O] We are all one people, but we live as if divided
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:36 PMDe innerlijke strijd die Aisurou met zichzelf leek uit te vechten, ontging Yué niet. Haar mondhoeken speelden dan ook wat met elkaar, waardoor ze langzaam wat omhoog kwamen. "Kalah is onze genezer, ik denk dat het veilig is om vast te stellen dat alles wel goed zit", zei ze tegen hem, in een poging zijn innerlijke strijd wat te vermakkelijken. Het voelde fijn voor haar om te beseffen dat ze hem kon lezen met relatief gemak. Momenteel was hij dan ook erg open naar haar, wat ook een goed teken was, maar het stelde haar gerust. Als partners in het team, zou het van groot belang kunnen zijn dat ze elkaar zonder woorden begrepen. Dat ze aan elkaar konden zien wanneer de ander gespannen was, of juist niet. Lichaamstaal zou heel belangrijk voor hen worden, iets wat haar eigenlijk angstig maakte. Haar lichaamstaal was vaak te gespannen, wat kwam door haar vuur. Gelukkig kon ze dit vrijwel altijd afschuiven op haar dagelijkse bezigheden, die veel van haar vergde. Ondanks dat, voelde ze een ontembare angst. De angst dat hij erachter zou komen wat er onder haar huid zich schuil hield. Dat hij erachter zou komen dat ze een wolf in schaapskleren was. Op het moment dat het ooit duidelijk zou worden dat ze het vuur bezat, zou al haar harde werk voor de groep in een klap wegvallen. Niemand zou daar meer naar kijken, ze zouden zich allen enkel verraden voelen en haar het liefst dood zien.
De luchtige en grappende opmerking van Aisurou kwam zo onverwachts, helemaal na de duistere gedachten van Yué dat ze zowaar in de lach schoot, zacht en kort. "Ik weet niet of dat het soort reputatie is wat je wilt opbouwen hier...", zei ze bedenkelijk, hoewel ze zacht schudde met haar hoofd en daarbij nog glimlachte. Ze twijfelde er niet aan dat deze jongeman een goede toevoeging zou zijn aan hun bende. Zijn verfrissende energie zou zorgen voor een vloedgolf van verandering, al was het maar op de manier van hernieuwde energie bij de anderen. Het was iets waar ze naar uitkeek, om kleine veranderingen te zien. Ze merkte al bij haarzelf dat zijn aanwezigheid ervoor zorgde dat ze zich wat losser voelde. Hij was momenteel de enige in het kamp die Jeff niet ook had gekend en die dus haar klim naar de top had meegemaakt. Het voelde fijn om eens gezien te worden als een persoon, in plaats van enkel een leider. De opmerking die hij nog toevoegde aan zijn eerdere grap, deed haar even fronzen, hetzij met nog steeds met een kleine glimlach. "Hm-hm", was haar enige, ietwat geamuseerde, reactie.
Een snelle ommekeer nam plaats in het gesprek en ze voelde hoe ze even uit het veld werd geslagen door zijn opmerking. Zonder het te laten merken, glimlachte ze vriendelijk naar hem. "Dat zeg je nu, ik denk dat je er wel anders tegenover staat als je je pijnlijke spieren moet masseren. Tenzij je Kalah, of Kenso, zover krijgt ze voor je te masseren", zei ze tegen hem, niet meer in staat om het onderwerp los te laten. Op dat moment wist ze dat deze gebeurtenis een onderonsje zou worden, iets waar ze hem nog vaak genoeg mee zou pakken. Iets waar ze van zou genieten wanneer ze dat deed. "Mijn specialiteit? Dat je daar nog niet achter bent", zei ze en maakte een wijds gebaar naar haar eigen hut. Naast de boekenkasten die er stonden, het grote tweepersoonsbed en de tafel waar ze nu aan zaten, hingen aan alle muurden zwaarden. Sommige waren antiek, maar de meeste had ze wel op een zeker punt gebruikt tijdens een gevecht of overval. Haar favorieten hingen naast elkaar, het zwaard wat met een simpel schuifje een tweelingzwaard werd, en de lange katana. Met haar ogen streelde ze haar geliefde wapens, die ze veel te lang niet meer had gebruikt, waarna ze Aisurou weer aankeek. "Voor ik tot leider werd verkozen, was ik een van de voor-vechters, vaak tijdens de overvallen of in andere situaties", vertelde ze. Erg gevoelige informatie was dit niet, hij kon dit werkelijk aan iedereen in het kamp vragen en ze zouden allemaal eerlijk antwoord geven. Een geheim was het nooit geweest, in tegenstelling tot andere... Lasten die Yué met zich mee droeg.
"Zelfverzekerdheid an sich is niet iets slechts, maar hoogmoed komt voor de val", zei ze wijzelijk tegen hem. "Tuurlijk is het niet erg, maar alleen zolang je je er bewust van bent en je ervoor zorgt dat het zich niet manifesteert in negatieve manieren", voegde ze daaraan toe met een klein glimlachje. Dit keer was de glimlach niet omdat de situatie grappig was, maar meer om haar woorden wat kracht te geven. Het was absoluut niet bedoeld als een dreigement, maar weldegelijk als een waarschuwing. Ze zouden samen een team vormen, dan was het belangrijk dat positieve en negatieve kanten van elkaar geen geheimen waren. Ondanks dat, pakte hij haar hand vast. Dit zorgde weldegelijk voor een glimlachje dat voort kwam uit een goede plaats. Vaak gaf ze niet toe aan lichamelijk contact, omdat de angst er altijd zat dat haar lichaamswarmte haar zou verraden. Toch viel haar mond open, letterlijk, toen ze door begon te krijgen wat voor stunt de jongeman uit zou halen. Voordat ze er iets tegenin kon brengen, zaten zijn lippen al vastgeplakt aan de rug van haar hand. Het was dat Yué inmiddels een enorme zelfbeheersing had, anders was een reactie als een klap, of juist een mega rood hoofd, niet iets vreemds geweest als reactie op deze situatie. In plaats daarvan voelde ze hoe haar hart enorm tekeer ging in haar borst, maar ze liet hem gaan. Toen ze haar hand weer terug kreeg, zette ze die in haar zij en stond ze langzaam op. "Ik kan niet wachten om je daarvoor op je kop te geven met trainen", zei ze en keek hem daarbij even strak aan, waarbij ze een mondhoek omhoog liet komen in een van haar bekende halve glimlachjes.
"Ik laat je je hut zien", zei ze toen en liep naar de flap die als haar deur diende. "Dat eten mag je meenemen, als het nog niet op is", zei ze nog, zonder om te kijken of dat het geval was.
ReplyEloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:36 PMHij kreeg niet echt heel veel reactie op zijn grap, maar dat was ook niet erg. De reactie hij kreeg was voor hem op dat moment genoeg, aangezien hij wel een glimlach kreeg. Het was dan wel een kleine glimlach, maar elke glimlach was er een. Hij had namelijk wel een beetje het vermoeden dat glimlachen iets was dat Yué niet zo vaak deed. Of in ieder geval niet in het bijzijn van de hele groep. Dat zou hij natuurlijk vanzelf merken, wanneer hij erbij was als de hele groep werd aangesproken door haar. Dan zou hij te weten of het bijzonder was dat hij haar aan het glimlachen kreeg.
Een grijns verscheen er rond zijn lippen bij het horen van haar opmerking. 'Dus je bent van plan er vol in te gaan, hmm?' Vroeg hij aan haar. 'Je gaat geen klein beetje medelijden hebben met een jongeman die maandenlang opgesloten heeft gezeten in een kooi, zonder fatsoenlijk te bewegen,' was de conclusie die hij trok. Hij had er dan wel zin in om weer te gaan trainen, maar hij zou wel weer enorm moeten wennen aan het gebruiken van al zijn spieren. Het stond nu al vast dat hij spierpijn zou krijgen. Het was een wonder als dat niet het geval zou zijn. 'Maar in dat geval kan ik Kalah misschien wel vragen om mijn spieren te masseren, volgens jou heb ik een behoorlijke indruk op haar gemaakt,' grijnsde hij vervolgens. Het was niet zo alsof hij dat echt zou doen. Natuurlijk zou hij het op een beleefde manier aan de broer en zus vragen, maar hij zou echt niet heel erg zijn best gaan doen om hen over te halen. Zo'n misbruik zou hij niet van hen maken.
Pas toen Yué door haar hut gebaarde, besefte hij dat hij niet eens zo goed had rondgekeken. Overal hingen zwaarden, waardoor haar specialiteit toch best duidelijk was. 'Een zwaardvechter, interessant,' zei hij met een kleine glimlach rond zijn lippen. Op dat gebied konden ze toch best een goed team vormen, als hij haar rug dekte terwijl zij met iemand aan het vechten was. Hij knikte toen ze zei dat ze een voor-vechter was, voordat ze leider was. Daar kon hij zich wel iets bij voorstellen, ze leek hem wel een pittige tante. 'Ik denk dat we elkaar wel goed aan kunnen vullen, als we goed op elkaar ingespeeld zijn tenminste,' zei hij tegen haar. 'Dus wanneer we beginnen we met trainen?' Vroeg hij vervolgens met een grijns rond zijn lippen. Hij wist niet of hij er al klaar voor was om al meteen met haar te trainen, maar dat zouden ze vanzelf merken. Door haar eerdere opmerking wist hij dat ze hem hard aan zou pakken en of hij daarop voorbereid was, was nog maar de vraag. Waarschijnlijk niet, maar hij zou er wel veel van kunnen leren. Misschien was het verstandig als hij in zijn eentje alvast begon met trainen. Hardlopen of iets in die richting zou een goed begin zijn.
'Ik ben me er zeker van bewust, Koningin Regenboogglitter,' zei hij met een brede grijns rond zijn lippen op haar opmerking. Hij kon het gewoon niet laten om haar weer bij die naam te noemen. Het zou iets zijn dat haar nog lang zou blijven achtervolgen, dus of ze er verstandig aan had gedaan om dit tegen hem te zeggen, was nog maar de vraag. Toen hij haar opmerking hoorde, lichte hij zachtjes. Blijkbaar kon ze de kus op haar hand door hem niet heel erg waarderen. 'Ik kijk al uit naar dat moment,' zei hij tegen haar. Het was dus duidelijk dat hij nu al op zijn kop zou krijgen tijdens hun eerste training, maar ach, dat hoorde er bij. Ze was de leider en hij hoorde haar te gehoorzamen en ze mocht hem zoveel op zijn kop geven als dat ze wilde. Zij was degene die hier de regels bepaalde en waar de rest zich aan hoorde te houden. Het was ook een risicovolle move geweest om haar te kussen. Het was te verwachten dat ze zoiets niet kon waarderen, maar desondanks had hij er geen spijt van dat hij dat had gedaan.
Op dat moment deelde ze mee dat ze hem zijn hut zou laten zien, dus stond hij op van zijn stoel. Hij kreeg ook de mededeling dat hij het eten mee mocht nemen. Hij richtte zijn blik op het bord dat op tafel stond. Door het gesprek dat ze hadden gehad, had hij er nog maar weinig van gegeten. Hij pakte het dus op en nam het gewoon mee. Hij kon wel wat goede voedingstoffen gebruiken. Dat was ook belangrijk als ze binnenkort zouden beginnen met trainen. Dan moest hij goed eten, want anders zou hij het sowieso niet volhouden. Hij volgde haar richting zijn hut en was nieuwsgierig naar wie zijn hutgenoot zou zijn. Hij hoopte maar dat het iemand was met wie hij het goed kon vinden en kon lachen, want anders zou het toch behoorlijk saai worden. Eigenlijk wilde hij ook gewoon een soort van partner in crime vinden, met wie hij grapjes uit kon halen als ze even niets te doen hadden.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:36 PMHet viel Yué op dat nog steeds de jongeman haar haast net zo nauwlettend in de gaten hield, als dat zij hem in de gaten hield. Hoewel ze zeker wist dat zij op andere dingen lette, was het alsnog iets wat ze niet snel zou vergeten. Op een vreemde manier vond ze het niet als dreigend voelen, maar ervoer ze het eerder als iets positiefs. Hij vond het belangrijk genoeg om al zijn aandacht bij het gesprek en bij haar te houden, dat zorgde ervoor dat hij wat steeg in haar vaandel. "Oh nee, ik kijk wel uit. Ik heb een reputatie hoog te houden. Daarnaast heb ik het gevoel dat je best een pak slaag kan gebruiken. Waarvoor bedenk ik nog wel. Ik heb natuurlijk geen reden nodig om iemand een goed pak slaag te geven", zei ze tegen hem en voelde hoe haar mondhoeken opnieuw omhoog kwamen. Ze kon zich niet meer herinneren wanneer ze voor het laatst zulke gesprekken had gehad. Gesprekken met iemand die haar zo uitdaagde dat het voelde als een kat en muis spel, waarbij ze niet zeker wist welke rol ze had. Een herinnering kwam omhoog drijven, die ze zo snel mogelijk wegdrukte. Een herinnering aan Jet en haar geschiedenis met hem. Ze waren zo goed als samen opgegroeid, wat er door de jaren heen voor had gezorgd dat ze niet alleen vrienden waren geweest. Over een langere periode, begonnen ze meer en meer voor elkaar te betekenen.
Hard beet ze op de binnenkant van haar wang en wist zich weer te focussen op het heden. Onder geen enkele voorwaarde wilde ze terugdenken hieraan. Jet was belangrijk voor haar geweest, meer dan belangrijk, wat zijn verraad alleen maar erger maakte. Aisurou was een compleet ander iemand, dat hoopte ze tenminste. Ze wilde niet bepaalde dingen aan hem koppelen die ze ook aan Jet had gekoppeld. Hij verdiende een kans zonder vooroordelen of aannames. Ze wist dat ze er alles aan zou doen om hem nooit te laten eindigen als Jet, als een gehaatte verrader. "Je kan het altijd vragen, ik ben erg benieuwd of ze je een knietje zou geven of een klap in je gezicht", zei ze als reactie op zijn opmerking dat hij Kalah zou vragen om massages. Kenso zou hem werkelijk aan zijn testikels ophangen als hij het zou doen. Een derde optie die Yué even vermakelijk vond als de twee voorgaande. "Interessant op welke manier?", vroeg ze aan hem.
Zijn woorden zorgde ervoor dat ze zacht snoof, als teken van een lach. Dat had ze zelf ook al bedacht, aangezien hij al had aangegeven dat hij goed om kon gaan met een pijl en boog. Het was opmerkelijk om te zien hoe zijn gedachtengang haast hetzelfde was als die van haar. Als hij eerder over de informatie had beschikt dat ze een zwaardvechter was, had hij waarschijnlijk die conclusie al eerder getrokken. "Daar was ik me van bewust ja. Morgen bij het eerste licht. Onze dagen lopen van licht tot licht, wanneer het donker is mag je doen wat je wilt, in de tussentijd doe je wat er van je verwacht wordt, of van je gevraagd wordt", vertelde ze nog aan hem. Ze realiseerde zich dat ze nergens een soort set van regels hadden vastgesteld. Daar zou ze morgen aan werken, zodat ze duidelijk wist wat precies te vertellen bij de nieuwe leden die zich aansloten. Veel van de regels waren ongeschreven en enkel omgangsregels, die hij snel genoeg door zou hebben.
Opnieuw schieten haar mondhoeken omhoog toen hij haar eerder genoemde naam gebruikte. Ze besefte zich dat ze niet snel van deze naam af zou komen, wat haar eigenlijk niet heel veel uitmaakte, zolang het maar tussen hen twee bleef. Ze zou het beschouwen als een eerste test voor hem. Zonder om te kijken, begon ze weg te lopen uit haar hut. Het was een teken van vertrouwen dat ze voor hem uit liep, hoewel hij dat zich misschien niet direct zou beseffen. Ze keerde haar rug naar hem toe, wat een grote variable voor haar was. Uiteindelijk hield ze haar pas in, voornamelijk omdat ze zich toch wat fijner voelde als hij naast haar liep. Tijdens het trainen zou ze er pas echt achterkomen in tot hoeverre ze hem echt kon vertrouwen. "Je deelt je hut met Onrak. Hij zit ook in ons deeltijd-team en specialiseert zich ook in pijl en boog. Wellicht kan hij je helpen met het maken van je eigen set", zei ze tegen hem, de stilte doorbrekend. Het bruggen en gangenstelsel, opgezet door de Freedom Fighters alleen, was enorm. Het zou even duren tot hij het syteem zou begrijpen. Niemand zou hem daarmee helpen, dat was een van de onuitgesproken regels van de groep. Het uitvogelen van het systeem was iets wat zelf gedaan moest worden, een teken van zelfstandigheid en verantwoordelijkheid.
Al snel kwamen ze aan bij de hut. Onrak was er momenteel niet, maar hij wist ongetwijfeld al dat hij zijn hut moest delen nu. Zonder te wachten, schoof Yué het doek weg voor de deuropening en stapte ze naar binnen. De hut was een stuk kleiner dan die van haar. Er hingen twee hangmatten. De hutten waren echter ontworpen om drie mensen onder te brengen, maar er was onderbezitting in het kamp. "Je nederige onderkomen", zei ze tegen hem, waarbij ze zich omdraaide met haar handen op haar rug. Verder stonden in de hut een kleine tafel met drie stoelen, een spiegel en een emmer vers water.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:36 PMHij rolde met zijn ogen toen Yué opmerkte dat ze geen reden nodig had om een pak slaag uit te delen. Ze was de leider, dus ze mocht doen wat ze wilde, maar dat wilde niet zeggen dat hij het ermee eens was. 'Ja ja, maak maar gebruik van je machtspositie,' mompelde hij dan ook. Hij was er ook zeker van dat hij dat pak slaag zou gaan krijgen, hij geloofde haar op haar woord. In de staat waarin zijn lichaam nu verkeerde, kon hij er waarschijnlijk niet veel aan doen. Zijn lichaam moest weer op kracht komen en zijn spieren moesten opnieuw getraind worden. Het zou wel een tijd duren voordat hij volledig hersteld was van de maanden dat hij opgesloten had gezeten. Uiteraard zou hij wel zijn best doen om zichzelf te verdedigen als Yué tegen hem bezig was. Hij was niet iemand die het zomaar over zich heen liet komen. Hij had ook het gevoel dat ze dat ook niet van hem verwachtte, dat ze juist wilde dat hij tegen haar in zou gaan. Misschien dat enkele leden van de groep dat niet zouden durven, omdat zij wel de leider was. Dat was iets wat hem dan weer niet zoveel kon schelen. Natuurlijk zou hij respect voor haar hebben, maar hij zou het ook leuk vinden om haar uit te dagen. Hij was er vrij zeker van dat hij daar in het begin spijt van zou hebben, maar als ze gewaagde tegenstanders van elkaar werden, dan was het alleen maar leuk.
'Bedankt voor de waarschuwing, nu kan ik rekening houden met een van die gevolgen door mezelf te verdedigen,' zei hij grijnzend tegen haar, toen ze dingen opnoemde die Kalah zou doen als hij haar om een massage zou vragen. Hij moest er natuurlijk ook rekening mee houden dat ze een broer had. Broers waren vaak beschermend over hun zusje, dus de kans was groot dat Kenso hem iets aan zou doen als hij iets bij Kalah zou proberen. Maar ach, dat was een risico van het vak. Het was niet makkelijk om een charmeur te zijn. Een zachte grinnik rolde over zijn lippen, enkel door die gedachte.
Ze vroeg aan hem op welke manier hij het interessant vond dat ze een zwaardvechter was. Hij haalde zijn schouders op. 'Waar ik ben opgegroeid, zijn het meer de mannen die vechten. De vrouwen verzorgen de mannen als ze gewond zijn. Ik ben het dus niet zo gewend dat een vrouw goed is met wapens, al wil dat natuurlijk niet zeggen dat ik er geen respect voor heb. Ik vind het juist hartsikke tof,' zei hij met een glimlach rond zijn lippen tegen haar. Hij kon er alleen maar respect voor hebben dat ze zichzelf op die manier kon beschermen. Hij vond het best wel badass en sexy, al had hij haar natuurlijk nog niet aan het werk gezien. Hij was er wel benieuwd naar. Hij knikte dan ook toen ze opmerkte dat ze morgen bij het eerste licht zouden beginnen met trainen. De dagen liepen hier van licht to licht, wat niet heel gek was. In de avond had hij vrije tijd, wat natuurlijk ook best fijn was. 'Alright, morgen bij het eerste licht, begrepen,' herhaalde hij, zodat het duidelijk was dat hij wist wat hij moest doen. Hij moest maar op tijd naar bed gaan, aangezien hij zijn slaap goed kon gebruiken. Hij had in de afgelopen maanden heel wat slaap gemist, waardoor het voor hem een wonder was dat zijn wallen niet tot aan zijn mondhoeken liepen. Hij had zichzelf eerder in de weerspiegeling van het water kunnen zien en hij zag er niet al te slecht uit. Het kon altijd beter, maar het was niet rampzalig.
Hij kreeg te horen dat hij zijn hut met Onrak zou delen, degene die ook in het deel-tijd team zat en gespecialiseerd was in pijl en boog. Hij mocht de jongeman nu al. Hij hoopte dat het andersom ook zo was, misschien dat ze dan veel van elkaar konden leren. 'Ik zal het aan hem vragen,' zei hij dan ook toen Yué opmerkte dat de jongen hem zou kunnen helpen met het maken van zijn eigen set. Het was iets wat hij wel eerder had gedaan, maar dat was al een lange tijd geleden. Zijn hutgenoot leek er op dit moment niet te zijn, aangezien de hut leeg was toen Yué het doek aan de kant schoof. Het was niet echt groot en er hingen twee hangmatten, stond een tafel met wat stoelen, een spiegel en een emmer met water. Hij liep naar binnen toe en zette het bord met eten op de tafel. Vervolgens draaide hij zich weer richting haar. 'Dit is in ieder geval beter dan wat ik van de afgelopen maanden gewend ben, bedankt,' zei hij met een knikje tegen haar, waarna hij naar haar glimlachte. Het leek hem heerlijk om nu al in de hangmat te gaan liggen om een dutje te doen. Hij was er vrij zeker van dat hij direct in slaap zou vallen als hij zou gaan liggen.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:37 PMZe kon er niets aan doen. Zijn opmerking over haar machtsmisbruik, zorgde ervoor dat ze met een grote grijns naar hem opkeek. "Je bent de eerste die het niet alleen denkt, maar ook zegt", zei ze, niet in staat om de grijns van haar gezicht te krijgen. Hij wist ongetwijfeld dat het een grapje was, ze zou nooit misbruik maken van haar macht. Dat ging tegen alles in waar Yué voor stond. Ze wilde altijd alles zo eerlijk mogelijk doen en te verdelen. Soms voelde Yué zich meer een moeder dan een leider en soms voelde het ook alsof de leden van de Freedom Fighters het zo zagen. Tenminste de jongere kinderen hadden vaak moeite met het onderscheid maken tussen leider en moeder. Heel erg vond ze het niet, maar ze wist hierdoor wel dat ze wel eerst tien keer zou nadenken voor ze ooit aan kinderen zou beginnen. Het voelde haar voor al vaak genoeg alsof het leiderschap haar tientallen jaren van haar leven zou kosten. "Maar maak je geen zorgen, ik zal je net zo behandelen als iedereen. Zonder genade, betekend dat", zei ze en knipoogt naar Aisurou. Speciale behandelingen kon hij wel vergeten, iedereen hier had een zwaar verleden gehad. Dat van hem was nog steeds wel erg vers, maar voor alsnog zou ze veel van het respect kwijtraken als ze hem plots met een zachte hand zou behandelen. Daar was Yué tevens het type niet voor, ze was harder en harder geworden.
Een korte glimlach schoot over haar gezicht toen hij haar bedankte voor de waarschuwing. Ergens hoopte een klein stukje van Yué dat hij het hierbij zou laten, dat hij Kalah met rust zou laten. Het was een egoïstisch en misschien zelfs jaloers stukje, waar ze niet trots op was. De waarheid was echter dat sinds ze leider was geworden, ze eenzaam was. Op meer manieren dan ze voor mogelijk had gehouden. Ze wist niet precies hoe het tussen haar en Jet was gebeurd in het verleden, maar zij had ervoor gezorgd dat hij niet eenzaam was. Yué was geen geboren charmeur of flirter, in tegenstelling zelfs, ze was altijd een beetje verlegen geweest. Dat kon echter niet langer door haar positie, maar dat betekende ook dat ze niet wist hoe ze ervoor moest zorgen dat zij iemand aan haar zijde had. Ze miste het gezelschap van een man, iemand die haar bed warm kon houden. Er was een miniscule romance geweest tussen haar en Kenso, die niet verder was gekomen dan een simpele kus. Maar, Yué verlangde naar meer dan alleen een man in haar bed. Een partner waarmee ze dingen kon delen, die ze anders voor zich zou houden. Zorgen die haar wakker hielden 's nachts en overdags ook achtervolgde.
De jongeman verstoorde haar gedachtegang en de stilte, maar ze luisterde aandachtig. Haar wenkbrauwen waren iets omhoog gekomen bij zijn woorden. "Wat ouderwets en ongelijk", zei Yué, waarbij ze hem aankeek en kort met haar hoofd schudde. "Het is maar goed dat jij diezelfde instelling niet hebt. Hoewel, anders had ik nu direct mijn excuus om je een pak slaag te geven, gevonden", zei ze, waarbij ze haar wenkbrauwen kort optrok en weer naar beneden liet zakken.
"Graag gedaan. Je bent hier welkom, maar ook vrij. Als je wilt, kan je dit gaan beschouwen als thuis, maar het is te begrijpen als dat te ver gaat. Sommigen hier zullen nooit meer weggaan, anderen zijn juist open over hun ideeën om in de toekomst door te trekken. Eerlijkheid wordt het meest op prijs gesteld", vertelde Yué, waarbij ze zich had omgedraaid naar hem. Zachte voetstappen buiten de hut, deden haar opkijken. "Yué", zei Onrak toen hij binnen kwam lopen, waarna ze naar hem knikte en klein glimlachte. "Onrak, dit is je nieuwe kamergenoot, Aisurou", vertelde ze, de twee aan elkaar voorstellend. "Hij specialiseert zich ook in pijl en boog. Morgen train ik eerst met hem, vanaf het middaguur kunnen jullie werken aan een set van boog en pijlen voor hem", vertelde Yué, haar gezag en leiderschap voor het eerst uitoefenend in het bijzijn van Aisurou. "Welkom, man", zei Onrak met een grote grijns, waarbij hij Aisurou's hand vastpakte en schudde. "Wat een lange naam", mompelde Onrak nog, waarbij Yué het tijd vond om de twee alleen te laten. "Ik zie je morgen, als je vragen of opmerkingen hebt, ben ik altijd beschikbaar", zei Yué, waarbij ze haar weg naar de deuropening had gemaakt. Nog even keek ze naar Aisurou, waarna ze klein glimlachte en haar blik afwendde en haar exit maakte.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:37 PMHij haalde zijn schouders op toen Yué opmerkte dat hij de enige die hardop sprak van machtsmisbruik. Waarom zou je zoiets niet kunnen zeggen? Het was toch in een informele sfeer en het was niet alsof hij het echt meende. 'Wen er maar aan dat ik je voeten niet ga kussen,' zei hij daarom ook met een grijnsje op zijn gezicht. Ook dit bedoelde hij niet al te serieus natuurlijk. Hij zou naar haar luisteren en haar respecteren. Hij zou zichzelf alleen niet inhouden als hij het niet met haar eens was en enkel ja-knikken op de dingen de ze zei. Zo was hij niet en zo zou hij nooit worden. Als hij daarmee het risico nam om uit deze groep gekickt te worden, dan was dat maar zo. 'Begrepen, Koningin Regenboogglitter,' zei hij tegen haar, terwijl hij een overdreven buiging maakte. Hij verwachtte ook niet dat ze hem anders zou behandelen als de rest. Dat wilde hij niet eens. Dan zou hij zich net een zielig vogeltje voelen en dat was hij zeker niet.
Zachtjes grinnikte hij toen ze opmerkte dat de gedachtegang van waar hij vandaan kwam ouderwets en ongelijk was. Daar had ze helemaal gelijk in en hij knikte dan ook als teken dat hij het ermee eens was. Hij zou vrouwen nooit onderschatten of als minderwaardig beschouwen. Dat vond hij zo een onzin. Zoals hier bleek, konden vrouwen ook ontzettend sterk zijn en een groep leiden. Daar kon hij toch alleen maar respect voor hebben? 'Blijf nog maar even verder zoeken naar een reden,' zei hij nog met een knippoog tegen haar. Hij merkte al dat hij het gewoon leuk vond om haar een beetje uit te dagen, hij kon het niet helpen. Dat zat nou eenmaal in hem en vaak zat had hij dat bij mensen gedaan die dat niet zo konden waarderen. Hij hoopte dan ook dat Yué iemand was die het niet erg vond dat hij dat deed. Ze kon er overigens van leren. Of ze kon hem een extra pak slaag geven, maar hij had niet het gevoel dat ze zo in elkaar zat. Ze leek hem een eerlijk persoon, die alleen strenge maatregelen nam waar dat nodig was, niet omdat ze daar zin in had.
Weer knikte hij toen ze opmerkte dat hij hier vrij was en dat eerlijkheid gewaardeerd werd. Hij moest eerlijk toegeven dat hij nog geen idee had hoe zijn toekomst eruit zou zien. Het was zijn bedoeling om daar achter te komen terwijl hij hier verbleef. Mocht hij weten wat hij wilde doen, of hij hier echt lang wilde blijven of over een tijd weer wilde vertrekken, dan zou hij dat ook zeker laten weten. 'Dat zal ik onthouden,' zei hij daarom ook, met een kleine glimlach rond zijn lippen. Hij was sowieso behoorlijk eerlijk en stak zijn mening vaak niet onder stoelen of banken. Daar was hij eerder ook wel eens door in de problemen gekomen, maar niets wat hij niet had overleefd. Anders was hij hier natuurlijk niet.
Een andere jongen kwam de hut binnen lopen, de naam van Yué noemend. Ze werden aan elkaar voorgesteld, ze had hem eerder al verteld dat hij Onrak heette en nu zag hij hem in levende lijven. Ze vertelde wat de bedoeling was van morgen. Dat hij eerst met haar zou trainen en dat ze dan aan een set van boog en pijlen konden werken. Dan konden ze elkaar direct wat beter leren kennen. Hij schudde de hand van de jongen. 'Bedankt,' zei hij met een grijns rond zijn lippen tegen de jongen. Hij was blij dat hij niet vervelend deed over het feit dat hij zijn hut nu moest delen. Hij richtte zich weer even op Yué die opmerkte dat ze elkaar morgen weer zouden zien en dat als hij vragen of opmerkingen had, ze altijd beschikbaar was. 'Tot morgen,' zei hij tegen haar om zich vervolgens weer op zijn hutgenoot te richten. 'Je mag altijd een leuke bijnaam voor me verzinnen, daar heb ik geen problemen mee,' gaf hij als reactie op dat de jongen zei dat hij een lange naam had. Dat was ook helemaal zo. Meestal werd hij ook verkort, maar hij zou zelf niet met een voorstel komen. Vaak hadden anderen wel een idee hoe ze hem wilden noemen en wat het beste bij hem zou passen.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:37 PMToen Yué deze ochtend wakker was geworden, had ze nooit gedacht dat het zo'n intense dag zou worden. Van de sensatie van een nieuweling, tot Aisurou leren kennen. Het was lang geleden dat ze een nieuw lid van deze leeftijd hadden gevonden. Yué was blij dat het was gebeurd, het zorgde voor meer balans. Iemand voor de jongere kinderen om tegen op te kijken, dat hadden ze nodig. Iemand die kennis had van de waterstammen, om het balans recht te trekken en meer cultuur binnen de groep te brengen. Dingen die in eerste instantie Yué niet bezig hielden, maar indirect toch ontzettend belangrijk waren voor de cultuur die gold in de hele Freedom Fighters groep. Niet voor het eerst besefte Yué dat er zo ontzettend veel last op haar schouders lag. Een kloppende en zeurende hoofdpijn begon op te komen, waarbij ze haast constant het vuur onderhaar huid voelde. Het leek te koken, onder haar huid te borrelen. Schreeuwend om eruit te komen, het vuur zocht altijd een weg naar buiten. Ze wist dat ze snel eens weg moest, heel snel. Tijdens haar wandeling terug naar haar hut, besloot Yué morgen na de training met Aisurou, te gaan. Hij zou met Onrak verdwijnen, de bossen in waarschijnlijk. Het was perfect om even een blokje om te gaan en een open plek te zoeken om het vuur eruit te laten komen.
Langzaam schoof Yué haar stoel aan en telde het na in haar hoofd. De laatste keer dat ze was geweest, was ongeveer veertien dagen geleden. Dat betekende dat ze steeds vaker moest gaan, dat het vuur zich te snel ophoopte. Ze nam haar hoofd in haar handen, waarbij ze zich bedacht dat het vast door alle stress kwam dat ze steeds vaker moest gaan. Na een diepe zucht, probeerde ze zichzelf weer bij elkaar te rapen en te starten aan haar taken. Zo begon ze de regels en processen op te schrijven, die doorlopen moesten worden bij nieuwe leden. Met Aisurou's komst, had ze zich beseft dat het handig was om op papier te hebben. Niemand wist wat de toekomst zou brengen en hoelang Yué nog aan het hoofd zou staan van de Freedom Fighters. Toen ze klaar was met het opschrijven, kwamen twee groepen verkenners terug in het kamp. Haar hoofdpijn was niet minder geworden, enkel meer. Toch liet ze de twee groepen naar haar hut komen. Gezamelijk brachten ze alle vuurnatie kampen in een omgeving van ongeveer tien kilometer in kaart. Zo wisten ze vanuit welke hoek ze wie konden verwachten, en waar ze eventueel konden aanvallen. Elke minuut die voorbij ging, voelde Yué haar hoofdpijn erger worden. Desondanks, bleef ze serieus en in haar leiderschapsrol, omdat dat nou eenmaal moest.
Het duurde ontzettend lang, maar uiteindelijk was iedereen weg. Inmiddels was het etenstijd, maar Yué weigerde haar hut te verlaten voor ze klaar was. "Zal ik anders eten hierheen laten brengen?" vroeg Kallah, die in de deuropening naar Yué stond te kijken. Vermoeid bladerde Yué door alle papieren heen, waarna ze bedenkelijk naar Kallah opkeek. Jet had vaak in zijn hut gegeten, alleen, omringt en omsingeld door zijn werk. Tot voorheen had Yué altijd voet bij stuk gehouden om eetpauzes te nemen, maar het kon niet anders. "Graag, doe maar over een halfuurtje, Kallah", zei Yué, waarbij ze de vermoeide toon uit haar stem probeerde te houden. Kallah knikte en verdween, Yué alleen latend. Het duurde niet lang voor Yué haar hoofd zwaar begon te worden, net zoals haar oogleden. De vermoeidheid gepaard met de hoofdpijn, zorgde ervoor dat ze haar hoofd even neerlegde op haar bureau. Binnen slechts een paar seconde was de vermoeide jonge vrouw in slaap gevallen.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:37 PMHij had vrijwel de hele middag met Onrak gespendeerd. De jongen had hem voorgesteld aan enkele anderen van de groep en ze hadden samen een beetje rondgehangen in de hut en ook wat rondgelopen. Enkele keren had hij geprobeerd te vragen of hij een route wist hoe hij het beste naar de hut kon komen. Onrak had echter gezwegen, alsof hij daar niets over mocht zeggen. Hij was wat dat betreft dus op zichzelf aangerekend. Nu was zijn intuïtie in de meeste gevallen wel goed, maar Onrak had hem gevraagd om terug te lopen naar de hut, maar dat was drie keer verkeerd gegaan. Telkens kwam hij bij een hut die van anderen was. Hij was er dus achter gekomen dat het wel een tijdje zou duren voordat hij de weg in de bomen zou kennen.
De meeste jongeren in de groep leken hem direct te accepteren, al kon hij aan de gezichten van sommige andere zien dat ze wel hun twijfels hadden. Hij nam het niet kwalijk, hij was een vreemde eend die de perfecte orde in de groep kwam verstoren. Al zag hij dat zelf natuurlijk niet zo. Hij had net zo goed als hen recht op een plekje binnen deze groep. Hij moest alleen nog bewijzen dat hij een waardevolle toevoeging was en hij was ook zeker van plan om dat te doen. Hij geloofde in zichzelf en wist dan ook dat hij in staat was om hard te werken.
Onrak had hem ook verteld wie wat voor taak had in de groep. Zo hadden ze van een afstandje toegekeken hoe de verkenners van de groep terug waren gekomen en bij Yué hun verslag deden. Al hadden ze dat tweede niet kunnen zien natuurlijk, maar ze waren in ieder geval haar hut binnen gegaan. Hij was wel nieuwsgierig naar wat er precies gezegd werd. Wat de ondervindingen waren van de verkenner, maar hij zou het niet wagen om hen af te luisteren. Misschien dat hij het vanzelf wel te horen zou krijgen van Yué. Of niet. Het maakte in principe ook niet uit, het ging erom dat hij zijn nieuwsgierigheid kon bedwingen.
Tegen de tijd dat het avond werd, was het tijd om te gaan eten. Daar was een grote hut voor ingericht, alsof het een grote eetzaal was. Onrak legde uit dat er een bepaalde groep kinderen was dat elke dag het eten verzorgde, dat was hun taak. Dat was voor hem toch best een opluchting, aangezien hij een ramp was in het maken van eten. Hij liet altijd alles verbranden en zelfs zijn vingers werden daar dan het slachtoffer van. Dat was ook een taak geweest van de vrouwen, dus hij had het ook nooit geleerd. Al had hij daar niet echt problemen mee. Op dat gebied was hij toch echt liever lui dan moe. Hij had net plaatsgenomen aan de tafel toen Kalah naar hem toe kwam gelopen. Ze had een bord met eten in haar handen. 'Aisurou, zou je dit misschien naar Yué kunnen brengen?' Werd er aan hem gevraagd, waardoor hij wat verbaasd opkeek. Hij snapte niet precies waarom hij werd gevraagd voor die taak, maar hij had er geen probleem mee. 'Is ze gewoon in haar hut?' Vroeg hij dan ook. Kalah knikte als antwoord en overhandigde hem het bord. Zou dit een soort test zijn? Hij had geen idee, maar hij stond op en zei nog even gedag tegen Onrak, waarna hij naar de hut van Yué liep. Vreemd genoeg wist hij wel te onthouden waar die was, maar die zag er ook net wat anders uit als de rest van de hutten.
'Yué?' Vroeg hij, omdat hij niet zomaar de hut binnen kon lopen. Dat had hij van eerder wel begrepen en daarom bleef hij ook netjes wachten op een antwoord. Hij kreeg echter geen antwoord en daarom herhaalde hij haar naam nogmaals. Toen hij nog steeds geen antwoord kreeg, schoof hij het doen opzij en al snel zag hij dat ze met haar hoofd op de tafel lag te slapen. Dit zorgde automatisch voor een glimlach rond zijn lippen. Hij liep naar binnen, ondanks dat hij geen toestemming had hiervoor. Het bord zette hij voor haar neer op tafel, misschien dat ze van de geur wakker zou worden. Hij merkte dat er na een aantal seconden nog geen beweging in zat en legde daarom zijn hand op haar arm en wreef hier zachtjes open. 'Koningin Regenboogglitter, het is tijd om wakker te worden,' zei hij tegen haar.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:37 PMZe sliep niet heel diep en hoorde haar naam wel, maar was te erg uitgeteld om erop te reageren, laat staan om ervoor wakker te worden. Als het dringend was, dan merkte ze dat wel snel genoeg. Yué was nog niet diep genoeg in haar slaap om al te dromen, maar wel om wat beelden langs haar gesloten ogen te laten schieten. Voornamelijk beelden van de jongeman die eerder vandaag het kamp in was gebracht. Ze zou het niet toegeven, maar Aisurou had een indruk gemaakt op haar. Zelfs de stem die haar naam herhaalde, leek op die van hem. Yué wist dat ze zich afzijdig moest houden van hem, ruimte moest creeëren en moest bewaren. Toch was het lastig, zelfs haar onderbewustzijn leek haar iets te willen vertellen. Een lekkere en vaag bekende geur drong haar neus binnen, maar was voor alsnog niet genoeg om haar te doen bewegen. Toen ze echter een hand zacht langs haar arm voelde gaan, schoten haar ogen open en kwam ze met een ruk overeind. Verrast en gedesorienteerd keek ze in het rond, al snel focuste haar blik zich op Aisurou. Kreunend wreef ze met een hand over haar gezicht, waarna ze direct overeind kwam. "Wat is er? Is er iets gebeurd?" vroeg ze op een snelle en gehaastte toon, waarbij haar blik langs zijn verschijning gleed. Ze was pas net wakker, maar een van de eerste dingen die ze dacht was dat hij er goed uitzag, alsof hij hier hoorde.
Al snel knoopte ze de eindjes aan elkaar en zag ze het eten op tafel staan. Met een zucht voelde ze de spanning wegtrekken uit haar lichaam en haalde van opluchting een hand door haar losse en blonde haren, waarna ze hem weer aankeek. Yué glimlachte klein waarbij ze haar hoofd schudde. "Je liet me schrikken", gaf ze toe en nam weer plaats op de stoel. Over haar hele bureau lagen bladeren, er lagen twee grote kaarten en overal lagen verschillende potjes inkt. De hoofdpijn kwam haast direct weer opzetten bij het zien van de chaos. "Ik dacht dat Kalah het eten zou komen brengen", zei ze een beetje afwezig, waarna ze weer opkeek naar Aisurou. Even liet ze haar blik hier hangen, waarbij ze nadacht. Zacht liet ze een zucht los en keek weer naar de tafel, die ze gebruiksmatig leeg begon te halen. "Het verbaast me echter niet dat ze de nieuweling de klusjes laten doen", zei ze toen en keek met een glimlachje naar hem om. "Heb je al gegeten?" vroeg ze, waarbij ze tegelijkertijd de bladeren bij elkaar veegde en de kaarten oprolde. Dat zorgde al voor iets meer overzicht.
Tegen al haar gezonde verstand in, keek ze opnieuw op naar Aisurou. Voor ze er erg in had, rolde de woorden al over haar lippen. "Houd je me even gezelschap? Anders val ik zo weer in slaap", zei ze en glimlachte klein. Iemand als Onrak, Kenso of zelfs Kalah zou accepteren, alleen maar vanuit het respect dat ze voelde voor haar. Vanuit een soort plichtmatige trouw, zouden ze plaatsnemen. Ze zouden echter niet gezellig zijn, niet zoals vroeger. Vriendschap bestond er al heel lang niet meer tussen hen, meer een soort wederzijds respect wat van hun kant vele malen groter was. Het was nooit Yué's eigen keuze geweest om de leider te worden, de anderen hadden het net zo goed kunnen zijn, maar ze heeft de plicht wel geaccepteerd. Ze dacht nog steeds dat veel van het respect en de trouw daar vandaan kwam, het feit dat zij kon accepteren wat zij niet konden en niet wilden. Aisurou was anders. Van hem hoefde ze niets te verwachten en hij niet van haar. Het was duidelijk dat ze de leider en de baas was, maar dat zorgde er nog niet voor dat Aisuro zich anders ging gedragen. Misschien was dat wel hetgeen wat Yué het meeste tot hem aantrok, het feit dat hij haar scherp hield. "Als je wilt tenminste. Of heb je inmiddels al de liefde van Kalah en Kenso gewonnen en ga je liever terug naar hen?" vroeg ze glimlachend en ietwat uitdagend. Hoewel ze nog steeds hoopte dat Aisurou Kalah met rust zou laten, was het voor alsnog een perfecte situatie om hem mee te plagen en uit te dagen.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:37 PMHet leek erop alsof Yué wakker schrok door hem. Ze vroeg ook direct wat er aan de hand was, of er iets gebeurd was. Hij schudde enkel zijn hoofd als teken dat het niet zo was, maar ze leek zelf ook snel te begrijpen dat hij enkel het eten kwam brengen. 'Het spijt me, dat was niet mijn bedoeling,' zei hij tegen haar toen ze zei dat hij haar had laten schrikken. Hij meende zijn woorden oprecht. Haar hele tafel lag vol met spullen en het leek erop dat ze tijdens haar harde werk in slaap was gevallen. Haar lichaam zou de rust nodig hebben gehad, anders was dat vast niet gebeurd. Ze verklaarde dat ze verwacht had dat Kalah het eten zou komen brengen, maar al snel voegde ze hieraan toe dat het haar niets verbaasde dat ze de nieuweling de klusjes liet doen. Hij glimlachte naar haar. 'Ik vond het ook niet erg om te doen,' merkte hij op. Hij moest zich natuurlijk wel geliefd maken bij de rest, maar als hij dit niet had willen doen dan had hij dat waarschijnlijk wel aangegeven. Op een vriendelijke toon uiteraard. Hij schudde zijn hoofd toen ze vroeg of hij al gegeten had. 'Nee, ik zat net toen Kalah naar me toe kwam, maar dat is niet erg. Ik kan nog wel eventjes wachten met eten.' Eerljk gezegd had hij best wel honger en hij kon dan ook niet wachten tot hij een heerlijke maaltijd naar binnen kon werken. Hetgeen wat op Yué's bord lag, zag er in ieder geval heerlijk uit. Hij had het eten van vanmiddag nog opgegeten, maar dat had niet voorkomen dat hij nu weer honger had.
Hij was lichtelijk verbaasd toen ze aan hem vroeg of hij haar gezelschap wilde houden, omdat ze anders weer in slaap zou vallen. Hij glimlachte naar haar. Ondanks dat hij honger had, zou hij het niet erg vinden om nog even in haar gezelschap te verblijven. 'Dat kan ik wel even doen, ik neem aan dat ze wel een bord eten voor me bewaren,' zei hij tegen haar. 'En het is een work in progress, ik ben bijna zover maar nog niet helemaal. Dat gebeurd een van de komende dagen nog wel,' grijnsde hij, toen ze vroeg of hij de liefde van Kenso en Kalah al voor zich had gewonnen. Ze hadden een kort gesprekje gevoerd, maar dat stelde niet zoveel voor. Ze hadden wel hun hulp aangeboden, al leek Kenso nog steeds een beetje wantrouwig te zijn. Niet dat het hem kwalijk te nemen was, na zijn actie bij de rivier.
Hij nam plaats op een van de stoelen aan de tafel. Eigenlijk ging hij er een beetje vanuit dat hij dat wel mocht doen, aangezien ze hem had gevraagd om haar gezelschap te houden. De spullen die op tafel lagen had ze zo goed als opgeruimd. 'Was je zo moe geworden van je werk dat je in slaap was gevallen?' Vroeg hij aan haar. Om eerlijk te zijn had hij niet echt een idee van wat haar taken inhielden. Behalve dan het leiding geven aan de rest. Hij was wel nieuwsgierig naar de rest van de taken die ze moest uitvoeren. Er waren namelijk behoorlijk wat papieren te vinden in haar hut. Dus misschien moest ze ook wat administratie bijhouden, sowieso de plekken die de verkenners hadden bezocht en wat voor nieuws ze daarover hadden. Het was vast handig om dat ergens op te schrijven. Dan kon er altijd op terug gekeken worden. Ze had ook eerder een document laten zien waarop de namen stonden van degene die het deeltijd-team zouden vormen, dus misschien hield ze alle teams ook wel bij. Gelukkig waren het dingen waar hij zich niet druk over hoefde te maken. Hij zag zichzelf namelijk niet echt als een leider, hij hield er gewoonweg te veel van om een dolletje te hebben met de rest. Dat was wel iets wat hij nog een beetje moest aftasten, hoe de rest tegenover zijn grapjes zou staan.