O] We are all one people, but we live as if divided
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Oldest posts first ]
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 05/02/2018 06:55 PMNauwlettend hield Yué de jongeman tegenover haar in de gaten. Niet langer omdat ze hem niet vertrouwde, maar juist om hem beter te leren kennen. Mensen konden dan nog wel zo veel over zichzelf te vertellen hebben, vaak werd uit hun acties meer duidelijk dan uit de woorden. Niet altijd, dat gaf Yué ook direct toe. Dingen zoals ambitie konden niet duidelijk worden uit lichaamstaal en acties, althans, niet direct. Toch vond ze het interessant om naar hem te kijken. Om te zien hoe hij langzaam op elke hap leek te kauwen, maar toch zo snel mogelijk alles naar binnen schoof. Het sprak elkaar tegen, maar was te verklaren. Hij had zo lang honger geleden dat eten dat voor hem stond, zo snel mogelijk naar binnen moest voor het werd afgenomen. Maar, hij was een fijnproever en respecteerde de verschillende smaken op zijn palet. Dit soort kleine dingen intrigeerde Yué, hoe je iemand gemakkelijk kon leren kennen door alleen maar te observeren. Ze vroeg zich af wat hij zag, of hij haar net zo oplettend genadesloeg, of dat hij normaal was. Dat hij niet door harde levenslessen gedwongen was mensen zo nauwlettend in de gaten te houden, dat het soms haast voelt als stalken. Als ze alleen maar Jet zo goed in de gaten had gehouden, dan was er zoveel leed bespaard gebleven. Dan was ze geen leider, kon ze toegeven aan haar verlangende gevoelens voor de jongeman tegenover haar. Het laatste wat Yué was, was normaal. Ze was een vuurstuurder die zichzelf niet kon toelaten te vuursturen, omdat ze de leider was van een grotendeels minderjarige groep rebellen die vecht tegen de vuurnatie. Om het ingewikkelder te maken had ze een zeer gecompliceerde relatie met de vorige leider, die hen allen had verraden en was overgelopen naar de vuurnatie. Ze voelde soms nog steeds het bloed kleven aan haar handen, zijn bloed.
Zacht schudde ze haar hoofd onopmerkbaar, zodat ze zich weer kon focussen. Ze merkte dat hoe langer ze niet het vuur uit haar lichaam liet, hoe meer ze achtervolgd werd door de beelden van vroeger, die ze allang verwerkt had, maar nooit kon laten rusten. Een moord, hoe terecht ook, is iets wat een mens nooit van zijn kerfstok kan krijgen, dat had Yué allang ondervonden.
"Oh, begrijp me niet verkeerd, je hebt gelijk. De meesten zetten hun sturing goed in, maar er zijn zaken bekend van niet alleen vuurstuurders die de fout in zijn gegaan. Ik probeer in geen enkel opzicht iets goed te praten, als ik de vuurnatie niet tot mijn binnenste zou haten met elke vezel zou ik hier niet zijn, maar het is een interessant debat. Een debat dat amper gevoerd wordt, omdat men gelijk het verkeerde aanneemt", zei Yué, waarbij ze Aisurou even strak aankeek en daarna doorging met eten. Ze hoopte dat ze zo zonder woorden duidelijk kon maken dat dit een van die dingen was waar ze enkel samen over zouden praten. Ze hoopte eigenlijk dat er heel veel dingen zouden zijn waarover ze enkel samen zouden praten. Yué merkte dat ze het goed kon vinden met hem en was ergens bang dat dit te ver zou gaan voor hem, dat hij liever niet met iemand zou converseren die zulke meningen verkondigde.
"Zat het watersturen wel in je familie?", vroeg ze toen, hopend een ander gespreksonderwerp aan te snijden, voor het geval hij inderdaad klaar was ermee. Eigenlijk verwachtte ze niet dat hij het heel verkeerd op zou vatten, dat hij best open zou staan voor haar visie.
ReplyEloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 02/04/2018 03:42 PM"Misschien wel ja, ik weet niet of het verstandig is om nog door te drinken,'' grijnsde hij naar Yué. Eén glas wijn kon vast geen kwaad, misschien zou hij er zelfs beter door gaan slapen vannacht. Hij hoopte het. Hij kon wel een goede nachtrust gebruiken, vooral als hij morgenvroeg met haar zou gaan trainen. Hij moest fit zijn en geen last hebben van vermoeidheid. Het was wel een hele nieuwe omgeving, waardoor het waarschijnlijk wel even wennen zou worden. De kans was dus wel degelijk aanwezig dat het hem niet zou lukken om in slaap te komen. Daarbij was het ook zo dat hij het niet gewend was om met een kamergenoot te slapen, dus hij was benieuwd hoe dat zou gaan. Hij hoopte maar niet dat Onrak zou snurken, want dan zou hij helemaal geen rust krijgen.
Hij glimalchte naar haar toen ze opmerkte dat ze blij was dat het hem smaakte. Waarschijnlijk zou elk soort warm voedsel hem wel smaken op dit moment. Al hoopte hij wel degelijk dat de kwaliteit van het eten elke dag zo hoog lag. De kans was klein dat ze iets zouden maken dat hij niet lekker zou vinden. Hij propte vrijwel alles naar binnen als hij eenmaal honger had, dan kon het hem niet zoveel schelen wat het was. Hij kon ook geen dingen bedenken die hij echt vies vond of echt niet op zou eten.
De glimlach rond zijn lippen werd breder toen Yué opmerkte dat het werkelijk prachtig klonk. Dat was het ook inderdaad. Door erover te praten, merkte hij toch wel dat hij het een beetje miste. Het was wel zijn thuis, jarenlang geweest ook. Hij had er dan niet meer veel, maar hij zou ooit eens terugkeren. Hij wilde gewoon zien of er veel veranderd was of dat het wel meeviel. Waarschijnlijk was het dat laatste, maar dat maakte niet uit. Hij zou gewoon weer een keer herinneringen op willen halen van de prachtige tijd die hij er met zijn ouders had gehad.
Yué vertelde dat ze niet wist of het besturen van een element wel een goed iets is. Dat de elementen ervoor gezorgd hadden dat ze zich in een oorlog bevonden. Daar had ze natuurlijk wel een beetje gelijk in, maar hij was niet van mening dat het daardoor meteen iets slechts was. Veel mensen die een element konden besturen, bedoelden er niets slechts mee. Enkel de Vuurnatie gebruikte haar kracht om dingen te vernietigen. De andere elementen gebruikten ze in de oorlog alleen maar om tegen de Vuurnatie in te gaan. Althans, dat was wat hem verteld was. "Ik snap ergens wel dat je die mening hebt, maar er zijn zoveel elementstuurders die hun krachten niet voor een verkeerde manier gebruiken. Zoals je al zei gebruiken waterstuurders hun krachten ook om mensen te genezen. Er worden ook goede dingen mee gedaan. Heel de stad waar ik heb gewoond is gebouwd door waterstuurders en het zou me prachtig hebben geleken om daar aan mee te werken,'' zei hij tegen haar. Natuurlijk mocht ze haar mening hebben en hij respecteerde die mening ook. Toch wilde hij zijn mening ook wel verkondigen, hij kon het niet volledig met haar eens zijn.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/14/2018 07:09 PMZe kon niet anders dan glimlachen toen ze de zachte grinnik van zijn kant hoorde. De gebroken jongeman die vanmorgen het kamp binnen was gebracht, leek in niets op de jongeman die ze nu voor zich had. Hij zag er ontspannen uit, alsof hij meer dan genoot van alles wat de Freedom Fighters hem te bieden had. Yué lachte zacht om zijn opmerking. "Als je nu al je herinneringen kwijt begint te raken, heb je wellicht al genoeg gehad", zei ze glimlachend en nam zelf ook nog een slokje. Ze voelde haar vermoeidheid nog al te goed op de achtergrond sluimeren, maar zijn gezelschap zorgde voor hele andere dingen die in haar hoofd omgingen. Dingen die absoluut niets te maken hadden met vermoeidheid. Zijn gezelschap zorgde ervoor dat ze zich wat kon ontspannen, dat ze niet constant de druk en de stress voelde. Ze wilde hem vertellen dat hij hier altijd welkom zou zijn, maar dat ging wellicht een beetje te ver. Het laatste wat ze wilde was hem afschrikken met zulk soort praat.
Nauwlettend hield ze hem in de gaten toen hij de eerste hap van zijn eten nam. Haar mondhoeken kwamen omhoog in een brede glimlach toen ze zag hoe hij reageerde op het eten. Eerder vandaag had Yué hem al wat te eten gegeven, maar dat was enkel een stuk brood met boter. De maaltijd die hij nu voor zich had staan, overtrof dat in elk opzicht. "Ik ben blij dat het je smaakt", glimlachte Yué, waarna ze zelf ook aan haar maaltijd begon. Het smaakte inderdaad heerlijk. Dat kon komen doordat ze al lang niets meer had gegeten, of door de manier waarop het eten was verkregen. Nog steeds kon ze de adrenaline op haar huid voelen kleven van de kleine maar stiekeme actie samen met Aisurou. Het bedwelmde haar, zorgde ervoor dat ze verlangde naar de tijden dat ze nog geen leider was. Dat ze nog mee ging op missies, dat zij er mede voor zorgde dat de vuurnatie soldaten zich overgaven. Dit was een ander soort adrenaline geweest, omdat het in vergelijk tot een echte missie amper noemenswaardig was. Een deel van de adrenaline kwam zelfs niet eens van hun geheime uitstapje, maar meer door het korte moment in de voorraadkast. Het gonsde nog na onder haar huid, als een pulserend en verslavend goedje.
Haar honger stillend, bleef ze eten, zelfs toen Aisurou begon te vertellen over de Noordpool. Yué had altijd het verlangen gehad om de wereld te zien. Het intrigeerde haar hoe groot de wereld was, hoeveel er nog onontdekt kon zijn. Ze wilde weten hoe het was om het ijskoud te hebben, ze wilde weten hoe het was om de woestijnzon op haar huid te voelen. In plaats daarvan had ze akelig weinig gezien van de wereld. Ze was opgegroeid in een klein dorp, waar haar moeder altijd in angst leefde, dus waar Yué amper vrijheid had gehad. Toen alles vervolgens plat werd gebrand, had Yué rondgezworven, maar altijd in het vuurnatie gebied. Hier en daar had ze een vuurmeester gehad, die haar wat van de basis van vuursturen had geleerd. Ze leefde van wat ze stal en van de goedgevigheid van anderen. Tot ze werd gevonden, door Jet. Hij was degene die haar mee had genomen, haar had gezegd dat alles goed zou komen. Zijn broer was toen de leider van de Freedom Fighters, maar Jet nam het al snel over. En dat had een einde gebracht aan Yué's zwervende bestaan. Jet was alles wat ze nodig had gehad, een vriend die haar een dak boven haar hoofd en eten aanbood. Later groeide die vriendschap uit tot iets anders, iets waar Yué liever niet meer aan dacht.
"Dat klinkt werkelijk prachtig", beaamde Yué toen Aisurou verteld had over de noordpool. Ze was niet verrast om te horen over zijn verlangen om het water te kunnen besturen. Vrijwel iedereen die geen element besturen kon, verlangde ernaar. Yué was een van de weinigen die het wel kon en daarbij wenste dat dat niet zo was. "Ik weet niet of een element besturen iets goeds is. Het kan mooi zijn, maar, ik weet niet, de elementen hebben ervoor gezorgd dat we ons in een oorlog bevinden. Als je elke gebeurtenis nagaat, is het in eerste instantie fout gegaan toen de elementen beschikbaar kwamen voor mensen...", begon Yué voorzichtig. "Ik weet dat het een zeer onpopulaire mening is en ik wil je niet beledigen. Water lijkt me een prachtig element, omdat het niet alleen gebruikt wordt voor iets vernietigen, maar ook voor mensen genezen", stuntelde ze verder. Haar ongemak kwam niet van de wijn, of zijn aanwezigheid, maar omdat ze deze mening haast nooit hardop uit had gesproken. Ze was ten alle tijden bang om te spreken over elementen besturen, omdat ze bang was dat haar geheim uit zou komen. Alsof iemand dwars door haar heen zou kunnen kijken en haar geheim uit haar zou trekken.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/14/2018 12:40 PMEen zachte grinnik rolde over zijn lippen, eenmaal Yué overdreven vroeg over welke wijn hij het had. Hij was voor even vergeten dat ze hadden afgesproken dat er helemaal geen sprake was geweest van de alcoholische drank. Daarom haalde hij zijn schouders ook op. "Zei ik iets over wijn? Dat kan ik me niet meer herinneren..'' Merkte hij grijnzend op. Hij wilde gewoon even meespelen in het toneelstukje. Hij zou hier ook echt niets over zeggen tegen de andere jongeren van de groep. Het was duidelijk dat de leider dat niet wilde en hij moest haar orders opvolgen. Daarbij wilde hij ook niet de indruk wekken dat hij op een of andere manier specialer was dan de rest, want zo voelde hij zich niet. Ja, er was een aantrekking tussen hem en Yué, maar dat hoefde niet te betekenen dat ze hem daarom voor zou trekken. Dat wilde hij niet eens.
Het eten dat hij had gekregen was echt heerlijk. Het was haast alsof er een engeltje over zijn tong pieste, zo heerlijk was het. Hij besefte nu pas hoe erg hij zo'n maaltijd had gemist. Oké, hij had er wel naar verlangd en wist dat hij het mistte.. Maar zo erg? Dat had hij niet verwacht. Het was tevens maar eten. Al was eten natuurlijk wel een belangrijke bron om te blijven leven. "Wauw, de koks kunnen echt goed koken!'' Bracht hij dan ook enthousiast uit. Om eerlijk te zijn had hij dit dan weer niet verwacht van een aantal kinderen. Het was misschien een vooroordeel, maar op de leeftijd die de jongeren hier hadden, waren het nog meestal de ouders die voor hen kookten. Hij was dan ook benieuwd waar de koks dit allemaal hadden geleerd. Was het gewoon een experiment geweest en bleken ze er heel goed in te zijn? Of hadden ze gewoon al ervaring opgedaan op een of andere manier?
Terwijl ze het eten aan het verorberen waren, vroeg Yué naar de Noordpool. Een brede glimlach verscheen rond zijn lippen. Ondanks dat hij er toch al een tijd niet meer was geweest, vond hij het wel leuk om erover te praten. Hij had er leuke herinneringen aan. Ook had hij er vervelende herinneringen aan, aangezien het de plek was geweest waar zijn beide ouders waren overleden. Dat was wel een beetje pijnlijk, maar hij probeerde zich daar zo goed mogelijk overheen te zetten. Hij wilde niet constant aan het verleden herinnerd worden, hij keek liever vooruit.
"De Noordpool is werkelijk prachtig, vrijwel alles is van ijs en sneeuw gemaakt en het was ontzettend leuk om daar op te groeien. Het koninklijke paleis is vanuit alle punten van de stad te zien en er zijn ook kanalen waar gondola's rondvaren, wat gebeurd door het sturen van het water door de waterstuurders. Er zijn speciale plekken waar de mannelijke waterstuurders trainen en ook plekken waar de vrouwelijke waterstuurders leren om mensen te genezen. Ik ging er altijd stiekem kijken, want ik was jaloers dat ik niet kon watersturen. Wat ik eigenlijk nog steeds een beetje ben, het lijkt me echt geweldig om een element te kunnen besturen. We gingen ook naar school en kregen daar les in verschillende vakken, al moet ik toegeven dat dat niet echt mijn ding was,'' vertelde hij aan Yué. Hij was altijd al ondeugend geweest en vond de pauzes van school veel leuker dan de lessen. Dan gingen hij en zijn vriendjes elkaar bekogelen met sneeuwballen en dat soort dingen. Hij was altijd van de plagerijtjes omdat hij nooit echt een doel voor ogen had gehad. Hij had altijd gedacht dat hij nutteloos was voor de Noordelijke Waterstam omdat hij niet kon watersturen. Al waren er natuurlijk nog genoeg andere dingen die hij had kunnen doen, maar die had hij toen niet gezien.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:40 PMEven had ze nog een blik op hem geworpen, waarna ze besloot het onderwerp van straffen te laten rusten. Er waren nog genoeg opmerkingen over te maken, maar die weg wilde ze niet inslaan. Tot dusver was het duidelijk dat ze zich aangetrokken voelde tot hem, maar daar wilde ze niets meedoen. Dat was niet eerlijk naar hem toe, hij verdiende meer dan een kans die door niets beinvloed was. Toch vroeg ze zich stiekem af wat er in zijn hoofd om ging op dit moment, zijn blik stond ietwat wazig, alsof hij ergens over nadacht.
Met haar opmerking over wat er gebeurd als je iemand niet aankeek tijdens het proosten, kon Yué niet anders dan toch ietwat ondeugend glimlachen. Ze stond het toe, zolang het bij dit soort onschuldige, ietwat uitdagende en plagende opmerkingen bleef, was er niets aan de hand. Daarbij leek hij met de grijns op zijn gezicht het helemaal niet erg te vinden dat hij wat uitgedaagd werd. Koppig keek ze terug toen hij haar in haar ogen aankeek. Ze was niet van plan als eerste weg te kijken, dat is iets wat ze direct van Jet had geleerd; als leider kijk je niet weg. Dit was dan natuurlijk geen aanval op haar gezag, maar voor alsnog weigerde ze weg te kijken. Uiteindelijk won zijn honger het over het aankijken, wat Yué toch wel een beetje opluchtte. Ze was het niet gemakkelijk voor haarzelf aan het maken. Van een uitdaging had ze altijd genoten, maar ze wist dat ze voorzichtig moest blijven.
Stilletjes keek ze toe hoe Aisurou het eten aan het verdelen was. Inmiddels was haar maag ook aan het knorren en de geur van het eten deed haar watertanden. "Bedankt",' zei ze vriendelijk toen hij het bord in haar richting schoof. "Eetsmakelijk", voeg ik eraan toe en begin aan het eten. De ragout is ontzettend zacht van smaak. De kleine stukjes vlees en de kruiden die de koks toe hadden gevoegd, waren goddelijk. Elke avond wisten ze een goede maaltijd neer te zetten, maar dit was overduidelijk een van de betere avonden voor Yué. Ze kon alleen maar wensen op een dag zo te kunnen koken.
'Welke wijn?' vroeg ze op een overdreven vragende toon, waarbij ze haar eigen beker aan haar lippen zette. Veel van de wijn en andere alcoholische dranken die tijdens de overvallen op de vuurnatie buit werden gemaakt, werden bewaard. Eens in de tijd, als er dan genoeg was, dan hielden de Freedom Fighters een feest. De jongsten mochten uiteraard geen alcohol drinken, maar af en toe werd er een oogje dichtgeknepen met wat zoete appel cider. Een feest was een feest. Yué had de meest geweldige feesten meegemaakt toen ze nog geen leider was, samen met Kalah had ze de hele avond kunnen dansen. Vaak legde Jet beslag op haar voor ze dat daarwerkelijk kon doen, maar daar dacht Yué liever niet meer over na. Tijdens haar periode van leiding geven, hadden ze een feest gehad. Binnenkort zouden de voorraden er klaar voor zijn een te houden, iets waar Yué met smart naar uitkeek. "Vertel eens wat over de Noordpool, ik ben er nog nooit geweest", zei Yué, om de stilte te verbreken en hem wat beter te leren kennen. Ze zou graag een vriendschap met de jongeman willen opbouwen, maar ze wilde ook graag meer van hem weten in het belang van haar rol. Zijn dossier was leeg, maar zou als het goed is steeds voller worden. Aan haar interesse en belangstelling lag het niet, die had ze meer dan genoeg voor hem.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:40 PMHet was wel te verwachten dat Yué hem niet zou vertellen aan wat voor straffen ze te dacht. Dat bevestigde alleen maar dat zijn gedachtes klopten; ze dacht niet aan een simpele pak slaag. Nu kon hij alleen maar fantaseren over waar ze dan wel aan dacht, maar dat probeerde hij zoveel mogelijk te beperken. Vooral nu ze nog in dezelfde ruimte waren. Als hij straks in de hangmat in zijn hut lag, mocht hij van zichzelf zoveel mogelijk fantaseren als hij wilde. Al moest hij het dan niet op laten vallen dat hij er met zijn gedachten niet helemaal bij was. Hij wilde geen vragen krijgen van Onrak.
Hij volgde haar voorbeeld en hield ook zijn beker in de lucht om te proosten. Toen ze opmerkte dat hij wel wist wat hij over zichzelf uitriep als hij iemand niet aankeek tijdens het proosten, verscheen er een grijns op zijn gezicht. Nu keek hij haar express aan. Diep in haar ogen. 'Proost,' zei hij, met een speelse grijns rond zijn lippen. Hij bleef haar nog voor enkele seconden aankijken, waarna het toch echt tijd was om te gaan eten. Zijn maag rommelde van de honger en de geur van het eten maakte dat er niet minder op. Hij pakte het bord van Yué en voegde dat bij het eten in de schaal. Vervolgens deed hij alles een beetje door elkaar, zodat de warmte zich zou verspreiden door al het voedsel.
Eenmaal alles goed door elkaar zat, schepte hij het bord van Yué vol en het andere bord dat ze had gepakt, wat dus voor hem zou zijn. Hij schoof het bord van Yué weer richting haar en schoof het andere bord naar zichzelf. 'Dat het maar mag smaken,' zei hij en hij glimlachte klein naar haar. Hij was er vrij zeker van dat het hem wel zou smaken. Alles wat geen oud stuk brood was, smaakte goed. Hij was überhaupt al blij dat hij een fatsoenlijke maaltijd naar binnen kon én mocht werken. Dat was echt al veel te lang geleden. Voordat hij gevangen was genomen door de Vuurnatie, had hij ook al in tijden geen goede maaltijd meer gegeten. Vaak waren het bessen en nootjes die hij in de bossen had gevonden. Hier en daar een stuk fruit dat hij van zijn geldstukken in een dopje had gekocht. Als ze ergens in een dorpje een warme maaltijd aanboden, dan kon hij deze vaak ook niet betalen. Daarom was hij ontzettend blij dat hij hier terecht was gekomen. Hij zou nu waarschijnlijk eindelijk weer een beetje een leuk leven gaan leiden. Niet dat zijn leven daarvoor verschrikkelijk was geweest, maar het was wel meer overleven dan echt leven geweest. Voordat hij aan zijn eten begon, nam hij eerst een slok van de wijn. Die smaakte echt heerlijk. Het was ook al een tijd geleden dat hij deze heerlijke lekkernij had gedronken. Op dit moment was hij ontzettend tevreden. 'De wijn is heerlijk, bedankt' zei hij tegen Yué. Ze had hem helemaal geen beker wijn hoeven geven, maar dat had ze wel gedaan. Daarvoor was hij haar ook dankbaar. Het was een heel stuk smaakvoller dan een beker water. Zijn smaakzintuigen werden dan ook volop geprikkeld.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:39 PMZe kon niet anders dan zacht gniffelen om zijn opmerking. Wederom vroeg ze zich af wanneer het voor het laatst was geweest dat ze daadwerkelijk had gegniffeld om iemand of een situatie. Alleen al de afgelopen paar uren was ze meer uitgedaagd dan de afgelopen paar maanden tezamen. Daarbij had ze de afgelopen dag meer gelachen dan ze zich ooit kan herinneren. Ze vond het vreselijk om toe te geven, maar Aisurou wist iets in haar los te maken wat ze niet langer dacht te hebben. Wat ze wellicht nooit dacht te hebben gehad. Plezier was niet iets wat Yué vaak had beleefd, zelfs in haar jeugd was er altijd de schaduw die over het gezin heen hing. De schaduw van angst voor wanneer haar vader terug zou komen, of wanneer iemand erachter zou komen dat zij hetzelfde agressieve vuur bezit als de admiraal.
Zacht had ze haar keel geschraapt en keek weer naar hem op. "Ongetwijfeld dat je daar nieuwsgierig naar bent", zei ze zo nuchter mogelijk. Ze wist dondersgoed waar ze mee bezig was, maar het ging allemaal zo gemakkelijk dat het lastig tegen te houden was. Echt flirten wilde ze het niet noemen, maar er hing iets tussen hen wat lastig weg te krijgen was. Iets waarvan ze niet zeker wist of ze het wel weg wilde hebben. Hoewel ze verschillende voorstellingen en suggesties van gepaste straffen kon bedenken, liet ze zijn fantasie liever de vrije loop. Een stukje onzekerheid was altijd aanwezig wanneer het om mannen ging, ze wist niet goed hoe ze er exact mee om moest gaan. Daarbij vertrouwde ze in het dagelijks leven optimaal op haar intuitie, die haar momenteel vertelde dat het hem zelf laten bedenken vele malen leuker was.
Lachend liet ze zich in een stoel zakken en pakte daarbij een extra bord, zodat Aisurou niet uit de schaal hoefde te eten als een soort voederbak. De jongeman was inmiddels wel genoeg gemarteld en gekleineerd, Yué dacht niet dat het hem goed zou doen om als een hond uit een bak te eten. "Koningin Regenboogglitter dankt u", glimlachte ze en pakte haar beker op, die ze in de lucht hield om te proosten. "Je weet wat je over jezelf uitroept als je iemand niet aankijkt tijdens het proosten, hè?", vroeg ze, waarbij ze het niet kon laten om een wenkbrauw op te trekken. Telkens wanneer ze dacht dat ze de plagende en uitdagende kant in de hand had, wist deze zich weer los te wurmen en maakte een opmerking als deze. "Goed idee", beaamde ze toen Aisurou voorstelde om het eten te mengen zodat het ietwat koude eten met het warmere werd gemengd. Ze wachtte tot hij dit zou doen, voornamelijk uit automatisme dat de Freedom Fighters haar alles uit handen namen. Heel erg vond ze dat niet, maar het maakte Yué af en toe wel blind voor kleine dingetjes.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:39 PMEr kwam een beledigd geluidje uit zijn mond bij het horen van de opmerking van Yué. Hij moest er maar gewoon vanuit gaan dat niemand hen gezien had, als zij hem niet wilde helpen. De enige die iets van hen opgemerkt kon hebben, was degene die in de keuken was geweest terwijl zij er ook waren. Misschien waren ze wel gezien toen ze de voorraadkast in doken. Of hadden ze wel te veel geluid gemaakt in die kast. Hij had vrijwel de hele tijd zijn adem ingehouden, dus dat kon onmogelijk gehoord worden. Wel hadden ze enkele dingen tegen elkaar gezegd, maar dat was op zo een zachte toon geweest.. Dan moest je wel heel goede oren hebben.
Haar stem klonk wat hees toen ze zei dat ze wel wat passende straffen wist. Hierdoor fronste hij lichtjes. 'Nu maak je me wel heel nieuwsgierig naar die straffen, Yué', merkte hij onschuldig op. Hij was wel benieuwd naar wat er allemaal in haar hoofd omging. Haar stem die wat omgeslagen was, vertelde hem dat ze niet aan een simpele plak slaag dacht. Nee, ze dacht waarschijnlijk aan heel andere dingen. Niet dat hij haar dat kwalijk kon nemen, nadat ze met hun lichamen tegen elkaar gedrukt in een kast hadden gestaan. Hij had het er zelf ook nog een beetje warm van, al deed de koele buitenlucht hem goed. Het was maar goed dat haar hut nog een behoorlijk grootte had, anders wist hij niet of hij zich wel in kon houden. Hij had er in de kast al enorm veel moeite mee gehad en voor zichzelf besloot hij dan ook dat hij na het eten maar meteen terug naar zijn eigen hut moest gaan. Hij zou haar toch snel genoeg weer zien.
'Dan moeten we helemaal snel gaan eten, we willen natuurlijk niet dat Koningin Regenboogglitter honger lijdt', grijnsde hij. Hij kon het gewoon niet laten. Het was gewoon te leuk om haar bij die naam te noemen. Het zou waarschijnlijk wel minder worden, naarmate hij hier langer was, maar voor nu.. Voor nu bleef hij haar nog wel even zo noemen. Mits ze aan zou geven dat ze het niet leuk meer vond, dan zou hij er uiteraard mee stoppen. 'Wat heb ik niet gezien?' Vroeg hij aan haar. Het was duidelijk dat ze wijn had gepakt voor hen, maar hij vond het leuk om op deze manier te bevestigen dat hij zijn mond zou houden. De rode wijn had een sterke geur. Een geur die hij niet meer gewend was, waardoor hij even zijn neus ophaalde. 'Zo, die geur is weer even wennen', merkte hij dan ook op. Hij nam weer plaats aan de tafel op de stoel waar hij eerder had gezeten. 'Zullen we jouw eten en dat van mij een beetje door elkaar mengen? Ik denk dat jouw eten inmiddels al koud is', stelde hij voor aan haar. Daarom was het ook beter geweest als Yué eerder gewoon haar eten op had gegeten en hij terug naar de eetzaal was gegaan. Al moest hij wel toegeven dat hij dit net wat leuker vond dan samen met Onrak dineren. Het was een aardige jongen, maar hij verbleef toch net wat liever in het gezelschap van een prachtige jongedame.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:39 PMHet was ontzettend lastig voor Yué om uit haar bui te stappen. Voor een vrouw zijn dat soort buiten haast te lastig om simpelweg van zich af te schudden, een man heeft het in dat opzicht een stuk gemakkelijker. In wel meer opzichten, maar momenteel was dat de enige die ertoe deed. Aisurou's opmerking dat het hem kwetste, deed haar glimlachen, maar niet meer reageren. Als ze reageerde, kon ze wel eens een opmerking maken die het enkel alleen maar weer aanwakkerde. Dat was het laatste wat ze wilde of kon gebruiken. Het was vreemd, maar door dit alles zo goed mogelijk te negeren, beschermde ze niet alleen zichzelf. Natuurlijk was het haast onacceptabel als ze iets zou beginnen met hem, aangezien hij er net was. Zelfs al was het alleen maar seks en niets anders, het zou ongetwijfeld alsnog naar buiten komen. Hij was hier net, naast het feit dat ze zouden denken dat Yué misbruik maakte van haar machtpositie, zou het ook haar hele positie zelf in twijfel kunnen trekken. Het simpele feit was dat Aisurou hier net was, hij had zich in geen enkel opzicht bewezen tegenover de anderen. Het duurde niet lang voor een nieuw lid was opgenomen in de groep, eigenlijk ging dat altijd ontzettend natuurlijk en gemakkelijk. Wat vaak belangrijk was, was dat het nieuwe lid iets deed om zichzelf te bewijzen. Ook iets wat vaak natuurlijk en zonder moeite ging, maar er moest een moment zijn waarop het klikte. Waarop het nieuwe lid in de groep paste en de groep dat accepteerde. Met nog geen vierentwintig uur aanwezigheid, kon hij onmogelijk al zo'n moment hebben gehad. Yué wist zeker dat het kwam, maar ze moest hem ruimte geven tot het moment was geweest. Tot die tijd zou het alles en iedereen aan haar laten twijfelen. Niet alleen dat. Als ze voor dat klik moment iets zou doen, dan zouden de anderen hem alleen maar zien als iemand die zich een weg omhoog wilde slapen. Dat wilde ze niet voor hem, hij leek haar een goede vent die zijn eigen boontjes kon doppen. Dat moest hij de rest ook laten zien.
Grijnzend had ze naar hem opgekeken toen hij semi-beledigd had gereageerd op haar opmerking. Ze haalde haar schouders op, met gemak van zijn gezicht en lichaamstaal aflezend dat hij het niet meende. "Zo gaat het nou eenmaal. Ik maak de regels niet. Of wacht, eigenlijk wel. Oops", glimlachte ze liefjes naar hem, voor ze haar mondhoeken niet meer onder controle had en haar gezicht openbrak in een glimlach. Met Aisurou naast haar lopend kon ze beter nadenken. Het was gemakkelijker zo, een stuk beter. Als er iets in de kast was gebeurd, had Yué zich niet nu zo kunnen gedragen. Dan was het onmogelijk geweest om uit de bui te stappen. Toen hij begon over straffen, haalde ze even diep adem en keek opzij naar hem. "Ik denk dat ik wel een paar passende straffen kan bedenken", zei ze voor ze er erg in had. Haar stem klonk net te hees om het onopgemerkt voorbij te laten gaan, maar voor een moment kon het haar niet uitmaken. Het bleef maar over en weer gaan en zolang Yué ervoor zorgde dat het enkel bij woorden bleef, was er niets aan de hand.
Ietwat afwachtend en verbaasd had ze toegekeken toen hij iets vooruit spurtte en moeite had met de schaal. Haar gezicht bleef emotieloos, hoewel achter haar masker de emoties schuil gingen. Het masker gleed wat af toen ze zag dat hij het doek voor haar aan de kant hield. Een dankbaar glimlachje was wat ze hem schonk toen ze haar eigen hut binnen stapte. Ze haalde expres geen adem toen ze langs hem liep, ze wilde niet geconfronteerd worden met zijn lucht. De lucht die heel anders was dan eerder vandaag. Toen had hij gestonken naar ontlasting en verbrand vlees. Na zijn bad in de rivier en de schone kleding, had Yué in het opberghok al gemerkt dat er nu een sterke mannelijke geur om hem heen hing. Nog iets waar ze op een of andere manier maar mee om moest zien te gaan. Toen ze langs hem liep, wierp ze wel een blik op zijn gezicht.
"Inmiddels verga ik ook bijna van de honger", glimlachte ze, waarbij ze het stemmetje in haar hoofd onderdrukte die vroeg waar ze precies honger naar had. In plaats van naar het stemmetje te luisteren, pakte Yué twee houten bekers uit een la, samen met een afgesloten kan met wijn. "Dit heb je niet gezien", fluisterde ze en schonk de twee glazen in, zodat ze tijdens het eten konden drinken van de sterk geurende rode wijn. Het was voornamelijk voor haar. De hoofdpijn was niet weggetrokken, het was juist erger geworden na wat er was gebeurd in het hok. De wijn zou haar hopelijk wat weten te kalmeren.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:39 PMEen zachte zucht verliet zijn mond toen Yué zei dat haar mond het verstandigste was. Het was nog een wonder dat er tussen hun lichamen nog genoeg plek was om een zucht te produceren. Het ademen leek nauwelijks gedaan, maar dat kwam waarschijnlijk niet omdat ze zo dicht bij elkaar stonden. Meer omdat het een moment was waarin zich veel te veel spanning bevond. 'Ouch, dat kwetst me wel een beetje,' zei hij tegen haar. Ze keek hem niet meer aan, maar dat was te verwachten. Het leek alsof dit hele gebeuren haar een beetje gevoelig lag. Niet dat het hem zou verbazen als dat zo was. Ze hadden allemaal behoeftes, vooral in een groep met veel jongeren moesten de hormonen sterk aanwezig zijn. Als leider werden er waarschijnlijk allerlei dingen van je gevonden als je überhaupt een soort relatie met iemand aan zou gaan. Het maakte dan nog niet eens uit wat voor relatie dat was, het kon ook gewoon puur vriendschappelijk zijn. Dan werd er waarschijnlijk gedacht dat ze diegene voor zou trekken. Of dat je het lievelingetje was. Het was vast ook beter als ze niets deden met de aantrekking die er hing, al wist hij niet zeker of hij dat wel kon.
Hij knikte toen ze opmerkte dat de charme van iets stiekem doen nooit weg zou vallen, ongeacht hoe oud je was. Daar had ze eigenlijk best wel gelijk in, maar hij had al wel gemerkt dat Yué in heel veel dingen gelijk had. Ze leek een stuk wijzer dan de meeste mensen van hun leeftijd. Hij ging er dan ook vanuit dat ze wel wat meer had meegemaakt dan de meesten. Vrijwel iedereen in de groep had een verleden, daar ging hij althans vanuit. Hij kon het zich namelijk niet voorstellen dat een kind voor de lol bij zijn ouders weg zou gaan en zich bij een groep strijders zou voegen. Dat was tenminste niet iets wat ooit door zijn hoofd had geschoten toen hij zijn beide ouders nog had.
Hij trok zijn wenkbrauw op toen ze zei dat ze hem wel de schuld moest geven als iemand hen gezien had. 'Oh, ja hoor! Geef de nieuweling maar weer de schuld van dit alles,' zei hij semi-beledigd tegen haar. Het was duidelijk haar idee geweest om dit te doen. 'Ik geef je daarvoor toestemming trouwens, jij bent vast degene die hier de straffen uitdeeld. Dus als je me dan een beetje matst met mijn straf, dan vind ik het niet erg,' grijnsde hij vervolgens naar haar. Hij kon niet helemaal zeggen of ze serieus was of niet. Zo goed kende hij haar natuurlijk nog niet. Daarbij had hij ook niet het gevoel dat iemand hen gezien had. De meesten waren nu vast in de eetzaal aan het genieten van de heerlijke ragout die er voor hen gemaakt was. Het eten van Yué zou ondertussen misschien wel koud zijn, maar dan konden ze het nog altijd mixen met dat van hem. Dan zou de warmte zich weer een beetje verspreiden. Op deze manier zouden ze waarschijnlijk vaker oplossingen moeten verzinnen.
Eenmaal bij haar hut aangekomen, omklede hij de schaal met een arm en hield hij met zijn andere arm het tentdoek voor haar open. Het ging misschien wat lastig, maar het lukte hem wel. 'Het is nu toch al een tijdje later en ik val bijna om van de honger, dus ik denk dat we maar snel moeten beginnen met eten,' zei hij met een grijns rond zijn lippen tegen haar. Dat was natuurlijk wel een beetje overdreven, maar honger had hij zeker wel en de heerlijke geur van het eten onder zijn neus, maakte dat er niet beter op. Hij had wel behoefte aan een fatsoenlijke maaltijd.