O] We are all one people, but we live as if divided
First Page | « | 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | » | Last
[ Go to bottom | Go to latest post | Subscribe to this topic | Latest posts first ]
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:37 PMYué ontwaakte elk moment wat meer, wat betekende dat de vermoeidheid en de hoofdpijn ook wat meer ontwaakte. Daarbij voelde ze haar arm, die Aisuro net nog had aangeraakt, branden. Ze haatte haar verradelijke lichaam, omdat ze zich niet zo wilde voelen, maar zich ertegen verzetten lukte ook niet. Niet zo goed als ze wilde althans. Direct schudde ze met haar hoofd toen ze het excuus van Aisuro hoorde. "Maak je geen zorgen, het is mijn schuld, ik had niet in slaap moeten vallen" zei ze, zijn excuus wegwuivend. Dit waren de taken die ze het meest verachtte aan het leiderschap. Het papierwerk. In principe was het een fijne dagelijkse bezigheid, een baan haast te noemen, maar het was simpelweg vreselijk om alles te moeten documenteren. Yué was niet van plan om binnenkort het stokje aan iemand over te geven, dus de documenten waren enkel voor haar. Ze wist dat ze ze nodig had, omdat ze anders dingen zou vergeten. Ondanks dat ze dat wist, haatte ze het alsnog.
Door zijn opmerking, kon Yué het niet laten om zacht te lachen. "Eten naar de baas brengen voor extra punten, natuurlijk kon je dat niet laten", merkte ze op, niet meer in staat de glimlach van haar gezicht te krijgen. Het voelde gemakkelijk en natuurlijk om hem te plagen. Kort vroeg ze zich af of het plagen was, of wellicht flirten. Direct had ze die gedachte weer uit haar hoofd gezet, daar wilde ze niet over nadenken. Het was leuk, dat was alles wat telde voor nu. Zacht schudde ze met haar hoofd toen ze hem hoorde zeggen dat hij best kon wachten met eten. "Daar geloof ik niets van, dat droge stuk brood wat ik je vanmiddag had laten brengen is niets vergeleken het avondeten hier", zei Yué, waarbij ze de geur van het eten opsnoof. De hoofdpijn trok voor een kort moment op, plaatsmakend voor het aroma dat haar vulde. Ze volgde zijn bewegingen met haar ogen, tot hij plaatsnam tegenover haar. Ze hield haar hoofd een beetje schuin en luisterde naar zijn woorden. "Daar zou ik zo zeker niet van zijn, op is op", zei Yué, waarbij er een idee zich begon te vormen in haar hoofd.
Lachen, ze moest lachen. Ze wist dat ze moest lachen om zijn opmerking over Kalah, maar ze kon het niet. In plaats daarvan wist ze haar mondhoeken omhoog te trekken in een overtuigende glimlach. Een die ze uren lang voor een spiegel had geoefend, tot hij zo echt en natuurlijk was, dat ze hem altijd kon gebruiken op momenten als deze. "Goed om te horen dat je er geen gras over laat groeien. Hoewel, ik vraag me af of ik wel iemand in de groep wilt die na na nog geen vierentwintig uur al zijn geslacht naloopt", zei ze, waarbij ze haar wenkbrauwen naar hem optrok in een provocerend gebaar. Ze was benieuwd wat hij hierop zou zeggen. De gesprekken die ze samen voerden, waren eerder vanmiddag al anders dan gesprekken die ze met anderen voerde. Het had een flirterige toon, iets wat ze zo goed mogelijk probeerde te negeren. Het had een toon die enkel de gesprekken tussen Jet en haar ook hadden gehad. Toch besefte Yué zich ook dat Jet en Aisurou ontzettend veel verschilde. Waar Jet arrogant was, was Aisurou tot nu toe vriendelijk geweest tegen haar. Uit niets sprak arrogantie, wat haar intrigeerde.
Zonder er erg in te hebben, liet ze een zucht los en scheurde een stukje brood los van de homp brood. In plaats van het brood in haar mond te stoppen, keek ze ernaar hoe ze het verplette tussen haar vingers. "Moe, gestresst, gespannen, gefrustreerd..." begon ze op te noemen, waarna ze het balletje brood in haar mond stopte. Ze haalde haar schouders op in een zogenaamd nonchalant gebaar. "Het is heel druk hier", zei ze en tikte tegen haar slaap aan, als teken dat het druk was in haar hele hoofd. "En hier is het ook druk, geen beste combinatie. Het botst, wat voor hoofdpijn zorgt. Ik wilde slechts even mijn ogen sluiten, maar voor ik het wist", ging ze verder, waarna ze diep adem haalde en opstond. "Kom op, laten we eens wat eten voor jou wegpikken uit de keukens. Ik weet een achterdeur-route", zei Yué. Haar hart maakte een opgewonden sprongetje bij het vooruitzicht aan iets geheims, iets wat eigenlijk niet mocht. Ze griste een stukje leeg papier naar haar toe, krabbelde er wat op en stopte het in haar zak, waarna ze naar Aisurou keek, in afwachting of hij op haar voorstel in zou gaan.
ReplyEloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:38 PMHij haalde zijn schouders op toen ze opmerkte dat het haar schuld was, dat ze niet in slaap had moeten vallen. 'Blijkbaar had je lichaam het nodig en je moet goed naar je lichaam luisteren,' vertelde hij haar. Het belangrijkste in het leven was om naar de signalen te luisteren die je lichaam aan je gaf. Hij snapte best dat het een moeilijke taak was om naar je lichaam te luisteren, vooral als je ook op zoveel anderen moest letten. Dan vergat je jezelf al heel snel en dat was te begrijpen, maar niet goed. Al had hij niet de indruk gekregen dat ze echt heel veel slaap te kort kwam. Ze zag er gewoon goed uit voor een dame van haar leeftijd. Al wist hij haar exacte leeftijd natuurlijk niet, maar hij kon het wel inschatten. Ze zou ongeveer even oud als hem zijn.
Een lach rolde over zijn lippen toen hij haar opmerking hoorde. 'Oh shit, nu heb je me door hoor.. Nu baal ik wel een beetje omdat ik betrapt ben,' grinnikte hij. Eigenlijk was die gedachte nog helemaal niet door zijn hoofd geschoten. Hij had toch wel het gevoel dat het best goed zat tussen hen. De manier waarop ze met elkaar omgingen en waarop hun gesprekken verliepen.. Hij had niet het gevoel dat hij extra punten hoefde te scoren bij haar. Niet dat hij dacht dat ze hem voor zou trekken, zeker niet. Maar hij had wel het gevoel dat ze hem mocht. Aan de andere kant zou hij sowieso hard werken en helpen waar nodig was. Als iemand even iets niet kon doen, dan wilde hij daarvoor best invallen. Dat deed hij omdat het zelf wilde en niet omdat hij indruk wilde maken op Yué. Hij haalde zijn schouders op. 'Ik ben het eigenlijk gewend om een hele tijd geen eten te krijgen. Het lukt me wel om mijn hongergevoel te onderdrukken, maar als je me nu iets zou aanbieden, zou ik zeker niet weigeren,' verklaarde hij. Hij trok zijn wenkbrauw op toen ze opmerkte dat het zo was dat als het eten op was, het ook echt op was. 'Dan moet ik maar vertrouwen dat Onrak een beetje voor me bewaard, volgens mij liggen we elkaar wel,' zei hij grijnzend.
Hij trok zijn wenkbrauw op bij het horen van de woorden van Yué. Een beetje verbaasd was hij wel over die opmerking en dat was vast ook wel op zijn gezicht te zien. Hij haalde een hand door zijn witte haren. 'Oh, maar op die manier ben ik niet geïnteresseerd in Kalah. Begrijp me niet verkeerd, ze is een mooie meid maar niet mijn type,' zei hij wat pijnzend tegen haar. Hij kon nu wel doen alsof hij daarop uit was met Kalah, maar dat was zeker niet het geval. Dat was sowieso niet iets waar hij aaan dacht op dit moment. Oké, dat loog hij.. Want dat was wel iets waar hij regelmatig aan dacht, maar het ging gewoon niet gebeuren. 'Het is gewoon de bedoeling dat ik haar overtuig om toe te stemmen dat ik het deeltijd-team mag,' legde hij vervolgens uit, wat mompelend. Yué had tevens eerder duidelijk gemaakt dat Kalah het ermee eens moest zijn.
Begrijpend knikte hij toen ze begon uit te leggen waarom ze in slaap was gevallen. Het was druk in haar hoofd, druk in het kamp.. Het zorgde blijkbaar voor hoofdpijn bij haar, iets wat hij vervelend vond. Al had hij niet het gevoel dat ze zat te wachten op medelijden van hem. Hij volgde haar bewegingen toen ze opstond en zijn mond viel haast open van verbazig toen ze voorstelde om wat eten te gaan pikken uit de keuken. Hij had niet verwacht dat het iets was wat ze zou doen, maar het erg vinden deed hij niet. Hij vond het juist leuk dat ze dit voorstelde. 'Dat klinkt als een uitstekend plan,' zei hij dan ook, waarna hij opstond van zijn stoel. Hij maakte een overdreven gebaar naar de opening van de hut. 'Na u, mevrouw,' grijnsde hij naar haar. Zij was tevens degene die de achterdeur-route had.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:38 PM"Mijn lichaam moet zich niet zo aanstellen", zei Yué opstandig bij het horen van zijn wijzelijke opmerking. Hij had gelijk, absoluut honderd procent gelijk. Toch zou ze zich nooit zo snel gewonnen geven, daar was ze veel te koppig voor. Ze wist dat ze zich de afgelopen tijd wel heel erg had gepushed en zonder een manier van ontspannen, was het telkens lastiger geworden. Daarbij voelde ze het vuur onder haar huid, iets wat haar ook constant gestresst wist te maken. Alles bij elkaar hielp nou eenmaal niet. Maar, morgen zou ze het vuur weer los laten en momenteel zorgde Aisurou voor wat afleiding, wat er al haast direct voor zorgde dat ze zich wat lichter voelde. Ondanks alles, wist ze dat hij gelijk had. Ze had meer rust nodig, of in ieder geval meer rust in haar hoofd. Lichamelijk voelde Yué zich geweldig, misschien wel beter dan ooit, helemaal met het vooruitzicht dat ze snel weer zou trainen. Ze miste haar zwaard in haar dagelijkse leven, dus een trainingschema opzetten met Aisurou zou daar ook bij helpen. Zijn komst leek haast een geschenk van de goden.
Zonder er erg in te hebben, liet Yué ook een lach los door zijn opmerking. "Pas maar op, dit gaat in je file", zei ze dreigend. Met een glimlach keek ze de jongeman aan. Voor iemand die zo lang vast werd gehouden, mishandeld was en amper eten heeft gekregen, gedroeg hij zich zo normaal. Ze hoopte maar dat het was omdat hij zich hier simpelweg goed voelde. Een andere verklaring zou lastiger te accepteren zijn. Het was nu eenmaal zo dat Yué hem had geaccepteerd hier, maar hij zou zijn omgeving ook moeten accepteren. Grote kans dat dat al gebeurd was, anders had hij zich waarschijnlijk allang uit de voeten gemaakt. De weg naar beneden is zo lastig niet, maar betekend wel dat de weg naar boven nooit meer gevonden zou worden.
Dit keer schudde zij met haar hoofd toen hij vertelde dat hij het gewend was om niets te eten. "Zo werkt dat hier niet, minstens twee maaltijden per dag, daar staan we voor. Ook voor jou. Zelfs als je geen honger hebt, het is goed om wat reserves aan te leggen", zei ze. Woorden die Jet haar had vertelt toen ze hier net aan was gekomen. De dagen erna had hij al zijn eten met haar gedeeld, boven op Yué's eigen porties. Binnen no-time had ze weer wat vet op haar lichaam en kon ze weer doorgroeien als een normaal kind. Nu had Aisurou geen voedingsstoffen meer nodig om te groeien, maar wel om in leven te blijven. Erg mager zag hij er niet uit, maar kleding kon veel verbergen. Yué zou ervoor zorgen dat hij de komende periode meer eten dan anders zou krijgen. Niet omdat ze hem op die manier voor zou trekken, maar omdat hij het nodig had. Het was een onuitgesproken regel sinds Yué aan het hoofd was komen te staan, dat de nieuwelingen meer eten zouden krijgen. Vaak voor een periode van twee tot drie weken, wat haar in dit geval genoeg lijkt. Met name als ze morgen zouden beginnen met de training, had hij wel extra energie nodig. Daarnaast zouden wat extra voedingsstoffen voor spierherstel ook niet verkeerd zijn, maar Yué wist niet in hoeverre ze hier invloed op had. Het eten was vaak wat de pot schafte, daar kon ze weinig tegen in brengen.
De verbazing die over het gezicht van Aisurou schoot, deed haar glimlach wat groeien. Ze genoot ervan om mensen te verrassen. Vaak had iedereen die haar voor het eerst ontmoette, direct een mening klaar over haar. Het was geweldig om die mening eens goed door elkaar te schoppen met een opmerking als deze tussendoor. Ze had vaak te horen gekregen dat ze er lief uit zag, met haar lange blonde haren en haar blauwe ogen. Haar bouw was inmiddels vrouwelijk, licht gespierd, maar toch rond. Niemand verwachtte van haar dat ze grof in de mond was, opmerkingen zou maken over seks of soms had ze zelfs gehoord dat ze het niet hadden verwacht dat ze grapjes zou maken. Yué nam haar rol serieus, maar ze wilde niet dat haar rol haar serieus nam, daar had ze liever een man voor. Ze kon dan ook niet anders dan lachen om zijn gezichtsuitdrukking en zijn opmerking samen. "Ik denk dat de tweeling blij is om dat te horen", zei Yué met een kleine grijns. "En ik denk dat ze je al geaccepteerd hebben sinds het moment dat je genoeg ballen had om naakt dat water uit te lopen", vervolgde ze terwijl ze een stel roestige sleutels uit een laatje pakte en richting Aisurou liep. "Letterlijk", zei ze zacht in het voorbijgaan en stapte langs hem naar buiten.
Het was een korte wandeling naar de eetzaal, maar ze namen een andere route om bij de achterdeur te komen. Het was stil buiten, de route was slecht verlicht, maar Yué wist alle routes slapend nog uit haar hoofd. Vele van de routes had ze zelfs bij geholpen om het aan te leggen. Ze bereikten ze achterdeur van de keuken, die direct grensde aan de eetzaal. Van binnen klonk er gepraat en gelach, hoewel het gedempt werd. Yué draaide zich half om naar Aisurou en legde haar vinger tegen haar lippen, waarna ze de sleutel in de deur stak en het slot omdraaide. Geruisloos stapten ze naar binnen. "Stap een voltooid", fluisterde Yué, waarbij ze met twinkelende ogen naar Aisurou opkeek. Ze wenkte hem met haar hoofd, waarna ze door de keuken slopen richting de voorraad kast. Haar ademhaling probeerde ze rustig te houden, maar haar hart klopte van de spanning en adrenaline. Aanzwellende voetstappen, zorgde ervoor dat ze instinctief handelde en Aisurou en haarzelf in een veel te kleine kast met schoonmaakspullen duwde en de deur achter zich dicht trok. Zacht hijgde ze, waarna ze opkeek naar Aisurou. Even wist ze niets uit te brengen of te doen, hij was zo dichtbij dat ze zijn lichaam tegen dat van haar voelde. Zijn aanwezigheid overdonderde haar en ze wendde haar blik snel af, overwoed knipperend met haar ogen.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:38 PMYué merkte op dat haar lichaam zich niet zo aan moest stellen en hij schudde enkel zijn hoofd. Meer had hij niet te zeggen op die opmerking, want hij was het er totaal niet mee eens. Hij wilde alleen niet zo betweterig overkomen door een heel verhaal op te dreunen, waar ze zich toch niets van aan zou trekken. Het was niet zijn bedoeling om ontzettend wijs over te komen en haar de les te lezen, hij had met zijn eerder opmerking alleen duidelijk gemaakt dat ze wel gewoon haar rust moest nemen wanneer ze die nodig had. De jongeren zouden het haar echt niet kwalijk nemen als ze af en toe wat tijd voor zichzelf nam. 'Krijg ik dan een kruisje achter mijn naam? En bij hoeveel kruisjes word ik weggestuurd?' Hij grijnsde naar haar. Hij geloofde wel direct dat ze en file op zou maken over al de jongeren en dat er ook misdragingen ingezet werden. Hij vroeg zich alleen wel af of er ook echt mensen weggestuurd werden die zich niet goed gedroegen. Of in ieder geval niet zoals zij wilde. Een groot deel van de leden was nog kind, dus die kon je het ook niet echt kwalijk nemen dat ze af en toe baldadig waren. Althans dat was zijn mening. Hij vond dat kinderen ook een beetje kind moesten kunnen zijn en daarom af en toe wat streken uit moesten halen. Als klein jongetje deed hij niet anders. Het zou voor hem ook niets geweest zijn om zich dan bij zo een groep aan te sluiten. Toen hij nog klein was, had hij die discipline niet op kunnen brengen. Maar gelukkig was dat nu niet het geval en had hij tijdens zijn jeugd ontzettend veel geleerd.
Er was blijkbaar ook een regel dat ze twee maaltijden per dag zouden krijgen. Ook als hij geen honger had zou hij twee maaltijden moeten eten. Hij kon het zich niet voorstellen dat hij een keer geen honger zou hebben, misschien als hij ziek was of iets in die richting. Het was wel belangrijk dat er zo een regel bestond. Zo kreeg iedereen toch genoeg voedingsstoffen binnen en dat was belangrijk voor het werk dat ze uit moesten voeren. Hij knikte dan ook als teken dat het duidelijk voor hem was dat hij genoeg te eten zou krijgen. Dat was toch ook best fijn, omdat hij het nodig had. Zijn lichaam had het nodig en hij kon wel een paar kilo's extra gebruiken. Tijdens het eten zou hij het vet ook weer verbranden en dan zouden zijn spieren zich weer op gaan bouwen. Daar keek hij zo ontzettend naar uit. Niet dat hij zich nu slecht voelde in zijn lichaam of zwak, maar het was gewoon niet zoals het voorheen was geweest en daar kon hij zich best aan storen.
Hij kon het niet laten om nogmaals te lachen toen Yué opmerkte dat de tweeling vast blij zou zijn om te horen dat hij niet geïnteresseerd was in Kalah. In ieder geval niet op een fysieke manier. Wat hem wel weer verbaasde was dat ze opmerkte dat ze hem volgens Yué al geaccepteerd hadden op het moment dat hij naakt het water uit was gelopen. Hierdoor moest hij toch wel even grijnzen. Het was een riskante move geweest en hij had er ook veel over getwijfeld, maar nu was hij toch blij dat hij dat had gedaan. Als dat een manier was om geaccepteerd te worden, dan beviel dat hem wel. Hij hield er wel van om dat soort risico's te nemen en dat het nou een positieve uitwerking had, stimuleerde hem alleen maar om het vaker te doen. Misschien was dat dan weer niet zo goed, maar ach, wat maakte het ook uit. Toen ze langs hem liep, kon ze het blijkbaar niet laten om nog een opmerkinkje te maken, waardoor hij toch even naar haar knipoogde. Het was gewoon te verleidelijk om het niet te doen. De opmerkingen die tussen hen heen en weer gingen, hadden toch al een flirterige ondertoon.
Terwijl ze naar de keuken liepen, moest hij toch goed opletten waar hij liep. Het was niet heel goed verlicht en hij kende de weg nog niet, dus hij wist ook niet precies waar hij kon lopen. Hij volgde Yué maar gewoon, maar dat gaf nog steeds niet alle garanties. Voor hetzelfde geld struikelde hij ergens over en viel hij naar beneden. Dat zou niet echt voordelig zijn als hij morgenvroeg moest trainen. Toen ze de keuken bereikten opende Yué de deur met de sleutel en samen stapten ze naar binnen toe. 'Wat zijn we toch een goed team,' zei hij zachtjes toen ze zei dat ze stap een voltooid hadden. Eigenlijk had zij al het werk gedaan tot nu toe, maar hij vond het nog steeds leuk om haar gewoon een beetje te plagen. Met zijn tweeën slopen ze richtin de voorraadkast, maar er waren ook andere voetstappen te horen. Voordat hij het wist, werd hij door Yué een kast ingetrokken. Een behoorlijk kleine kast. Ze stonden ontzettend dicht bij elkaar en hij wist even niet goed wat hij moest zeggen of doen. 'Je had ook best mogen zeggen dat je me onweerstaanbaar vindt, daarvoor had je me niet een kast in hoeven trekken,' fluisterde hij zachtjes. En een zachte lach rolde over zijn lippen. Hij merkte aan zichzelf dat het hem toch ook niet koud liet dat ze nu met hun lichamen tegen elkaar aan stonden. Het gaf hem toch wel een warm gevoel van binnen.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:38 PMZe had gelachen om zijn opmerking en daarna toch hem een serieuze blik toegeworpen. "Je hebt er al een, voor dat gebeuren met Kalah. Waarom denk je dat ik zelf met je ga trainen?" vroeg ze en trok daarbij een wenkbrauw omhoog. Het was een leugen, natuurlijk had hij geen kruisje, maar een file had hij zeker wel. Daar had ze onder anderen vandaag aan gewerkt. Over iedereen was er een eigen file te vinden in Yué's ladekast, waarin ze de files zelfs had geordend op alfabetische volgorde. Dingen zoals dat zorgde ervoor dat ze overzicht kon blijven houden, anders was de chaos enkel groter en zou die maar blijven groeien.
Yué vond de grijns die Aisurou tevoorschijn haalde toen ze het had over zijn handeling bij de rivier eerder vandaag, aanstekelijk en amuserend. De jongeman wist haar keer op keer te verrassen en te amuseren. Het zorgde voor een soort nieuwsgierigheid naar hem toe, die ze lastig kon onderdrukken. Naast de aantrekking die ze voor hem voelde, maar die was wat makkelijker weg te stoppen. De combinatie echter, die was gevaarlijk. Helemaal toen de knipoog die Aisuro haar toewierp, haar duidelijk opviel en ervoor zorgde dat ze kriebels in haar buik kreeg. Hij was een gevaarlijke combinatie voor haar, dat begon ze zich te beseffen. Er was iets aan hem wat ervoor zorgde dat ze het lastig vond om hem te behandelen als ieder ander.
Het gebeurde allemaal veel te snel. Het ene moment waren ze binnen, het volgende moment stonden ze veel te dicht tegen elkaar in een berging. Yué voelde haar hart in haar borst kloppen, maar probeerde opnieuw haar ademhaling zo rustig mogelijk te houden. Ze kon het niet laten om nog eens omhoog te kijken. Het viel haar nu pas op dat hij een stukje groter was. Ze scheelden haast een kop, wat gek was. Het was haar nog niet eerder opgevallen, maar leek nu perfect uit te komen. Haar hoofd viel precies in zijn nek, wat ervoor zorgde dat haar warme adem terecht kwam op zijn huid. Zijn warme adem voelde ze tegen haar voorhoofd en kruin komen. Het zorgde voor kippenvel over haar hele lichaam. De opmerking die hij maakte, gevolgd door zijn gelach, zorgde ervoor dat Yué de behoefte had om te blozen. Die behoefte negeerde ze en ze keek zo vurig mogelijk naar hem op. Met zijn gelach had ervoor gezorgd dat ze het lage en trillende gevoel nog na voelde gonzen in haar eigen lichaam. "Als ik je zo onweerstaanbaar had gevonden als je denkt, had ik je allang opgeeist. Ik ben de enige met een tweepersoonsbed, weet je nog" kaatste Yué scherp terug. Ondanks dat haar tong scherp was, lag er een bepaalde glinstering in haar ogen die er heel lang niet meer was geweest.
Met Aisurou's lichaam zo strak tegen dat van haar aan, leek een heel ander deel van Yué wakker te worden. Een deel waarvan ze dacht dat het was verdwenen. Ze had zoveel geprobeerd om dat gevoel weer te beleven, sinds Jet hen had verraden. Het leidde tot niets, tot nu. Door de meest simpele handeling als in een donkere berging staan met Aisurou, had ze zichzelf weer doen ontwaken. "Haal die grijns van je gezicht", mompelde ze nog haar stem wat meer schor dan anders. Ze wendde haar blik af en telde af naar het moment dat ze uit deze berging kon stappen. Het werd haar haast te veel. Zijn aanwezigheid was overweldigend, samen met haar lichaam dat op manieren reageerde dat ze niet tegen kon houden. Net toen Yué trillerig ademhaalde en overwoog om iets te doen, hoorde ze de deur in de keuken dichtvallen. Direct keek ze op naar Aisurou, hield zijn blik een kort moment vast en opende de deur van de berging weer. Ze verwelkomde de koele lucht en onderdrukte de behoefte om haar hand langs haar gezicht te halen.
Zo snel mogelijk had Yué zich weer herpakt, heel bewust keek ze daarbij niet naar Aisurou. Ergens vond ze een schaal, waar ze eten in begon te scheppen wat over was van vanavond. Het was een heerlijke ragout, gemaakt met rundvlees. Simpel, maar heerlijk. Yué wenste niet voor het eerst dat zij ook zulke dingen kon koken. Yué had haar bui van zich af kunnen zetten en stapte naar Aisurou toe, om hem de schaal met ragout te nemen. De damp kwam er nog vanaf. Opnieuw voelde ze een golf adrenaline door haar lichaam gaan door wat ze aan het doen waren. Het duurde net een tel te lang voor ze de schaal aan Aisurou had gegeven, wat ze zo goed mogelijk probeerde te negeren. Ze griste nog een half brood mee in een doek, waarna ze naar de deur van de keuken gebaarde.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:39 PMDe woorden van Yué waren behoorlijk duidelijk, al had ze waarschijnlijk niet door dat in haar blik iets anders te zien was. Die kleine glinstering, vertelde hem genoeg. Ze kon nog zo haar best doen om het te ontkennen, misschien zelfs te onderdrukken, maar die aantrekkingskracht tussen hen was zeker aanwezig. Vooral nu ze zo dicht op elkaar stonden. De neiging om haar gewoon te zoenen was sterk aanwezig, maar hij wilde het risico niet nemen om nu al uit de groep gezet te worden vanwege ongewenste intimiteiten. Al was hij er toch vrij zeker van dat ze het helemaal niet erg zou vinden als hij dat zou doen. Waarschijnlijk zou ze hem meer op zijn kop geven omdat dat bij haar rol hoorde dan dat ze het echt wilde. 'Dat zal dan wel zo zijn, maar je ogen zeggen iets heel anders dan je mond.' Ook dit was een riskante opmerking, maar hij zou zichzelf niet zijn als hij zijn mond zou houden bij zo een opmerking. Hij kon het gewoon niet laten om erop te reageren. 'En voor dat soort dingen is er niet per se een bed nodig,' voegde hij er nog zacht fluisterend aan toe. Dat was al helemaal een riskante opmerking, maar hij hoopte dat Yué het niet heel erg vond.
Haar opmerking die volgde, zorgde er alleen maar voor dat de grijns rond zijn lippen wat breder werd. Zoiets moest je nooit tegen hem zeggen, niet op dit soort momenten in ieder geval. Op dat moment hoorden ze een deur dichtvallen in de keuken, wat betekende dat ze weer alleen waren. Ze keken elkaar even aan en niet veel later had Yué de deur van de kast weer geopend. De koele lucht kwam als een klap binnen. Hij had zich niet beseft dat het zo warm was geweest in de kast. Hij verliet de kast en keek toe hoe ze wat spullen verzamelden. Een schaal die ze vulde met het eten en die vervolgens aan hem werd gegeven. Uiteindelijk pakte ze nog een stuk brood in een doek mee en gebaarde ze naar de deur. Hij opende deze en checkte eerst of er iemand te zien was. Dat was niet het geval en dus gebaarde hij naar Yué dat het veilig was om te vertrekken.
Eenmaal ze beide weer buiten stonden, haalde hij diep adem. Hij zou kunnen zeggen dat hij dit soort dingen helemaal niet spannend vond, maar hij voelde de adrenaline door zijn lichaam stromen. Als ze betrapt waren, dan hadden ze dit hem vast niet in dank afgenomen. Het maakte geen goede indruk om al op de eerste dag eten te stelen. Alhoewel.. Yué was erbij dus konden ze hem wel straffen als hij betrapt was? Zouden ze iets tegen hun leider durven zeggen als ze zagen dat zij er ook bij was? Hij had zo het gevoel van niet. Misschien een enkeling, maar lang niet iedereen zou tegen haar in durven gaan. Hij had vandaag al gemerkt dat de mensen die dicht bij haar stonden, voornamelijk uit respect richting haar handelden. Ze bleek Kenso, Kalah en Onrak goed te kennen, maar het kon goed zijn dat hun band wel veranderd was sinds Yué de leiding had gekregen. Hij durfde er niets over te zeggen, aangezien hij hier nieuw was. Hij had enkel vandaag wat dingen opgemerkt, maar dat wilde niet zeggen dat hij exact wist hoe de situatie in elkaar zat. Daarvoor zou hij toch wat langen moeten observeren.
Met zijn tweeën liepen ze weer terug naar de hut van Yué, al liet hij haar voor gaan. Hij had geen idee hoe ze gekomen waren, dus ook geen idee hoe hij haar hut terug moest vinden. 'Dat was toch best gaaf om te doen, ik had er geen idee van dat ik eten stelen op deze leeftijd nog leuk zou vinden,' zei hij tegen haar. Ze zeiden dat mannen nooit helemaal volwassen werden en misschien hadden ze daar ook wel gelijk in. Het leek hem overigens ook niet leuk om zich in de komende jaren al serieus te gaan gedragen. Hij zou sowieso altijd wel een grapjas blijven, want dat zat gewoon in hem. Dat was iets wat je niet zo makkelijk kon veranderen. Hij zou waarschijnlijk wel wat serieuzer moeten worden nu hij bij de Freedom Fighters zat, maar hij zou vanzelf merken hoe dat hem af zou gaan. Hij wilde nu nog geen voorspellingen doen.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:39 PMVoor een kort moment dacht Yué dat hij haar zou zoenen. De niet bestaande ruimte tussen hun twee lichamen leek te branden. Yué voelde dat haar lichaam haast in de fik leek te staan, sommige plekken meer dan anderen. Het was zo godvergeten heet in de ruimte, met daarbij ook nog eens zijn warme lichaam dat strak tegen haar aan stond. De opmerking van Aisurou zorgde ervoor dat ze opnieuw naar hem opkeek. Hij had het gezien. Natuurlijk had hij het gezien. Yué kon het zelfs voelen in haar ogen, zelfs een blinde had nog kunnen zien wat er in haar ogen aan het broeden was. Ze wist het tot een minimum te beperken, wat ze van haar lichaam niet kon zeggen. "Dan is mijn mond duidelijk de verstandigste", zei Yué zacht, waarbij ze opnieuw haar blik van hem afwendde. Ontkennen was onmogelijk en ontzettend hypocriet, maar ze was blij dat ze nu wist dat ze zich weer zo kon voelen. Dat die kant van haar niet bruut was afgesneden toen Jet ook zo bruut uit haar leven werd gesneden. Oprecht had ze niet van hem gehouden, maar ze wist dat die potentie er altijd had gezeten. Toen had ze zich destrijds ervan afzijdig gehouden, maar geen van beiden kon ontkennen dat gevoelens en emoties zich aan het ontwikkelen waren. Dat maakte zijn verraad alleen maar erger. Yué had het niet zien aankomen, ze had geen enkel teken gezien van zijn dubbelspel. Naderhand kon ze veel terugleiden, maar in het moment zelf was ze zo blind. Het verwarde haar nog het meest dat ze wist dat ze die gevoelens nooit meer wilde voelen, maar voor alsnog verlangde naar iemand die haar zo kon laten voelen. Scherp had ze ingeademd en met een ruk naar hem opgekeken, toen hij fluisterde dat ze geen bed ervoor nodig hadden. Haar hart begaf het haast en leek uit haar borst te willen springen van spanning en adrenaline. Als ze nog een seconde langer met hem in de kast had gezeten, had ze hem laten weten dat hij degene was die een bed nodig had als ze klaar was met hem. De koele lucht kwam dan als een grote verlosser en ze bedankte in stilte haar kracht om zich los te trekken uit het moment. Ze voelde ook spijt, maar dat probeerde ze te negeren. Het kon niet. Wat ze nu deed was fout. Hoewel ze de aantrekkingskracht kon voelen, zou het lijken alsof ze hem zou gebruiken. In de ogen van de andere Freedom Fighters, als ze er al ooit achter kwamen, zou het enkel negatief worden gezien. Ze zouden het zien alsof Yué Aisurou had misleid en verleid toen hij aan was gekomen en hem op die manier voor haar eigen plezier had gebruikt. Het was niet hoe ze bekend wilde staan, dus ze wist dat ze moest stoppen. Met enkel een blik op Aisurou, wist ze dat dat een hele strijd ging worden. Helemaal als hij snel zou herstellen, zijn spieren zouden aansterken en hij weer op volle kracht was gekomen. Nu al had hij een ontzettend sterk en machtig uiterlijk, mannelijk, waar Yué haast bij in katzwijm viel. Nu die kant van haar weer was ontwaakt, wist ze dat die kant ook heel snel weer in slaap moest vallen. Voor iedereen zijn bestwil. Behalve voor die van Yué persoonlijk dan. Zelfs met het overgeven van de schaal ragout, probeerde Yué te negeren hoe dichtbij zijn vingers waren. Gelukkig wist de buitenlucht haar te kalmeren en uit haar bui te trekken. Diep haalde ze adem, waarna ze zich weer ertoe kon brengen om naar hem te kijken. Direct voelde ze een glimlach groeien toen hij opmerkte dat het eten stelen leuk was. "De charme van iets stiekem doen valt nooit weg, hoe oud je ook bent", glimlachte ze naar hem, waarbij ze over haar schouder keek. Voor Yué de deur achter zich dicht had getrokken, had ze het briefje op een keukenblad gelegd. Daarop stond dat zij, Yué, wat eten had meegenomen uit de keukens. Ook stond het verzoek erop om Aisurou wat meer te geven voor de komende twee weken. Waarschijnlijk wist de keukenstaff allang dat er een nieuw gezicht rondliep, maar ze wilde zeker weten dat de regels werden nageleefd. "Als iemand ons heeft gezien en komt beschuldigen, zal ik je wel alle schuld moeten geven", zei ze en probeerde daarbij zo serieus mogelijk te klinken. Ze haalde haar schouders op en keek hem zo onschuldig mogelijk aan. "Je dwong me, je had zoveel honger dat je anders míjn eten had opgegeten. Ik had geen keuze", vervolgde ze, haar onschuldige gezicht in de plooi houdend, hoewel ze haar mondhoeken voelde trillen. Daarbij bleef ze Aisurou aankijken, vertrouwend op haar richtingsgevoel.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:39 PMEen zachte zucht verliet zijn mond toen Yué zei dat haar mond het verstandigste was. Het was nog een wonder dat er tussen hun lichamen nog genoeg plek was om een zucht te produceren. Het ademen leek nauwelijks gedaan, maar dat kwam waarschijnlijk niet omdat ze zo dicht bij elkaar stonden. Meer omdat het een moment was waarin zich veel te veel spanning bevond. 'Ouch, dat kwetst me wel een beetje,' zei hij tegen haar. Ze keek hem niet meer aan, maar dat was te verwachten. Het leek alsof dit hele gebeuren haar een beetje gevoelig lag. Niet dat het hem zou verbazen als dat zo was. Ze hadden allemaal behoeftes, vooral in een groep met veel jongeren moesten de hormonen sterk aanwezig zijn. Als leider werden er waarschijnlijk allerlei dingen van je gevonden als je überhaupt een soort relatie met iemand aan zou gaan. Het maakte dan nog niet eens uit wat voor relatie dat was, het kon ook gewoon puur vriendschappelijk zijn. Dan werd er waarschijnlijk gedacht dat ze diegene voor zou trekken. Of dat je het lievelingetje was. Het was vast ook beter als ze niets deden met de aantrekking die er hing, al wist hij niet zeker of hij dat wel kon.
Hij knikte toen ze opmerkte dat de charme van iets stiekem doen nooit weg zou vallen, ongeacht hoe oud je was. Daar had ze eigenlijk best wel gelijk in, maar hij had al wel gemerkt dat Yué in heel veel dingen gelijk had. Ze leek een stuk wijzer dan de meeste mensen van hun leeftijd. Hij ging er dan ook vanuit dat ze wel wat meer had meegemaakt dan de meesten. Vrijwel iedereen in de groep had een verleden, daar ging hij althans vanuit. Hij kon het zich namelijk niet voorstellen dat een kind voor de lol bij zijn ouders weg zou gaan en zich bij een groep strijders zou voegen. Dat was tenminste niet iets wat ooit door zijn hoofd had geschoten toen hij zijn beide ouders nog had.
Hij trok zijn wenkbrauw op toen ze zei dat ze hem wel de schuld moest geven als iemand hen gezien had. 'Oh, ja hoor! Geef de nieuweling maar weer de schuld van dit alles,' zei hij semi-beledigd tegen haar. Het was duidelijk haar idee geweest om dit te doen. 'Ik geef je daarvoor toestemming trouwens, jij bent vast degene die hier de straffen uitdeeld. Dus als je me dan een beetje matst met mijn straf, dan vind ik het niet erg,' grijnsde hij vervolgens naar haar. Hij kon niet helemaal zeggen of ze serieus was of niet. Zo goed kende hij haar natuurlijk nog niet. Daarbij had hij ook niet het gevoel dat iemand hen gezien had. De meesten waren nu vast in de eetzaal aan het genieten van de heerlijke ragout die er voor hen gemaakt was. Het eten van Yué zou ondertussen misschien wel koud zijn, maar dan konden ze het nog altijd mixen met dat van hem. Dan zou de warmte zich weer een beetje verspreiden. Op deze manier zouden ze waarschijnlijk vaker oplossingen moeten verzinnen.
Eenmaal bij haar hut aangekomen, omklede hij de schaal met een arm en hield hij met zijn andere arm het tentdoek voor haar open. Het ging misschien wat lastig, maar het lukte hem wel. 'Het is nu toch al een tijdje later en ik val bijna om van de honger, dus ik denk dat we maar snel moeten beginnen met eten,' zei hij met een grijns rond zijn lippen tegen haar. Dat was natuurlijk wel een beetje overdreven, maar honger had hij zeker wel en de heerlijke geur van het eten onder zijn neus, maakte dat er niet beter op. Hij had wel behoefte aan een fatsoenlijke maaltijd.
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Meticulous on 01/06/2018 02:39 PMHet was ontzettend lastig voor Yué om uit haar bui te stappen. Voor een vrouw zijn dat soort buiten haast te lastig om simpelweg van zich af te schudden, een man heeft het in dat opzicht een stuk gemakkelijker. In wel meer opzichten, maar momenteel was dat de enige die ertoe deed. Aisurou's opmerking dat het hem kwetste, deed haar glimlachen, maar niet meer reageren. Als ze reageerde, kon ze wel eens een opmerking maken die het enkel alleen maar weer aanwakkerde. Dat was het laatste wat ze wilde of kon gebruiken. Het was vreemd, maar door dit alles zo goed mogelijk te negeren, beschermde ze niet alleen zichzelf. Natuurlijk was het haast onacceptabel als ze iets zou beginnen met hem, aangezien hij er net was. Zelfs al was het alleen maar seks en niets anders, het zou ongetwijfeld alsnog naar buiten komen. Hij was hier net, naast het feit dat ze zouden denken dat Yué misbruik maakte van haar machtpositie, zou het ook haar hele positie zelf in twijfel kunnen trekken. Het simpele feit was dat Aisurou hier net was, hij had zich in geen enkel opzicht bewezen tegenover de anderen. Het duurde niet lang voor een nieuw lid was opgenomen in de groep, eigenlijk ging dat altijd ontzettend natuurlijk en gemakkelijk. Wat vaak belangrijk was, was dat het nieuwe lid iets deed om zichzelf te bewijzen. Ook iets wat vaak natuurlijk en zonder moeite ging, maar er moest een moment zijn waarop het klikte. Waarop het nieuwe lid in de groep paste en de groep dat accepteerde. Met nog geen vierentwintig uur aanwezigheid, kon hij onmogelijk al zo'n moment hebben gehad. Yué wist zeker dat het kwam, maar ze moest hem ruimte geven tot het moment was geweest. Tot die tijd zou het alles en iedereen aan haar laten twijfelen. Niet alleen dat. Als ze voor dat klik moment iets zou doen, dan zouden de anderen hem alleen maar zien als iemand die zich een weg omhoog wilde slapen. Dat wilde ze niet voor hem, hij leek haar een goede vent die zijn eigen boontjes kon doppen. Dat moest hij de rest ook laten zien.
Grijnzend had ze naar hem opgekeken toen hij semi-beledigd had gereageerd op haar opmerking. Ze haalde haar schouders op, met gemak van zijn gezicht en lichaamstaal aflezend dat hij het niet meende. "Zo gaat het nou eenmaal. Ik maak de regels niet. Of wacht, eigenlijk wel. Oops", glimlachte ze liefjes naar hem, voor ze haar mondhoeken niet meer onder controle had en haar gezicht openbrak in een glimlach. Met Aisurou naast haar lopend kon ze beter nadenken. Het was gemakkelijker zo, een stuk beter. Als er iets in de kast was gebeurd, had Yué zich niet nu zo kunnen gedragen. Dan was het onmogelijk geweest om uit de bui te stappen. Toen hij begon over straffen, haalde ze even diep adem en keek opzij naar hem. "Ik denk dat ik wel een paar passende straffen kan bedenken", zei ze voor ze er erg in had. Haar stem klonk net te hees om het onopgemerkt voorbij te laten gaan, maar voor een moment kon het haar niet uitmaken. Het bleef maar over en weer gaan en zolang Yué ervoor zorgde dat het enkel bij woorden bleef, was er niets aan de hand.
Ietwat afwachtend en verbaasd had ze toegekeken toen hij iets vooruit spurtte en moeite had met de schaal. Haar gezicht bleef emotieloos, hoewel achter haar masker de emoties schuil gingen. Het masker gleed wat af toen ze zag dat hij het doek voor haar aan de kant hield. Een dankbaar glimlachje was wat ze hem schonk toen ze haar eigen hut binnen stapte. Ze haalde expres geen adem toen ze langs hem liep, ze wilde niet geconfronteerd worden met zijn lucht. De lucht die heel anders was dan eerder vandaag. Toen had hij gestonken naar ontlasting en verbrand vlees. Na zijn bad in de rivier en de schone kleding, had Yué in het opberghok al gemerkt dat er nu een sterke mannelijke geur om hem heen hing. Nog iets waar ze op een of andere manier maar mee om moest zien te gaan. Toen ze langs hem liep, wierp ze wel een blik op zijn gezicht.
"Inmiddels verga ik ook bijna van de honger", glimlachte ze, waarbij ze het stemmetje in haar hoofd onderdrukte die vroeg waar ze precies honger naar had. In plaats van naar het stemmetje te luisteren, pakte Yué twee houten bekers uit een la, samen met een afgesloten kan met wijn. "Dit heb je niet gezien", fluisterde ze en schonk de twee glazen in, zodat ze tijdens het eten konden drinken van de sterk geurende rode wijn. Het was voornamelijk voor haar. De hoofdpijn was niet weggetrokken, het was juist erger geworden na wat er was gebeurd in het hok. De wijn zou haar hopelijk wat weten te kalmeren.
Eloquence
Deleted user
Re: O] We are all one people, but we live as if divided
from Eloquence on 01/06/2018 02:39 PMEr kwam een beledigd geluidje uit zijn mond bij het horen van de opmerking van Yué. Hij moest er maar gewoon vanuit gaan dat niemand hen gezien had, als zij hem niet wilde helpen. De enige die iets van hen opgemerkt kon hebben, was degene die in de keuken was geweest terwijl zij er ook waren. Misschien waren ze wel gezien toen ze de voorraadkast in doken. Of hadden ze wel te veel geluid gemaakt in die kast. Hij had vrijwel de hele tijd zijn adem ingehouden, dus dat kon onmogelijk gehoord worden. Wel hadden ze enkele dingen tegen elkaar gezegd, maar dat was op zo een zachte toon geweest.. Dan moest je wel heel goede oren hebben.
Haar stem klonk wat hees toen ze zei dat ze wel wat passende straffen wist. Hierdoor fronste hij lichtjes. 'Nu maak je me wel heel nieuwsgierig naar die straffen, Yué', merkte hij onschuldig op. Hij was wel benieuwd naar wat er allemaal in haar hoofd omging. Haar stem die wat omgeslagen was, vertelde hem dat ze niet aan een simpele plak slaag dacht. Nee, ze dacht waarschijnlijk aan heel andere dingen. Niet dat hij haar dat kwalijk kon nemen, nadat ze met hun lichamen tegen elkaar gedrukt in een kast hadden gestaan. Hij had het er zelf ook nog een beetje warm van, al deed de koele buitenlucht hem goed. Het was maar goed dat haar hut nog een behoorlijk grootte had, anders wist hij niet of hij zich wel in kon houden. Hij had er in de kast al enorm veel moeite mee gehad en voor zichzelf besloot hij dan ook dat hij na het eten maar meteen terug naar zijn eigen hut moest gaan. Hij zou haar toch snel genoeg weer zien.
'Dan moeten we helemaal snel gaan eten, we willen natuurlijk niet dat Koningin Regenboogglitter honger lijdt', grijnsde hij. Hij kon het gewoon niet laten. Het was gewoon te leuk om haar bij die naam te noemen. Het zou waarschijnlijk wel minder worden, naarmate hij hier langer was, maar voor nu.. Voor nu bleef hij haar nog wel even zo noemen. Mits ze aan zou geven dat ze het niet leuk meer vond, dan zou hij er uiteraard mee stoppen. 'Wat heb ik niet gezien?' Vroeg hij aan haar. Het was duidelijk dat ze wijn had gepakt voor hen, maar hij vond het leuk om op deze manier te bevestigen dat hij zijn mond zou houden. De rode wijn had een sterke geur. Een geur die hij niet meer gewend was, waardoor hij even zijn neus ophaalde. 'Zo, die geur is weer even wennen', merkte hij dan ook op. Hij nam weer plaats aan de tafel op de stoel waar hij eerder had gezeten. 'Zullen we jouw eten en dat van mij een beetje door elkaar mengen? Ik denk dat jouw eten inmiddels al koud is', stelde hij voor aan haar. Daarom was het ook beter geweest als Yué eerder gewoon haar eten op had gegeten en hij terug naar de eetzaal was gegaan. Al moest hij wel toegeven dat hij dit net wat leuker vond dan samen met Onrak dineren. Het was een aardige jongen, maar hij verbleef toch net wat liever in het gezelschap van een prachtige jongedame.