorden. Er is me altijd geleerd, dat wie niet sterk is, slim moet zijn. In de citadel trainen we natuurlijk alleen maar met vrouwen, ook al zijn enkelen daarvan misschien wel sterker dan de mannen. Nu ben ik wel sterk, maar ik kan niet op tegen Jace zodra hij de eerste klap uitdeelt. Als dat gebeurt, ben ik gelijk in een nadeel. Voor mij is het dan ook belangrijk dat ik de eerste klap uit kan delen, waardoor ik hem kan verassen. Mijn eerste vuistslag houdt hij ook tegen met zijn arm, maar al gauw gebruik ik dan een van mijn vele behendigheden. Doordat hij mijn arm vast heeft, kan ik me naar hem toe draaien, mijn lichaam tegen hem aan drukken en hem op die manier over mijn schouder heen werpen. Met een doffe klap komt hij dan ook op de grond terecht, waarna ik hem met een opgetrokken wenkbrauw aankijk.. "Come on Jace." zeg ik dan grijnzend, maar kijk toe hoe hij soepel overeind springt. Voor een hele tijd gaat het dan ook gelijk op, totdat ik besluit om mijn benen ook te gebruiken. met een high kick wil ik hem dan raken, maar voel hoe hij me tegen houdt, waardoor ik door moet draaien en ik doormiddel van een koprol gelijk weer overeind veer. Echter is zijn volgende zet een volledige onverwachte. Zijn ogen lichten voor een kort moment op, waardoor ik al van mijn stuk ben gebracht, maar alsof dat nog niet genoeg is, richt hij zijn hand op me, waar een grote straal licht uit komt. Voordat ik goed en wel besef wat er gebeurd voel ik een kracht aan mijn lichaam scheuren, waardoor ik opgetild wordt en tegen de muur aan gesmeten. Hard kom ik met mijn schouder en rug tegen de muur aan, waar ik bij langs glijd, totdat ik op de grond terecht kom.

Na de informatie nog even door te hebben gelezen springt er opeens een grote melding op het scherm, van meerdere aanvallen in de stad. Gelijk spring ik op, waarna ik enkelen van ons op een missie stuur. Deze keer met een technisch snufje, een oortje die je in kan doen, waardoor je ten aller tijde in contact kan worden gebracht met het controlecentrum hier in het instituut, of met de dichtstbijzijnde shadowhunter. Zodra ik alle missies heb verdeeld, besluit ik om zelf ook op een missie te gaan. Er is een melding gemaakt van een shapeshifter, een demon die in eerste instantie de vorm aanneemt van een mens, maar niet veel later verandert in het verschrikkelijke wezen dat hij is. Gehaast pak ik dan mijn wapens, waarna ik het instituut uit ren. Door mijn rune te activeren voor snelheid, ben ik al gauw aangekomen op plaats van bestemming, aan het gegil te horen. Zo te horen is het een vrouw die om hulp roept, waardoor ik zo snel mogelijk bij de regenpijp omhoog klim. Eenmaal op het dak, zie ik dat de demon net zijn klauwen in het bovenbeen van de vrouw zet, die ik al gauw herken van de vergadering.
"Hey!" roep ik dan ook, om de aandacht te trekken van het beest, waarna het met grote snelheid op mij af komt gestormd. Veel tijd en ruimte om mijn pijl en boog te gebruiken heb ik niet, waardoor ik er voor kies om mijn serafijnen zwaard te trekken. Al gauw herken ik de demon als Achaieral. Een agressieve soort, een die maar al te graag zijn tanden en klauwen in je lichaam wil zetten. Hierdoor spuit hij een bepaald middel in je, waardoor je een verdoofd gevoel krijgt in je lichaam, op de plek waar het geïnjecteerd is. Ik besluit de demon dan in eerste instantie ook te ontwijken, door op te springen en een van zijn poten te raken met mijn zwaard. Kermend stort het dier dan ook neer, maar weet me dan toch nog te raken in mijn arm, waardoor ik geen controle meer heb over de kracht hierin. Mijn zwaard valt dan ook, waarna ik het met mijn andere hand vast neem en met al mijn kracht in het wezen steek. Al gauw verandert deze in een hoop stof, waardoor ik mijn serafijnen zwaard weg kan steken.
Mijn ogen richt ik dan op het meisje, waarvan ik weet dat het een weerwolf is. "Is your leg the only place that feels numb?' vraag ik dan ook, waarna ik een gekwelde blik toe krijg geworpen. "I know you don't like me, but you need to come with me. And the only way we're going to get of this roof, is by working together. I need you to get on my back, so I can carry you. That way we'll be in the institute a lot quicker, and we can get that looked at."zeg ik dan kort, waarna ik haar zie aarzelen. "Okay, hurry up. If we don't get this venom out of our system, it will eventually paralyze our entire body." zeg ik dan redelijk geïrriteerd, waarna ik haar toch op mijn rug help en mijn weg vervolg naar het instituut. In mijn eentje ben ik sneller, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om de weerwolf achter te laten.

 

Re: SHORPG | True love can't die.

Als weerwolf zijnde was ze half mens en half demon, maar de demon die voor haar stond, herkende ze niet. Ze wist alleen dat de demon haar zo zou kunnen vermoorden en niemand zou haar kunnen vinden. De gedachte alleen al maakte haar ontzettend bang. Ze wou pas overlijden als ze oud was en een gelukkig leven had geleid, voor zover dat kon als weerwolf zijnde, maar ze wou niet overlijden op een dak, midden in de koude nacht en door een demon. Nee, dat ging echt niet gebeuren. Haar lichtbruine ogen met een groen randje keken vol angst naar de demon voor haar, die enkele centimeters van haar vandaan was. Oh, wat wou ze nu graag in een weerwolf veranderen en de demon volledig vermoorden. Het was ook maar goed dat ze geen hakken aan had gehad want dan was ze nu allang de pineut geweest, al was ze dat nu ook. De demon liet slijm achter en ze sloot voor enkele tellen haar ogen. Als dit haar einde was, so be it. Zo zou ze zeker niet willen overlijden, maar misschien had ze wel geen enkele keus. Ze haalde diep adem en hield krampachtig haar ogen dit. De demon zou haar nu vermoorden. Geschreeuw verliet al snel uit haar mond, omdat het beest met zijn gigantische klauwen haar bovenbeen aan had geraakt. Kermend zakte ze in elkaar neer, als een hoopje. Dit deed zo, zo veel pijn. Was dit dan echt haar einde?
Maar nee hoor, een volgende pijnstoot bleef uit. Genevieve opende langzaam aan haar ogen en zag hoe een shadowhunter die ze herkende als Alec Lightwood, het hoofd van het New Yprk instituut, het beest riep. Deze richtte nu zijn ogen op de lange, donkerharige jongeman, die het beest neerstak met zijn sarafijnen zwaard. Ze hapte naar adem toen ze zag hoe hij geraakt werd, maar door middel via zijn andere arm toch nog het beest neer wist te halen. Opgelucht beet ze op haar onderlip en probeerde ze overeind te komen, maar het lukte niet. Ze had geen gevoel meer in haar bovenbeen.
De jongen kwam op haar afgelopen en begon haar een vraag te stellen. Genevieve wierp hem een gekwelde blik toe en probeerde nog steeds op te staan, maar viel neer. Ze mocht de shadowhunter nog steeds niet, al was ze hem wel dankbaar voor het redden. Anders was ze nu echt wel dood geweest. Ze beet zachtjes op haar onderlip toen ze hem hoorde. Waarschijnlijk had ze geen goede indruk bij de shadowhunters achtergelaten en al helemaal niet bij Izzy. ''Yes, my leg is the only place that feels numb.'' Gaf ze dan ook toe. Ze wou hier ontzettend graag weg. ''You can't carry me, I'm too heavy.'' Mompelde ze. Ze aarzelde ontzettend, maar zijn volgende woorden waren toch wel de doorzet. Voorzichtig plaatste ze zichzelf op zijn rug en hield ze haar blik op haar been gericht. Dit was verschrikkelijk.

Het deed wel iets met hem, het feit dat Jennifer, de Iron Sister en nu een shadowhunter, opeens tevoorschijn kwam en dat ze hem zomaar sloeg in een gevecht. Hij verloor eigenlijk bijna nooit en was hierdoor ook één van de beste shadowhunters. Dit kwam vooral door de opvoeding die hij als klein jongetje had gehad door de gevaarlijke Valentine Morgenstern. Valentine, die hem dingen had geleerd die een normale shadowhunter niet wist. Valentine, die hem liet geloven dat hij zijn vader was en dat hij hem demonenbloed had gegeven. Oftewel, Valentine was fucked-up. Toch zaten er wel een paar voordeeltjes aan; zo wist Jace nu ontzettend veel trucjes waardoor hij zijn tegenstander gemakkelijk neer kon halen. Hij had de trucjes niet gebruikt bij zijn gevecht met Jennifer omdat hij bang was dat hij haar dan zomaar neer zou halen en dat ze dan pijn zou hebben, maar dit was blijkbaar niet het geval. Sterker nog, ze zou die trucjes misschien wel kunnen ontwijken waardoor ze het gevecht alsnog zou kunnen winnen. Hij wist wel dat de Iron Sisters ontzettend sterk en machtig waren, sterker dan normale shadowhunters, maar hij moest toegeven dat hij niet had verwacht dat ze zó goed was.
Clary wist dat overduidelijk ook niet, want ze stond bij Izzy met een jaloerse uitdrukking op haar gezicht. Als hij eerlijk was was hij nog niet volledig over haar heen, maar hij wist niet of hij wel weer wou wat ze eerst hadden. Dat hele broer en zussen gedoe had alles een beetje verpest en het voelde allemaal veel anders voor hem aan nu. Dat Simon opeens in beeld kwam en dat Clary een relatie met hem nam verbeterde de situatie ook zeker niet. En toen ook nog eens die kus in het seelie court.. het verwarde hem allemaal zo erg. Bovendien was een relatie met Clary hebben ook levensgevaarlijk. Hij keek van haar weg en focuste zijn blik weer op Jennifer, die voor hem stond, klaar voor het volgende ochtend. Of hij klaar was? Oh, zeker weten.
''Oh no, I'm not going to run away from you.'' Grijnsde hij. Hij woelde met één hand door zijn ietwat lange lokken leen en wierp een laatste schuine blik op Clary, die hem nog steeds met iets van jaloezie in haar ogen aankeek. Vervolgens begon het gevecht. Jennifer ontweek verschillende slagen en ze wist hem zelfs met een doffe klap op de grond te krijgen, maar het deed hem niet pijn. No way dat ze dit gevecht ook ging winnen. Zodra haar laars omhoog kwam om hem een high kick te geven, duwde hij haar terug waardoor hij de high kick tegen hield en ze over de grond moest koprollen. Hij grijnsde eventjes toen hij dacht aan wat de perfecte move was om haar uit te schakelen. Zijn ogen lichtten voor enkele seconden op, waarna hij Clary een ''no way..'' hoorde roepen. Jace's hand werd gericht op de jongedame. Een straal licht kwam tevoorschijn en duwde Jennifer tegen de muur aan, waardoor ze op de grond lag. Hij liep met zijn typische loopje naar haar toe en zette zijn hak op haar buik. Niet hard natuurlijk, maar als teken dat hij had gewonnen. ''I won.'' Hij knipoogde voordat hij zijn hand uitstak om haar omhoog te halen. ''Fair round, mrs Nightblood.''

i'm a good girl with a lot of bad habits